Atos 22

Amanab Naineri NT (AMN_NAI) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 Afa Pol sihini og, “Amunai i nilite i sahig kana mom.”
1 — Meus senhores, irmãos e pais, escutem o que eu vou dizer a vocês em minha defesa!
2 Afa ehe mahim Hibru mo na sihinaba ena mom higinim eso ehengel hugna mwahlai sifina. Afa Pol mahimsi sihiagofena.
2 Quando o ouviram falar em hebraico , eles ficaram mais quietos ainda. Então Paulo disse:
3 “Kaba Ju el. Kikeafena kimbigba Tarsus Silisia nai na provins. Afa ka bog ohuna nai yi numbig. Afa Gamaliel kam numwehe bigelni simbianga na nihe mom wagfunagena. Afa Ka Godum hugna membenagim eso ka kifutig gafugafeg ehem pahlukuiagim eso ne yawo gwenaig esi.
3 — Eu sou judeu, nascido em Tarso, na região da Cilícia, mas fui criado aqui em Jerusalém como aluno de Gamaliel. Fui educado muito rigorosamente dentro da lei dos nossos antepassados. Eu era muito dedicado a Deus, como todos vocês aqui também são.
4 Afa amangel Kristen na mina ahuiagim ka ehengelim ahanaig ahanaig esehiagena. Ka kwamblo mi angwafig mi wambufenam kalabus yi aitiafnaba eso mingnag pigihiana.
4 Persegui os que seguiam este Caminho e fiz com que alguns fossem condenados à morte. Prendi homens e mulheres e os joguei na cadeia.
5 Afa misog pris i mungwali kaunsil i ati anwanafini kana moba inimfeg. Autunam ehengel kam pas wa kifutig mo ginof fainibi eso ka Damaskus nai Ju amunai elim fai, eso koka Damaskus gam ikanam Kristen elim sen na Jerusalem gam kike wambuf eso ma amtakwalig hiagi.”
5 O Grande Sacerdote e todo o Conselho Superior podem provar que estou dizendo a verdade, pois eu recebi cartas deles, escritas para os irmãos judeus que moram em Damasco. E fui até lá para prender os seguidores deste Caminho e trazê-los presos com correntes a Jerusalém, a fim de serem castigados.
6 “Afa ka ikan osu misosuf gigini Damaskus wa opugufenamba eso ikana heven wanai afwambusug nalig kam wagfig fakana.
6 E Paulo continuou: — Eu estava viajando, já perto de Damasco, e era mais ou menos meio-dia. De repente, uma forte luz que vinha do céu brilhou em volta de mim.
7 Eso ka bite wa pe gifinimbi afa ka elni mengigim higina kam sihina og, ‘Sol, Sol! Ahanaig esenaba so na kam amtakwali afana?’
7 Eu caí no chão e ouvi uma voz que me dizia: “Saulo, Saulo, por que você me persegue?”
8 Ka sahna kog, ‘Ainiyag, ne aman?’ Afa ehe esona og, ‘Kaba Sisas Nasaret wanai eso ne kam amtakwali afana.’
8 — Então eu perguntei: “Quem é o senhor?”
9 Afa el so ka ahuna ati ehe afwambusugbi nanguni afa mas ehena mengig higini mo eso kam sihina gofena.
9 — Os homens que viajavam comigo viram a luz, porém não ouviram a voz de quem falava comigo.
10 Afa ka sahna kog, ‘Ainiyag, mang ka fef?’ Afa Ainiyag esona og, ‘Buihianam ika Damaskus gam sahoka. Afa enanai yi so nem el sihinaf enag mungwali gafugag God nem wahianag eso ne esef.’
10 Eu perguntei: “Senhor, o que devo fazer?” — E o Senhor respondeu:
11 Afa enag afwambusug nalig nofugum kam tonbusinaba eso kikeafna hihe ambugonam kam ninga na kikehlinim Damaskus gam wani saho ahuna.
11 — Aquela luz brilhante tinha me deixado cego. Por isso os meus companheiros me pegaram pela mão e me levaram até Damasco.
12 “Afa enanai yi Ananaias gafena. Afa enag el Godna nihe mom lahlag pahlukuf ule afa enanai mungwali Ju el ehem hugna lahlafe fini.
12 Havia ali um homem chamado Ananias. Ele era religioso, obedecia à nossa Lei , e todos os judeus que moravam em Damasco o respeitavam.
13 Ehe kam nangunam eso ehe bo ka nai yi muhwa pugu gofenaba afa sihina og, ‘Kana nilite Sol, so bahia ninofe.’ Eso ka ikagna ehem nanguna.
13 Esse homem veio me procurar, chegou perto de mim e disse: “Irmão Saulo, veja de novo!” — No mesmo instante comecei a ver de novo e olhei para ele.
14 Afa Ananaias kam sihina og, ‘Bigelni simbianigana God nem wahianag eso ehena sawiegim anwanafenam afa Sisas Godna lahlag elim nangunam eso heafna mengigim higina.
14 Então ele disse: “Saulo, o Deus dos nossos antepassados escolheu você para conhecer a vontade dele, para ver o seu Bom Servo e para ouvir o Servo falar com você pessoalmente.
