Lucas 8
Yompor Poʼñoñ ñeñt ̃ attõ Yepartseshar Jesucristo eʼñe etserra aʼpoctaterrnay Yomporesho (AMENT) vs ARIB
1 Allempoñapaʼ chopeñeʼcherrerr Jesús errap̃aren serrpareʼtyesnomueʼ cohuen ñoñets att̃och c̈hap allempo ayochreshat̃tena Yompor. Erracmañen chopeñeʼchyen, ora allemeñ anetsoʼmar all shontaʼyena acheñeneshaʼ ñam̃a all ama tama shonteyaye acheñ. Allñapaʼ cot̃aʼhuanererr pueyochreshaʼ c̈harrasheña ñeñt̃ puechetsa epsheña.
1 Logo depois disso, andava Jesus de cidade em cidade, e de aldeia em aldeia, pregando e anunciando o evangelho do reino de Deus; e iam com ele os doze,
2 Allñapaʼ cot̃aʼhuanem̃ ñam̃a patantarr coyaneshac̈hno ñeñt̃ aʼcrratyesua Jesús ahuañmoʼcha, puesheñaʼtetspaʼ ñeñt̃ cac̈hpatatyerr oneñet̃ ñeñt̃ chorrahueteʼt̃, poʼpsheññec̈hnopaʼ ñeñt̃ aʼcrratyes ñeñt̃ paʼnamen atsnañtsor mueroc̈htatyesahueteʼt̃. Puesheñarr coyaneshaʼ ñeñt̃paʼ añ paʼsoʼcheñ María Magdalena. Ñeñt̃ Maríarpaʼ Jesúsñapaʼ puecac̈hpatataroñ canc̈herr oneñet̃.
2 bem como algumas mulheres que haviam sido curadas de espíritos malignos e de enfermidades: Maria, chamada Madalena, da qual tinham saído sete demônios.
3 Ñehua, poʼpsheñeñ coyaneshaʼ añ paʼsoʼcheñ Juana. Puerrollarñapaʼ añ paʼsoʼcheñ Chuza añ poʼtaruas pen att̃o sherbenan am̃chaʼtaret̃ Herodes. Allot̃ña poʼpsheñeñ coyaneshaʼ ñeñt̃ cot̃aʼneneʼ Jesús ñeñt̃paʼ añ paʼsoʼcheñ Susana. Ellopaʼ shonteʼ poʼpotantañ coyaneshac̈hno ñeñt̃ es apaʼyesayeʼt̃ Jesús ñeñt̃ allpon echyenet ñet.
3 Joana, mulher de Cuza, procurador de Herodes, Susana, e muitas outras que os serviam com os seus bens.
4 Allem̃at̃eñ anetsot̃ huac̈haʼtyena acheñeneshaʼ ñeñt̃ c̈hac̈hets Jesúsesho. Allempoñapaʼ oʼ c̈ha shontoset nanac, Jesúsñapaʼ serrpareʼtatapanet, atet̃ tomaʼntatapanet:
4 Ora, ajuntando-se uma grande multidão, e vindo ter com ele gente de todas as cidades, disse Jesus por parábola:
5 —Ñeñt̃ña aʼparreneʼ puerets ñañapaʼ ahuoʼ allchaʼ aʼparreʼtyenanaʼ puepuer. All aʼparreʼtyeñ patantaʼtetsñapaʼ alla c̈hapyes t̃oñoʼmar, ñeñt̃ñapaʼ att̃a at̃mamaʼtyes acheñeneshaʼ. Allñapaʼ huac̈haʼtyesa ñam̃a ot̃ eʼñe añyallmeʼchuenanaʼ puerets.
5 Saiu o semeador a semear a sua semente. E quando semeava, uma parte da semente caiu à beira do caminho; e foi pisada, e as aves do céu a comeram.
6 Poʼpoñec̈hnoñapaʼ alla c̈hapyes mapuetroʼmesoʼmar. Ñeñt̃ñapaʼ mameshapaʼ cheparesuañ, t̃arraña mameshapaʼ alla hueyaʼhuerra t̃arroʼmar all mapuetroʼmesopaʼ ama eñalle amaʼt coñeʼt̃a oñ ñeñt̃chaʼ aʼyamosam̃p̃seʼ narmets ñeñt̃ oʼ cheparesua all.
