Marcos 5

Kotoni Imo Itouniyaimo (AMM) vs ARIB

Sair da comparação
ARIB Almeida Revisada Imprensa Bíblica
1 Nosai no mo; imonu mo uwai; Isiso iyali mo iwo toku ilo ausaimi fiyamosiyanokino, Kilasa asiso.
1 Chegaram então ao outro lado do mar, à terra dos gerasenos.
2 Isiso ayousai folamiyo konoki mo, iloso, popuwa koiyauwoi nokota mo somaiso na kiya tumoki. Noko aiko uku asisai tumoki.
2 E, logo que Jesus saíra do barco, lhe veio ao encontro, dos sepulcros, um homem com espírito imundo,
3 Noko aiko uku asi mo tani nokonu na, nosoni na potolo manoki. Nokoyo no moloi komikai monoi? Waiya moloyo mani, moloi konosuwa monoi?
3 o qual tinha a sua morada nos sepulcros; e nem ainda com cadeias podia alguém prendê-lo;
4 Waiya moloyo louwa pokonosuwakomo kaimosikino, naino ti fona timai. Wiyou, na potokosoulalo manoki, waiya molo mo. Ulai noko noiyo komikai monoi? Tani mi mo ami ami.
4 porque, tendo sido muitas vezes preso com grilhões e cadeias, as cadeias foram por ele feitas em pedaços, e os grilhões em migalhas; e ninguém o podia domar;
5 Ulo ulo amoloki amoloki poliyaiyalomano manoki, noko aiko uku asiwoi yuwoiso, siyoliso na pomomosiki, tota amu tomokiyo posolamoulumosiki.
5 e sempre, de dia e de noite, andava pelos sepulcros e pelos montes, gritando, e ferindo-se com pedras,
6 Isisoyo iloso folamiyo konoki mo; aluwamai kwaiki, popuwawoi nokotayo mo. Na fuma tumoki, Isisoni fokutonomai losiyaiko una tumoki.
6 Vendo, pois, de longe a Jesus, correu e adorou-o;
7 Popuwayo noinomo noko mo imo siyoliso na imaloki, “Isiso, nono mo Kotoni awitono, Kota Kotoni awitono mo. Hani monoi totumo unumononi? Iyanoko noiyo uwomonoi. Kotoyo na tokimoko.” Aino imoki.
7 e, clamando com grande voz, disse: Que tenho eu contigo, Jesus, Filho do Deus Altíssimo? conjuro-te por Deus que não me atormentes.
8 Ulai afonimaiso? Isiso mo toku yasoi imoki, “Popuwa koiyau, nokoni ausai na putukaimo.”
8 Pois Jesus lhe dizia: Sai desse homem, espírito imundo.
9 Nosai no mo; Isiso mo na imoki, “Nani siyolo no moloi?” Na fowaki, “Popuwa molopoiwoi na totolo, no monoi no yani siyolo mo Ukouniyaiko.”
9 E perguntou-lhe: Qual é o teu nome? Respondeu-lhe ele: Legião é o meu nome, porque somos muitos.
10 Imalo manoki, Isisoso, “Aluwaso noiyo iko taikiyoi, yani popuwa mo.”
10 E rogava-lhe muito que não os enviasse para fora da região.
11 Fu molopoi molopoi yufaso asi pono siki, aumoifaso.
11 Ora, andava ali pastando no monte uma grande manada de porcos.
12 No monoi no popuwa mo Isisoso imalokino, “Funi au poiso no waliyo tukwaiya kiyomokoni?”
12 Rogaram-lhe, pois, os demônios, dizendo: Manda-nos para aqueles porcos, para que entremos neles.
13 Fowakoki, “Waliyo na.”
13 E ele lho permitiu. Saindo, então, os espíritos imundos, entraram nos porcos; e precipitou-se a manada, que era de uns dois mil, pelo despenhadeiro no mar, onde todos se afogaram.
14 Nosai no mo; fu samukuko nokoyo uloloki. Nonani monoi aino imo lukasikalo manokino, nokonu noko nokolaloso, nu siyasonuso asimai si nokowoiso. No monoi no noko nokolalo mo yasoi, nonani haniso kiyanokino.
14 Nisso fugiram aqueles que os apascentavam, e o anunciaram na cidade e nos campos; e muitos foram ver o que era aquilo que tinha acontecido.
15 Isisoni au mo tiki mo, nokoso na kiya tumokino, popuwa molopoiyo utukaimo nokotaso. Tuno atolikaimokai. Kwalu kwalumowoi muwoi, mulu mo itouniyaimoso na popomuwakaiki. Kikino mo; na kokolokoki, toi mo.
