Romanos 7
Yompor Poʼñoñ ñeñt ̃ attõ Yepartseshar Jesucristo eʼñe etserra aʼpoctaterrnay Yomporesho (AMENT) vs VC
1 T̃eʼpaʼ oʼch masheñneshachaʼ ñam̃a noc̈haneshachaʼ netmaʼntatasa poʼpoñ cot̃ap̃ñats. Ñehua, sapaʼ oʼ eʼñe señotueñ atet̃ pena ñoñets ñeñt̃ atet̃ anaret̃ arr patsro ñeñt̃chaʼ atet̃ yepena. Sapaʼ señoten añ ñoñetspaʼ sherben t̃arrempohuach allempo yocrrena añe patsro. T̃arraña ñerraʼm esempo yerromapaʼ añ ñoñetspaʼ amach errot̃enot̃ alloʼna yameʼñaʼneño. Oʼhuañchaʼ yameʼñeña.
1 Ignorais, irmãos {falo aos que têm conhecimentos jurídicos}, que a lei só tem domínio sobre o homem durante o tempo que vive?
2 — ausente —
2 Assim, a mulher casada está sujeita ao marido pela lei enquanto ele vive; mas, se o marido morrer, fica desobrigada da lei que a ligava ao marido.
3 — ausente —
3 Por isso, enquanto viver o marido, se se tornar mulher de outro homem, será chamada adúltera. Porém, morrendo o marido, fica desligada da lei, de maneira que, sem se tornar adúltera, poderá casar-se com outro homem.
4 Ñeñt̃oʼmarña oʼch masheñnesha ñam̃a noc̈hanesha notas, yapaʼc̈hoʼña oʼhuañchaʼ am̃chaʼnoc̈htanaʼtenya añ ñoñets ñeñt̃ atet̃ anaret̃ ahuat̃ Moiséseshot̃, t̃arroʼmar ñeñt̃ey oʼ yameʼñerrapaʼ oʼ yerromapretera Cristo. Ñeñt̃oʼmarña t̃eʼpaʼ eʼñe pocteʼ oʼch yoʼpatera poʼpsheñeñ. Ñam̃a ñeñt̃ oʼ yoʼpaterra t̃eʼ, ñeñt̃paʼ Cristo ñeñt̃ara ñeñt̃ tanterrtsa rromot̃. Allochñapaʼ att̃och yorrtatyen ñeñt̃ eʼñe cohuen atet̃ muenen Yompor.
4 Assim, meus irmãos, também vós estais mortos para a lei, pelo sacrifício do corpo de Cristo, para pertencerdes a outrem, àquele que ressuscitou dentre os mortos, a fim de que demos frutos para Deus.
5 T̃arroʼmar ahuat̃ allempo eʼñe yañeña yoct̃ap̃ña ora yoct̃enpaʼ amaʼt yeñoteneñ añ ñoñets ñeñt̃ atet̃ anaret̃paʼ att̃era muenateney oʼch alloʼna taruasatneney yoʼchñar. Att̃oña allach c̈hapaterryeñ rromueñtso att̃och eʼñe yechencaʼhuerrañ.
5 De fato, quando estávamos na carne, as paixões pecaminosas despertadas pela lei operavam em nossos membros, a fim de frutificarmos para a morte.
6 T̃arraña t̃eʼpaʼ eʼñe yerromapreteñot̃ Cristo añ ñoñets ñeñt̃ atet̃ anaret̃paʼ oʼhuañ am̃chaʼnoc̈htanaʼtenya atet̃ ñerraʼm ahuat̃. Ñeñt̃oʼmarña t̃eʼpaʼ eʼñe cohuen yocrrena Yomporecop. T̃eʼpaʼ ama añecpayaye ñeñt̃ atet̃ yepeʼt̃ ahuat̃ att̃och eʼñe yaʼmueroc̈htameʼteñot̃ yetsotatuañ ñeñt̃ atet̃ otyeʼt̃ ñoñets ñeñt̃ atet̃ anaret̃. Añecopña yocrrena eʼñe cohuen Yomporecop t̃arroʼmar t̃eʼ Parets Puecamquëñpaʼ oʼ etserrataterrnay yoct̃ap̃ña.
