Atos 16
Kotoni Imo Itouniyaimo (AMM) vs NTLH
1 Nosai no mo; Polo noko ti mo Tipi nokonuso manokino. Ulai nosai Lisitolo nokonuso manokino. Isisoni moloso aluwai nokota mo toloki. Tani siyolo mo Timoti. Tani atino mani, Isisoso mulumolo luwaiki, Yuto nukonu na. Apitonosu mo Yuto nokota muwoi, Koliko nokota na.
1 Paulo chegou às cidades de Derbe e Listra. Em Listra morava um cristão chamado Timóteo. A mãe dele, uma cristã, era da raça dos judeus, mas o pai dele não era judeu.
2 Lisitolo nokowoi Aikuniyamo nokowoi, Isisoso no mulumolo luwaikino no, toiyo iyamo unukino, noko itouniyaimo.
2 Todos os irmãos que moravam em Listra e Icônio falavam bem de Timóteo.
3 Nosai no Polo mo Timotiso na imoki, “Na paluwaimono.” Imoki mo; Timotini au tuno tokosiyaimoki, Yuto aniyopa imoyosu. No mo afonimaiso muwoi. Yuto noko, tolomuso no siki no, toi mo sai, Timotini apitono mo Koliko nokota. No monoi no awitononi au tuno mo toku pa tokosiyaimokiso.
3 Paulo quis levá-lo consigo e por isso o circuncidou , pois todos os judeus que moravam naqueles lugares sabiam que o pai de Timóteo não era judeu.
4 Ulai nosai no mo; au tuno tokosiyaimo uwai; Polo iyali mo na nuki. Nokonu nokonuso na nuwaloki, Isisoso mulumolo luwai noko nokolaloso ikikalokino. Kotoni imo lukasikalomano nokowoi Isisoso mulumolo luwai noko samukuko nokowoi, toiyo no iyamokaiki no, Yolusolimo nokonumai, nonani imo ikikalokino, na ikokino, “Toini imo na pukwai itouniyaimowo.”
4 Nas cidades por onde passavam, eles diziam aos cristãos quais as decisões que tinham sido tomadas pelos apóstolos e pelos presbíteros da igreja de Jerusalém e aconselhavam que eles obedecessem a essas decisões.
5 No monoi no Isisoso mulumolo luwai noko nokolalo mulu mo na amikokaiyalokino. Saiso saiso noko nokolaloyo Isisoso lolaloso mulumolo luwaikino, ainoso molopoi molopoi siki.
5 Assim as igrejas ficavam mais fortes na fé, e o número de cristãos aumentava cada dia mais.
6 Nosai no mo; Aisiya asiso imo louwa posasokanokino, ulai Kotoni Mulu Itouniyaimo Nokotayo alukikoki. No monoi no Folikiya asiwoi Kaloisiya asi mulumaiwoi tokosiyaikaiyoukino,
6 Como o Espírito Santo não deixou que anunciassem a palavra na província da Ásia, eles atravessaram a região da Frígia-Galácia.
7 Misiya asi kwasai nuki. Ulai nosai no Pitiniya asiso louwa nuki. Ulai Isisoni Mulu Itouniyaimo Nokotayo wiyou yomuki.
7 Quando chegaram perto do distrito da Mísia, tentaram ir para a província da Bitínia, mas o Espírito de Jesus não deixou.
8 No monoi no Misiya asi souwaikino, nuki, Toluwa nokonuso na kunoki.
8 Então atravessaram a Mísia e chegaram à cidade de Trôade.
9 Nosai no amoloki mo, Polo mo solitonomoki. Solitonosai mo Masituniya nokota toloso na kiki. Nonani nokotayo utolumalo toloki, Poloso na imoki, “Masituniya asiso na pofasimoka tumo.”
9 Naquela noite Paulo teve uma visão. Ele viu um homem da província da Macedônia, que estava de pé e lhe pedia: “Venha para a Macedônia e nos ajude!”
10 Solitonomoki mo; toiwoi kulu nokota yowoi, koi mulumolokokinoki, “Koto mo na tomuwokomomoko, Masituniya asi noko nokolaloso imo itouniyaimo posasoko wiyotiya ti monoi.” No monoi no somaiso puwotolokinoki, iyamokinoki, “Masituniya asiso na nu monoi.”
10 Logo depois dessa visão, nós resolvemos partir logo para a Macedônia, pois estávamos certos de que Deus nos havia chamado para anunciar o evangelho ao povo dali.