15 Chegando-se a Jesus, viram o endemoninhado, o que tivera a legião, sentado, vestido, e em perfeito juízo; e temeram.
16 Popuwawoi nokota itouniyaimokaiso ki noko, totaiyo nonani monoi aino imo lukasiko si manoki. Fu kolikali soli aino imo mani, lukasiko si manoki.
16 E os que tinham visto aquilo contaram-lhes como havia acontecido ao endemoninhado, e acerca dos porcos.
17 No monoi no Isisoso imalokino, “Koini asisai mo na putukaimoko, na pomoi.”
17 Então começaram a rogar-lhe que se retirasse dos seus termos.
18 No monoi no mo, Isiso mo ayouso folamiyo konoki mo, popuwayo utukaimo nokotayo mo imaloki, “Yo mo taluwainoki.”
18 E, entrando ele no barco, rogava-lhe o que fora endemoninhado que o deixasse estar com ele.
19 Ulai Isiso mo wiyou yomuki, na imoki, “Nuso na pomoi, fuwaluwouso na pikano, Noko Siyoliyo no itouniyaimokaini no, nonani aino imo na polukasikano. Mulu ununi, na fasini.”
19 Jesus, porém, não lho permitiu, mas disse-lhe: Vai para tua casa, para os teus, e anuncia-lhes o quanto o Senhor te fez, e como teve misericórdia de ti.
20 No monoi no mo, nonani nokota mo na manoki, tota itouniyaimokai aino imo lukasikaloki, Tikapoli asiso. Wiyouwa wiyou, noko nokolaloyo mulumoloko manokino, “Moloi amiyaikiyokowai, woi?”
20 Ele se retirou, pois, e começou a publicar em Decápolis tudo quanto lhe fizera Jesus; e todos se admiravam.
21 Nosai no mo; ifou nuki, ayou molosai tokosiyaikaiyo tikino, iwo toku ilo siyaiso. Isiso mo fiyamosiya tiki mo, noko nokolalo molopoi molopoiyo Isisoso na ukouniyaikokuya tumokino, iwo toku iloso tolomai.
21 Tendo Jesus passado de novo no barco para o outro lado, ajuntou-se a ele uma grande multidão; e ele estava à beira do mar.
22 Nomai no lotu nufa samuku nokota siya mo tani auso na tumoki. Tani siyolo mo Yailo. Isisoso no kiki mo, tani fokutonomai na losiyaika tumoki,
22 Chegou um dos chefes da sinagoga, chamado Jairo e, logo que viu a Jesus, lançou-se-lhe aos pés.
23 na imaloki, “Yani alu, woi, aumoifaso na tokaloso. Ulai nainoyosu na pokomisa tumo, itouniyaisokai monoi, no monoi no waliyo na tolosoimo.”
23 e lhe rogava com instância, dizendo: Minha filhinha está nas últimas; rogo-te que venhas e lhe imponhas as mãos para que sare e viva.
24 No monoi no Isisoyo mo na aluwaiki.
24 Jesus foi com ele, e seguia-o uma grande multidão, que o apertava.
25 Nomai no noni mo na tolosoki, nufaisoyo uwokaisokai nukonu mo. Aisamu mo molo tiwoi mo nonani aiyo puwosokai manoki.
25 Ora, certa mulher, que havia doze anos padecia de uma hemorragia,
26 Tokota iyali molopoi mo louwa pofasiso mosikino. Ulai itouniyaisowoi muwoi, iyanoko saso puwosomosikino. Muwoniwoi na uwaimokaiki, fasiso foli monoi mo. Ulai siyoliso na uwokaisokaiki.
26 e que tinha sofrido bastante às mãos de muitos médicos, e despendido tudo quanto possuía sem nada aproveitar, antes indo a pior,
27 Isisoyo fasiko mi imo mo toku yasoi kwaiki, no monoi no noko molopoi nokoni aumai lotisoki, Isisoni namolisai wosu woso na tolosa tumoki, tani tuno soposai na komiki.
27 tendo ouvido falar a respeito de Jesus, veio por detrás, entre a multidão, e tocou-lhe o manto;
28 Mulumolokoki, to mo, “Yo mo tani tunosai komiyakimo, waliyo na toloimo.”
28 porque dizia: Se tão-somente tocar-lhe as vestes, ficaria curada.
29 No monoi no mo lolai siyaso nako mo na tolosuwasoki, na mulumolokoki, “Yo mo waliyo. Nako mo futo.”
29 E imediatamente cessou a sua hemorragia; e sentiu no corpo estar já curada do seu mal.
30 Isiso mani, lolai siyaso to mo sai na, ami mo noniso na amisoki. Namoli molo foinalikoki mo, yomuki, “Yani tunosai no noiyo tokomimono?”
