Atos 27
Amanab NT (AMN_ANA) vs VC
1 Enag misog el ati mo sihi fwahag kagelim Itali gam bot la ningitigife asa Pol fena afa minganag kalabus el apaiyena Juliusna ninga la fwatina. Julius eba 100 soldiam nangwaghiageule. Ehe soldia fenam Sisar nai yi sefu gofena.
1 Logo que foi determinado que embarcássemos para a Itália, Paulo foi entregue com outros presos a um centurião da coorte Augusta, chamado Júlio.
2 Afa Adramitium kambig la nai na bot hwanai yi pugugba afa kagel ena bot la fukwaligim afa provins Esiana bupahlag enaig ika ofe. Afa Masedonia nai el Aristarkas ehe Tesalonaika nai luwal na kam patag ikanaba nasa ka mungwali afuna.
2 Embarcamos num navio de Adramito que devia costear as terras da Ásia, e levantamos âncora. Em nossa companhia estava Aristarco, macedônio de Tessalônica.
3 Afa ming osuna kagel Saidon kembig la apukenaba afa Julius Polim suialafiaflanam asa Polim fwahanaba sama ikanam hihem nangwagiba sa ehem kwegfui.
3 No dia seguinte, fazendo escala em Sidônia, Júlio, usando de bondade com Paulo, permitiu-lhe ir ver os seus amigos e prover-se do que havia de necessário.
4 Afa enag kembig fwaha afuofefnaba afa efef kam blo botim finkfink lambfiegofena asa ka wahigi Saiprus bite ehegam efef fwainig gam ka afuna.
4 Dali, fazendo-nos ao mar, fomos navegando perto das costas de Chipre, por nos serem contrários os ventos.
5 Afa ka misosuf afu Silisia afa Pamfilia muhla apukenam afa sa ka gwesim mo afa Maira la Lisiana provins apukena.
5 Tendo atravessado o mar da Cilícia e da Panfília, chegamos a Mira, cidade da Lícia.
6 Afa enanai yi soldia misog el Aleksantriana botim nangunam ona Itali gam ika. Asa ena bot la kam ika wanfukog.
6 O centurião encontrou ali um navio de Alexandria, que rumava para a Itália, e fez-nos passar para ele.
7 Afa ka maisim nengigim afuiaskag asa ka Nidus kembig apukeg. Afa efef kam blo plauplau hiageaba nasa ka Salmone mo kwegfugum afa sa ka Krit bite gam wahigi efef fwainig gam afug.
7 Por muitos dias navegamos lentamente e com dificuldade até diante de Cnido, onde o vento não nos permitiu aportar.
8 Afa ka ehegepusibi ka bupahlag afuiag enaba seflig bu nofug laikeg fwainila apukeg eba Lasea kembig muhla.
8 Fomos então costeando ao sul da ilha de Creta, junto ao cabo Salmona. Navegando com dificuldade ao longo da costa, chegamos afinal a um lugar, a que chamam Bons Portos, perto do qual está a cidade de Lasaia.
9 Afa ka maisim fiaskafnaba enana Ju elni fane foiyuog enag osuna ika awaieg enanaba bu amtanafiagena afa efef kwania fiagena enaba mango suialagna mo na bot ika. Nasa Pol enaig sihifeni og,
9 Passara o tempo - já havia passado a época do jejum - e a navegação se tornava perigosa. Paulo advertiu-os:
10 “Sa kam higini, ati ka anwenafeg big afuiba eba big kinig flifi. Bigim mungwali, bot i, gawig i bigim awaiyefe.”
10 Amigos, vejo que a navegação não se fará sem perigo e sem graves danos, não somente ao navio e à sua carga, mas ainda às nossas vidas.
11 Afa soldia misog el Polna mo mas higina mo, afa botna alag i afa bot flaukuiaule el i ogna ahka asa ehe eheningina mo higini.
11 O centurião, porém, dava mais crédito ao piloto e ao mestre do que ao que Paulo dizia.
12 Afa ehengel onigini og masa bot gohonai yi gofiba ese amtakwalig osuna pugufe. Afa mungwal esogona, “Sana gihafu sa big Finiks yi apukenam enanai yi auguiafiba nengifibi maia amtakwalig osuna ika awaiyeba.” Afa enanai yi Krit ehegam bite suialag la efef fwainig la auguiafna.
12 O porto era impróprio para passar o inverno, pelo que a maior parte deles foi de parecer que se retornasse ao mar, na esperança de chegar a Fenice, para passar ali o inverno, por ser esse um porto de Creta, abrigado dos ventos do sudeste e do nordeste.
13 Efef weti sahigifinibi asa ehengel onigini ogma bigim enag efef sama bigim bot la lambkuiafi. Asa anka bu la nai fli bot la fatinim asa Krit yi bupahlag afuiafna.
