Atos 16
Amanab Naineri NT (AMN_NAI) vs VC
1 Pol ikan Derbe yi wanpugunam afa ena kimbig wahianam Listra gam ika wanpuguna. Afa enanai yi Timoti Kristen el gafena. Afa heafna afag gaba Kristen afa ehe Ju angwafig afa awagba eba Grik el.
1 Chegou a Derbe e depois a Listra. Havia ali um discípulo, chamado Timóteo, filho de uma judia cristã, mas de pai grego,
2 Afa mungwali Listra wa nai i Aikoniam wa nai i Kristen el enaig esogona og, “Timotiba lahlag el.”
2 que gozava de ótima reputação junto dos irmãos de Listra e de Icônio.
3 Afa Pol ogna Timotim waniki afa mungwali Ju el enanai ati ehe anwanafini Timotina awag eba Grik el eso Pol Timotina lofugum kukohianagena. Grik el mas enaig esi afa Pol enaig esenamba, eba mas Ju el Timotim ahanaig esini.
3 Paulo quis que ele fosse em sua companhia. Ao tomá-lo consigo, circuncidou-o, por causa dos judeus daqueles lugares, pois todos sabiam que o seu pai era grego.
4 Afa Listra kimbig wahinim eso ahanaig ahanaig kimbig fapuke fiahufnamba eso sios elim sihigonugiahufna. Ena nihe Jerusalem wanai kanog hwatieg el i afa amunai el i ena mo sihini wahinimbi og soma enam pahlukui.
4 Nas cidades pelas quais passavam, ensinavam que observassem as decisões que haviam sido tomadas pelos apóstolos e anciãos em Jerusalém.
5 Eso sios elni olug onigig kifuti saigonamba afa so mungwali osuna minginag el ambugog fasahofena.
5 Assim as igrejas eram confirmadas na fé, e cresciam em número dia a dia.
6 Pol fena afa minginag apaigona eso Frigia Galesiana bite gam ahuna. Afa Godna Sungwag ehegelim kweni og masa Esia na provins Godna mo sihif.
6 Atravessando em seguida a Frígia e a província da Galácia, foram impedidos pelo Espírito Santo de anunciar a palavra de Deus na {província da} Ásia.
7 Afa ahu Misiana bite wa opukonam eso gwesim Bitinia bite gam ogna ahu afa so Sisasna Sungwag ehegelim kweni.
7 Ao chegarem aos confins da Mísia, tencionavam seguir para a Bitínia, mas o Espírito de Jesus não o permitiu.
8 Mahim enaig esenamba eso Misia mo wahinim afa Troas gam apaigo ahuna.
8 Depois de haverem atravessado rapidamente a Mísia, desceram a Trôade.
9 Afa sinaini Pol itiwa lofug nangonamba el mungo provins Masedonia nai gofenamba Polim unena gofena og, “Ne Masedonia gam bonam so kam kwagan.”
9 De noite, Paulo teve uma visão: um macedônio, em pé, diante dele, lhe rogava: Passa à Macedônia, e vem em nosso auxílio!
10 Afa Pol enam nangunam eso ikagna kangel numwehiagofi Masedonia gam ahuiagim. Ati ka onigig enamba God kam wagfunug ehe kam ningitigi heafna lahlag mo enag elim sihigonugim.
10 Assim que teve essa visão, procuramos partir para a Macedônia, certos de que Deus nos chamava a pregar-lhes o Evangelho.
11 Kangel sip yi fukwalunam Troasim wahinim eso Samotres gam gwesim ahuna opukonam afa nanai lawam ka wahinim Neapolis gam ahu opukona.
11 Embarcados em Trôade, fomos diretamente à Samotrácia e no outro dia a Neápolis;
12 Afa nanai ka ena kimbig wahinim Filipai gam ahu opukona. Ena kimbigba Masedoniana nalig kimbig afa Rom el nanai yi auguna. Kangel nanai yi mwakwalig auguna.
12 e dali a Filipos, que é a cidade principal daquele distrito da Macedônia, uma colônia {romana}. Nesta cidade nos detivemos por alguns dias.
13 Afa Isug Auguia Osuna koka esim ahu nanai yi augu Godum sihinafuhug kugim nangu. Ka kimbig muhwa ahunam bu blugum opukonam afa angwafig nuwag gofena eso ka augunam mo sihiagini.
13 No sábado, saímos fora da porta para junto do rio, onde pensávamos haver lugar de oração. Aí nos assentamos e falávamos às mulheres que se haviam reunido.
14 Afa mungo angwafig gaba ena mo higina ehena unehlagba Lidia. Ehe Taiataira nai ango, lahlag nemug tafiglek lofug faig eso enanam kig nalig fag. Ehe Godna unehlag fingi fiafna. Ainiyag ehe ehena olugim numwehenage namba eso Polna mo higinam keahlana.