11 Ulai nosai no mo; Toluwa nokonuso utukaimokinoki, poso ayou molosai, mamo iwo mulumai asiso na nukinoki, Samutoli asiso. Ulai nosai no amuwoisai Niyapoli nokonuso na nukinoki, poso ayou molosai.
11 Nós embarcamos em Trôade e fomos diretamente para a ilha de Samotrácia. No dia seguinte chegamos ao porto de Neápolis.
12 Ulai nosai no Filipai nokonuso na nukinoki, Masituniya asimai nokonu siyoli. Lomo noko nokolalo molopoiyo nonani nokonumai sinonoki. Koi mo amoloki amoloki posimosikinoki.
12 Dali fomos a Filipos, que é uma cidade do primeiro distrito da província da Macedônia e também colônia romana, onde ficamos vários dias.
13 Nosai no mo; mi fou fouko ulomai nokonusai na fukinoki, iwoso kunokinoki. Mulumolokokinoki, “Yuto noko mo iwo ilomai poi toku si, Kotowoi imo lukaso monoi.” Kunokinoki mo; nokolaloso na koka tumokinoki, nokolalo ukouniyaikokai siso. Na sa konokinoki, toiwoi imo lukaso sikinoki.
13 No sábado saímos da cidade e fomos para a beira do rio, pois pensávamos que ali devia haver um lugar de oração para os judeus. Sentamos e começamos a conversar com as mulheres que estavam reunidas lá.
14 Noni, tani siyolo mo Litiya, to mo koini imo na kwaimoko sisoki. To mo Taiyotailo nukonu, nakiyai tuno suo suomoko nukonu na. Lotuso na paluwai manoki. Siyoli Nokotayo noinomo mulu na alosisoki, Poloni imo na kwai itouniyaimoki.
14 Uma daquelas mulheres que estavam nos ouvindo era Lídia, uma vendedora de púrpura , da cidade de Tiatira. Ela adorava a Deus, e o Senhor abriu a mente dela para que compreendesse o que Paulo dizia.
15 Nosai no mo Litiya koli mo iwoso na uluwakokinoki. Iwoso uluwakokinoki mo; na imokoki, “Moiyo kwaimononuwo mo, Siyoli Nokotaso amiso mulumolo luwaiso, yani nuso na posa tiwo.” Aino na imokaloki. No monoi no tani nuso sanokinoki.
15 Ela e as pessoas da sua casa foram batizadas. Depois Lídia nos convidou, dizendo: — Venham ficar na minha casa, se é que vocês acham que, de fato, eu creio no Senhor. Assim ela nos convenceu a ficar na casa dela.
16 Nosai no mo; ulo siyamai iwo iloso kunokinoki. Kotowoi imo no lukasomosikino no, nonani iloso kunokinoki. Iwo iloso amai kuno manokinoki mo, noniso kosa tumokinoki, molomai, nokoni mi anoti nukonu na. Nonani nukonu mo popuwawoi tolosoki. Popuwani amiyo noinomo namolisai hani hani fiyamosokalo monoi poposasokomosiki. Noko nokolaloso poposasoko wiyolukalomosiki, suo mo muwoniyo. Muwoni mo koufa muwoi, sisiyoli na, to samukuso nokoso ponikomosikino.
16 Certo dia, quando estávamos indo para o lugar de oração, veio ao nosso encontro uma escrava. Essa moça estava dominada por um espírito mau que adivinhava o futuro, e os seus donos ganhavam muito dinheiro com as adivinhações que ela fazia.
17 Nonani nukonu mo Polo koiso aluwaimokiyo tumoki, siyoliso yomusaloki, “Noko ni mo, toi mo Kota Kotoni mi anononi noko na. Kotoni molo monoi na toposasoko wiyononinuwo, samiyaikiyo imo na.”
17 A moça começou a nos seguir, gritando assim: — Estes homens são
18 Ainoso na piyomusalomosiki, ulo ulo. Wiyou, Polo mo ulosukomoki, mulu mo puwoso, noniso na alosisoki, popuwaso na imowaisoki, “Isiso Kolaisoni amiyo na timonoki, na putukaiso.” Imoki mo; lolai siyaso na utukaisoki.
18 Ela fez isso muitos dias. Por fim Paulo se aborreceu, virou-se para ela e ordenou ao espírito: — Pelo poder do nome de Jesus Cristo, eu mando que você saia desta moça! E, no mesmo instante, o espírito saiu.