13 Soprava então brandamente o vento sul. Julgavam poder executar os seus planos. Levantaram a âncora e foram costeando de perto a ilha de Creta.
14 Afa afuiafnaba managig fwainig bifwat kwania gweyi Krit mina sah blona. Ena bifwatibi seflig angmog nai bifwat blona.
14 Mas, não muito depois, veio do lado da ilha um tufão chamado Euroaquilão.
15 Afa bifwat botim plauplau fiaflagba kokawo ufu kam ehegepuse skofegba nasa ka botim fwahigbi sa bifwat kam bot la lambig lambku.
15 Sem poder resistir à ventania, o navio foi arrebatado e deixamo-nos arrastar.
16 Ka afu weti bite Kauda ehegam apukegba enanai yi bifwat mas fwina sahig mo. Afa kangel auguiag bot weti botim wena kehla ubluiafnaba we ona pigi.
16 Impelidos rapidamente para uma pequena ilha chamada Cauda, conseguimos, com muito esforço, recolher o batel.
17 Asa enag el weti botim pitigi flinim kwania bot sisi folfunim asa wena kwania bot nahlum wena wahe kikeawagini og masa bifwatni bot bambuhia kaminefefe nasa enaig eseawagini. Afa el embefini og masa bot Afrikana bu weg pahlag ikanam heugonam toafofe asa ehengel sel pitigi flinim anka bu la flifainiba asa efef enegigim botim flaukuiagifini.
17 Içaram-no e, depois, como meio de segurança, cingiram o navio com cabos. Então, temendo encalhar em Sirte, arriaram as velas e entregaram-se à mercê dos ventos.
18 Afa ming osuna bifwat gwenaig esegofnaba asa el gawig bu la lambaitifini.
18 No dia seguinte, sendo a tempestade ainda mais violenta, atiraram fora a carga.
19 Afa minganana gwenaig esenaba afa sa ehengel botna gawig enaba lambaitifinibi eba selna, we i, enaig lambaitifini.
19 No terceiro dia, atiramos para fora com as nossas próprias mãos os acessórios do navio.
20 Afa wahkig of simbiage gwese gofenaba afa mas kangel osu mi bagnofut mi nanguni mo. Bifwat gwenaig esegifinibi ka enaig onigini eba bigim awaiyefe.
20 Ora, não aparecendo por muitos dias nem sol nem estrelas e sendo batidos por forte tempestade, tínhamos por fim perdido toda a esperança de sermos salvos.
21 Afa wahkig gofenaba fane mas ahagana mo afa Pol buihianam ehengelim sihini og, “Afa ne kana mom patalfuite asa big Krit yi auguiafite eba mas ne enag kinig flite.
21 Desde muito tempo ninguém havia comido nada. Paulo levantou-se no meio deles e disse: Amigos, deveras devíeis ter-me atendido e não ter saído de Creta, e assim evitar esse perigo e essas perdas.
22 Afa sa kana mo hig sa ne fwina wasnei eba mas nem awaiye eba bot mungu he awaiyefe.
22 Agora, porém, vos admoesto a que tenhais coragem, pois não perecerá nenhum de vós, mas somente o navio.
23 Ka Godna gafugag el afa amu sinaini heafna of la nai el blo kam muhla puguna.
23 Esta noite apareceu-me um anjo de Deus, a quem pertenço e a quem sirvo, o qual me disse:
24 Afa ehe kam esonag og, ‘Pol nofeka embefe. Sa ne ika Sisarna nofla gofum. God nem suialafiaflag asa el sana mungwali go mas awaiyeg mo.’
24 Não temas, Paulo. É necessário que compareças diante de César. Deus deu-te todos os que navegam contigo.
25 Enaig esegba sa ne nimbefum fwina wasnei kikefba Godim ati ka oniginag asa kam mangwalim ehe sihi fwahanag eba nufunam pugufe.
25 Por isso, amigos, coragem! Eu confio em Deus que há de acontecer como me foi dito.
26 Afa bifwat botim flanam ukunam bupahlag enanai yi bigim kukufe laitife.”
26 Vamos dar a uma ilha.
27 Afa 14 osuna maia awaiyenaba bifwat kam Mediterenian bu la esim esim lambfieg gohug. Mungkug luputiegna afa bot la nai el onigini og ati big bite muhla ofi.
27 Já estávamos na décima quarta noite, pelo mar Adriático, quando, pela meia-noite, os marinheiros pressentiram que estavam perto de alguma terra.
28 Afa sa wena bu gihinimba 40 mita enaig fena. Afa mwakwalig gwesim hilifi gihinimbi eba 30 mita enaig fena.
28 Então, atirando a sonda, perceberam que a profundidade era de vinte braças. Depois, um pouco mais adiante, viram que era de quinze braças.
29 Afa embefini og eba bot masa ika fun la kunam tutoahiafe afa sa botna masigim anka sambaga sambaga lambinim bu la laitini og sa ma bot wasnei gofi afa ehengel Godim sahnafohun ika sihuguiakana.
