2 Coríntios 12
Ñʼoom xco na tqueⁿ tyʼo̱o̱tsʼom cantxja ʼnaaʼ Jesucristo (AMUNT) vs VC
1 Tjaaꞌnaⁿ naya ꞌnaaⁿꞌ tsꞌaⁿ na macwjiꞌsꞌañe cheⁿnquii, sa̱a̱ nntseina̱ⁿtya̱ cantyja ꞌnaaⁿꞌ joo na tcoꞌnaꞌ no̱o̱ⁿ ñꞌeⁿ joo ñꞌoom na tꞌmo̱ⁿ Ta Jesucristo no̱o̱ⁿ.
1 Importa que me glorie? Na verdade, não convém! Passarei, entretanto, às visões e revelações do Senhor.
2 Wajnaⁿꞌa cwii tsꞌaⁿ na matseiyuꞌ ñꞌeⁿ Cristo. Jnda̱a̱ꞌ canchooꞌñequiee chu na tjañꞌoom Tyꞌo̱o̱tsꞌom tsaⁿꞌñeeⁿ cañoomꞌluee na jnda̱ ndyee. Aa ndiñꞌeⁿ seiiⁿꞌeⁿ oo aa ticañꞌeⁿ, joꞌ ticaljeii, Tyꞌo̱o̱tsꞌom ntyjii.
2 Conheço um homem em Cristo que há catorze anos foi arrebatado até o terceiro céu. Se foi no corpo, não sei. Se fora do corpo, também não sei; Deus o sabe.
3 Ntyjiiya na tja tsaⁿꞌñeeⁿ joꞌ joꞌ, ¿aa ndiñꞌeⁿ seiiⁿꞌeⁿ oo aa ticañꞌeⁿ? joꞌ ticaljeii, Tyꞌo̱o̱tsꞌom ntyjii,
3 E sei que esse homem - se no corpo ou se fora do corpo, não sei; Deus o sabe -
4 sa̱a̱ tjañꞌoomnaꞌ tsaⁿꞌñeeⁿ paraíso yuu na mꞌaaⁿ nquii Tyꞌo̱o̱tsꞌom. Joꞌ joꞌ jndii tsaⁿꞌñeeⁿ ñꞌoom na cweꞌ wantyꞌiuuꞌ mꞌaaⁿnaꞌ na ticwanaaⁿ na nntseiteincooꞌ tsꞌaⁿ joonaꞌ.
4 foi arrebatado ao paraíso e lá ouviu palavras inefáveis, que não é permitido a um homem repetir.
5 Nnda̱a̱ nntseitꞌmaaⁿꞌndyo̱ cantyja ꞌnaaⁿꞌ cwii tsꞌaⁿ chaꞌna tsaⁿꞌñeeⁿ, sa̱a̱ cantyja ꞌnaⁿya tixotseitꞌmaaⁿꞌndyo̱, macanda̱a̱ nntseitꞌmaaⁿꞌndyo̱ cantyja ꞌnaaⁿ joo na cwitꞌmo̱o̱ⁿnaꞌ na ticwiꞌnaⁿya.
5 Desse homem eu me gloriarei, mas de mim mesmo não me gloriarei, a não ser das minhas fraquezas.
6 Meiiⁿ xeⁿ na nntseitꞌmaaⁿꞌndyo̱ cantyja ꞌnaⁿya, tixocatsꞌaanaꞌ na tseixmaⁿya chaꞌxjeⁿ tsꞌaⁿ na meiⁿ cweꞌ tijndo̱ꞌto tsꞌom ee ñꞌoom na mayuuꞌ matseina̱ⁿ, sa̱a̱ tixocatsꞌaa na ljoꞌ, cha titseitiuu tsꞌaⁿ na tꞌmaⁿ cwiluiindyo̱, nchiiti cantyja na cwindyena na matseina̱ⁿ oo na matsꞌaa.
6 Pois, ainda que me quisesse gloriar, não seria insensato, porque diria a verdade. Mas abstenho-me, para que ninguém me tenha em conta de mais do que vê em mim ou ouve dizer de mim.
