Atos 22
Amanab Naineri NT (AMN_NAI) vs NAA
1 Afa Pol sihini og, “Amunai i nilite i sahig kana mom.”
1 — Irmãos e pais, escutem agora o que tenho a dizer em minha defesa.
2 Afa ehe mahim Hibru mo na sihinaba ena mom higinim eso ehengel hugna mwahlai sifina. Afa Pol mahimsi sihiagofena.
2 Quando ouviram que Paulo lhes falava em língua hebraica, fizeram mais silêncio ainda. Paulo continuou:
3 “Kaba Ju el. Kikeafena kimbigba Tarsus Silisia nai na provins. Afa ka bog ohuna nai yi numbig. Afa Gamaliel kam numwehe bigelni simbianga na nihe mom wagfunagena. Afa Ka Godum hugna membenagim eso ka kifutig gafugafeg ehem pahlukuiagim eso ne yawo gwenaig esi.
3 — Eu sou judeu, nasci em Tarso da Cilícia, mas fui criado nesta cidade e aqui fui instruído aos pés de Gamaliel, segundo o rigor da Lei de nossos antepassados, sendo zeloso para com Deus, assim como todos vocês o são no dia de hoje.
4 Afa amangel Kristen na mina ahuiagim ka ehengelim ahanaig ahanaig esehiagena. Ka kwamblo mi angwafig mi wambufenam kalabus yi aitiafnaba eso mingnag pigihiana.
4 Persegui este Caminho até a morte, prendendo homens e mulheres e lançando-os na cadeia.
5 Afa misog pris i mungwali kaunsil i ati anwanafini kana moba inimfeg. Autunam ehengel kam pas wa kifutig mo ginof fainibi eso ka Damaskus nai Ju amunai elim fai, eso koka Damaskus gam ikanam Kristen elim sen na Jerusalem gam kike wambuf eso ma amtakwalig hiagi.”
5 Disto são testemunhas o sumo sacerdote e todos os anciãos. Deles eu recebi cartas para os irmãos judeus de Damasco, e fui até lá para trazer amarrados a Jerusalém os que também lá estivessem, para serem punidos.
6 “Afa ka ikan osu misosuf gigini Damaskus wa opugufenamba eso ikana heven wanai afwambusug nalig kam wagfig fakana.
6 — Ora, aconteceu que, enquanto eu viajava, já perto de Damasco, quase ao meio-dia, repentinamente, uma grande luz do céu brilhou ao redor de mim.
7 Eso ka bite wa pe gifinimbi afa ka elni mengigim higina kam sihina og, ‘Sol, Sol! Ahanaig esenaba so na kam amtakwali afana?’
7 Então caí por terra, ouvindo uma voz que me dizia: “Saulo, Saulo, por que você me persegue?”
8 Ka sahna kog, ‘Ainiyag, ne aman?’ Afa ehe esona og, ‘Kaba Sisas Nasaret wanai eso ne kam amtakwali afana.’
8 Perguntei: “Senhor, quem é você?” Ao que me respondeu: “Eu sou Jesus, o Nazareno, a quem você persegue.”
9 Afa el so ka ahuna ati ehe afwambusugbi nanguni afa mas ehena mengig higini mo eso kam sihina gofena.
9 — Os que estavam comigo viram a luz, sem, contudo, perceber o sentido da voz de quem falava comigo.
10 Afa ka sahna kog, ‘Ainiyag, mang ka fef?’ Afa Ainiyag esona og, ‘Buihianam ika Damaskus gam sahoka. Afa enanai yi so nem el sihinaf enag mungwali gafugag God nem wahianag eso ne esef.’
10 Então perguntei: “Senhor, o que devo fazer?” E o Senhor me disse: “Levante-se, entre em Damasco, onde lhe dirão tudo o que você precisa fazer.”
11 Afa enag afwambusug nalig nofugum kam tonbusinaba eso kikeafna hihe ambugonam kam ninga na kikehlinim Damaskus gam wani saho ahuna.
11 Tendo ficado cego por causa da intensidade daquela luz, guiado pela mão dos que estavam comigo, cheguei a Damasco.
12 “Afa enanai yi Ananaias gafena. Afa enag el Godna nihe mom lahlag pahlukuf ule afa enanai mungwali Ju el ehem hugna lahlafe fini.
12 — Um homem chamado Ananias, piedoso conforme a Lei, tendo bom testemunho de todos os judeus que ali moravam,
13 Ehe kam nangunam eso ehe bo ka nai yi muhwa pugu gofenaba afa sihina og, ‘Kana nilite Sol, so bahia ninofe.’ Eso ka ikagna ehem nanguna.
13 veio procurar-me e, chegando perto de mim, disse: “Irmão Saulo, recupere a visão!” Nessa mesma hora, recuperei a visão e olhei para ele.
14 Afa Ananaias kam sihina og, ‘Bigelni simbianigana God nem wahianag eso ehena sawiegim anwanafenam afa Sisas Godna lahlag elim nangunam eso heafna mengigim higina.
14 Então ele disse: “O Deus de nossos pais escolheu você de antemão para conhecer a vontade dele, ver o Justo e ouvir a voz dele.
