Romanos 7
Yompor Poʼñoñ ñeñt ̃ attõ Yepartseshar Jesucristo eʼñe etserra aʼpoctaterrnay Yomporesho (AMENT) vs NTLH
1 T̃eʼpaʼ oʼch masheñneshachaʼ ñam̃a noc̈haneshachaʼ netmaʼntatasa poʼpoñ cot̃ap̃ñats. Ñehua, sapaʼ oʼ eʼñe señotueñ atet̃ pena ñoñets ñeñt̃ atet̃ anaret̃ arr patsro ñeñt̃chaʼ atet̃ yepena. Sapaʼ señoten añ ñoñetspaʼ sherben t̃arrempohuach allempo yocrrena añe patsro. T̃arraña ñerraʼm esempo yerromapaʼ añ ñoñetspaʼ amach errot̃enot̃ alloʼna yameʼñaʼneño. Oʼhuañchaʼ yameʼñeña.
1 Meus irmãos, vocês todos podem compreender muito bem o que vou dizer. Vocês conhecem as leis e sabem que elas só têm poder sobre uma pessoa enquanto essa pessoa está viva.
2 — ausente —
2 Por exemplo, a mulher casada está ligada pela lei ao marido enquanto ele estiver vivo; mas, se ele morrer, ela estará livre da lei que a liga ao marido.
3 — ausente —
3 De modo que, se ela viver com outro homem enquanto o marido estiver vivo, ela será chamada de adúltera. Mas, se o marido morrer, ela estará legalmente livre e não cometerá adultério se casar com outro homem.
4 Ñeñt̃oʼmarña oʼch masheñnesha ñam̃a noc̈hanesha notas, yapaʼc̈hoʼña oʼhuañchaʼ am̃chaʼnoc̈htanaʼtenya añ ñoñets ñeñt̃ atet̃ anaret̃ ahuat̃ Moiséseshot̃, t̃arroʼmar ñeñt̃ey oʼ yameʼñerrapaʼ oʼ yerromapretera Cristo. Ñeñt̃oʼmarña t̃eʼpaʼ eʼñe pocteʼ oʼch yoʼpatera poʼpsheñeñ. Ñam̃a ñeñt̃ oʼ yoʼpaterra t̃eʼ, ñeñt̃paʼ Cristo ñeñt̃ara ñeñt̃ tanterrtsa rromot̃. Allochñapaʼ att̃och yorrtatyen ñeñt̃ eʼñe cohuen atet̃ muenen Yompor.
4 O mesmo acontece com vocês, meus irmãos. Do ponto de vista da lei, vocês também já morreram, pois são parte do corpo de Cristo. E agora pertencem a ele, que foi ressuscitado para que nós possamos viver uma vida útil no serviço de Deus.
5 T̃arroʼmar ahuat̃ allempo eʼñe yañeña yoct̃ap̃ña ora yoct̃enpaʼ amaʼt yeñoteneñ añ ñoñets ñeñt̃ atet̃ anaret̃paʼ att̃era muenateney oʼch alloʼna taruasatneney yoʼchñar. Att̃oña allach c̈hapaterryeñ rromueñtso att̃och eʼñe yechencaʼhuerrañ.
5 Pois, quando vivíamos de acordo com a nossa natureza humana, os maus desejos despertados pela lei agiam em todo o nosso ser e nos levavam para a morte.
6 T̃arraña t̃eʼpaʼ eʼñe yerromapreteñot̃ Cristo añ ñoñets ñeñt̃ atet̃ anaret̃paʼ oʼhuañ am̃chaʼnoc̈htanaʼtenya atet̃ ñerraʼm ahuat̃. Ñeñt̃oʼmarña t̃eʼpaʼ eʼñe cohuen yocrrena Yomporecop. T̃eʼpaʼ ama añecpayaye ñeñt̃ atet̃ yepeʼt̃ ahuat̃ att̃och eʼñe yaʼmueroc̈htameʼteñot̃ yetsotatuañ ñeñt̃ atet̃ otyeʼt̃ ñoñets ñeñt̃ atet̃ anaret̃. Añecopña yocrrena eʼñe cohuen Yomporecop t̃arroʼmar t̃eʼ Parets Puecamquëñpaʼ oʼ etserrataterrnay yoct̃ap̃ña.
