Lucas 16
Yompor Poʼñoñ ñeñt ̃ attõ Yepartseshar Jesucristo eʼñe etserra aʼpoctaterrnay Yomporesho (AMENT) vs ARIB
1 Elloña Jesúspaʼ alla tomaʼntaterranerr pueyochreshaʼ, ñeñt̃paʼ atet̃ serrpareʼtaterraneterr:
1 Dizia Jesus também aos seus discípulos: Havia certo homem rico, que tinha um mordomo; e este foi acusado perante ele de estar dissipando os seus bens.
2 Allempoña pamoʼmteʼ atet̃ eʼmareʼchpaʼ allent̃a agotach. Allempoña huapapaʼ atet̃ otap̃: “Esoʼmaruañacaʼyeña atet̃ p̃aʼchencatatsreʼtenen. T̃eʼpaʼ oʼch peñotatnomuen eʼñe ora allohuen ñeñt̃ allpon petaruasen t̃arroʼmar t̃eʼpaʼ ama nemno oʼch alloʼna pecuam̃p̃satsreʼtenen.” Oʼ atet̃ otue pamoʼmteʼ, ñañapaʼ allent̃a ahuerr.
2 Chamou-o, então, e lhe disse: Que é isso que ouço dizer de ti? Presta contas da tua mordomia; porque já não podes mais ser meu mordomo.
3 Allempoña paʼtaruasañer ñapt̃opaʼ atet̃ cot̃apeʼchen: “T̃eʼpaʼ amach alloʼna netaruasaʼneno namoʼmtayesho; oʼcaʼye mopaʼtam̃perrenña allo neganena. T̃eʼpaʼ errot̃enuachñacaʼye nep̃at̃eʼ. Napaʼ ama necheno nehuamenc att̃och namreʼt ñeñt̃chaʼ netaruas neperreñ, ñam̃a ama nemno oʼch netaruas nep̃aʼ oʼch att̃a nenamareʼtyen quelle atet̃ p̃aʼyena poʼpsheññec̈hno ñeñt̃ poʼtaruas peneʼ oʼch enamareʼtyeset quelle, t̃arroʼmar na ñeñt̃paʼ atarr apencoc̈hen nenteñ.”
3 Disse, pois, o mordomo consigo: Que hei de fazer, já que o meu senhor me tira a mordomia? Para cavar, não tenho forças; de mendigar, tenho vergonha.
4 Allempoña oʼ eʼñe cot̃apeʼchuepaʼ atet̃ ot: “T̃eʼña poʼñoc̈hpaʼ oʼcaʼye neñoch atet̃chaʼcaʼye nep̃a att̃och acheñeneshaʼpaʼ eʼñech cohuen agapnet paʼpacllo tsapat̃onet̃ allempoch huañ nec̃llayor ñeñt̃ allpon naguën t̃eʼ netaruasot̃.”
4 Agora sei o que vou fazer, para que, quando for desapossado da mordomia, me recebam em suas casas.
5 Allempoña atet̃ cot̃apeʼchenpaʼ atet̃c̈hoʼ p̃a. Ñeñt̃oʼmarña agotatan allohuen allponsheña ñeñt̃ teb̃aʼyets pamoʼmtayesho. Eʼñe puesheñaʼttsa ñanom aʼp̃t̃oʼtyesap, atet̃ otapanet: “P̃apaʼ ¿errponaʼt petebeñña namoʼmteʼ?”
5 E chamando a si cada um dos devedores do seu senhor, perguntou ao primeiro: Quanto deves ao meu senhor?
6 Ñañapaʼ atet̃ otos: “Napaʼ netebeñcaʼye c̈harroch c̈harraʼ cilindro aceiteʼ.” Ñeñt̃ patron paʼcheñerñapaʼ ap̃ allo quellquëññañ ñeñt̃ allpon teben ahuat̃ot̃eñ. Allempoñapaʼ atet̃ otererr: “T̃eʼpaʼ oʼch p̃anorr t̃ecmapaʼ oʼch peʼsherrña ñeñt̃ c̈harroch c̈harraʼ cilindro oʼch pequellquërr amnaroch c̈harraʼ oʼcaʼye allponam̃aña ñeñt̃ peteben.”