6 Agora, mortos para essa lei que nos mantinha sujeitos, dela nos temos libertado, e nosso serviço realiza-se conforme a renovação do Espírito e não mais sob a autoridade envelhecida da letra.
7 Ñehua, ñatoʼ sapaʼ c̈hat̃eʼ sotenapañ napaʼ notenest̃eʼ Yompor poʼñoñ ñeñt̃ atet̃ anaret̃paʼ ñeñt̃paʼ amat̃eʼ cohuenayaye. T̃arraña ñeñt̃paʼ ama att̃eyeʼ notenso amaʼt mamesha. Atet̃ napaʼ ñerraʼm ama eñallñeña añ ñoñets ñeñt̃ atet̃ anaret̃, napaʼ amat̃eʼ c̈haponañeña neyoc̈hro ñeñt̃ ama pocteyeʼ enteno Yompor. Atet̃ ñerraʼm ama eñallñeña añ ñoñets ñeñt̃ yoteneʼ “amach yeyeʼchapretannaʼtatsto”, napaʼ amat̃eʼ c̈haponañeña neyoc̈hro ñeñt̃ ama pocteyeʼ enteno Yompor ñerraʼm esempo es yeyeʼchapretannena.
7 Que diremos, então? Que a lei é pecado? De modo algum. Mas eu não conheci o pecado senão pela lei. Porque não teria idéia da concupiscência, se a lei não dissesse: Não cobiçarás {Ex 20,17}.
8 T̃arraña allempo c̈hapona neyoc̈hro poʼñoc̈h atet̃ oteney ñoñets ñeñt̃ atet̃ anaret̃ ama es ayeʼchapretannaʼtpahuo, noʼchñar ñeñt̃ neyoc̈hroʼtsenpaʼ elloña nanacchaʼ es yeʼchatseʼtatyenen. Ñerraʼm ama neñotenñe añ ñoñets ñeñt̃ yoteneʼ ama es ayeʼchapretannaʼtpahuo, ñerraʼmañpaʼ amat̃eʼ neñotenñe ñeñt̃ atet̃ neyeʼchapreteña poʼpsheñeñ ñeñt̃paʼ ñeñt̃ña poʼñoc̈h noʼchñar entapretenen Yompor.
8 Foi o pecado, portanto, que, aproveitando-se da ocasião que lhe foi dada pelo preceito, excitou em mim todas as concupiscências; porque, sem a lei, o pecado estava morto.
9 Ahuat̃ napaʼ allempo ama neñotenaʼ ñoñets ñeñt̃ atet̃ anaret̃, nañapaʼ nanac cosheñtsoʼtsennoñ allempo. T̃arraña allempoña neñoter ñeñt̃ atet̃ oteney ñeñt̃chaʼ atet̃ yep̃a cohuen ñam̃a ñeñt̃ ama atet̃ ap̃apahuopaʼ allempot̃eñña napaʼ neñotena poʼñoc̈hpaʼ shonteʼ noʼchñar ñeñt̃ neyoc̈hroʼtsen. Allempot̃eñña napaʼ atarr nellquërra nanac. Neñoteñ aña noʼpatenaya rromueñets ñeñt̃ara coñcheñets.
9 Quando eu estava sem a lei, eu vivia; mas, sobrevindo o preceito, o pecado recobrou vida,
10 Ñam̃a añ ñeñt̃ara ñoñets ñeñt̃ atet̃ anaret̃ alloʼch yocrrenañ eʼñe cohuenpaʼ t̃arraña arepaʼt att̃eyaye, naña noʼchñar allo nat̃pareʼten ñoñets ñeñt̃ atet̃ anaret̃ ñeñt̃ach nanmayeñ rromueñtso.
10 e eu morri. Assim o mandamento, que me devia dar a vida, conduziu-me à morte.
