Lucas 16
Yompor Poʼñoñ ñeñt ̃ attõ Yepartseshar Jesucristo eʼñe etserra aʼpoctaterrnay Yomporesho (AMENT) vs BKJ
1 Elloña Jesúspaʼ alla tomaʼntaterranerr pueyochreshaʼ, ñeñt̃paʼ atet̃ serrpareʼtaterraneterr:
1 E ele dizia também aos seus discípulos: Havia um certo homem rico, o qual tinha um mordomo; e este foi acusado perante ele de estar desperdiçando os seus bens.
2 Allempoña pamoʼmteʼ atet̃ eʼmareʼchpaʼ allent̃a agotach. Allempoña huapapaʼ atet̃ otap̃: “Esoʼmaruañacaʼyeña atet̃ p̃aʼchencatatsreʼtenen. T̃eʼpaʼ oʼch peñotatnomuen eʼñe ora allohuen ñeñt̃ allpon petaruasen t̃arroʼmar t̃eʼpaʼ ama nemno oʼch alloʼna pecuam̃p̃satsreʼtenen.” Oʼ atet̃ otue pamoʼmteʼ, ñañapaʼ allent̃a ahuerr.
2 E ele, chamando-o, disse-lhe: O que é isso que eu ouço de ti? Entrega a conta da tua mordomia, porque já não podes mais ser meu mordomo.
3 Allempoña paʼtaruasañer ñapt̃opaʼ atet̃ cot̃apeʼchen: “T̃eʼpaʼ amach alloʼna netaruasaʼneno namoʼmtayesho; oʼcaʼye mopaʼtam̃perrenña allo neganena. T̃eʼpaʼ errot̃enuachñacaʼye nep̃at̃eʼ. Napaʼ ama necheno nehuamenc att̃och namreʼt ñeñt̃chaʼ netaruas neperreñ, ñam̃a ama nemno oʼch netaruas nep̃aʼ oʼch att̃a nenamareʼtyen quelle atet̃ p̃aʼyena poʼpsheññec̈hno ñeñt̃ poʼtaruas peneʼ oʼch enamareʼtyeset quelle, t̃arroʼmar na ñeñt̃paʼ atarr apencoc̈hen nenteñ.”
3 Então, o mordomo disse consigo: O que eu farei? Pois o meu senhor me tira a mordomia. Cavar eu não posso, de mendigar tenho vergonha.
4 Allempoña oʼ eʼñe cot̃apeʼchuepaʼ atet̃ ot: “T̃eʼña poʼñoc̈hpaʼ oʼcaʼye neñoch atet̃chaʼcaʼye nep̃a att̃och acheñeneshaʼpaʼ eʼñech cohuen agapnet paʼpacllo tsapat̃onet̃ allempoch huañ nec̃llayor ñeñt̃ allpon naguën t̃eʼ netaruasot̃.”
4 Eu resolvi o que fazer, quando me tirarem a mordomia, eles possam me receber em suas casas.
5 Allempoña atet̃ cot̃apeʼchenpaʼ atet̃c̈hoʼ p̃a. Ñeñt̃oʼmarña agotatan allohuen allponsheña ñeñt̃ teb̃aʼyets pamoʼmtayesho. Eʼñe puesheñaʼttsa ñanom aʼp̃t̃oʼtyesap, atet̃ otapanet: “P̃apaʼ ¿errponaʼt petebeñña namoʼmteʼ?”
5 Assim, ele chamando a si cada um dos devedores do seu senhor, disse ao primeiro: Quanto tu deves ao meu senhor?
6 Ñañapaʼ atet̃ otos: “Napaʼ netebeñcaʼye c̈harroch c̈harraʼ cilindro aceiteʼ.” Ñeñt̃ patron paʼcheñerñapaʼ ap̃ allo quellquëññañ ñeñt̃ allpon teben ahuat̃ot̃eñ. Allempoñapaʼ atet̃ otererr: “T̃eʼpaʼ oʼch p̃anorr t̃ecmapaʼ oʼch peʼsherrña ñeñt̃ c̈harroch c̈harraʼ cilindro oʼch pequellquërr amnaroch c̈harraʼ oʼcaʼye allponam̃aña ñeñt̃ peteben.”