6 Respondeu ele: Cem cados de azeite. Disse-lhe então: Toma a tua conta, senta-te depressa e escreve cinqüenta.
7 Allempoñapaʼ oterranerr ñam̃a poʼpsheñeñ: “P̃apaʼc̈hoʼña ¿errponaʼt petebeñña namoʼmteʼ?” Ñañapaʼ atet̃ otos: “Napaʼ netebeñ c̈harroch c̈harraʼ arroga trigo.” Ñeñt̃ patron paʼcheñerñapaʼ ap̃ ñam̃a allo quellquëññañ ñeñt̃ allpon teben ahuat̃ot̃eñ allempoña ñapaʼc̈hoʼña atet̃ otererr: “P̃apaʼc̈hoʼña p̃anorr t̃ecma oʼch peʼsherrña ñeñt̃ c̈harroch c̈harraʼ arroga oʼch pequellquërr poscoch c̈harraʼ; t̃eʼpaʼ oʼcaʼye allponam̃aña ñeñt̃ allpon petebeñ namoʼmteʼ.”
7 Perguntou depois a outro: E tu, quanto deves? Respondeu ele: Cem coros de trigo. E disse-lhe: Toma a tua conta e escreve oitenta.
8 Allempo pamoʼmteʼ eñotan ñeñt̃ paʼtaruasañer att̃a shecareʼteñ, ñañapaʼ atet̃ oten: “Añ acheñer amaʼt pueshquëñot̃paʼ eʼñe eñoteñ oʼch entan ñeñt̃chaʼ atarr sherberreʼ ñocop tsapat̃onet̃.” Poʼñoc̈h acheñeneshaʼ arr patsro ñeñt̃ ama ameʼñetso ñetñapaʼ atarr eñoteñet att̃och eʼñech aña eʼnenet ñeñt̃chaʼ atarr sherberrets ñocpuet tsapat̃onet̃. T̃arraña ñeñt̃ña ameʼñetsapaʼ ama tama eñoteñeto, ama es cot̃apeʼcheneto oʼch eʼnenet ñeñt̃chaʼ atarr sherberrahuet ñamet tsapat̃onet̃.
8 E louvou aquele senhor ao injusto mordomo por haver procedido com sagacidade; porque os filhos deste mundo são mais sagazes para com a sua geração do que os filhos da luz.
9 ’Ñeñt̃oʼmarña t̃eʼpaʼ oʼch notenes:
9 Eu vos digo ainda: Granjeai amigos por meio das riquezas da injustiça; para que, quando estas vos faltarem, vos recebam eles nos tabernáculos eternos.
10 ’Elloña oʼch notas:
10 Quem é fiel no pouco, também é fiel no muito; quem é injusto no pouco, também é injusto no muito.
11 Ñam̃a amaʼt eʼñe allpona quelle yechen arr patsro amaʼt eʼñe patsoʼmarecpa t̃arraña ñerraʼm ama añecop yesherb̃ateñe ñeñt̃ cohuen enten Yompor allempopaʼ amach errot̃enot̃ alla apuerryerroña ñeñt̃ poʼñoc̈h atarr sherbets ñeñt̃ apueney ña.
11 Se, pois, nas riquezas injustas não fostes fiéis, quem vos confiará as verdadeiras?
12 Ñam̃a ñerraʼm ama es yesherb̃ateññañe ñeñt̃ poʼpsheñño atet̃ ñerraʼm ñeñt̃ Yomporo, allempopaʼ amach errot̃enot̃ apyeña ñam̃a ñeñt̃ eʼñe yocop ñeñt̃chaʼ eʼñe cohuen yocshateneʼ.
12 E se no alheio não fostes fiéis, quem vos dará o que é vosso?
13 ’Ñeñt̃paʼ atet̃chaʼ netmaʼntacha:
13 Nenhum servo pode servir dois senhores; porque ou há de odiar a um e amar ao outro, o há de odiar a um e amar ao outro, o há de dedicar-se a um e desprezar o outro. Não podeis servir a Deus e às riquezas.
14 Añña fariseoneshaʼ ñeñt̃ eʼmueneʼ Jesús ñeñt̃ atet̃ serrpareʼtatenan acheñeneshaʼ, ñetñapaʼ aña atarr yeʼchapretenet quelle. Ñeñt̃oʼmarña ñet allempopaʼ puesasareʼteñot̃et Jesúspaʼ c̈ha atarr cheʼtatseteñet.
14 Os fariseus, que eram gananciosos, ouviam todas essas coisas e zombavam dele.
15 Jesúsñapaʼ atet̃ otanet:
15 E ele lhes disse: Vós sois os que vos justificais a vós mesmos diante dos homens, mas Deus conhece os vossos corações; porque o que entre os homens é elevado, perante Deus é abominação.
16 Allempoña Jesúspaʼ atet̃ serrpareʼtaterranerr acheñeneshaʼ poʼpoñonet̃:
16 A lei e os profetas vigoraram até João; desde então é anunciado o evangelho do reino de Deus, e todo homem forceja por entrar nele.
