Mateus 18
Bro Nkifrarhu Mrokfot (AMP) vs NTLH
1 Nd yiha disaiperm yihato kfo ttiwon memomr, “Hefenrhu kingdomkfot mfrpskena thombate, froh mifrn bro yufat yakhato mtohakruhart nd hefenrhu kingdomkfot?”
1 Naquele momento os discípulos chegaram perto de Jesus e perguntaram: — Quem é o mais importante no
2 Jisasr wom habhi yonenr kfakhato rroh buha rim tohmotr,
2 Jesus chamou uma criança, colocou-a na frente deles
3 kfo memorm, “Na kfo mifwanko, nikmoh nefm, tohefm tfit ndar yon kukenenrhu dukefmi tohefm yakhato rhukfot. Inji tohrahko, hefenrhu kingdomkfot fknirahko.
3 e disse:
4 Yimar turhu toh nmbuham o dukefm tfit yohnihato nda yonenr kanjo rhurahr, nd yimar hefenrhu kingdomkfot ror bro yufat yakhato tohrahr.
4 A pessoa mais importante no Reino do Céu é aquela que se humilha e fica igual a esta criança.
5 Fitoh yimar na hikhato na hikwa wom met yindarim yakhato kak marnyewurm, nda yonenr yakhato yak marnyiwa kanjo, nd yimar nann yakhato kak marnyewur.”
5 E aquele que, por ser meu seguidor, receber uma criança como esta estará recebendo a mim.
6 “Wom yimar ndar na hikwa yonenm frnhehektrm fasoh nefm fsuhm, nd frnhehakyuk yimar bro tahis yakhato mohtpitn tmbrekhato tek dany yuhat yafhohato miptkokfot. Tohruharn fasoh yihotat hanyrahrm.
6 — Quanto a estes pequeninos que creem em mim , se alguém for culpado de um deles me abandonar, seria melhor para essa pessoa que ela fosse jogada no lugar mais fundo do mar, com uma pedra grande amarrada no pescoço.
7 Yima yuhum sinyarahmko fasoh nefroh naneft. Be wom yimarn niahato mkfo kangrn, ‘Ndur yuhat warine o ndur shrt warimakn.’ Nd yak tkruryuk yimar dukaf hanykfot. Bro Nkifrar be yak tutfarahrr.
7 Ai do mundo por causa das coisas que fazem com que as pessoas me abandonem! Essas coisas têm de acontecer, mas ai do culpado!
8 Tirt fasoh nefm hanittn, nd tirt tmbho thukfot. Rpa tirrpatpno rhuhato toh marnyarahnt ninhu toh nmbuhat. Hus tir bugaf rpat rhurahf, rofn yakruhafn kaht turahfn. Nd kaht nhai wom yiha minoh hmbreni hanykaht. Yo wurat inji newut, nhaf puk thuhato rpa wurarpatpno rhuhato toh marnyarahn. Hus wura bugaf rhurahf, rofn kaht hanyrahfn. Nd kaht nhai wom yiha minoh hmbreni hanykaht.
8 — Se uma das suas mãos ou um dos seus pés faz com que você peque, corte-o e jogue fora! Pois é melhor você entrar na vida eterna sem uma das mãos ou sem um dos pés do que ter as duas mãos e os dois pés e ser jogado no fogo eterno.
9 Yo nyingarn fasoh nefm hanitrn fasoh nefm ne, nd nyingar yak rurha thuhato be rpa nyingarparpno rhuhato ninhu toheft toh marnyani-rahnt. Hus nyinga bugaf rpat rhuneft wom nyingarn fasoh nefm hanyruhatrn rorn hel rhuyuk kaht hanyrahrn.
9 Se um dos seus olhos faz com que você peque, arranque-o e jogue fora! Pois é melhor você entrar na vida eterna com um olho só do que ter os dois e ser jogado no fogo do inferno.
10 — ausente —
10 — Cuidado, não desprezem nenhum destes pequeninos! Eu afirmo a vocês que os anjos deles estão sempre na presença do meu Pai, que está no céu.
11 — ausente —
11 [Porque o
12 “Wom 100 sifsifet yimar wan handretyukr hti hambrorfohat ka nhai nd wan handretyukr yak hambrorfotrr? Na kanga ka nhai mumafrfotrr. Ndwom 99 kforpat kipr yeyuk tkitt afo yak htanyrformn afo nd wan handretyukr afo yau hambro htfasrforr.
12 — O que é que vocês acham que faz um homem que tem cem ovelhas, e uma delas se perde? Será que não deixa as noventa e nove pastando no monte e vai procurar a ovelha perdida?