6 Outra caiu sobre pedra; e, nascida, secou-se porque não havia umidade.
7 Poʼpotantañña pueretspaʼ alla c̈hapyes allchaʼ chepares aj. Allpaʼc̈hoʼ mameshapaʼ cheparesuañpaʼ ajñapaʼ mameshapaʼ ateshaʼtua alla caʼmatuerranña narmets alla aʼcllatuer.
7 E outra caiu no meio dos espinhos; e crescendo com ela os espinhos, sufocaram-na.
8 Poʼpotantañec̈hno ñeñt̃ñapaʼ arr c̈hapyes all eʼñe cohuen patso. Ñeñt̃ñapaʼ eʼñe cohuen chepares. Allempoña ateshaʼtuapaʼ atarr aton ellom̃reʼtyes. Puechaʼtetspaʼ c̈harroch c̈harraʼ pueʼllomer.
8 Mas outra caiu em boa terra; e, nascida, produziu fruto, cem por um. Dizendo ele estas coisas, clamava: Quem tem ouvidos para ouvir, ouça.
9 Allempoña pueyochreshaʼpaʼ ochet Jesús:
9 Perguntaram-lhe então seus discípulos o que significava essa parábola.
10 Jesúsñapaʼ alla oterraneterr:
10 Respondeu ele: A vós é dado conhecer os mistérios do reino de Deus; mas aos outros se fala por parábolas; para que vendo, não vejam, e ouvindo, não entendam.
11 ’Ñehua, ñeñt̃ atet̃ netmaʼntatasa ñorraʼpaʼ ñeñt̃paʼ atet̃ notenes: Ñeñt̃ aʼparreʼtyeneʼ puerets, ñeñt̃ pueretspaʼ añ notenes Yompor poʼñoñ allempo serrpareʼteñet.
11 É, pois, esta a parábola: A semente é a palavra de Deus.
12 Añ puerets ñeñt̃ c̈hapyesets t̃oñoʼmar ñeñt̃paʼ añ notenes acheñeneshaʼ ñeñt̃ eʼm̃ñotenayeñ Yompor poʼñoñ. Allempo eʼm̃ñotuetpaʼ allorocmach huapa oneñet̃ oʼch alla puerratam̃perranet Yompor poʼñoñ pueyoc̈hretot̃. Att̃oña amach mueneñeto oʼch ameʼñenet, att̃ochña ñetpaʼ amach aʼqueshp̃ataret̃terreto.
12 Os que estão à beira do caminho são os que ouvem; mas logo vem o Diabo e tira-lhe do coração a palavra, para que não suceda que, crendo, sejam salvos.
13 Ñam̃a ñeñt̃ c̈hapyesets mapuetroʼmesoʼmarpaʼ ñeñt̃paʼ añ notenes acheñeneshaʼ ñerraʼm esempo eʼm̃ñoteññañet Yompor poʼñoñ eʼñech pocsheñeshaʼ aguërrñañetañ Yompor poʼñoñ. Eʼñech cohuen ameʼñeretañ t̃arraña ñetpaʼ mamecpach atet̃ pet. T̃arroʼmar ñetpaʼ atet̃ penet ñerraʼmrrat̃eʼ narmets ñeñt̃ chepuets mapyo amach eñalle puerec̈h. Tsapat̃onet̃ña ñerraʼm oʼch huapanet topateñets, ñetñapaʼ oʼch alla cac̈hpuerrñañet Yompor poʼñoñ.
13 Os que estão sobre a pedra são os que, ouvindo a palavra, a recebem com alegria; mas estes não têm raiz, apenas crêem por algum tempo, mas na hora da provação se desviam.