30 E logo Jesus, percebendo em si mesmo que saíra dele poder, virou-se no meio da multidão e perguntou: Quem me tocou as vestes?
31 Nosai no mo; siyokutono iyaliyo imokino, “Nono no noko nokolaloso pa kokoniso? Hani monoi tiyomuni, “Noiyo tokomimono?”
31 Responderam-lhe os seus discípulos: Vês que a multidão te aperta, e perguntas: Quem me tocou?
32 Isisosu mo amai kwailuwaikaloki, na mulumolokoki, “Noiyo komimono, woi?”
32 Mas ele olhava em redor para ver a que isto fizera.
33 Nosai no mo; noni mo Isisoni fokutonomai alokomu na losiyaika tumoki. To mo sai na, “Yo mo waliyo na totolo.” Kokolosoki, na kumolokosoki. Nufaiso uwoso monoi aino imo komaso mo na posasoko wiyononiki.
33 Então a mulher, atemorizada e trêmula, cônscia do que nela se havia operado, veio e prostrou-se diante dele, e declarou-lhe toda a verdade.
34 Na isoki, Isiso mo, “Woli, waliyo tomulumolo luwaimononi, no monoi no mo waliyo na totoloni. Atiyaiso potolano, mulu tomokiso. Nani ai mo futo.” Aino na isoki, Isiso mo.
34 Disse-lhe ele: Filha, a tua fé te salvou; vai-te em paz, e fica livre desse teu mal.
35 Isisoyo amai lukaso niso manoki mo, nomai no mo lotu nufa samuku nokota Yailoni nusai na tiki, nokoyo, toso na ima tumokino, “Nani alu mo yau, yasoi na kaloso. Aiyoloko nokotaso afonimaiso noiyo fololuwaiyoi. Konoi no moloi fasiso monoi?”
35 Enquanto ele ainda falava, chegaram pessoas da casa do chefe da sinagoga, a quem disseram: A tua filha já morreu; por que ainda incomodas o Mestre?
36 Ulai Isiso mo toini imo kulalikoki, lotu nufa samuku nokotaso na imoki, “Noiyo kokolomoi. Na pomulumolo luwaimonosu.”
36 O que percebendo Jesus, disse ao chefe da sinagoga: Não temas, crê somente.
37 Imoki mo; noko nokolaloso alukikoki. Pita iyalisu na koliyonoki, Pitawoi Yamiso noko ti, auwatono Iyonowoi.
37 E não permitiu que ninguém o acompanhasse, senão Pedro, Tiago, e João, irmão de Tiago.
38 Nosai no mo; lotu nufa samuku nokotani nu mo fiyamosiya tumokino. Noko nokolaloyo sosonuno umano siso na kwaika tumokino. Wiyouwa wiyou, siyoliso na sonukuso si manoki.
38 Quando chegaram a casa do chefe da sinagoga, viu Jesus um alvoroço, e os que choravam e faziam grande pranto.
39 Nu poiso tiki, na ikoki, “Oi, hani monoi tosonukusonuwo? Hani monoi tiyonuwo, siyoliso no? Alu mo yau muwoi, ulololi totaso.”
39 E, entrando, disse-lhes: Por que fazeis alvoroço e chorais? a menina não morreu, mas dorme.
40 Ulai na soluwaikino.
40 E riam-se dele; porém ele, tendo feito sair a todos, tomou consigo o pai e a mãe da menina, e os que com ele vieram, e entrou onde a menina estava.
41 Alu yauni nainosai na komisoki, na isoki, “Talita kumi.” Nonani imo folosai mo noino, “Alu noniyanikofa, ya timonoki, na pauwoniyou.”
41 E, tomando a mão da menina, disse-lhe: Talita cumi, que, traduzido, é: Menina, a ti te digo, levanta-te.
42 Ulai lolai siyaso alu mo na auwonisiyouki, na liyaisoki. Alufa muwoi, alu noniyaniko siyoli sowiyafa na, aisamu 12. Wiyouwa wiyou, kufaukoki, naino foli iyo nokokino, iyamoki, “Ulai moloi monoi woi?”
42 Imediatamente a menina se levantou, e pôs-se a andar, pois tinha doze anos. E logo foram tomados de grande espanto.
43 Imo amiso na ikoki, Isiso mo, “Ainonani monoi imo noiyo ikaloiwo.” Nosai no atino noko tiso ikoki, “Koloni na ponisowo.”
43 Então ordenou-lhes expressamente que ninguém o soubesse; e mandou que lhe dessem de comer.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 5, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.