13 Na kfo mifwanko. Ndwom frfnahni duha 99 kfothu yindhoreft rot be inji yindhornirfort. To nd wan handretyukr hambro hanyhato tfit yakrfohat, rorhu yindhoreft mirahko ka be tu kukent rhurfotr. Be tu mfro yima yuhur yindhor mifrforr.
13 Eu afirmo a vocês que isto é verdade: quando ele a encontrar, ficará muito mais contente por causa dessa ovelha do que pelas noventa e nove que não se perderam.
14 To inji kanjo nikmoh Yifemr, hefenr tohwar, nhai wofnkahr ndar yonm rpat rhuhato tfit womr frfnahnineft.”
14 Assim também o Pai de vocês, que está no céu, não quer que nenhum destes pequeninos se perca.
15 “Ninhu wom Kristen yimatr wom fasoh neft nern, nd fasoh neft nayuk yimarpno yikfot. Yihato nifn turpatfn rhuhato kfo nuhas nriyafhekfot ror nayuk neft. Kfo nuhas nriyafhe-ruhatnr nd ror nayuk nefm yafhorahrm. Yafhoruharm tfit nayak marnyahato rpat toh marnyarahfn.
15 — Se o seu irmão pecar contra você, vá e mostre-lhe o seu erro. Mas faça isso em particular, só entre vocês dois. Se essa pessoa ouvir o seu conselho, então você ganhou de volta o seu irmão.
16 Turpatfn rhuhato ror nayuk nefm kfo nriyaftnm, tfit kfo namhir, to be tfit yihato nd yimar nayuk nefm htiyet yimar o yimaf yakhato rompno yihato kfo nuhas hik bohikhekfot ror nayuk nefm.
16 Mas, se não ouvir, leve com você uma ou duas pessoas, para fazer o que mandam as
17 Nd yimampno yihato nhai afo tfit kfo namhitr, tfit sioshu tuhan yindarspno nd mrokfot htakfot. Wuroht sioshu tuhan yindarimpno nhombrati be tu kfo namhi mifwor, to be nd yimar yak thuhato mong trohkfot. Rorhu neft bi nhai wom Kristenroh neft hikkahr, bi kspitat tohyuk yimaroh nefti takis marut yak htfaswa yimaroh neft hikwor.
17 Mas, se a pessoa que pecou não ouvir essas pessoas, então conte tudo à igreja. E, se ela não ouvir a igreja, trate-a como um pagão ou como um cobrador de impostos.
18 Na tu kfo mifwanko, ndar bbinysofthu tamoh tamoh nefm niko kfo raforahkomm, tawo hefenrko Bro Nkifrar nd nefm kfo raforahrm. Ndar bbinysofthu tamoh tamoh nefm niko kfo yakiorahkomm, tawo hefenrko Bro Nkifrar nd nefm kfo yakiorahrm.
18 — Eu afirmo a vocês que isto é verdade: o que vocês proibirem na terra será proibido no céu, e o que permitirem na terra será permitido no céu.
19 Tfit womt kfiwanko. Nifn hus yimafn, ndar bbinysoft tohhato wom tamoh dukefr rpa yima yuhur rhuhato kfo bruttnarahfn, htirahfn, nanhu Yifemr hefenr yorhwar htiruharn nifnhu kfo bruttnayuk mrokfo yuhatn hikrahr.
19 — E afirmo a vocês que isto também é verdade: todas as vezes que dois de vocês que estão na terra pedirem a mesma coisa em oração, isso será feito pelo meu Pai, que está no céu.
20 Mrokfot bi ruhetet. Husf o husfirpa yimam rpat rhu rifinyhato tamoh dukefm kfo bruttnarahma, na toya brbo rhuhato wany yakitohruhanm.”
20 Porque, onde dois ou três estão juntos em meu nome, eu estou ali com eles.
21 To nd yiha Pitar niahato Jisasr mttiwon memorr, “Bro Nungothete, ninhu wom disaiperr nanpno wom fasoh fasoh nefm nahna nahnewura, ka 7-pela yiharpam yafhohiruhanr ror nayuk nefm?”
21 Então Pedro chegou perto de Jesus e perguntou: — Senhor, quantas vezes devo perdoar o meu irmão que peca contra mim? Sete vezes?
22 Tfit Jisasr kfo memorr, “Nhai kfo mekoha 7-pela yiharpam. Nhai. Kfo kanga 77 yiham womr nayuk nefm yafhohekfot.
22 — Não! — respondeu Jesus. — Você não deve perdoar sete vezes, mas setenta e sete vezes.
23 Wawanyko. Hefenrhu king-domkfote kangme wom kingrn kangr turhu ofisam yak hanyuk marufam, ndmn ofisampno kingr rhuhato nayak marnya inji newum.
