Romanos 4
Amanab NT (AMN_ANA) vs VC
1 Atiaba enam nufunam feba sa big biafna simp Abrahamim onigini. Mango maia ehe anwenafena?
1 Que vantagem diremos, pois, que conseguiu Abraão, nosso pai segundo a carne?
2 Atiaba Abraham suialag gafugag fegba asa God ehem og ne afsug el feg eba ehe sa ma elni nof la hefum fingi fei. Afa Godna nof la asa ehe enaig esefe.
2 Porque, se Abraão foi justificado em virtude de sua observância, tem que se gloriar; mas não diante de Deus.
3 Afa Godna mo enaig esog;
3 Ora, que diz a Escritura? Abraão creu em Deus e isso lhe foi imputado em conta de justiça {Gn 15,6}.
4 Afa el sa gafugafegim asa kig flag ehe mas enaig og ka esug flag amo eba heafna ehenge pusnanam flag.
4 Ora, o salário não é gratificação, mas uma dívida ao trabalhador.
5 Afa amban el sa olug onigig nai yi mungu feg afa ehe mas gafugagfeg mo eba ehe ati anwenafeg God amtakwalig elim suialafenag asa God enaig elni olug onigigim nangunagim asa og ne afsug el.
5 Mas aquele que sem obra alguma crê naquele que justifica o ímpio, a sua fé lhe é imputada em conta de justiça.
6 Afa Devit gafa gwenaig esog elim God sa esonig ne afsug el afa ehe nihe mo esig fwainig eba enaig el sa ma suialag augufei. Afa Devit enaig esona;
6 É assim que Davi proclama bem-aventurado o homem a quem Deus atribui justiça, independentemente das obras:
7 — ausente —
7 Bem-aventurados aqueles cujas iniqüidades foram perdoadas e cujos pecados foram cobertos!
8 — ausente —
8 Bem-aventurado o homem ao qual o Senhor não imputou o seu pecado {Sl 31,1s}.
9 Afa Ju el nihi lofug sa kokohiagig. Atiahog enaig el mungu sonag suialag auguiagba fli me? Amo, sonag suialag auguiag afwambanai el gafa flifi. Eba big Godna mom ati onigig eba enaig esog, “Abraham Godim olug onigina asa God ehem og ne afsug kabag el feg.”
9 Essa bem-aventurança é somente para os circuncisos, ou também para os incircuncisos? Dizemos, com efeito, que a fé foi imputada a Abraão em conta de justiça.
10 Ansi maia God Abrahamim ena moba sihina? Atiaho ehe nihi lofug kwafona? Amo, Abraham nihi lofug kofwag fwainig fiahfenaba asa enanam God ehem sihina og ne afsug el.
10 Quando lhe foi ela imputada? Depois ou antes de sua circuncisão? Não depois, mas antes de ser circuncidado.
11 Asa sumi yi ehe nihi lofug mo kwafona afa enag eba ogfug enanam ehe mas esena mo God ehena olug onigigim mungu nangugum asa og ne afsug el. Afa mungwali el nihi lofug kokohiagig fwainig afa Godim olug oniginigbi asa God ehengelim og na afsug el fig, afa Abraham eba ehengelni simp lofug fenig.
11 Depois é que recebeu o sinal da circuncisão, como selo da justiça que tinha obtido pela fé antes de ser circuncidado. E assim se tornou o pai de todos os incircuncisos que crêem, a fim de que também a estes seja imputada a justiça.
12 Afa ehe gafa nihi lofug kokohiageg elni simp fenig. Afa ehengel nihi lofug kofwag afa ming gafa ehengelni olug onigig eba bigelni simp Abrahamna minam patalfug. Asa enanam Abraham nihi lofug kofwag feg fwainig gafena.
12 Pai também dos circuncisos, que não só trazem o sinal, mas que acompanham as pegadas da fé que nosso pai Abraão possuía antes de ser circuncidado.
13 Afa autunam God Abrahamim enaig esona ne nai yi afa neana simbianigag nupbiagenam asa mungwali bitem ihlafiahgefe. Afa God mas enaig onigig mo Abraham nihe mom patalkug asa ka ehem enag mo sihi fwahag faig. Amo, Abraham Godim olug onigig fenaba asa God ena nai yi nangunam esog nemba afsug el afa ka nem enag mo sihi fwahag faig.
13 Com efeito, não foi em virtude da lei que a promessa de herdar o mundo foi feita a Abraão ou à sua posteridade, mas em virtude da justiça da fé.