6 E ele disse: Cem medidas de azeite. E disse-lhe: Toma a tua conta e assenta-te rapidamente, e escreve cinquenta.
7 Allempoñapaʼ oterranerr ñam̃a poʼpsheñeñ: “P̃apaʼc̈hoʼña ¿errponaʼt petebeñña namoʼmteʼ?” Ñañapaʼ atet̃ otos: “Napaʼ netebeñ c̈harroch c̈harraʼ arroga trigo.” Ñeñt̃ patron paʼcheñerñapaʼ ap̃ ñam̃a allo quellquëññañ ñeñt̃ allpon teben ahuat̃ot̃eñ allempoña ñapaʼc̈hoʼña atet̃ otererr: “P̃apaʼc̈hoʼña p̃anorr t̃ecma oʼch peʼsherrña ñeñt̃ c̈harroch c̈harraʼ arroga oʼch pequellquërr poscoch c̈harraʼ; t̃eʼpaʼ oʼcaʼye allponam̃aña ñeñt̃ allpon petebeñ namoʼmteʼ.”
7 Então, ele disse a outro: E tu, quanto deves? E ele disse: Cem medidas de trigo. E disse-lhe: Toma a tua conta e escreve oitenta.
8 Allempo pamoʼmteʼ eñotan ñeñt̃ paʼtaruasañer att̃a shecareʼteñ, ñañapaʼ atet̃ oten: “Añ acheñer amaʼt pueshquëñot̃paʼ eʼñe eñoteñ oʼch entan ñeñt̃chaʼ atarr sherberreʼ ñocop tsapat̃onet̃.” Poʼñoc̈h acheñeneshaʼ arr patsro ñeñt̃ ama ameʼñetso ñetñapaʼ atarr eñoteñet att̃och eʼñech aña eʼnenet ñeñt̃chaʼ atarr sherberrets ñocpuet tsapat̃onet̃. T̃arraña ñeñt̃ña ameʼñetsapaʼ ama tama eñoteñeto, ama es cot̃apeʼcheneto oʼch eʼnenet ñeñt̃chaʼ atarr sherberrahuet ñamet tsapat̃onet̃.
8 E o senhor elogiou o mordomo injusto, porque ele agiu com sabedoria. Porque os filhos deste mundo são mais sábios na sua geração do que os filhos da luz.
9 ’Ñeñt̃oʼmarña t̃eʼpaʼ oʼch notenes:
9 E eu vos digo: Fazei para si amigos com as riquezas da injustiça, para que, quando estas vos faltarem, eles vos recebam nas habitações eternas.
10 ’Elloña oʼch notas:
10 Quem é fiel no pouco, também é fiel no muito; e quem é injusto no pouco, também é injusto no muito.
11 Ñam̃a amaʼt eʼñe allpona quelle yechen arr patsro amaʼt eʼñe patsoʼmarecpa t̃arraña ñerraʼm ama añecop yesherb̃ateñe ñeñt̃ cohuen enten Yompor allempopaʼ amach errot̃enot̃ alla apuerryerroña ñeñt̃ poʼñoc̈h atarr sherbets ñeñt̃ apueney ña.
11 Pois, se não tiverdes sido fiéis com as riquezas injustas, quem vos confiará as verdadeiras riquezas?
12 Ñam̃a ñerraʼm ama es yesherb̃ateññañe ñeñt̃ poʼpsheñño atet̃ ñerraʼm ñeñt̃ Yomporo, allempopaʼ amach errot̃enot̃ apyeña ñam̃a ñeñt̃ eʼñe yocop ñeñt̃chaʼ eʼñe cohuen yocshateneʼ.
12 E se não fostes fiéis naquilo que é de outro homem, quem vos dará o que é vosso?
13 ’Ñeñt̃paʼ atet̃chaʼ netmaʼntacha:
13 Nenhum servo pode servir a dois senhores; porque ou há de odiar um e amar o outro, ou se apegará a um e desprezará o outro. Não podeis servir a Deus e a Mamom.
14 Añña fariseoneshaʼ ñeñt̃ eʼmueneʼ Jesús ñeñt̃ atet̃ serrpareʼtatenan acheñeneshaʼ, ñetñapaʼ aña atarr yeʼchapretenet quelle. Ñeñt̃oʼmarña ñet allempopaʼ puesasareʼteñot̃et Jesúspaʼ c̈ha atarr cheʼtatseteñet.
14 E também os fariseus, que eram ambiciosos, ouviam todas essas coisas; e zombavam dele.
15 Jesúsñapaʼ atet̃ otanet:
15 E ele disse-lhes: Vós sois os que justificais a vós mesmos diante dos homens, mas Deus conhece o vosso coração; porque o que entre os homens é elevado perante Deus é abominação.
16 Allempoña Jesúspaʼ atet̃ serrpareʼtaterranerr acheñeneshaʼ poʼpoñonet̃:
16 A lei e os profetas duraram até João; desde este tempo o reino de Deus é pregado, e todo homem esforça para entrar nele.