14 Ñam̃a puerets ñeñt̃ c̈hapyesets ajmoʼmar, ñeñt̃paʼ añ netmaʼntatena poʼpotantañ acheñeneshaʼ ñeñt̃ eʼm̃ñotenayeñ Yompor poʼñoñ. Amaʼtchaʼ c̈hapanetañ mameʼ pueyoc̈hreto, t̃arraña ñetpaʼ alloʼnach senet aña atarr cot̃apeʼchenet ñeñt̃ llecaʼyenet arr patsro ñeñt̃ eʼñe ñocpueta. Añach muenenet oʼch esocmañen es echyenet att̃och allo eʼñe coshaʼyenet. Att̃oña ñetpaʼ amach errot̃enot̃ orrtatoñeto ñeñt̃ atarr sherbets Yomporecop. Ñetpaʼ eʼñe att̃eta ñerraʼm narmets ñeñt̃ c̈ha caʼmatuerr ajmaʼ amach errot̃enot̃ ellom̃reʼtyeseto.
14 A parte que caiu entre os espinhos são os que ouviram e, indo seu caminho, são sufocados pelos cuidados, riquezas, e deleites desta vida e não dão fruto com perfeição.
15 Ñam̃a añ puerets ñeñt̃ c̈hapyesets eʼñe cohuen patso ñeñt̃ eʼñe cohuen cheparsatspaʼ ñeñt̃ña tomaʼntenaya poʼpotantañ acheñeneshaʼ ñeñt̃ eʼm̃ñoteneʼ Yompor poʼñoñ. Ñetñapaʼ att̃o ameʼñeññañet Yompor poʼñoñ amach puesereto c̈hoch eñochet pueyoc̈hreto att̃och eʼñe cohuen maʼyoc̈hroñet Yompor poʼñoñ. C̈hocmach orrtatyenet ñeñt̃ atarr sherbets Yomporecop amachña c̈ha cac̈hpueñeto. Att̃oña ñetpaʼ eʼñe atet̃ penet ñerraʼm narmets ñeñt̃ atarr aton ellom̃reʼtyets.
15 Mas a que caiu em boa terra são os que, ouvindo a palavra com coração reto e bom, a retêm e dão fruto com perseverança.
16 Jesúspaʼ alla tomaʼntaterraneterr poʼpoñonet̃; ñeñt̃paʼ atet̃ otanet:
16 Ninguém, pois, acende uma candeia e a cobre com algum vaso, ou a põe debaixo da cama; mas põe-na no velador, para que os que entram vejam a luz.
17 T̃arroʼmar allohuen ñeñt̃ ama eñotpahuoyaye amaʼt ahuat̃ot̃eñ, t̃eʼñapaʼ oʼch eʼñe orrtataret̃terra att̃och eʼñech eñotataret̃etuerret eʼñe poctacma.
17 Porque não há coisa encoberta que não haja de manifestar-se, nem coisa secreta que não haja de saber-se e vir à luz.
18 ’Ñeñt̃oʼmarña sapaʼ señotenat̃eʼ eʼñet̃eʼ poʼñoc̈h cohuen seʼm̃ñoteññañ Yompor poʼñoñ ñatoʼpaʼ amat̃eʼ. Eseshaʼt̃eʼ c̈hena pueyoc̈hro amaʼt eʼñe allpona Yompor poʼñoñ, elloña Yomporpaʼ alloʼnach eñotatnenanet nanac shonteʼ. T̃arraña eseshaʼña ñerraʼm ama c̈henaneto pueyoc̈hro t̃arroʼmar ñetpaʼ ama poʼñoc̈hayeʼ aguëññañeto Yompor poʼñoñ amaʼt allpon eñotenetañ pueyoc̈hro ñeñt̃ñapaʼ c̈hach puerratam̃perranet Yompor.
18 Vede, pois, como ouvis; porque a qualquer que tiver lhe será dado, e a qualquer que não tiver, até o que parece ter lhe será tirado.
19 Allempoñapaʼ huapa Jesús pachor epuet ñam̃a paʼmoʼnasheñneshaʼ. C̈hapuet allpaʼ shonteʼ acheñeneshaʼ ñeñt̃ emchorrenaya Jesús. Ñeñt̃oʼmarña ñetpaʼ ama eshcayeʼ entosetoña Jesús allameʼtets.