6 Porém agora estamos livres da lei porque já morremos para aquilo que nos mantinha prisioneiros. Por isso somos livres para servir a Deus não da maneira antiga, obedecendo à lei escrita, mas da maneira nova, obedecendo ao Espírito de Deus.
7 Ñehua, ñatoʼ sapaʼ c̈hat̃eʼ sotenapañ napaʼ notenest̃eʼ Yompor poʼñoñ ñeñt̃ atet̃ anaret̃paʼ ñeñt̃paʼ amat̃eʼ cohuenayaye. T̃arraña ñeñt̃paʼ ama att̃eyeʼ notenso amaʼt mamesha. Atet̃ napaʼ ñerraʼm ama eñallñeña añ ñoñets ñeñt̃ atet̃ anaret̃, napaʼ amat̃eʼ c̈haponañeña neyoc̈hro ñeñt̃ ama pocteyeʼ enteno Yompor. Atet̃ ñerraʼm ama eñallñeña añ ñoñets ñeñt̃ yoteneʼ “amach yeyeʼchapretannaʼtatsto”, napaʼ amat̃eʼ c̈haponañeña neyoc̈hro ñeñt̃ ama pocteyeʼ enteno Yompor ñerraʼm esempo es yeyeʼchapretannena.
7 O que vamos dizer então? Que a própria lei é pecado? É claro que não! Mas foi a lei que me fez saber o que é pecado. Pois eu não saberia o que é a cobiça se a lei não tivesse dito: “Não cobice.”
8 T̃arraña allempo c̈hapona neyoc̈hro poʼñoc̈h atet̃ oteney ñoñets ñeñt̃ atet̃ anaret̃ ama es ayeʼchapretannaʼtpahuo, noʼchñar ñeñt̃ neyoc̈hroʼtsenpaʼ elloña nanacchaʼ es yeʼchatseʼtatyenen. Ñerraʼm ama neñotenñe añ ñoñets ñeñt̃ yoteneʼ ama es ayeʼchapretannaʼtpahuo, ñerraʼmañpaʼ amat̃eʼ neñotenñe ñeñt̃ atet̃ neyeʼchapreteña poʼpsheñeñ ñeñt̃paʼ ñeñt̃ña poʼñoc̈h noʼchñar entapretenen Yompor.
8 Porém o pecado se aproveitou dessa lei para despertar em mim todo tipo de cobiça. Porque, se não existe a lei, o pecado é uma coisa morta.
9 Ahuat̃ napaʼ allempo ama neñotenaʼ ñoñets ñeñt̃ atet̃ anaret̃, nañapaʼ nanac cosheñtsoʼtsennoñ allempo. T̃arraña allempoña neñoter ñeñt̃ atet̃ oteney ñeñt̃chaʼ atet̃ yep̃a cohuen ñam̃a ñeñt̃ ama atet̃ ap̃apahuopaʼ allempot̃eñña napaʼ neñotena poʼñoc̈hpaʼ shonteʼ noʼchñar ñeñt̃ neyoc̈hroʼtsen. Allempot̃eñña napaʼ atarr nellquërra nanac. Neñoteñ aña noʼpatenaya rromueñets ñeñt̃ara coñcheñets.
9 Pois houve um tempo em que eu não conhecia a lei e estava vivo. Mas, quando fiquei conhecendo o mandamento, o pecado começou a viver,
10 Ñam̃a añ ñeñt̃ara ñoñets ñeñt̃ atet̃ anaret̃ alloʼch yocrrenañ eʼñe cohuenpaʼ t̃arraña arepaʼt att̃eyaye, naña noʼchñar allo nat̃pareʼten ñoñets ñeñt̃ atet̃ anaret̃ ñeñt̃ach nanmayeñ rromueñtso.
10 e eu morri. E o próprio mandamento que me devia trazer a vida me trouxe a morte.