17 ’T̃arraña amaʼt att̃eñpaʼ ñeñt̃ atet̃ anaret̃ Yompor poʼñoñ amaʼt pat̃rra quellec pueshempot̃ollohuenpaʼ amach chenquërro. T̃arroʼmar Yompor poʼñoñpaʼ amach errot̃eno yaʼhuañatere ñeñt̃ att̃o sherbeney. Patsña epuet enet ñeñt̃paʼ huañerrchaʼ.
17 É, porém, mais fácil passar o céu e a terra do que cair um til da lei.
18 ’Ama aʼhuañatpahuoyaye Yompor poʼñoñ ñeñt̃ atet̃ yoteneʼ ama asaʼpahuo yet̃apor t̃arroʼmar ñerraʼm eseshaʼ serreʼ puet̃apor oʼch yorerran poʼpsheñeñ coyaneshaʼ ñeñt̃chaʼ puet̃apor perretpaʼ ñeñt̃ñapaʼ c̈hach ochñaʼtam̃perrana puet̃aporesheʼmañ; ñeñt̃paʼ ama cohuenayeʼ enteñe Yompor. Ñam̃a ñeñt̃chaʼ yorerreʼ coyaneshaʼ asaret̃, ñeñt̃ yacmarpaʼ c̈hach chetapreten t̃aporets; ñeñt̃paʼc̈hoʼña ama cohuenayeʼ enteñe Yompor.
18 Todo aquele que repudia sua mulher e casa com outra, comete adultério; e quem casa com a que foi repudiada pelo marido, também comete adultério.
19 Elloña Jesúspaʼ atet̃ serrpareʼtatanet:
19 Ora, havia um homem rico que se vestia de púrpura e de linho finíssimo, e todos os dias se regalava esplendidamente.
20 Eñall ñam̃a puesheñarr ñeñt̃ atarr huocchañetets ñeñt̃ñapaʼ c̈ha ora puetsaren, ñeñt̃paʼ añ paʼsoʼcheñ Lázaro. Ñañapaʼ allach ellapeneʼt̃ aʼyot̃ yetarrot̃ allot̃ecma beʼt̃en ec̃llayoret̃ paʼpacllo.
20 Ao seu portão fora deitado um mendigo, chamado Lázaro, todo coberto de úlceras;
21 Ñapaʼ añach atarr yeʼchena oʼch rraʼyesan amaʼt coñet̃aʼttsa rreñets ñeñt̃ aʼshoreʼtatyen ec̃llayoret̃ poʼmesap̃nac̈ho. Allña ochecpaʼ oʼch huapoña oʼch tsoʼnaʼteññañaʼ pueptsarña.
21 o qual desejava alimentar-se com as migalhas que caíam da mesa do rico; e os próprios cães vinham lamber-lhe as úlceras.
22 Att̃eña oʼ c̈hap pamt̃arr allempo rroma ñeñt̃ huocchañneshar. Oʼ rroma mellañot̃eñneshaʼña huac̈haʼtapaʼ oʼ aneret eʼñe Abrahamuesho, allñapaʼ oʼ c̈hapachet atarr cosheñtso. Att̃eñapaʼ c̈hap allempo rroma ñam̃a ñeñt̃ atarr ec̃llayoret̃, ñeñt̃ñapaʼ pampueñetaʼ.
22 Veio a morrer o mendigo, e foi levado pelos anjos para o seio de Abraão; morreu também o rico, e foi sepultado.
23 Ñañapaʼ alla c̈hap coñchaʼpuetso ñeñt̃ oʼpatenaya ñeñt̃ rromuets ñeñt̃ ama ameʼñetso. Allñapaʼ atarr mueroc̈htosa all coñchosa. Att̃eñapaʼ cohuaʼ enonet̃paʼ allot̃ña entosan Abraham allap̃aroʼtsen ento. Allñapaʼ alloʼtsen epuet Lázaro.
23 No inferno, ergueu os olhos, estando em tormentos, e viu ao longe a Abraão, e a Lázaro no seu seio.
24 Ñeñt̃ña ec̃llayoret̃ allent̃a c̈horeʼtan Abraham, ñeñt̃paʼ atet̃ och: “Nompore Abrahama pemuerayeʼchna, pemñayeʼchon Lázaro oʼch huapa arr att̃och eshaʼtosan potap̃ oño, amaʼt potap̃ot̃apaʼ oʼch onenapnaʼ oñ att̃och aʼyamoserraponaʼ neñeñ oʼ eʼñe neporrarraʼnmahuap. Atarr nanac oʼ nemueroc̈htosa arr tso.”