7 Joo nmeiⁿꞌ na tcoꞌnaꞌ no̱o̱ⁿ na jeeⁿ tꞌmaⁿ laꞌxmaⁿnaꞌ, cha nntseicuꞌnaꞌ na nntseisꞌandyo̱ na cwii nnom na ntyꞌia, ncꞌe joꞌ jnaⁿnaꞌ na tyoquiinaꞌ ja chaꞌcwijom ndiiꞌ tsioom quiiꞌ seiiꞌ tsꞌaⁿ, luaaꞌ sꞌaa Satanás cha coꞌwiꞌnaꞌ ja.
7 Demais, para que a grandeza das revelações não me levasse ao orgulho, foi-me dado um espinho na carne, um anjo de Satanás para me esbofetear e me livrar do perigo da vaidade.
8 Ndyee ndiiꞌ tcaaⁿꞌa nnom Ta Jesús na cwjeeⁿꞌeⁿ juu nawiꞌñeeⁿ.
8 Três vezes roguei ao Senhor que o apartasse de mim.
9 Sa̱a̱ nqueⁿ tsoom no̱o̱ⁿ: “Juu naya na matseixmaⁿya, macwiwijndeiinaꞌ cantyjati na macaⁿnaꞌ ꞌu, ee tꞌmaⁿti cwiwitquiooꞌ juu najndo̱ quia na mateijndeiya tsꞌaⁿ yuu na tileicanda̱a̱ nntsꞌaaⁿ.” Luaaꞌ tsoom. Joꞌ chii mꞌaaⁿya na neiⁿya ndoꞌ matseitꞌmaaⁿꞌndyo̱ meiiⁿ na nquiu nnꞌaⁿ na cje matsꞌaa, cha juu najndeii na cwiluiiñe Cristo nleitquiooꞌ na mꞌaaⁿnaꞌ ñꞌeⁿndyo̱.
9 Mas ele me disse: Basta-te minha graça, porque é na fraqueza que se revela totalmente a minha força. Portanto, prefiro gloriar-me das minhas fraquezas, para que habite em mim a força de Cristo.
10 Joꞌ chii mꞌaaⁿya na neiⁿya meiiⁿ na cje matsꞌaa, meiiⁿ cwilaꞌjnaaⁿꞌ nnꞌaⁿ ja, meiiⁿ na matseitjo̱o̱naꞌ na nleilꞌueeꞌndyo̱, meiiⁿ cwintyjo̱ nnꞌaⁿ ja, ñequio joo na wiꞌ na mawino̱o̱ⁿya ncꞌe na cwiluiindyo̱ cwentaaꞌ Cristo. Ee quia na majucjenaꞌ ja, sa̱a̱ cantyja ꞌnaaⁿꞌaⁿ mꞌaaⁿya najndo̱.
10 Eis por que sinto alegria nas fraquezas, nas afrontas, nas necessidades, nas perseguições, no profundo desgosto sofrido por amor de Cristo. Porque quando me sinto fraco, então é que sou forte.
11 Na nmeiiⁿꞌ matseina̱ⁿya, matyꞌiomnaꞌ cantyja ꞌnaⁿya na tseixmaⁿya tsꞌaⁿ na tijndo̱ꞌto tsꞌom sa̱a̱ ꞌo cwilꞌaꞌyoꞌ najndeiꞌnaꞌ na catsjo̱o̱ya na ljoꞌ. Ee matsonaꞌ na ꞌo ya ñꞌoom nntjeiꞌyuuꞌndyoꞌ cantyja ꞌnaⁿya. Ee meiiⁿ ja titꞌmaⁿ cwiluiindyo̱ sa̱a̱ tjaaꞌnaⁿ cwii nnom na titꞌmaⁿ tseixmaⁿya ñequio joo apóstoles na cwinduꞌyoꞌ na jeeⁿ tꞌmaⁿ cwiluiindye.
11 Tenho-me tornado insensato! Vós a isso me obrigastes. Vós é que deveríeis fazer o meu elogio, visto que em nada fui inferior a esses eminentes apóstolos, se bem que nada sou.
12 Quia na tyomꞌaaⁿya quiiꞌntaaⁿꞌyoꞌ, tyomꞌaaⁿ niomcha̱ⁿya xjeⁿ na teilꞌueeꞌñe Tyꞌo̱o̱tsꞌom ja na tyochꞌeeⁿ ꞌnaaⁿ ñequio tsꞌiaaⁿ tꞌmaⁿ na tixocaluiinaꞌ cantyja najndeii nquii tsꞌaⁿ, niom tsꞌiaaⁿ na tuii na tquiaanaꞌ na tyojaaweeꞌ nꞌomꞌyoꞌ ndoꞌ chaꞌtso nmeiⁿꞌ tyotꞌmo̱o̱ⁿndyeyunaꞌ na cwiluiindyo̱ apóstol quiiꞌntaaⁿꞌyoꞌ.