11 — ausente —
11 Porque o pecado, aproveitando a oportunidade dada pelo mandamento, me enganou e, por meio do mandamento, me matou.
12 — ausente —
12 Assim a lei vem de Deus; e o mandamento também vem de Deus, diz o que é certo e é bom.
13 T̃eʼña sapaʼ c̈hat̃eʼ sotenapañ añ ñoñets ñeñt̃ eʼñe otets cohuenpaʼ ñeñt̃epaʼtña yoʼpatatenaya rromueñets. T̃arraña ñeñt̃paʼ ama att̃eyaye. Añña ñeñt̃ yoʼpatatenaya rromueñets, ñeñt̃paʼ yoʼchñar. Ñam̃a Yompor poʼñoñ ñeñt̃ atet̃ anaret̃ ñeñt̃ eʼñe cohuenpaʼ ñeñt̃ña oʼ aʼpot̃errnay yoʼchñar. Att̃ochña yeñoterr yoʼchñarpaʼ nanac sosey entapreteney Yompor.
13 Então será que o que é bom me levou à morte? É claro que não! Foi o pecado que fez isso. Pois o pecado, usando o que é bom, me trouxe a morte para que ficasse bem claro aquilo que o pecado realmente é. E assim, por meio do mandamento, o pecado se mostrou mais terrível ainda.
14 Yapaʼ yeñoteñ añ ñoñets ñeñt̃ atet̃ anaret̃paʼ Partseshot̃ eʼñe cohuen anaret̃eñ, t̃arraña atet̃ ñerraʼm napaʼ arromñat̃ot̃a atet̃ nepena, c̈hocmach nep̃atseʼtyen ñeñt̃ ama cohuenayeʼ enteno Yompor. Eʼñe atet̃ nepena ñerraʼmrrat̃eʼ aña netaruasateneʼ noʼchñar.
14 Sabemos que a lei é divina; mas eu sou humano e fraco e fui vendido ao pecado para ser seu escravo.
15 Ama neñoteñe esoʼmart̃eʼña atet̃ nepena, t̃arroʼmar amaʼt ñeñt̃chaʼ atet̃ oʼ nep̃ohuapaʼ amaʼt napaʼ amach eʼñe pocteyeʼ nenteñe. T̃arroʼmar amaʼt nemneñeñ añt̃eʼ atet̃ nep̃ohua ñeñt̃ eʼñe cohuen enten Yompor, t̃arraña arepaʼtña att̃eyeʼ nepeno. Añepaʼt atet̃ nepen ñeñt̃ ama nemnenñe, ñeñt̃ poʼñoc̈h ama cohuenayeʼ enteno Yompor.
15 Eu não entendo o que faço, pois não faço o que gostaria de fazer. Pelo contrário, faço justamente aquilo que odeio.
16 Ñam̃a esempo oʼch nep̃ohua ñeñt̃ ama cohuenayaye, ñeñt̃ amaʼt napaʼ ama nemnenñe, nañapaʼ neñoteñ att̃ot̃ña oʼ nat̃pareʼtua ñoñets ñeñt̃ atet̃ anaret̃ ñeñt̃ eʼñe cohuen.
16 Se faço o que não quero, isso prova que reconheço que a lei diz o que é certo.
17 Ñeñt̃oʼmarña neñoteñ ñerraʼm esempo oʼ atet̃ nep̃ohua ñeñt̃ amaʼt napaʼ netsenaʼten, ñeñt̃paʼ neñoteñ ama eʼñe nayeʼ atet̃ petso. Añña atet̃ nep̃ateneʼ noʼchñar ñeñt̃ alloʼtsenara neyoc̈hro.
17 E isso mostra que, de fato, já não sou eu quem faz isso, mas o pecado que vive em mim é que faz.
18 Napaʼ neñotena eʼñe att̃a eñalletñan, neyoc̈hroñapaʼ ama eñalle att̃och cohuen enten Yompor, amaʼt coñeʼt̃a. Amaʼt nemneñeñ oʼch atet̃ nep̃añ ñeñt̃ eʼñe cohuen enten Yompor, t̃arraña ama errot̃ nepeñe atet̃ p̃atsa ñeñt̃ atet̃ cohuentetsa.