23 Porque o
24 Nd hingrneftn bi ruhetrn, 10 milion kina yak dinaumo wom ofisar hanymomr.
24 Logo no começo trouxeram um que lhe devia milhões de moedas de prata.
25 Nd yimar nhai wom marufam nd ror yak dinaumo rrfathu htayuk marufam. Kingr be inji htitihato kfomorm rorhu hingrna yimam nd yimari rorhu yon tuhanm, yo wuska kunyr, nd ndm yakhato wom yimampno yak htahato nd yimami wuskaroh marut tfit yakhato nd ror yak dinaumo marufaroh rrfatn htakfot.
25 Mas o empregado não tinha dinheiro para pagar. Então, para pagar a dívida, o seu patrão, o rei, ordenou que fossem vendidos como escravos o empregado, a sua esposa e os seus filhos e que fosse vendido também tudo o que ele possuía.
26 Nd kingr inji kfomotr nd ofisar wanyhato kingrhu wurampno brbo tabokmemor. Tabokmehato kingr mkfo memorr, ‘Wayuhuwafna. Afo yiham wahikahtna nd dinaukfot yak marnyaruhant.’
26 Mas o empregado se ajoelhou diante do patrão e pediu: “Tenha paciência comigo, e eu pagarei tudo ao senhor.”
27 Nd kingr yuhuwafhato kfo memorr, ‘Nhai mrokfom. Yuhuwafwann. Yuhuwafhato nd ni yakmo marufam mirahn tfit wom adukayanm. Na nhai wom dukarhotanm. Ni be wai warhu mmotwa.’
27 — O patrão teve pena dele, perdoou a dívida e deixou que ele fosse embora.
28 Be inji kfafmotrr nd ofisar fnahnimor. Fnahnihato rim htimor rorpno rpat hingrnamoa wom ofisar. Rim yakitohhato thu yebitt boyebitthato kfo memorr, ‘Nanhu 10 kinakfot ni yak dinaumot asomif wayakkahnt wahina.’
28 O empregado saiu e encontrou um dos seus companheiros de trabalho que lhe devia cem moedas de prata. Ele pegou esse companheiro pelo pescoço e começou a sacudi-lo, dizendo: “Pague o que me deve!”
29 Be nd marufa yakmo yimar inji wanyhato womrhu wurampno tabokmehato mkfo nur memorr, ‘Wayuhuwafna. Afo yiham wahikahtna nd 10 kinakfot tfit hambrakhato hiruhann.’
29 — Então o seu companheiro se ajoelhou e pediu: “Tenha paciência comigo, e eu lhe pagarei tudo.”
30 To nhai. Womr inji mkfakmohat, womr nhai yuhuwafhato kfo marimorr, ‘Nhai mrokfom. Kto bi hambreknt nd marufat ee btn wahitwona.’ Be yakmorrn kalabus htamorr. Memor, ‘Kalabus toh gnngiruharn hirahra nd 10 kinakfot.’
30 — Mas ele não concordou. Pelo contrário, mandou pôr o outro na cadeia até que pagasse a dívida.
31 Nd ofisar namo neft wom rpat hingrnayukm inji htihato memom, ‘Ndt nhai dborioh neft nakahr.’ Be rom tfit kingrpno yihato kfo nuhasmomr nd ofisar namo neft.
31 Quando os outros empregados viram o que havia acontecido, ficaram revoltados e foram contar tudo ao patrão.
32 Kingr nd yimar tfit nakuyakhato kfo memorr, ‘Ni be tu fasoh ofisaye. Garkofpam niamo maruharoh mrokfotpno mkfo nurmotna yuhuwafhato nhai dukarmoyant nanhu yonmar maruhat ni yak dinaumot.
32 Aí o patrão chamou aquele empregado e disse: “Empregado miserável! Você me pediu, e por isso eu perdoei tudo o que você me devia.
33 Na hifa yuhuwaf marnyamoyann. To tamohmpno niko tuko rpat hingrniwako ninpno yak dinaumohat nhai tfit yuhuwafrmonr?’
33 Portanto, você deveria ter pena do seu companheiro, como eu tive pena de você.”
34 Kingr namburhato tawo nd yimar yakmorrn tfit kalabus htamorr. Memor, ‘Kalabus toh gnngiruharn tawo nanhu marufat tfit hirahra.’”
34 — O patrão ficou com muita raiva e mandou o empregado para a cadeia a fim de ser castigado até que pagasse toda a dívida.
35 Jisasr nd kingri rorhu ofisampno namo neft kfonihato kfo memor, “To be rom namo kanjo, wom Kristen yimar o mett ni womnpno nayuk nefm nhai yafhorfonm, tawo nanhu Yifemr hefenr tohwarko rpahtet neft narahrn.”
35 E Jesus terminou, dizendo:
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Mateus 18, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.