12 Os sinais distintivos do verdadeiro apóstolo se realizaram em vosso meio através de uma paciência a toda prova, de sinais, prodígios e milagres.
13 Cantyja ꞌnaⁿꞌyoꞌ ñequio ntꞌomche ntmaaⁿꞌ nnꞌaⁿ na macwjiꞌ Tyꞌo̱o̱tsꞌom cwentaaⁿꞌaⁿ, ñecwii xjeⁿ matsꞌaaya ñꞌeⁿndyoꞌ chaꞌxjeⁿ ñequio joona. Macanda̱ tîcaⁿꞌaⁿ na cateiꞌxeꞌyoꞌ ja. Calatꞌmaⁿ nꞌomꞌyoꞌ ja na machꞌeenaꞌ nquiuꞌyoꞌ na cantyja ꞌnaaⁿꞌ joꞌ seitjo̱o̱ndyo̱ nda̱a̱ꞌyoꞌ.
13 Em que fostes inferiores às outras igrejas, senão no fato de que a vós não vos fui pesado? Relevai-me esta injúria!...
14 Jeꞌ matseijndaaꞌndyo̱ na nnda̱ ndyee ndiiꞌ na majo̱cando̱o̱ꞌnndaꞌa ꞌo. Meiⁿ xocaⁿꞌa na nnteiꞌxeꞌyoꞌ ja ee nchii malꞌua̱ya ꞌnaⁿꞌyoꞌ, malꞌua̱ya na ꞌo ncwantjo̱ⁿya ee matsonaꞌ na nquiee tquie nnꞌaⁿ nlaꞌcatsuundyena cwentaa ndana, nchii ndana nnteixꞌee joona.
14 Eis que estou pronto a ir ter convosco pela terceira vez. Não vos serei oneroso, porque não busco os vossos bens, mas sim a vós mesmos. Com efeito, não são os filhos que devem entesourar para os pais, mas os pais para os filhos.
15 Ndoꞌ ñequio na xcweeꞌya tsꞌo̱o̱ⁿ hasta meiiⁿ na nntseicatsuuya chaꞌtso na matseixmaⁿya, mati meiiⁿ chaꞌwaa cantyja ꞌnaⁿya cha na nnteijndeiinaꞌ añmaaⁿꞌyoꞌ. Ndoꞌ nntsꞌaa naljoꞌ meiiⁿ ꞌo ticajnda nquiuꞌyoꞌ ja sa̱a̱ ja tꞌmaⁿ wiꞌtsꞌo̱o̱ⁿya ꞌo.
15 De mui boa vontade darei o que é meu, e me darei a mim mesmo pelas vossas almas, ainda que, amando-vos mais, seja menos amado por vós.
16 Tîcatio̱o̱ xuu ꞌo na cateiꞌxeꞌyoꞌ ja, sa̱a̱ ntꞌomndyoꞌ ꞌo cwitjeiꞌyoꞌ cwenta na taꞌntjo̱ⁿya ꞌo ñequio cwii na tquiuꞌnnꞌaⁿnaꞌ ꞌo chaꞌcwijom tyuuꞌndyoꞌ ñꞌeⁿ cwii teiⁿcoꞌ.
16 Mas seja! Não vos fui pesado. Como, porém, sou esperto, apanhei-vos pela astúcia...
17 ¿Aa nntsꞌaacheⁿnaꞌ cwitjeiꞌyoꞌ cwenta na tquiuꞌnnꞌaⁿya ꞌo ñequio cwii nnꞌaⁿya na jño̱o̱ⁿya na mꞌaⁿꞌyoꞌ?
17 Acaso tirei proveito de vós por meio de algum daqueles que vos enviei?
18 Tcaaⁿꞌa nnom Tito na cjacantyꞌiaaⁿꞌaⁿ ꞌo ndoꞌ jño̱o̱ⁿya cwiicheⁿ nnꞌaaⁿya na matseiyuꞌ ñꞌeⁿñê. ¿Aa nntsꞌaacheⁿnaꞌ na tquiuꞌnnꞌaⁿ Tito ꞌo? ¿Aa tiyuuꞌ na wendyô̱ ñecwii xjeⁿ mꞌaaⁿꞌ nꞌo̱o̱ⁿyâ?