15 Afa eba ne ikanam elim Godna ahanaig ahanaig sihinugef afa so na mang nanguna afa higina enam ne sihinif.
15 Pois você será testemunha dele para dizer a todos aquilo que você tem visto e ouvido.
16 Eso nofeka awauyife. Bihianam bu wa penam Ainiyagim unenaiba eso ma neana nuwehfumo gigiafenai.’”
16 E agora não espere mais. Levante-se, peça a ajuda do Senhor e seja batizado, e os seus pecados serão perdoados.”
17 “Afa ka Jerusalem gam piske bonam afa mahim ka Godna nalig lala sahu beten fiaufenaba eso wa itiwa lofug nanguna.
17 E Paulo terminou, dizendo: — Então eu voltei para Jerusalém. Quando estava orando no Templo, tive uma visão.
18 Afa ka nangug Ainiyagim afa ehe kam esona og, ‘Afa kana mo faigbi eso el ena mo mas fig mo eba so na ikagna Jerusalem wahianam ika.’
18 Vi o Senhor, e ele me disse: “Saia depressa de Jerusalém porque as pessoas daqui não aceitarão o que você vai dizer a meu respeito.”
19 Afa ka sihina kog, ‘Ainiyag, mungwali anwanafig amangel so nem olug oniginig eso ka enag elim mungo mungo nuwagig lala nai wambkafena eso kwaskofefena kalabus lala aitiafena.
19 — Eu respondi: “Senhor, eles sabem muito bem que eu ia às sinagogas , e prendia os que criam em ti, e batia neles.
20 Afa mahim el neana gafugag elim Stivenim tigifatinimbi ka gaba enam sawifena afa ka ehengelni lofug nangwagofena.’
20 Quando estavam matando Estêvão, que falava a respeito de ti, ó Senhor, eu estava ali, concordando com aquele crime. E até tomei conta das capas dos assassinos dele.”
21 Afa Ainiyag kam enaig sihifena og, ‘Amo se ika, ka nem wahigwa yi afwambanai gam ningihiaf.’”
21 — Aí o Senhor disse: “Vá, pois eu vou enviá-lo para bem longe; vou enviá-lo aos não judeus.”
22 Afa mungwali el sumi yi mo higinim afa olug kakageagini ming mo higigim kusini. Ehengel hugna waginim esogona og, “Sonag elimbi so gwesim tigifati. Ese gofuf.”
22 A multidão ficou ouvindo Paulo até que ele disse isso, mas aí eles começaram a gritar com toda a força: — Matem esse homem! — Ele não merece viver!
23 Afa ehengel waginim afa lofug fuluwal fagifini afa smof ehigifinim sisi gam taitufifini.
23 Eles gritavam, sacudiam as capas no ar e jogavam poeira para cima.
24 Afa soldiana misog el heafna elim esoni og, “Polim nimbiafgelni lala gam wanig ahu. Afa wena flakflakefinim eso mog gim sahanagi asegba Ju el nem wagnig.”
24 Então o comandante mandou que os seus soldados levassem Paulo para dentro da fortaleza. Mandou também que o chicoteassem para que ele contasse por que a multidão estava gritando contra ele.
25 Afa Polna ningam kikenaginim eso ogna flakflakefinagi afa Pol soldiam esona og, “Romna nihe mo enaig eseg nofeka Rom elim afgana tigeki mahim mo sihiba. Kaba Rom el.”
25 Porém, quando o estavam amarrando para chicoteá-lo, Paulo perguntou ao oficial romano que estava perto dele: — Será que vocês têm o direito de chicotear um cidadão romano, especialmente um que não foi condenado por nenhum crime?
26 Afa enag soldia higinam afa ikanam heafna misog elim nangunam eso sahna og, “Ahnaig ne ehem esenag? Sonag elbi eba Rom el.”
26 Quando o oficial ouviu isso, foi falar com o comandante e disse: — O que é que o senhor vai fazer? Aquele homem é cidadão romano!
27 Afa misog el bonam Polim sahanagena og, “Sa kam sihina namba Rom el ho?” Afa Pol esona og, “Ei kaba enaig el.”
27 Então o comandante foi falar com Paulo e perguntou: — Me diga uma coisa: você é mesmo cidadão romano? — Sou! — respondeu Paulo.
28 Afa misog el sihina og, “Ati ka enaksag kig Rom gavmanim faig afa so ka Rom el gohug.” Afa Pol wahigi sihina og, “Afa kana afahmonigbi eba Rom el eso ka gaba ehengel nai.”
28 Aí o comandante disse: — Eu também sou, e isso me custou muito dinheiro. Paulo respondeu: — Pois eu sou cidadão romano de nascimento.
29 Afa soldia ogna ehem tiginim sahanagi afa ena mom higinim eso ikagna wahiyi opuko ahuna. Afa misog el onigina ehe so Rom elim sen na kikenugiafena eso enam embefena.
29 Imediatamente os homens que iam chicoteá-lo recuaram. E o próprio comandante ficou com medo ao saber que Paulo era cidadão romano e ele tinha mandado amarrá-lo.
30 Afa misog el ogna numwehe anwanafe asegba Ju el Polim wagnig. Eso ming osuna soldia Polim sen mo pitigifihianagibi afa so misog el kaunsilim amunai pris mi mo sihinibi eso ma ambugoguhi. Eso Polim wani ambugonam ehengel nai yi olyi washuni.
30 O comandante queria saber com certeza por que os judeus estavam acusando Paulo. Então, no dia seguinte, mandou que tirassem as correntes que o prendiam e ordenou que os chefes dos sacerdotes e todo o Conselho Superior se reunissem. Depois mandou que trouxessem Paulo e o colocassem em frente deles.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.