29 Temendo que déssemos em algum recife, lançaram quatro âncoras da popa, esperando ansiosos que amanhecesse o dia.
30 Afa minganag bot la nai el og nawo botim fwahi afu. Afa ehe mwakwalini og ka anka botna nofbosugam afati afa ehe weti botim wena kihlinim asa flifatiniba asa bot bu la pe gofena.
30 Imediatamente, os marinheiros procuraram fugir e, sob o pretexto de largar as âncoras da proa, lançaram o bote ao mar.
31 Afa Pol misog el mi soldia mi sihini og, “Afa sonag bot la nai el bigim wanaflag fwainigba eba bigim awaiyefe.”
31 Paulo disse ao centurião e aos soldados: Se estes homens não permanecerem no navio, não podereis salvar-vos.
32 Asa soldia weti botna wem kofu fwahanaba asa bot bu sisi wagiakana.
32 Os soldados cortaram, então, os cabos do bote e deixaram-no cair.
33 Afa si ambafiafnaba Pol enaig membena og ma mungwali fane ahagai asa ehengelim sihini og, “14 osuna ne ehegepusia flag ne fwina enam onigifinim asa ne mas ahagana mo.
33 Enquanto ia amanhecendo, Paulo encorajou a todos que comessem alguma coisa, e disse: Já faz hoje catorze dias que estais em jejum, sem comer nada.
34 Ilawaba ka nem wasneig mo osihin sa ne fane lambi ahaganam wasnei. Eba mas ne amban mungu awaiye eba mungwal suialag apukefe.”
34 Rogo-vos que comais alguma coisa, no interesse de vossa vida, porque nem um cabelo da cabeça de alguém de vós perecerá.
35 Ena mo sihi fwahanam asa ehe bret flanam Godim suialag onam sa kowagnam nena.
35 Tendo dito isso, tomou do pão, pronunciou uma bênção na presença de todos e, depois de parti-lo, começou a comer.
36 Afa ena mo maia olugim fingi feskofenaba asa ehengel gafa fane lambinim ahagana.
36 Com isso, todos cobraram ânimo e puseram-se igualmente a comer.
37 Afa kangel bot la auguiag elbi eba 276 enaig fena.
37 No navio éramos ao todo duzentas e setenta e seis pessoas.
38 Afa fane ahagaginim maia ehem ihla fiasainaba asa ena mo lambinim bu la laitinibi asa bot hefuhe fena.
38 Depois de terem comido à vontade, aliviaram o navio, atirando o trigo ao mar.
39 Afa maia osu oblofenaba bot la nai el enam bite fahigiaginim afa mas bupahlag bitem anwenafini mo. Afa nangunibi engig ehegam ikagifini asa ehengel ena onigini og sama efef botim bu laikeyeg fwainig mina ukui.
39 Afinal, clareou o dia. Os marinheiros não reconheceram a terra, mas viram uma enseada com uma praia, na qual tencionavam encalhar o navio, caso o pudessem.
40 Afa sa anka wegim koflinim bu megam fatinim afa sa we pitigi fli fwahinimbi asa aga botim waike waike fefugufnaba afa selim nofbosugam kikiagi fwahini sama efef botim engig la flaukui.
40 Levantaram as âncoras e largaram ao mesmo tempo as amarras dos lemes. Desfraldaram ao vento a vela mestra e rumaram para a praia.
41 Afa engig bu megam kwania fegofnaba asa enanai yi botna gose ikag ika nanai yi kunam wasnei gofnaba afa sumi nai mo bu tutoitifena.
41 Mas deram numa língua de terra, e o navio encalhou aí. A proa, encalhada, permanecia imóvel, ao mesmo tempo que a popa se abria com a força do mar.
42 Afa soldia enaig oniginam og eba kalabus el masa bu sus afunam mangigi yi apukenam embem afufe. Asa ogna kwaskofi.
42 Os soldados tencionavam matar os presos, por temerem que algum deles fugisse a nado.
43 Afa ehengelni misog el mo ogna Polim kweafu asa ehe kweni og, “Nofeka enaig esi.” Afa ehe enaig esona og, “Amban ne bu susim anwenafegba asa apaiyenam bu sus afuian ehegam mangigi yi apukena.
43 O centurião, porém, querendo salvar Paulo, impediu que o fizessem e ordenou que aqueles que pudessem nadar fossem os primeiros a lançar-se ao mar e alcançar a terra.
44 Afa minganag mo bot yi nai kukwehiag la gwese lefiba asa ne afuian mangigi yi apuke.” Asa gwenaig esini mungwali afuna suialag apuke minefena.
44 Os demais, uns atingiram a terra em tábuas, outros em cima dos destroços do navio. Desse modo, todos conseguiram chegar à terra, sãos e salvos.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.