18 Roguei a Tito, e com ele enviei um irmão que conheceis. Por acaso tirou Tito de vós alguma coisa? Não andamos nós com o mesmo espírito, sobre as mesmas pegadas?
19 Nnda̱a̱ nntsꞌaanaꞌ na cwilaꞌtiuuꞌyoꞌ cweꞌ na jeeⁿ cwilaꞌcajñoomꞌndyô̱ nda̱a̱ꞌyoꞌ sa̱a̱ tiyuuꞌ naljoꞌ. Cantyja ꞌnaaⁿꞌ ñꞌoomwaaꞌ, wandyo̱ꞌ waanaꞌ, ee ntyjii Tyꞌo̱o̱tsꞌom ñꞌoom na cwilana̱a̱ⁿyâ nda̱a̱ꞌyoꞌ ndoꞌ na cwilaꞌxmaaⁿyâ cwentaaꞌ Cristo. Joꞌ chii ꞌo nnꞌaⁿya na jeeⁿ wiꞌ tsꞌo̱o̱ⁿya, cwilꞌaayâ na ljoꞌ cha nnteijndeiinaꞌ ꞌo na nntsanajnda̱ꞌyoꞌ.
19 Já há muito pensais que nos justificamos diante de vós. Perante Deus, em Cristo, é que nós falamos; mas tudo isto, meus caríssimos, para vossa edificação.
20 Ee macatyꞌua̱ xeⁿ na nncua̱caño̱o̱ⁿnndaꞌa ꞌo nnda̱a̱ nntsꞌaanaꞌ na xocaljeiya ꞌo chaꞌxjeⁿ na ntyjaaꞌ tsꞌo̱o̱ⁿ, meiⁿ ꞌo xocaliuꞌyoꞌ ja chaꞌxjeⁿ na ntyjaaꞌ nꞌomꞌyoꞌ. Nquiaya na nljeiya na cwilaꞌntjaꞌndyoꞌ, na cwilaꞌta̱a̱ꞌ nꞌomꞌyoꞌ ncꞌiaaꞌyoꞌ, cwilawjeeꞌyoꞌ joona, cwitjeiꞌyaꞌndyoꞌ cheⁿncjoꞌyoꞌ, ndoꞌ cwilaneiⁿꞌyoꞌ cantu nacjoona, na cwitioꞌñꞌoomꞌyoꞌ joona, na cwitjeiꞌsꞌandyoꞌ, cwitjeiꞌlcundyoꞌ cheⁿncjoꞌyoꞌ ndoꞌ na tixcwe mꞌaⁿꞌyoꞌ chaꞌxjeⁿ matsonaꞌ na cꞌomꞌyoꞌ.
20 Temo que, quando for, não vos ache quais eu quisera, e que vós me acheis qual não quereríeis. Receio encontrar entre vós contendas, invejas, rixas, dissensões, calúnias, murmurações, arrogâncias e desordens.
21 Matseicatyꞌuenaꞌ ja quia na ncua̱caño̱o̱ⁿnndaꞌa ꞌo, nquii Tyꞌo̱o̱tsꞌomya nntsꞌaaⁿ na nluiꞌjnaaⁿꞌndyo̱ quiiꞌntaaⁿꞌyoꞌ ndoꞌ na nntseityꞌioonaꞌ ja cantyja ꞌnaaⁿ jndyendyoꞌ ꞌo na jaachꞌee xuee cwilaꞌtjo̱o̱ndyoꞌ nnoom meiⁿ tyoolcweꞌ nꞌomꞌyoꞌ jnaⁿꞌyoꞌ, na tiljuꞌ tsaamꞌaⁿꞌyoꞌ jo nnoom, na ndicwaⁿ cwimꞌaⁿꞌyaꞌyoꞌ ñequio nnꞌaⁿ ndoꞌ na cwilaꞌqueeⁿ nꞌomꞌyoꞌ chiuu tseixmaⁿ tsjoomnancue.
21 Receio que à minha chegada entre vós Deus me humilhe ainda a vosso respeito; e tenha de chorar por muitos daqueles que pecaram e não fizeram penitência da impureza, fornicação e dissolução que cometeram.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.