14 Afa el fwina onigig asa nihe mo patalkug afa atiaba God enaig elim mo sihi fwahag faigbi asa elni olug onigig eba meg behig afa enag mo sihi fwahag wasneig fwainig feg.
14 Porque, se a herança é reservada aos observadores da lei, a fé já não tem razão de ser e a promessa fica sem valor.
15 Asa nihe mo ogfug mungwali elbi amtakwalig asa God bigelim olug kakagenugeg. Afa nihe mo higig fwainig feteba eba mas el enam filafiti.
15 Porquanto a lei produz a ira; e onde não existe lei, não há transgressão.
16 Asa God elni olug onigigim nangugum afa heafna mo sihi fwahag enaig elim faig. Afa Abrahamna simbianigag sa ma ena mom anwenafi eba nufunam feg asa God mungu gafugafegim afa ehengelim esmunagim kwaganig. Afa el sa nihe mom patalfug God eba mango enag elim mungu eseni mo. Amo, el amban Abrahamna olug onigig lofufeg ehe enag mo sihi fwahag faife. Asa Abraham ofenaiba bigelni simbianga fenig.
16 Logo, é pela fé que alguém se torna herdeiro. Portanto, gratuitamente; e a promessa é assegurada a toda a posteridade de Abraão, não somente aos que procedem da lei, mas também aos que possuem a fé de Abraão, que é pai de todos nós.
17 Afa Godna ginof la God Abrahamim enaig esona, “Ka nem eseg asa haig haig el mungwali bite nai nem sefli kagelni Alag feg.” Afa Godna nof la Abraham ehe bigelni alag feg. Afa Abraham enaig olug onigig feg God sa ma lahag elim ilafoi afa mangwal sa mas gohug mo asa ehe mo behig esog sa apukeg.
17 Em verdade, está escrito: Eu te constituí pai de muitas nações {Gn 17,5}; {nosso pai, portanto} diante dos olhos daquele em quem acreditou, o Deus que dá vida aos mortos e chama à existência as coisas que estão no nada.
18 Afa God Abrahamim enaig esonag, ne luwal ahfoklafe afa Abraham anwenafena eba mas pugui asa ehe Godna mo sihi fwahagim nufunam olug onigig asa ehe haig haig elni simbianga pugunig. Afa Godna ginof enaig esog, neana simbiangag eba fwina nupbiagefe.
18 Esperando, contra toda a esperança, Abraão teve fé e se tornou pai de muitas nações, segundo o que lhe fora dito: Assim será a tua descendência {Gn 15,5}.
19 Afa Abraham 100 yia muhla feg afa ehe onigig kana elig mas wasneig mo eba mungwalofug lahag el lofeg afa Sara mas luwal foklai asa heafna olug onigig mas auwiauwig mo eba gwese wasneig go.
19 Não vacilou na fé, embora reconhecendo o seu próprio corpo sem vigor - pois tinha quase cem anos - e o seio de Sara igualmente amortecido.
20 Afa ehe Godna mo sihi fwahag flanam afa mas sambaganingi onigig nafena mo. Amo, heafna olug onigig ehem wasneigna afa sa ehe Godim fingi fena.
20 Ante a promessa de Deus, não vacilou, não desconfiou, mas conservou-se forte na fé e deu glória a Deus.
21 Afa ehe ati anwenafeg God fwina wasneig nafeg asa mangwal ehe sihi fwahag eba ehe nufunam esefe.
21 Estava plenamente convencido de que Deus era poderoso para cumprir o que prometera.
22 Asa God enaig esog, ehe eba olug onigig el feg asa ehe afsug el feg.
22 Eis por que sua fé lhe foi contada como justiça.
23 Afa enag moba Godna ginof la go, “ehe afsug el lofeg” eba mas Abrahamim mungu esona mo.
23 Ora, não é só para ele que está escrito que a fé lhe foi imputada em conta de justiça.
24 Afa enag mo bigelim gafa fenig asa bigel enaig olug onigig fig God bigelni Ainiyag Sisasim lahag la naim ilafo fatig.
24 É também para nós, pois a nossa fé deve ser-nos imputada igualmente, porque cremos naquele que dos mortos ressuscitou Jesus, nosso Senhor,
25 Afa bigel amtakwalig el finibi asa ehe Sisasim angoluwag elni ninga la fwahanaba sa lahana. Afa God ehem biteg fenai ihlaflatigim nofkenag faig asa big Godna nof la afsug kabag el afohie.
25 o qual foi entregue por nossos pecados e ressuscitado para a nossa justificação.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.