Lucas 15
Bro Nkifrarhu Mrokfot (AMP) vs NAA
1 Jisasr takis marut yak htfasyuk yimami fasoh fasoh nefm nayet yimampno brbo yimom mrokfo wanyneft,
1 Aproximavam-se de Jesus todos os publicanos e pecadores para o ouvir.
2 Farisimi Bro Nkifrarhu boririfhuthu tisam htihato kfo hutt memom, “Nd yima Jisasr fasoh yima bebmpno rpat nabnothato nuwa kawum.”
2 Os fariseus e os escribas murmuravam, dizendo: — Este recebe pecadores e come com eles.
3 Inji kfomotm Jisasr wanyhato kfo memor,
3 Então Jesus lhes contou esta parábola:
4 “Bro Nkifrarhu yindhorneft inji. Wom yimar 100 sifsifetr rhuhato nd wan handretyukr hti hambrorfohat ka be mumafrforr? Na kanga ka nhai mumafrfotrr. Ndwom 99 kforpat kipr yeyuk tkitt htanyrform afo nd wan handretyukr afo yau hambrak habrirforr. Bi mhambrekrre ee yima yuhur mirhurforr.
4 — Qual de vocês é o homem que, possuindo cem ovelhas e perdendo uma delas, não deixa no deserto as noventa e nove e vai em busca da que se perdeu, até encontrá-la?
5 Yima yuhur mirhuhato be yindhorefrparpno tita hatoh hanyrforr kmiko.
5 E, quando a encontra, põe-na sobre os ombros, cheio de alegria.
6 Kmifat mhtahato kfo merform, ‘Na hti hambromoa sifsifr bi tfit hambrekanr, wayindhornhokma.’ To inji narfor.
6 E, indo para casa, reúne os amigos e vizinhos, dizendo-lhes: “Alegrem-se comigo, porque já achei a minha ovelha perdida.”
7 Na kfiwanko nd kfo nhombrakfot kfiwa 99 yimam, bi dboriohrhut rhuhato nhai tfit rroh yima yuhum wom yak kekutkfot. Nd yimam nhai be mfro dukakahrm. Bro Nkifrarhu tu bro dukeft kitt ndwom rpa yimar bi fasoh nefm yihato tfit mtoh kekuthato niamor. Nd yimarn Bro Nkifrar be tu mfro yindhorworr.”
7 Digo a vocês que, assim, haverá mais alegria no céu por um pecador que se arrepende do que por noventa e nove justos que não necessitam de arrependimento.
8 “Wom mett ten kina yak brurfam yakitohhato wom fat hti hambroneft. Htirahnt lam hta funanihato kunyshu wuss hfhan bugarahtt nd rpa marufathu hambroneftn.
8 — Ou qual é a mulher que, tendo dez dracmas, se perder uma delas, não acende a lamparina, varre a casa e a procura com muito empenho até encontrá-la?
9 Hambro hany hambro hany, bi fektt, htirahnt tuthu yimatm nakuyak bugaruhatm, kfo mirahtm, ‘Wayindhornhokma. Na hambromoa marufat bi fekant.’
9 E, quando a encontra, reúne as amigas e vizinhas, dizendo: “Alegrem-se comigo, porque achei a dracma que eu tinha perdido.”
10 To nd mrokfot kanjo Bro Nkifrar yindhor-worr wom yimar fasoh nefm tohhato tfit nd fasoh nefm mong trohneft.”
10 Eu afirmo a vocês que a mesma alegria existe diante dos anjos de Deus por um pecador que se arrepende.
11 Tfit wom kfo nhombra mrokfot kfo memor, “Wom yimarhu yon husf tohmouf.
11 Jesus continuou:
12 Wom nmemr yihato yifemr mkfo memorr, ‘Dajaya, nani nanhu najomr, nmoh wuskam bi wayak nhtahikahtnno nanhum kanga bi ayakanm.’ Be yifemr wany yakio-hato fak nhtahemorf.
12 O mais moço deles disse ao pai: “Pai, quero que o senhor me dê a parte dos bens que me cabe.” E o pai repartiu os bens entre eles.
13 Be wom nmemrhu wuskam yakhato tuha kmi thofmpno maruhampno nayak tuknaknihato maruharpam myaknihato nhai wom warhu hasormor. Nndo wom wuri kmimn yihato turhu nd fasoh fasoh nefmpno nd ror hanyuk maruhenm tubatu wita bugamorm.
13 — Passados não muitos dias, o filho mais moço, ajuntando tudo o que era seu, partiu para uma terra distante e lá desperdiçou todos os seus bens, vivendo de forma desenfreada.
14 Tubatu witahato kto nd ror tohyuk kmit bro yatinoh wormr tohmor. Be nd yihar nd yimar memor, ‘Be na nohruha yeshrimn. To fitha marufam yakrhoyanm yeshriyenm wiknarhoya? Na hnayuk marufenm to bi tubatu bugamoyanm.’
14 — Depois de ter consumido tudo, sobreveio àquele país uma grande fome, e ele começou a passar necessidade.
15 Be mdukatihato wom yimarpno yihato wom hingrneft fakmor. Fohm tohukatoh inji nahemourr.
15 Então foi pedir trabalho a um dos cidadãos daquela terra, e este o mandou para os seus campos a fim de cuidar dos porcos.
16 Nd fohm tohukatohhato memour, ‘Nd fohroh heyuk binharoh bin krm ndm ayeya.’ Nhai wom yimarn wom tu yeshriyen mifm hermoarr.