19 Ulai samukuso noko mo popuwa utukaiso kwaisoki mo, wiyouwa wiyou, Polo noko ti ikokino ukoukukou. Muwoni i molowoi mo futo, no monoi no. Polowoi Sailowoi kuloliyonokino, tolomu noko sisiyolini molo timaiso. Nu mulumai nukutaiso na kuloliyo tikino.
19 Quando os donos da moça viram que não iam poder mais ganhar dinheiro com as adivinhações dela, agarraram Paulo e Silas e os arrastaram até a praça pública, diante das autoridades.
20 Lomo nokota ti sisiyoli tini auso kuloliyo tikino, na faumikokino, ikokino, “Yuto nokota tiso na pokokowo. Tolomu noko nokolaloso tainiko ifoluwaikalono.
20 Eles os apresentaram a essas autoridades romanas e disseram: — Estes homens são judeus e estão provocando desordem na nossa cidade.
21 Molo siyaso aluwai monoi mo imo tonufuwa toposasoko wiyolumokono, Lomo noko moiso. Ulai moi no moloi aluwai monoi? Au au na.”
21 Estão ensinando costumes que são contra a nossa lei . Nós, que somos romanos, não podemos aceitar esses costumes.
22 Ukouniyaikokai noko nokolaloyo mani, na uwokokino, Polo noko tiso. Lomo nokota ti sisiyoli tiyo nokoso ikokino, “Tuno na pasifoliyafoumo watiwo, moloyo na pa wasouliwo.”
22 Aí uma multidão se ajuntou para atacar Paulo e Silas. As autoridades mandaram que tirassem as roupas deles e os surrassem com varas.
23 Wiyouwa wiyou, na wasouli manokino, nosai no kalopulo nu poiso na kiyoka tikino. Kalopulo nu samuku nokotaso imo amiso imokino, noko sisiyoli tiyo, “Atiyaiso na posamukuko.”
23 Depois de baterem muito neles, as autoridades jogaram os dois na cadeia e deram ordem ao carcereiro para guardá-los com toda a segurança.
24 Imo amiso aino imokino mo, kalopulo nu mulumai nu poiso na kiyoka tiki, kalopulo nu samuku nokotayo. Totini fona kinapolinasiko fiyaikokaiki, a tiyo. A sisiyoli ti mulumai kinapolinasiko fiyaikokaiki.
24 Depois de receber essa ordem, o carcereiro os jogou numa cela que ficava no fundo da cadeia e prendeu os pés deles entre dois blocos de madeira.
25 Nosai no mo; amoloki siyolimai Polo noko ti mo Kotowoi imo lukaso yousikino, si molosokononikino. Kalopulo nokoyo kwaikokino.
25 Mais ou menos à meia-noite, Paulo e Silas estavam orando e cantando hinos a Deus, e os outros presos escutavam.
26 Nomai no nou nou siyoliyo tumoki. Wiyouwa wiyou, kalopulo nu na kumolomoki. Lolai siyaso itu loti mo na kolaliko taikiyoki. Nainosai konosuwakokai moloyo fololalo kono liyaiki.
26 De repente, o chão tremeu tanto, que abalou os alicerces da cadeia. Naquele instante todas as portas se abriram, e as correntes que prendiam os presos se arrebentaram.
27 Nosai no kalopulo nu samuku nokota mo auwoniyouki, itu lotiso kokaloki, kolalikokaiso. No monoi no muwo sopo kusomoniyouki, tota amu louwa tukoliyonoki. Ulai afonimaiso? Piyomuki, kalopulo nokoyo ulolowo.
27 Aí o carcereiro acordou. Quando viu que os portões da cadeia estavam abertos, pensou que os prisioneiros tinham fugido. Então puxou a espada e ia se matar,
28 Ulai Poloyo siyoliso na tu imoki, “Nona amu noiyo tukoloi. Koi komaso mo amai na totu sinoki.”
28 mas Paulo gritou bem alto: — Não faça isso! Todos nós estamos aqui!
29 Nosai no kalopulo nu samuku nokota mo nokoso aliyonikoki, “Lamu ta pasiyo tumomonowo.” Lamu tawoi na fumo asiyo tiki. Wiyou, na kumolokomoki, Polo noko tini fokutonosai alokomu losiyaikoki.
29 Aí o carcereiro pediu que lhe trouxessem uma luz, entrou depressa na cela e se ajoelhou, tremendo, aos pés de Paulo e Silas.