14 Uma mulher, chamada Lídia, da cidade dos tiatirenos, vendedora de púrpura, temente a Deus, nos escutava. O Senhor abriu-lhe o coração, para atender às coisas que Paulo dizia.
15 Ehe afa heafna mungo lala nai bu wa apaigona. Enanam kangelim heafna lala gam kam unegoni. Ehe enaig esona og “Ne onigig ka inim Ainiyagim oniginagba eso ne kana lala ambugog auguiafim.” Ehe kam hugna hekusihiagenamba eso ka ahuna.
15 Foi batizada juntamente com a sua família e fez-nos este pedido: Se julgais que tenho fé no Senhor, entrai em minha casa e ficai comigo. E obrigou-nos a isso.
16 Nanam ka Godum sihinag kugam ahuofefnamba ka gafuga angwafig angwamingim ufini. Ena angwafigbi mwaifig simbagahlana esefkufna eso ehe ahanaig ahanaig sumi yi puguiagegim sihiageafena. Ehe enaig gafuga fiahgefenam enanam kig nalig fafenam ena kigba nangwaghiawagig elim faifini.
16 Certo dia, quando íamos à oração, eis que nos veio ao encontro uma moça escrava que tinha o espírito de Pitão, a qual com as suas adivinhações dava muito lucro a seus senhores.
17 Afa Pol kam wankafnaba ena angwafig sum bonam unetigina og, “Sohna elbi eba ehengel God sisinai na gafugag el. Ehe enaig mo sihig God ena mina elim wambugum.”
17 Pondo-se a seguir a Paulo e a nós, gritava: Estes homens são servos do Deus Altíssimo, que vos anunciam o caminho da salvação.
18 Ehe gwenaig sihi higeg fegofnamba Pol kusinam wahigefe mwaifigim sihina og, “Sisas Kraisna unehlag wa ka nem mo osihina ne ohuna angwafig wahianam ika.” Eso ikagna mwaifig ehem wahianam ikana.
18 Repetiu isto por muitos dias. Por fim, Paulo enfadou-se. Voltou-se para ela e disse ao espírito: Ordeno-te em nome de Jesus Cristo que saias dela. E na mesma hora ele saiu.
19 Nangwaghiageg el nangunim mahim heafgelni kig mina awaienimbi eso ehengel Pol mi Sailas mi wambtiginim ambagwa hwatigini og soma kimbig wanai misog el nangwagi.
19 Vendo seus amos que se lhes esvaecera a esperança do lucro, pegaram Paulo e Silas e levaram-nos ao foro, à presença das autoridades.
20 Ehengel wambtiginim misog elni nofwa wanahu hwatiginim afa esogona og, “Sohna elbi Ju el afa eheningi bigelni kimbigim gasafahfeg.
20 Em seguida, apresentaram-nos aos magistrados, acusando: Estes homens são judeus; amotinam a nossa cidade.
21 Eheningi elim hekusihiagafeg enaig nihe bigel Rom el nofeka enaig esi.”
21 E pregam um modo de vida que nós, romanos, não podemos admitir nem seguir.
22 Afa minginag el mungwali wasanam ogna Pol mi Sailas mi patigini. Eso misog el enaig esona og polis ma lofug hugfuoaiti fegonim eso eheningim flakflaketifi.
22 O povo insurgiu-se contra eles. Os magistrados mandaram arrancar-lhes as vestes para açoitá-los com varas.
23 Afa eheningim hugna wena kwaskofinim eso kalabus lala fatiauguni. Afa misog el kalabus lala nangwaghiawagig elim sihina og hugna nangwaghiage agfofum.
23 Depois de lhes terem feito muitas chagas, meteram-nos na prisão, mandando ao carcereiro que os guardasse com segurança.
24 Afa higinam eso wambtinam yiminig mengig gam fatiauguni. Afa so eheningina mongugum palangna singihla hwatigini.
24 Este, conforme a ordem recebida, meteu-os na prisão inferior e prendeu-lhes os pés ao cepo.
25 Afa sinaini mogug liputegna Pol i Sailas i beten ahfenam afa mwanafi Godum ahfatiaufna eso minginag gwena lala nai el higafafena.
25 Pela meia-noite, Paulo e Silas rezavam e cantavam um hino a Deus, e os prisioneiros os escutavam.
26 Afa gwenana ikagna nalig kugo ilafona kalabus lalam fagakuku fiafana. Afa gwenanam mungwali mengig pigiakanam afa sen kalabus elim kikeg pigi apaigona.