17 ’T̃arraña amaʼt att̃eñpaʼ ñeñt̃ atet̃ anaret̃ Yompor poʼñoñ amaʼt pat̃rra quellec pueshempot̃ollohuenpaʼ amach chenquërro. T̃arroʼmar Yompor poʼñoñpaʼ amach errot̃eno yaʼhuañatere ñeñt̃ att̃o sherbeney. Patsña epuet enet ñeñt̃paʼ huañerrchaʼ.
17 E é mais fácil passar o céu e a terra, do que faltar um traço da lei.
18 ’Ama aʼhuañatpahuoyaye Yompor poʼñoñ ñeñt̃ atet̃ yoteneʼ ama asaʼpahuo yet̃apor t̃arroʼmar ñerraʼm eseshaʼ serreʼ puet̃apor oʼch yorerran poʼpsheñeñ coyaneshaʼ ñeñt̃chaʼ puet̃apor perretpaʼ ñeñt̃ñapaʼ c̈hach ochñaʼtam̃perrana puet̃aporesheʼmañ; ñeñt̃paʼ ama cohuenayeʼ enteñe Yompor. Ñam̃a ñeñt̃chaʼ yorerreʼ coyaneshaʼ asaret̃, ñeñt̃ yacmarpaʼ c̈hach chetapreten t̃aporets; ñeñt̃paʼc̈hoʼña ama cohuenayeʼ enteñe Yompor.
18 Todo aquele que repudia sua mulher, e casa com outra comete adultério; e quem casar com a repudiada por seu marido comete adultério.
19 Elloña Jesúspaʼ atet̃ serrpareʼtatanet:
19 Havia um certo homem rico, que se vestia de púrpura e de linho finíssimo, alegrando-se diariamente no seu luxo;
20 Eñall ñam̃a puesheñarr ñeñt̃ atarr huocchañetets ñeñt̃ñapaʼ c̈ha ora puetsaren, ñeñt̃paʼ añ paʼsoʼcheñ Lázaro. Ñañapaʼ allach ellapeneʼt̃ aʼyot̃ yetarrot̃ allot̃ecma beʼt̃en ec̃llayoret̃ paʼpacllo.
20 e havia um certo mendigo, chamado Lázaro, que foi colocado em seu portão, cheio de feridas,
21 Ñapaʼ añach atarr yeʼchena oʼch rraʼyesan amaʼt coñet̃aʼttsa rreñets ñeñt̃ aʼshoreʼtatyen ec̃llayoret̃ poʼmesap̃nac̈ho. Allña ochecpaʼ oʼch huapoña oʼch tsoʼnaʼteññañaʼ pueptsarña.
21 e desejava ser alimentado com as migalhas que caíam da mesa do rico; além disso cães vinham lamber-lhe as feridas.
22 Att̃eña oʼ c̈hap pamt̃arr allempo rroma ñeñt̃ huocchañneshar. Oʼ rroma mellañot̃eñneshaʼña huac̈haʼtapaʼ oʼ aneret eʼñe Abrahamuesho, allñapaʼ oʼ c̈hapachet atarr cosheñtso. Att̃eñapaʼ c̈hap allempo rroma ñam̃a ñeñt̃ atarr ec̃llayoret̃, ñeñt̃ñapaʼ pampueñetaʼ.
22 E aconteceu que o mendigo morreu e foi levado pelos anjos para o seio de Abraão; e o homem rico também morreu e foi sepultado.
23 Ñañapaʼ alla c̈hap coñchaʼpuetso ñeñt̃ oʼpatenaya ñeñt̃ rromuets ñeñt̃ ama ameʼñetso. Allñapaʼ atarr mueroc̈htosa all coñchosa. Att̃eñapaʼ cohuaʼ enonet̃paʼ allot̃ña entosan Abraham allap̃aroʼtsen ento. Allñapaʼ alloʼtsen epuet Lázaro.
23 E, no inferno, ele ergueu os olhos, estando em tormentos, e viu ao longe Abraão e Lázaro no seu seio.
24 Ñeñt̃ña ec̃llayoret̃ allent̃a c̈horeʼtan Abraham, ñeñt̃paʼ atet̃ och: “Nompore Abrahama pemuerayeʼchna, pemñayeʼchon Lázaro oʼch huapa arr att̃och eshaʼtosan potap̃ oño, amaʼt potap̃ot̃apaʼ oʼch onenapnaʼ oñ att̃och aʼyamoserraponaʼ neñeñ oʼ eʼñe neporrarraʼnmahuap. Atarr nanac oʼ nemueroc̈htosa arr tso.”