19 Vieram, então, ter com ele sua mãe e seus irmãos, e não podiam aproximar-se dele por causa da multidão.
20 Allempoña acheñeneshaʼ ochet Jesús:
20 Foi-lhe dito: Tua mãe e teus irmãos estão lá fora, e querem ver-te.
21 Ñañapaʼ atet̃ otanet:
21 Ele, porém, lhes respondeu: Minha mãe e meus irmãos são estes que ouvem a palavra de Deus e a observam.
22 Allempo c̈herrerr pamt̃arr Jesúsñapaʼ aʼtapos noñt̃o epuet ñam̃a pueyochreshaʼ. Ñañapaʼ atet̃ otanet:
22 Ora, aconteceu certo dia que entrou num barco com seus discípulos, e disse-lhes: Passemos à outra margem do lago. E partiram.
23 Allempo ahuam̃p̃set Jesúsñapaʼ alla maʼ noñt̃o. All muenpaʼ machayot̃a huomenquëshatam̃pesnomuet. Emoʼyareʼñapaʼ c̈ha eshaʼtena noñt̃o, att̃eñapaʼ chorramoch oñ noñt̃o c̈ha mueneʼ eshaʼtatan noñt̃.
23 Enquanto navegavam, ele adormeceu; e desceu uma tempestade de vento sobre o lago; e o barco se enchia de água, de sorte que perigavam.
24 Att̃eña pueyochreshaʼñapaʼ ponem̃yet Jesús all muenpaʼ opueret, atet̃ ochet:
24 Chegando-se a ele, o despertaram, dizendo: Mestre, Mestre, estamos perecendo. E ele, levantando-se, repreendeu o vento e a fúria da água; e cessaram, e fez-se bonança.
25 Allempoña Jesúspaʼ otanet:
25 Então lhes perguntou: Onde está a vossa fé? Eles, atemorizados, admiraram-se, dizendo uns aos outros: Quem, pois, é este, que até aos ventos e à água manda, e lhe obedecem?
26 Allempoñapaʼ oʼ etsotoset yom̃taʼn all senet. Allpaʼ añ paʼney peneʼ gadaroʼmarneshaʼ alla yot̃ Galileot̃.
26 Apontaram à terra dos gerasenos, que está defronte da Galiléia.
27 — ausente —
27 Logo que saltou em terra, saiu-lhe ao encontro um homem da cidade, possesso de demônios, que havia muito tempo não vestia roupa, nem morava em casa, mas nos sepulcros.
28 — ausente —
28 Quando ele viu a Jesus, gritou, prostrou-se diante dele, e com grande voz exclamou: Que tenho eu contigo, Jesus, Filho do Deus Altíssimo? Rogo-te que não me atormentes.
29 — ausente —
29 Porque Jesus ordenara ao espírito imundo que saísse do homem. Pois já havia muito tempo que se apoderara dele; e guardavam-no preso com grilhões e cadeias; mas ele, quebrando as prisões, era impelido pelo demônio para os desertos.
30 Jesúsñapaʼ alla oterranerr ñeñt̃ chorrena oneñet̃:
30 Perguntou-lhe Jesus: Qual é o teu nome? Respondeu ele: Legião; porque tinham entrado nele muitos demônios.
31 Ñehua, oneñet̃ec̈hnoñapaʼ atet̃ otareʼtapet Jesús:
31 E rogavam-lhe que não os mandasse para o abismo.
32 Ñehua, allpaʼ aʼyent̃eʼtsaʼyen shonteʼ chañchoc̈hno ñeñt̃ rratseʼtyets aspent̃onet̃. Ñeñt̃oʼmarña oneñet̃ec̈hnopaʼ atet̃ otareʼtapet Jesús:
32 Ora, andava ali pastando no monte uma grande manada de porcos; rogaram-lhe, pois que lhes permitisse entrar neles, e lho permitiu.
33 Allempoña oneñet̃ec̈hnopaʼ cac̈hpaʼhuaneret yacmapaʼ, alla chorrereterr ñam̃a chañchoc̈hno. Chañchoñapaʼ allempo chorrosya oneñet̃ec̈hnopaʼ c̈hepaʼtchaʼ matrraʼtua allohuen ñegonet̃ shorc̈haʼtuos allot̃paʼ eʼñe ñoʼshrraʼtuosa oño.
33 E tendo os demônios saído do homem, entraram nos porcos; e a manada precipitou-se pelo despenhadeiro no lago, e afogou-se.