16 Ali, ele desejava alimentar-se das alfarrobas que os porcos comiam, mas ninguém lhe dava nada.
17 Be toh nhombra hanysihato tfit tur dukamor, ‘Nanhu yifemrhu hingrna yimam nhai be inji yatinoh dbfakahm. Na asha tohwoyann masat yatinoh dbfiwa. Tamohmpno asha na yatinoh dbfa hasiwoya?
17 Então, caindo em si, disse: “Quantos trabalhadores de meu pai têm pão com fartura, e eu aqui estou morrendo de fome!
18 Tfit tukanhuko yiruha. Yirhoyann tukanhu yifemr mkfo yongmaknihato mkfo miruhanr, “Dajaya, Bro Nkifrari ni be tu fasoh neft namoyanfn. Nhai tu hifa dborioh neft narmoyanfn.
18 Vou me arrumar, voltar para o meu pai e lhe dizer: ‘Pai, pequei contra Deus e diante do senhor;
19 Na tu be bi fasoh yon beba. Na nhai tu dborioh yonann kfo mirhona, ‘Nanhu yoner.’ Nhai. Na ninhu hingrna yima furaya arhutwaya.” ’
19 já não sou digno de ser chamado de seu filho; trate-me como um dos seus trabalhadores.’”
20 Be nd dukeft yakmorn sinyamor. Sinyanihato yimor turhu yifemrpno.
20 E, arrumando-se, foi para o seu pai.
21 Yinem yonr sinyahato yifemr kfo memorr, ‘Dajaya, Bro Nkifrari ni be tu fasoh neft namoyanfn. Na nhai tu dborioh yonann kfo miruha, “Nanhu yoner.” Nhai.’
21 E o filho lhe disse: “Pai, pequei contra Deus e diante do senhor; já não sou digno de ser chamado de seu filho.”
22 To Yifemr nd yonr kfomo tngt wany marsisahato turhu hingrna yimam kfo memorm, ‘Nanhu wondht wayaknekahkomn wawondh-komr. Tor yuke hmbreshar, yo tirpinyaft hatohyuk ringr yo su wuram. Nd ndm wayaknekahkomn wawondhkomr.
22 O pai, porém, disse aos servos: “Tragam depressa a melhor roupa e vistam nele. Ponham um anel no dedo dele e sandálias nos pés.
23 Yo tor bulmakau yogr. Ndr wawaskahkomrn roh tfnhato rpat rhu rifinyhato yerahnom. Nuwa yetahato btn ptha yindhor boyindhorrahnom.
23 Tragam e matem o bezerro gordo. Vamos comer e festejar,
24 Nanhu yonr bi nohniyetrn bi tfit bi tor bi nier. Bi wom kmimn nkiranimor. To nhai, bi asor bi nier.’ Ndnatn nd bro yemro burwat hta yehato grha yindhormom.
24 porque este meu filho estava morto e reviveu, estava perdido e foi achado.” E começaram a festejar.
25 Bro najomr mswirko toh tanyhato mwanyaknimor. ‘Arme tamohtpno grha yindhorwam?’
25 — Ora, o filho mais velho estava no campo. Quando voltava, ao aproximar-se da casa, ouviu a música e as danças.
26 Wom hingrna yimar nakuyakhato ttiwonmorr, ‘Ndm tamohmn grha yindhorwam?’
26 Chamou um dos empregados e perguntou o que era aquilo.
27 Kfo kangrr, ‘Ninhu nmemr href tfit mfnahtr, yifemr ror htiyakhato rorhu yindhor nmbuhatn bulmakaur washato ndr yehato grha yindhorwom.’
27 E ele informou: “O seu irmão voltou e, por tê-lo recuperado com saúde, o seu pai mandou matar o bezerro gordo.”
28 Be najomr inji wanymohat nhai ror yihato grha yindhornho inji narmorm. Nambur yima yuhetrn be rhumor. Yifemr hti hasotihato yimorn yinemr mkfo memorr, ‘Tamohmpno ni nia duha yita?’
28 — O filho mais velho se indignou e não queria entrar. Saindo, porém, o pai, procurava convencê-lo a entrar.
29 Yinemr sinyahato yifemr kfo memorr, ‘Wawanyn! Na bok gunyjimm hingrna yima furam kanjo ninhu hingrneft fakitoh hnahemoyann. Nhai ninhu wom tngt hanjbornarmoyant. Nhai. Hingrna marnya hnamoya. Ni nhai ndt htihato wom fohenr washato marimor, “Asor fohr. Ndr watasokahnn ninhu yimatm nakukahnm warhu wayako.” Be tu nhai mif inji narmo.
29 Mas ele respondeu ao seu pai: “Faz tantos anos que sirvo o senhor e nunca transgredi um mandamento seu. Mas o senhor nunca me deu um cabrito sequer para fazer uma festa com os meus amigos.
30 Nd kmi kmi yaum kanjo tahuta htfaset yonrn ninhu fohr wasahuknr. Nhai mrokfom.’
30 Mas, quando veio esse seu filho, que sumiu com os bens do senhor, gastando tudo com prostitutas, o senhor mandou matar o bezerro gordo para ele!”
31 Yifemr tfit sinyahato yinemr kfo memorr, ‘Ni toh hnamohat nanpno brbo toh hnamo. To mirahn ka nanhu tamoh tamohm ka womrohem. Nhai. Ninuhem.
31 — Então o pai respondeu: “Meu filho, você está sempre comigo; tudo o que eu tenho é seu.
32 Ndnettn ninhu nmemr bi nohetr bi tor bi sinyer. Bi wom tkitm bi nkiraniyetr bi tor bi nier. Ndnettn ni niahato nom rpat rhuhato yindhorkfot.’”
32 Mas era preciso festejar e alegrar-se, porque este seu irmão estava morto e reviveu, estava perdido e foi achado.”
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.