30 Ulai tolauki, Polowoi Sailowoi mo na koliyo fuki, na ikoki, “Woli noko ti, yo no moloi tosamiyaikiyo, woi?”
30 Depois levou os dois para fora e perguntou: — Senhores, o que devo fazer para ser salvo?
31 Nosai no toti mo imokino, “Isiso Siyoliso na pomulumolo luwai. Mulumolo luwaiyakinimo, nono mo na samiyaikiyoinimo. Moi koli samiyaikiyoinuwomo.” Aino na imokino, kalopulo samuku nokotaso.
31 Eles responderam: — Creia no Senhor Jesus e você será salvo — você e as pessoas da sua casa.
32 Nosai no Siyoli Nokota aino imo na lukasiyoluwaikokino, toi koliso.
32 Então eles anunciaram a palavra do Senhor ao carcereiro e a todas as pessoas da casa dele.
33 Nosai no mo, nonani amolokimai mo kalopulo nu samuku nokota mo noko ti koliyo tiki. Totini uluo louwoka tiki, iwoyo. Uluo louwoko uwai; lolai siyaso Polo noko tiyo toi koli mo iwoso na uluwakokino, Kotoso muwokokainoni monoi.
33 Naquela mesma hora da noite, o carcereiro começou a cuidar deles, lavando os ferimentos da surra que haviam levado. Logo depois ele e todas as pessoas da sua casa foram batizados.
34 Iwoso uluwakokino mo; totani nu poiso koliyo tiki, koloni na nikoki. Toi koli mo moloki mulu saso. Kotoso lolaloso mulumolo luwaikino, no monoi no.
34 Em seguida ele levou Paulo e Silas para a sua casa e lhes deu comida. O carcereiro e as pessoas da sua casa ficaram cheios de alegria porque agora criam em Deus.
35 Amuwoisai somosai Lomo nokota ti sisiyoli tiyo polimano nokoso iko taikiyokino, “Kalopulo nu samuku nokotaso pimanowo, noko ti kiyokumo.”
35 Quando amanheceu, as autoridades romanas mandaram alguns policiais com a seguinte ordem para o carcereiro: “Solte esses homens.”
36 Nosai no kalopulo nu samuku nokota Poloso na imanoki, imoki, “Lomo nokota ti sisiyoli tiyo tiyomu taikiyono, kiyokomo monoi. No monoi no na polofuwo. Atiyaiso potolanowo, mulu tomokiso.”
36 Então o carcereiro disse a Paulo: — As autoridades mandaram soltá-los. Podem ir embora em paz.
37 Ulai Polo mo polimano nokoso na ikoki, “Koti mani, Lomo nokota ti nali. Ulai toti mo Lomo nokoni moloso pa aluwaiyanoso, imo lukaso unumokokai monoi. Totatini muluyosu afonimaiso wasoulimokano, noko nokolaloni molo timai. Kalopulo nu poiso afonimaiso kiyomoka tano. Konoi mo wosu wososo louwa tokiyomoko taikiyono. Wiyou nali no. Totiyosu mo kolisomoka tumowumo, kalopulo nusai koliyo fuwumo.” Aino na ikoki, Polo mo.
37 Mas Paulo disse aos policiais: — Eu e Silas somos cidadãos romanos e, mesmo assim, sem termos sido julgados, fomos surrados em público. E depois nos jogaram na cadeia. E agora querem nos mandar embora assim em segredo? Isso não! Que as próprias autoridades romanas venham aqui e nos soltem!
38 Nosai no mo; polimano nokoyo Poloni imo ikanokino, Lomo nokota ti sisiyoli tiso. Wiyou, toti mo kokolokoki, yomukino, “Ulai koti no sai Lomo nokota tiwo, toti no?”
38 Os policiais foram contar às autoridades romanas o que Paulo tinha dito. Quando as autoridades souberam que Paulo e Silas eram cidadãos romanos, ficaram com medo
39 No monoi no Polo noko tini auso ikanokino, na ikokino, “Woli noko ti, waliyo.” Aino ikokino mo, kalopulo nusai koliyo fukino. Ikikokino, “Nokonuso putukaimowo, na pomanowo.”
39 e foram lhes pedir desculpas. Então os tiraram da prisão e pediram que fossem embora da cidade.
40 Polo noko ti mo kalopulo nuso lofukino mo, Litiyani nuso manokino. Isisoso mulumolo luwai nokoyo koka tumokino. Na ikiko itouniyaimokino. Nosai no nokonuso na utukaimokino.
40 Paulo e Silas saíram da cadeia e foram para a casa de Lídia. Ali encontraram-se com os irmãos, animaram a todos e depois foram embora.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 16, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.