34 Acheñeneshaʼña ñeñt̃ cohuam̃peneʼ chañcho allempo eñchet atet̃ p̃a chañcho oʼ shorc̈haʼtua oño, ñetñapaʼ allent̃a matrraʼtet ñamet pueyorñot̃ ahuanmuet anetso. Allñapaʼ serrpareʼtyesoset ñam̃a ora allohuen allampañoʼmar.
34 Quando os pastores viram o que acontecera, fugiram, e foram anunciá-lo na cidade e nos campos.
35 Acheñeneshaʼñapaʼ allent̃a ahuanmuet ahuoʼch enteñetaʼ. Oʼ c̈hac̈haʼtet Jesúseshopaʼ allñapaʼ entoset yacma ñeñt̃ chorreʼt̃ oneñet̃. Alla anen allameʼtets Jesús paʼtcot̃ ashtamat̃. Oʼ eñoterra oʼ cohuenterra. Ñetñapaʼ c̈ha atarr mechaʼnaʼtoset.
35 Saíram, pois, a ver o que tinha acontecido, e foram ter com Jesus, a cujos pés acharam sentado, vestido e em perfeito juízo, o homem de quem havia saído os demônios; e se atemorizaram.
36 Añña ñeñt̃ enteneʼ Jesús att̃o cac̈hpatatenan oneñet̃ acheñ, ñetñapaʼ allent̃a serrpareʼtatapet ñeñt̃ huac̈haʼttsa anetsot̃.
36 Os que tinham visto aquilo contaram-lhes como fora curado o endemoninhado.
37 Allempoña allohuen acheñeneshaʼ ñeñt̃ yec̈haʼyetsa all ñeñt̃ gadaroʼmarneshaʼ ñetñapaʼ pueyorñot̃et atet̃ otoset Jesús:
37 Então todo o povo da região dos gerasenos rogou-lhe que se retirasse deles; porque estavam possuídos de grande medo. Pelo que ele entrou no barco, e voltou.
38 Yacmaña ñeñt̃ chorreʼt̃ oneñet̃ ñañapaʼ allent̃a otan Jesús:
38 Pedia-lhe, porém, o homem de quem haviam saído os demônios que o deixasse estar com ele; mas Jesus o despediu, dizendo:
39 —Allap̃ach, t̃eʼpaʼ oʼch ahuerrep̃ pepacllo p̃amoʼtseshoʼmar oʼch peserrpareʼtatuerranet ora allohuen att̃o Yompor atarr yenposep̃.
39 Volta para tua casa, e conta tudo quanto Deus te fez. E ele se retirou, publicando por toda a cidade tudo quanto Jesus lhe fizera.
40 Allempoña alla c̈herr Jesús añem̃taʼn allot̃ ta ahuaña. Acheñeneshaʼña allpaʼ eʼñe pocsheñeshaʼ agapapueñet t̃arroʼmar oʼ atarr cohueret oʼch huerra.
40 Quando Jesus voltou, a multidão o recebeu; porque todos o estavam esperando.
41 Allempoña allpaʼ huapoña puesheñarr am̃chaʼtaret̃ añ paʼsoʼcheñ Jairo. Ñapaʼ ñeñt̃ puesheñarr ñeñt̃ am̃chaʼtaret̃tetsa judioneshaʼ poʼprahuo. Ñañapaʼ alla rromosa Jesús paʼtcot̃paʼ atet̃ otosan Jesús:
41 E eis que veio um homem chamado Jairo, que era chefe da sinagoga; e prostrando-se aos pés de Jesus, rogava-lhe que fosse a sua casa;
42 t̃arroʼmar neseñ ñeñt̃ nepat̃rrorpaʼ c̈ha atsnaʼten oʼ aʼpoʼntsaʼmocha.
42 porque tinha uma filha única, de cerca de doze anos, que estava à morte. Enquanto, pois, ele ia, apertavam-no as multidões.