26 Subitamente, sentiu-se um terremoto tão grande que se abalaram até os fundamentos do cárcere. Abriram-se logo todas as portas e soltaram-se as algemas de todos.
27 Afa kalabus lala nangwaghiawagig el bihianam afa nangunam mahim mengig pigi gohkafnaba ehe enaig onigina og ateaba opuko ahkau minefeg. Eso ehe naif fanam ogna hefum higefaka.
27 Acordou o carcereiro e, vendo abertas as portas do cárcere, supôs que os presos haviam fugido. Tirou da espada e queria matar-se.
28 Afa Pol unenam og, “Nofeka nimbefum amtakwale fati. Ohwi mungwali auguia.”
28 Mas Paulo bradou em alta voz: Não te faças nenhum mal, pois estamos todos aqui.
29 Enag el ming elim unenam og ma wi gafa boi. Afa ehe mo kikini bonam Pol Sailasna nihi penam kiafigig gegifini.
29 Então o carcereiro pediu luz, entrou e lançou-se trêmulo aos pés de Paulo e Silas.
30 Afa sambaganigim wambtiginim afwambagam pugu wankanam sahtigina og, “Amunai, ahanaig so ka eseba eso God ma kam kweagfunam lahla fai.”
30 Depois os conduziu para fora e perguntou-lhes: Senhores, que devo fazer para me salvar?
31 Afa sambaganigi esohona og, “Sisas Ainiyagim so na olug onigina eba so ma God nem afa mungwali nimbeafna mungo lala naim wambu.”
31 Disseram-lhe: Crê no Senhor Jesus e serás salvo, tu e tua família.
32 Eso eheningi Ainiyagna mo enag el mi afa heafna lala nai mi ahsihini.
32 Anunciaram-lhe a palavra de Deus, a ele e a todos os que estavam em sua casa.
33 Enanam gwena sinaini ena el kalabus lala nangwaghiawagig el sambaganigim bu wa nehugugum sufuhiagena afa enanam ehe fena afa heafna mungo lala nai apaigona afa eso bu wa apaigona.
33 Então, naquela mesma hora da noite, ele cuidou deles e lavou-lhes as chagas. Imediatamente foi batizado, ele e toda a sua família.
34 Afa so sonag el sambaganigim heafna lala wankanam fane tuhlunam faini. Afa so ehe fena afa heafna mungo lala nai fena Godum oniginim eso hugna sifakalini.
34 Em seguida, ele os fez subir para sua casa, pôs-lhes a mesa e alegrou-se com toda a sua casa por haver crido em Deus.
35 Afa lawam misog el polisim ningitiginibi eso ahu sihini og, “Sohna sambaganigi elim ningitigibi so makai.”
35 Quando amanheceu, os magistrados mandaram os lictores dizer: Solta esses homens.
36 Eso kalabus lala nangwaghiawagig el Polim sihina og, “Misog el ati sihig ne i Sailas i se ohunanai ahwahianam ahka eso ne olug efihlag na ahka.”
36 O carcereiro transmitiu essa mensagem a Paulo: Os magistrados mandaram-me dizer que vos ponha em liberdade. Saí, pois, e ide em paz.
37 Afa Pol polisim sihini og, “Ka mas mang ahfeg mo ehe kam mungunim mungwali elni nof wa kwaskofigim kalabus lala fatiaugug. Kaningi Rom eleso enamba amtakwalig afa kam esegonigim enamba meagam kumoahlig. Afa ehe enaig wahigamte kam og ma pugu ahkai eba so ma kam ambugog sihigonitem eso kam wanahuite.”
37 Mas Paulo replicou: Sem nenhum julgamento nos açoitaram publicamente, a nós que somos cidadãos romanos, e meteram-nos no cárcere, e agora nos lançam fora ocultamente... Não há de ser assim! Mas venham e soltem-nos pessoalmente!
38 Afa polis ena mo misog elim oguhu sihini og Pol i Sailas i ba Rom el eso ehengel sineminefinim embefini.
38 Os lictores deram parte dessas palavras aos magistrados. Estes temeram, ao ouvir dizer que eram romanos.
39 Eso ahunam lahlag mo sihigonuginim afa wanapuko ahunam og “Ei, so na ohnagna mo ahwahianam eso ahka.”
39 Foram e lhes falaram brandamente. Pedindo desculpas, rogavam-lhes que se retirassem da cidade.
40 Afa so eheningi kalabus lala ahwahianam Lidiana lala gam ahkana. Afa ahka Kristen nilitem ahkuklunam mo kifutihiag ahfenam eso ahkana.
40 Saindo do cárcere, entraram em casa de Lídia, onde reviram e consolaram os irmãos. Depois partiram.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 16, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.