15 Afa eba ne ikanam elim Godna ahanaig ahanaig sihinugef afa so na mang nanguna afa higina enam ne sihinif.
15 Porque você terá de ser testemunha dele diante de todos, anunciando as coisas que você tem visto e ouvido.
16 Eso nofeka awauyife. Bihianam bu wa penam Ainiyagim unenaiba eso ma neana nuwehfumo gigiafenai.’”
16 E agora, o que está esperando? Levante-se, receba o batismo e lave os seus pecados, invocando o nome dele.”
17 “Afa ka Jerusalem gam piske bonam afa mahim ka Godna nalig lala sahu beten fiaufenaba eso wa itiwa lofug nanguna.
17 — Quando voltei para Jerusalém, enquanto orava no templo, sobreveio-me um êxtase,
18 Afa ka nangug Ainiyagim afa ehe kam esona og, ‘Afa kana mo faigbi eso el ena mo mas fig mo eba so na ikagna Jerusalem wahianam ika.’
18 e vi o Senhor. Ele me disse: “Ande logo e saia imediatamente de Jerusalém, porque não aceitarão o seu testemunho a meu respeito.”
19 Afa ka sihina kog, ‘Ainiyag, mungwali anwanafig amangel so nem olug oniginig eso ka enag elim mungo mungo nuwagig lala nai wambkafena eso kwaskofefena kalabus lala aitiafena.
19 Eu respondi: “Senhor, eles bem sabem que eu ia de sinagoga em sinagoga, prendendo e açoitando os que criam em ti.
20 Afa mahim el neana gafugag elim Stivenim tigifatinimbi ka gaba enam sawifena afa ka ehengelni lofug nangwagofena.’
20 Quando se derramava o sangue de Estêvão, tua testemunha, eu também estava presente, consentia nisso e até guardei as capas dos que o matavam.”
21 Afa Ainiyag kam enaig sihifena og, ‘Amo se ika, ka nem wahigwa yi afwambanai gam ningihiaf.’”
21 Mas ele me disse: “Vá, porque eu o enviarei para longe, aos gentios.”
22 Afa mungwali el sumi yi mo higinim afa olug kakageagini ming mo higigim kusini. Ehengel hugna waginim esogona og, “Sonag elimbi so gwesim tigifati. Ese gofuf.”
22 Até este ponto a multidão ficou ouvindo. Mas, quando Paulo disse isso, começaram a gritar bem alto: — Fora com ele! Mate-o, porque ele não merece viver!
23 Afa ehengel waginim afa lofug fuluwal fagifini afa smof ehigifinim sisi gam taitufifini.
23 Enquanto eles gritavam, tiravam as suas capas e jogavam poeira para o ar,
24 Afa soldiana misog el heafna elim esoni og, “Polim nimbiafgelni lala gam wanig ahu. Afa wena flakflakefinim eso mog gim sahanagi asegba Ju el nem wagnig.”
24 o comandante ordenou que Paulo fosse recolhido à fortaleza e que, sob açoite, fosse interrogado para saber por que motivo estavam gritando assim contra ele.
25 Afa Polna ningam kikenaginim eso ogna flakflakefinagi afa Pol soldiam esona og, “Romna nihe mo enaig eseg nofeka Rom elim afgana tigeki mahim mo sihiba. Kaba Rom el.”
25 Quando o estavam amarrando com correias, Paulo perguntou ao centurião que ali estava: — Será que vocês têm o direito de açoitar um cidadão romano, sem que ele tenha sido condenado?
26 Afa enag soldia higinam afa ikanam heafna misog elim nangunam eso sahna og, “Ahnaig ne ehem esenag? Sonag elbi eba Rom el.”
26 Ouvindo isto, o centurião procurou o comandante e lhe disse: — Que é isso que o senhor está prestes a fazer? Saiba que aquele homem é cidadão romano.
27 Afa misog el bonam Polim sahanagena og, “Sa kam sihina namba Rom el ho?” Afa Pol esona og, “Ei kaba enaig el.”
27 Então o comandante veio e perguntou a Paulo: — Diga-me uma coisa: você é romano? Paulo respondeu: — Sou.
28 Afa misog el sihina og, “Ati ka enaksag kig Rom gavmanim faig afa so ka Rom el gohug.” Afa Pol wahigi sihina og, “Afa kana afahmonigbi eba Rom el eso ka gaba ehengel nai.”
28 E o comandante disse: — Eu tive de gastar muito dinheiro para conseguir essa cidadania. Ao que Paulo respondeu: — Pois eu a tenho de nascença.
29 Afa soldia ogna ehem tiginim sahanagi afa ena mom higinim eso ikagna wahiyi opuko ahuna. Afa misog el onigina ehe so Rom elim sen na kikenugiafena eso enam embefena.
29 Imediatamente se afastaram os que iam interrogá-lo com açoites. O próprio comandante ficou com medo quando soube que Paulo era romano, porque tinha mandado amarrá-lo.
30 Afa misog el ogna numwehe anwanafe asegba Ju el Polim wagnig. Eso ming osuna soldia Polim sen mo pitigifihianagibi afa so misog el kaunsilim amunai pris mi mo sihinibi eso ma ambugoguhi. Eso Polim wani ambugonam ehengel nai yi olyi washuni.
30 No dia seguinte, querendo certificar-se dos motivos por que Paulo vinha sendo acusado pelos judeus, o comandante o soltou e ordenou que se reunissem os principais sacerdotes e todo o Sinédrio. E, mandando trazer Paulo, apresentou-o diante deles.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.