43 Allempo cot̃aʼner Jesús cot̃aʼhuaner ñam̃a shonteʼ acheñeneshaʼ c̈ha emchorratseʼtnomet, c̈ha toʼmamaʼtneñet. Allñapaʼ cot̃aʼnmanet ñam̃a puesheñarr coyaneshaʼ ñeñt̃ atsnaʼtets. C̈harraʼ puechena epa char ñeñt̃ att̃o c̈hocma yellaʼyena. Amaʼt epayeʼ partata oʼ aʼgastaʼhuahuan poʼc̃llayor att̃o parteñet amaña eseshayeʼ aʼcrraterraye.
43 E certa mulher, que tinha uma hemorragia havia doze anos {e gastara com os médicos todos os seus haveres} e por ninguém pudera ser curada,
44 Ñañapaʼ all cot̃aʼnenan Jesús paʼcheʼñot̃, allñapaʼ aʼp̃llerrñañaʼ paʼshtam paʼrrpeʼmot̃. Eʼñe aʼp̃llaʼhueʼ paʼshtampaʼ allorocma maserrña poʼrras, oʼ metuer ñeñt̃ att̃o mueroc̈htena.
44 chegando-se por detrás, tocou-lhe a orla do manto, e imediatamente cessou a sua hemorragia.
45 Jesúsñapaʼ atet̃ otanet:
45 Perguntou Jesus: Quem é que me tocou? Como todos negassem, disse-lhe Pedro: Mestre, as multidões te apertam e te oprimem.
46 T̃arraña Jesúspaʼ atet̃ oterraneterr:
46 Mas disse Jesus: Alguém me tocou; pois percebi que de mim saiu poder.
47 Coyaneshaʼña allempo ñapaʼ eñotena amach errot̃enot̃ aʼnasoto. Ñapaʼ c̈ha paʼshmuena pueyorñot̃ concorposa Jesús paʼrrp̃ot̃. Allñapaʼ eʼñe aʼmet̃aʼhuosan ñapaʼ añecopña aʼp̃llenan Jesús paʼshtam att̃och correrra eʼñe cohuen. Allñapaʼ atet̃ otan allohuen acheñeneshaʼ:
47 Então, vendo a mulher que não passara despercebida, aproximou-se tremendo e, prostrando-se diante dele, declarou-lhe perante todo o povo a causa por que lhe havia tocado, e como fora imediatamente curada.
48 Jesúsñapaʼ atet̃ otan coyaneshaʼ:
48 Disse-lhe ele: Filha, a tua fé te salvou; vai-te em paz.
49 Allempo eñorena atet̃paʼ allñapaʼ huac̈haʼta ñeñt̃ huetsa am̃chaʼtaret̃ Jairo paʼpacllot̃. Ñetña huapuetpaʼ atet̃ otoset Jairo:
49 Enquanto ainda falava, veio alguém da casa do chefe da sinagoga dizendo: A tua filha já está morta; não incomodes mais o Mestre.
50 Jesúsña amaʼt eʼman atet̃ otoset Jairopaʼ ñañapaʼ atet̃ otan Jairo:
50 Jesus, porém, ouvindo-o, respondeu-lhe: Não temas: crê somente, e será salva.
51 — ausente —
51 Tendo chegado à casa, a ninguém deixou entrar com ele, senão a Pedro, João, Tiago, e o pai e a mãe da menina.
52 — ausente —
52 E todos choravam e pranteavam; ele, porém, disse: Não choreis; ela não está morta, mas dorme.
53 — ausente —
53 E riam-se dele, sabendo que ela estava morta.
54 Allempoña Jesúspaʼ rremotaʼtosan shopsheshañ potot̃paʼ poʼhuamencocma otos:
54 Então ele, tomando-lhe a mão, exclamou: Menina, levanta-te.
55 Eʼñe otueʼ atet̃paʼ allent̃epaʼtchaʼ oʼrrerrerra c̈ha tanterrtsa. Jesúsñapaʼ otanet:
55 E o seu espírito voltou, e ela se levantou imediatamente; e Jesus mandou que lhe desse de comer.
56 Puepaparña ñam̃a pachorpaʼ ñetñapaʼ att̃a cohuanrrorteñet. Jesúsñapaʼ atet̃ otanet:
56 E seus pais ficaram maravilhados; e ele mandou-lhes que a ninguém contassem o que havia sucedido.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 8, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.