11 — ausente —
11 Porque o pecado, aproveitando da ocasião do mandamento, seduziu-me, e por ele me levou à morte.
12 — ausente —
12 Por conseguinte, a lei é santa e o mandamento é santo, e justo, e bom...
13 T̃eʼña sapaʼ c̈hat̃eʼ sotenapañ añ ñoñets ñeñt̃ eʼñe otets cohuenpaʼ ñeñt̃epaʼtña yoʼpatatenaya rromueñets. T̃arraña ñeñt̃paʼ ama att̃eyaye. Añña ñeñt̃ yoʼpatatenaya rromueñets, ñeñt̃paʼ yoʼchñar. Ñam̃a Yompor poʼñoñ ñeñt̃ atet̃ anaret̃ ñeñt̃ eʼñe cohuenpaʼ ñeñt̃ña oʼ aʼpot̃errnay yoʼchñar. Att̃ochña yeñoterr yoʼchñarpaʼ nanac sosey entapreteney Yompor.
13 Então o que é bom tornou-se causa de morte para mim? De certo que não. Foi o pecado que, para se mostrar realmente pecado, acarretou para mim a morte por meio do que é bom, a fim de que, pelo mandamento, o pecado se fizesse excessivamente pecaminoso.
14 Yapaʼ yeñoteñ añ ñoñets ñeñt̃ atet̃ anaret̃paʼ Partseshot̃ eʼñe cohuen anaret̃eñ, t̃arraña atet̃ ñerraʼm napaʼ arromñat̃ot̃a atet̃ nepena, c̈hocmach nep̃atseʼtyen ñeñt̃ ama cohuenayeʼ enteno Yompor. Eʼñe atet̃ nepena ñerraʼmrrat̃eʼ aña netaruasateneʼ noʼchñar.
14 Sabemos, de fato, que a lei é espiritual, mas eu sou carnal, vendido ao pecado.
15 Ama neñoteñe esoʼmart̃eʼña atet̃ nepena, t̃arroʼmar amaʼt ñeñt̃chaʼ atet̃ oʼ nep̃ohuapaʼ amaʼt napaʼ amach eʼñe pocteyeʼ nenteñe. T̃arroʼmar amaʼt nemneñeñ añt̃eʼ atet̃ nep̃ohua ñeñt̃ eʼñe cohuen enten Yompor, t̃arraña arepaʼtña att̃eyeʼ nepeno. Añepaʼt atet̃ nepen ñeñt̃ ama nemnenñe, ñeñt̃ poʼñoc̈h ama cohuenayeʼ enteno Yompor.
15 Não entendo, absolutamente, o que faço, pois não faço o que quero; faço o que aborreço.
16 Ñam̃a esempo oʼch nep̃ohua ñeñt̃ ama cohuenayaye, ñeñt̃ amaʼt napaʼ ama nemnenñe, nañapaʼ neñoteñ att̃ot̃ña oʼ nat̃pareʼtua ñoñets ñeñt̃ atet̃ anaret̃ ñeñt̃ eʼñe cohuen.
16 E, se faço o que não quero, reconheço que a lei é boa.
17 Ñeñt̃oʼmarña neñoteñ ñerraʼm esempo oʼ atet̃ nep̃ohua ñeñt̃ amaʼt napaʼ netsenaʼten, ñeñt̃paʼ neñoteñ ama eʼñe nayeʼ atet̃ petso. Añña atet̃ nep̃ateneʼ noʼchñar ñeñt̃ alloʼtsenara neyoc̈hro.
17 Mas, então, não sou eu que o faço, mas o pecado que em mim habita.
18 Napaʼ neñotena eʼñe att̃a eñalletñan, neyoc̈hroñapaʼ ama eñalle att̃och cohuen enten Yompor, amaʼt coñeʼt̃a. Amaʼt nemneñeñ oʼch atet̃ nep̃añ ñeñt̃ eʼñe cohuen enten Yompor, t̃arraña ama errot̃ nepeñe atet̃ p̃atsa ñeñt̃ atet̃ cohuentetsa.