18 Pois eu sei que aquilo que é bom não vive em mim, isto é, na minha natureza humana. Porque, mesmo tendo dentro de mim a vontade de fazer o bem, eu não consigo fazê-lo.
19 Ñeñt̃ atet̃ nepenapaʼ amaʼt napaʼ ama pocteyeʼ nenteñe. T̃arroʼmar amaʼt nemneñeñ oʼt̃eʼ atet̃ nep̃ohua ñeñt̃ eʼñe cohuen enten Yompor, t̃arraña arepaʼtña att̃eyeʼ nepeno. Añach atet̃ nepena ñeñt̃ ama nemnenñe ñeñt̃ poʼñoc̈hpaʼ ama cohuenayeʼ enteno Yompor.
19 Pois não faço o bem que quero, mas justamente o mal que não quero fazer é que eu faço.
20 Ñeñt̃oʼmarña neñoteñ, ñerraʼm esempo oʼ atet̃ nep̃ohua ñeñt̃ amaʼt napaʼ ama nemnenñe, ñeñt̃paʼ neñoteñ ama eʼñe nayeʼ atet̃ petso. Añña atet̃ nep̃ateneʼ noʼchñar ñeñt̃ alloʼtsenara neyoc̈hro.
20 Mas, se faço o que não quero, já não sou eu quem faz isso, mas o pecado que vive em mim é que faz.
21 Ñeñt̃oʼmarña t̃eʼpaʼ neñotena ñerraʼm esempo yemneñeñ oʼt̃eʼ atet̃ yep̃añ ñeñt̃ eʼñe cohuen enten Yompor, t̃arraña yoʼchñar ñeñt̃ yeyoc̈hroʼtsenpaʼ c̈hocmach cot̃apeʼchateney ñeñt̃ ama cohuenayeʼ enteno Yompor.
21 Assim eu sei que o que acontece comigo é isto: quando quero fazer o que é bom, só consigo fazer o que é mau.
22 T̃arraña att̃o Yompor oʼ cot̃apeʼchaterrey cohuen yeyoc̈hropaʼ ñeñt̃paʼ alloch eʼñe yocsheññaña poʼñoñ.
22 Dentro de mim eu sei que gosto da lei de Deus.
23 T̃arraña amaʼt atet̃paʼ yapaʼ yeñotena eñall poʼpoñ ñeñt̃ huomenc yepeneʼ yeyoc̈hro ñeñt̃ c̈hocmach eʼmoñeʼtenan ñeñt̃ atet̃ yoct̃apeʼchen cohuen Yomporecop. Ñam̃a yoʼchñar ñeñt̃ huomenc yepeneʼ yeyoc̈hropaʼ ñeñt̃ña nanac mopaʼteneʼ yechets.
23 Mas vejo uma lei diferente agindo naquilo que faço, uma lei que luta contra aquela que a minha mente aprova. Ela me torna prisioneiro da lei do pecado que age no meu corpo.
24 ¡Ee-say! Nanac llequëñtsoʼtseney ya. Eseshaʼhuachcaʼ yaʼhuañam̃perreʼt̃eʼ yoʼchñar ñeñt̃ nanac yemueroc̈htateneʼ ñeñt̃chaʼ yanerreʼt̃eʼ rromueñtso.
24 Como sou infeliz! Quem me livrará deste corpo que me leva para a morte?
25 Nanac neparasyosoʼteñ Yompor t̃arroʼmar neñoteññañ Puechemer ñeñt̃ Yepartseshar Jesucristo ñepaʼtña eʼñe yaʼhuañam̃perreʼ yoʼchñar. Ñeñt̃oʼmarña eʼñe yeyoc̈hropaʼ yemneñeñ oʼch yoct̃apeʼcherrñañeñ Yompor poʼñoñ, t̃arraña yoʼchñarñapaʼ ñeñt̃aña c̈hocmach yetaruasateneʼ eʼñe yechtso.
25 Que Deus seja louvado, pois ele fará isso por meio do nosso Senhor Jesus Cristo! Portanto, esta é a minha situação: no meu pensamento eu sirvo à lei de Deus, mas na prática sirvo à lei do pecado.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.