24 E, ele gritando, disse: Pai Abraão, tem misericórdia de mim, e envia a Lázaro para que ele possa molhar a ponta de seu dedo na água e refrescar a minha língua, porque eu estou atormentado nesta chama.
25 Abrahamñapaʼ atet̃ och: “Nechemerñechaʼ t̃eʼpaʼ oʼch peyerposa ora allpon paʼnamen ñeñt̃ pechyeseʼt̃ ñeñt̃ atarr coc̈hneshareʼ pentyeseʼt̃ allempo p̃ocrreʼt̃ patso. Lázaroñapaʼ ama es echeʼt̃e amaʼt coñeʼt̃a ñeñt̃ atarr cohuen enten ñam̃a. T̃eʼña ñapaʼ oʼ atarr acshataret̃terra, p̃añapaʼ oʼ atarr p̃aʼcoñchataret̃terra.
25 Mas Abraão disse: Filho, lembra-te de que em tua vida recebeste os teus bens, e Lázaro de igual modo as coisas ruins, mas agora ele é confortado e tu atormentado.
26 Elloña t̃eʼpaʼ amaʼt eʼñe eseshapaʼ amach errot̃enot̃ c̈hapam̃p̃sapeto alloʼtsenep̃ t̃arroʼmar p̃apaʼ atseret̃oʼtsenp̃a yom̃taʼn. Sapaʼc̈hoʼña t̃eʼpaʼ amaʼt eʼñe puesheñarrot̃esapaʼ amach errot̃enot̃ sec̈hapam̃pesyo yam̃a. Amat̃eʼ errot̃ yepereʼt̃e ñeñt̃paʼ atet̃ anaret̃ att̃och yelloʼtsentataret̃terra.”
26 E, além destas coisas, está posto um grande abismo entre nós e vós; de modo que os que quisessem passar daqui para vós não poderiam, nem tampouco os de lá, passar para cá.
27 Allempoña ec̃llayoret̃paʼ atet̃ oterranerr Abraham: “T̃arraña amaʼt att̃eñ nomporepaʼ t̃eʼpaʼ oʼch notap̃ oʼch pemñer Lázaro all patsro nompor paʼpacllo.
27 Então, ele disse: Eu suplico, pois, ó pai, que tu o envies à casa de meu pai;
28 T̃arroʼmar all napaʼ nechen amnarsheña nemoʼnasheñ. Ñeñt̃oʼmarña nemneñ oʼch ahuerr oʼch cot̃apeʼchaterranetaʼ eʼñe cohuen t̃eʼt ñetpaʼc̈hoʼña esempopaʼ alla c̈hapuet arr coñchaʼpuetso.”
28 porque eu tenho cinco irmãos, para que lhes dê testemunho, para que eles não venham também para este lugar de tormento.
29 Abrahamñapaʼ alla otererr: “Ñetpaʼ echenet Yompor poʼñoñ ñeñt̃ quellquëʼt̃ Moisés ñam̃a allohuen ñeñt̃ aʼm̃tayeʼt̃ Yompor poʼñoñ ahuat̃. T̃eʼpaʼ eʼm̃ñoterrñañetepaʼ Yompor poʼñoñ ñeñt̃ echenet.”
29 Disse-lhe Abraão: Eles têm Moisés e os profetas, que os ouçam.
30 Ñañapaʼ atet̃ oterranerr Abraham: “Ñatoʼ amach eʼm̃ñoterrñañeto Yompor poʼñoñ, t̃arraña nompore Abrahama ñerraʼm eseshaʼ tanterrtsa rromot̃ ñeñt̃chaʼ orrterrahuet allempoñapaʼ poʼñoc̈h ñeñt̃chaʼña cot̃apeʼchaterrahuet ello eʼñe cohuen Yomporecop.”
30 E ele disse: Não, pai Abraão; mas, se algum dos mortos fosse até eles, eles se arrependeriam.
31 Abrahamñapaʼ alla otererr: “Ñerraʼm amach eʼm̃ñoterrñañeto Yompor poʼñoñ ñeñt̃ atet̃ quellquëʼt̃ Moisés ñam̃a allohuen ñeñt̃ aʼm̃tayeʼt̃ Yompor poʼñoñ ahuat̃, t̃eʼña amaʼt eseshaʼch tanterrtsa rromot̃paʼ amach eshec c̈hapanetoña pueyoc̈hreto att̃och cot̃apeʼcherret ello eʼñe cohuen Yomporecop.”
31 E ele disse-lhe: Se eles não ouvem a Moisés e aos profetas, também não serão convencidos, mesmo se alguém ressuscitar dos mortos.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 16, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.