18 Eu sei que em mim, isto é, na minha carne, não habita o bem, porque o querer o bem está em mim, mas não sou capaz de efetuá-lo.
19 Ñeñt̃ atet̃ nepenapaʼ amaʼt napaʼ ama pocteyeʼ nenteñe. T̃arroʼmar amaʼt nemneñeñ oʼt̃eʼ atet̃ nep̃ohua ñeñt̃ eʼñe cohuen enten Yompor, t̃arraña arepaʼtña att̃eyeʼ nepeno. Añach atet̃ nepena ñeñt̃ ama nemnenñe ñeñt̃ poʼñoc̈hpaʼ ama cohuenayeʼ enteno Yompor.
19 Não faço o bem que quereria, mas o mal que não quero.
20 Ñeñt̃oʼmarña neñoteñ, ñerraʼm esempo oʼ atet̃ nep̃ohua ñeñt̃ amaʼt napaʼ ama nemnenñe, ñeñt̃paʼ neñoteñ ama eʼñe nayeʼ atet̃ petso. Añña atet̃ nep̃ateneʼ noʼchñar ñeñt̃ alloʼtsenara neyoc̈hro.
20 Ora, se faço o que não quero, já não sou eu que faço, mas sim o pecado que em mim habita.
21 Ñeñt̃oʼmarña t̃eʼpaʼ neñotena ñerraʼm esempo yemneñeñ oʼt̃eʼ atet̃ yep̃añ ñeñt̃ eʼñe cohuen enten Yompor, t̃arraña yoʼchñar ñeñt̃ yeyoc̈hroʼtsenpaʼ c̈hocmach cot̃apeʼchateney ñeñt̃ ama cohuenayeʼ enteno Yompor.
21 Encontro, pois, em mim esta lei: quando quero fazer o bem, o que se me depara é o mal.
22 T̃arraña att̃o Yompor oʼ cot̃apeʼchaterrey cohuen yeyoc̈hropaʼ ñeñt̃paʼ alloch eʼñe yocsheññaña poʼñoñ.
22 Deleito-me na lei de Deus, no íntimo do meu ser.
23 T̃arraña amaʼt atet̃paʼ yapaʼ yeñotena eñall poʼpoñ ñeñt̃ huomenc yepeneʼ yeyoc̈hro ñeñt̃ c̈hocmach eʼmoñeʼtenan ñeñt̃ atet̃ yoct̃apeʼchen cohuen Yomporecop. Ñam̃a yoʼchñar ñeñt̃ huomenc yepeneʼ yeyoc̈hropaʼ ñeñt̃ña nanac mopaʼteneʼ yechets.
23 Sinto, porém, nos meus membros outra lei, que luta contra a lei do meu espírito e me prende à lei do pecado, que está nos meus membros.
24 ¡Ee-say! Nanac llequëñtsoʼtseney ya. Eseshaʼhuachcaʼ yaʼhuañam̃perreʼt̃eʼ yoʼchñar ñeñt̃ nanac yemueroc̈htateneʼ ñeñt̃chaʼ yanerreʼt̃eʼ rromueñtso.
24 Homem infeliz que sou! Quem me livrará deste corpo que me acarreta a morte?...
25 Nanac neparasyosoʼteñ Yompor t̃arroʼmar neñoteññañ Puechemer ñeñt̃ Yepartseshar Jesucristo ñepaʼtña eʼñe yaʼhuañam̃perreʼ yoʼchñar. Ñeñt̃oʼmarña eʼñe yeyoc̈hropaʼ yemneñeñ oʼch yoct̃apeʼcherrñañeñ Yompor poʼñoñ, t̃arraña yoʼchñarñapaʼ ñeñt̃aña c̈hocmach yetaruasateneʼ eʼñe yechtso.
25 Graças sejam dadas a Deus por Jesus Cristo, nosso Senhor! Assim, pois, de um lado, pelo meu espírito, sou submisso à lei de Deus; de outro lado, por minha carne, sou escravo da lei do pecado.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.