24 E, clamando, disse: Pai Abraão, tem misericórdia de mim, e envia-me Lázaro, para que molhe na água a ponta do dedo e me refresque a língua, porque estou atormentado nesta chama.
25 Abrahamñapaʼ atet̃ och: “Nechemerñechaʼ t̃eʼpaʼ oʼch peyerposa ora allpon paʼnamen ñeñt̃ pechyeseʼt̃ ñeñt̃ atarr coc̈hneshareʼ pentyeseʼt̃ allempo p̃ocrreʼt̃ patso. Lázaroñapaʼ ama es echeʼt̃e amaʼt coñeʼt̃a ñeñt̃ atarr cohuen enten ñam̃a. T̃eʼña ñapaʼ oʼ atarr acshataret̃terra, p̃añapaʼ oʼ atarr p̃aʼcoñchataret̃terra.
25 Disse, porém, Abraão: Filho, lembra-te de que em tua vida recebeste os teus bens, e Lázaro de igual modo os males; agora, porém, ele aqui é consolado, e tu atormentado.
26 Elloña t̃eʼpaʼ amaʼt eʼñe eseshapaʼ amach errot̃enot̃ c̈hapam̃p̃sapeto alloʼtsenep̃ t̃arroʼmar p̃apaʼ atseret̃oʼtsenp̃a yom̃taʼn. Sapaʼc̈hoʼña t̃eʼpaʼ amaʼt eʼñe puesheñarrot̃esapaʼ amach errot̃enot̃ sec̈hapam̃pesyo yam̃a. Amat̃eʼ errot̃ yepereʼt̃e ñeñt̃paʼ atet̃ anaret̃ att̃och yelloʼtsentataret̃terra.”
26 E além disso, entre nós e vós está posto um grande abismo, de sorte que os que quisessem passar daqui para vós não poderiam, nem os de lá passar para nós.
27 Allempoña ec̃llayoret̃paʼ atet̃ oterranerr Abraham: “T̃arraña amaʼt att̃eñ nomporepaʼ t̃eʼpaʼ oʼch notap̃ oʼch pemñer Lázaro all patsro nompor paʼpacllo.
27 Disse ele então: Rogo-te, pois, ó pai, que o mandes à casa de meu pai,
28 T̃arroʼmar all napaʼ nechen amnarsheña nemoʼnasheñ. Ñeñt̃oʼmarña nemneñ oʼch ahuerr oʼch cot̃apeʼchaterranetaʼ eʼñe cohuen t̃eʼt ñetpaʼc̈hoʼña esempopaʼ alla c̈hapuet arr coñchaʼpuetso.”
28 porque tenho cinco irmãos; para que lhes dê testemunho, a fim de que não venham eles também para este lugar de tormento.
29 Abrahamñapaʼ alla otererr: “Ñetpaʼ echenet Yompor poʼñoñ ñeñt̃ quellquëʼt̃ Moisés ñam̃a allohuen ñeñt̃ aʼm̃tayeʼt̃ Yompor poʼñoñ ahuat̃. T̃eʼpaʼ eʼm̃ñoterrñañetepaʼ Yompor poʼñoñ ñeñt̃ echenet.”
29 Disse-lhe Abraão: Têm Moisés e os profetas; ouçam-nos.
30 Ñañapaʼ atet̃ oterranerr Abraham: “Ñatoʼ amach eʼm̃ñoterrñañeto Yompor poʼñoñ, t̃arraña nompore Abrahama ñerraʼm eseshaʼ tanterrtsa rromot̃ ñeñt̃chaʼ orrterrahuet allempoñapaʼ poʼñoc̈h ñeñt̃chaʼña cot̃apeʼchaterrahuet ello eʼñe cohuen Yomporecop.”
30 Respondeu ele: Não! pai Abraão; mas, se alguém dentre os mortos for ter com eles, hão de se arrepender.
31 Abrahamñapaʼ alla otererr: “Ñerraʼm amach eʼm̃ñoterrñañeto Yompor poʼñoñ ñeñt̃ atet̃ quellquëʼt̃ Moisés ñam̃a allohuen ñeñt̃ aʼm̃tayeʼt̃ Yompor poʼñoñ ahuat̃, t̃eʼña amaʼt eseshaʼch tanterrtsa rromot̃paʼ amach eshec c̈hapanetoña pueyoc̈hreto att̃och cot̃apeʼcherret ello eʼñe cohuen Yomporecop.”
31 Abraão, porém, lhe disse: Se não ouvem a Moisés e aos profetas, tampouco acreditarão, ainda que ressuscite alguém dentre os mortos.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 16, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.