João 11
Yompor Poʼñoñ ñeñt ̃ attõ Yepartseshar Jesucristo eʼñe etserra aʼpoctaterrnay Yomporesho (AMENT) vs NAA
1 Allempo atsnaʼten puesheñarr yacma ñeñt̃paʼ añ paʼsoʼcheñ Lázaro ñeñt̃ yec̈hetsa anetso Betania epuet epsheñoʼmar poʼc̈h, puesheñarrpaʼ María, poʼpsheñeñpaʼ Marta.
1 Um homem chamado Lázaro estava doente. Ele era de Betânia, da aldeia de Maria e de sua irmã Marta.
2 Ñehua, ñeñt̃ña Maríapaʼ ña aʼyatcateʼña Partseshaʼ eñmosat̃o paʼtco allempoña eʼñe ña pueʼchopaʼ alloña aʼporrarraʼtquër, ña poʼse Lázaropaʼ c̈ha atsnaʼten.
2 Esta Maria, cujo irmão Lázaro estava doente, era a mesma que ungiu o Senhor com perfume e lhe enxugou os pés com os seus cabelos.
3 Poʼc̈haneshaʼñapaʼ allent̃a mueñet acheñ Jesúsesho, ñetñapaʼ atet̃ otoset Jesús:
3 Por isso, as irmãs de Lázaro mandaram dizer a Jesus: — Aquele que o Senhor ama está doente.
4 Jesúsña eʼmareʼchpaʼ ñapaʼ atet̃ otapanet:
4 Ao receber a notícia, Jesus disse:
5 Jesúspaʼ amaʼt atarr morrentenanañ Marta ñam̃a paʼmoʼnerr ñam̃a Lázaro,
5 Ora, Jesus amava Marta e a irmã dela, e também Lázaro.
6 t̃arraña allempoña eʼmareʼtan Lázaropaʼ c̈ha atsnaʼten, ñapaʼ amaña allorocmayeʼ to, ñapaʼ alla epomterr eʼñe all alloʼtsen.
6 Quando soube que Lázaro estava doente, ainda se demorou dois dias no lugar onde estava.
7 Allempoña epomtaʼmuenpaʼ atet̃ otaʼmuenan pueyochreshaʼ:
7 Depois, disse aos seus discípulos:
8 Pueyochreshaʼñapaʼ atet̃ ochet:
8 Os discípulos disseram: — Mestre, ainda há pouco os judeus queriam apedrejá-lo! E o senhor quer voltar para lá?
9 Jesúsñapaʼ atet̃ otan pueyochreshaʼ:
9 Jesus respondeu:
10 Añña ñerraʼm yechopeʼch tsapo yepot̃oʼtena t̃arroʼmar ama aʼpuetarsam̃p̃saret̃eye. (Att̃o Jesúspaʼ eʼñe eñotatenanet allponmatmeñ ñocop att̃och eʼñe etsotuan Yompor poʼtaruas t̃arroʼmar ama c̈henaʼ allempo ñeñt̃ poctetsa ñocop att̃och muetset.)
10 Mas, se andar de noite, tropeça, porque nele não há luz.
11 Allempo otua atet̃paʼ oʼ alla oterranerr pueyochreshaʼ:
11 Tendo dito isso, acrescentou:
12 Allempoña pueyochreshaʼ ñetñapaʼ atet̃ otereterr:
12 Então os discípulos disseram: — Senhor, se dorme, estará salvo.
13 Ñehua, Jesúspaʼ añ otenanet att̃o Lázaroñpaʼ c̈hocaʼye rromuen; ñetñapaʼ c̈ha otenapuetañ añt̃eʼ otenanet ñeñt̃ att̃o c̈hocma eʼñe yemuen bet̃nat̃ot̃ey.
13 Jesus falava da morte de Lázaro, mas eles pensavam que tivesse falado do repouso do sono.
14 Allempoña Jesúspaʼ alla oterraneterr att̃och eʼñe eñochet:
14 Então Jesus lhes disse claramente:
15 Napaʼ t̃eʼpaʼ atarr nocshena t̃arroʼmar ama alloʼtsenno all. Atarr cohuen nenteñ socop allochñapaʼ att̃och eʼñe cohuen sameʼñerrna. Amaʼtpaʼ t̃eʼpaʼ oʼch ahuey Lázaroñesho, oʼch yenteñaʼ.
15 Por causa de vocês me alegro de que não estivesse lá, para que vocês possam crer. Mas vamos até ele.
16 Tomásña ñeñt̃ otenet Epaneshaʼ ñapaʼ atet̃ otan poʼpotantañ ñeñt̃ parro yochreshatsocmuet:
16 Então Tomé, chamado Dídimo, disse aos outros discípulos: — Vamos também nós para morrer com o Mestre!
17 Allempoña c̈hap Jesús all, ñapaʼ eñotos oʼcaʼye paʼtatsmat pampaʼhuet.
17 Quando Jesus chegou, encontrou Lázaro já sepultado havia quatro dias.
18 Ñehua, Betania allameʼttsam̃a Jerusaléñ —oʼ maʼpam̃a kilómetro att̃och yec̈hap Jerusaléño.
18 Ora, Betânia ficava a mais ou menos três quilômetros de Jerusalém.
19 Allñapaʼ shonteʼ judioneshaʼ ñeñt̃ huac̈hetsa alloʼtsen Marta epuet paʼmoʼnerr María ñeñt̃chaʼ emyaʼtenahuet att̃o yaʼnaʼteñet poʼsayañet Lázaroñ ñeñt̃ oʼ rromuerr.
19 Muitos dos judeus vieram visitar Marta e Maria, a fim de consolá-las por causa do irmão.
20 Allempoña Martapaʼ eʼmareʼtan Jesús oʼ huena ñañapaʼ allent̃a ahuoʼ oʼch poctenan Jesús. Maríañapaʼ alloʼtsena pocollo all anen.
20 Marta, quando soube que Jesus estava chegando, foi encontrar-se com ele; Maria, porém, ficou sentada em casa.
21 Martaña allempo poctenan Jesús atet̃ otapueñ:
21 Então Marta disse a Jesus: — Se o Senhor estivesse aqui, o meu irmão não teria morrido.
22 Amaʼt t̃eʼpaʼ napaʼ neñotenep̃ ñerraʼm erraʼtsenchaʼ penam̃ Yepapar, ñapaʼ c̈hocmach atet̃ p̃onap̃.
22 Mas também sei que, mesmo agora, tudo o que o senhor pedir a Deus, ele concederá.
23 Jesúsñapaʼ atet̃ och:
23 Jesus disse a ela:
24 Martañapaʼ atet̃ otererr:
24 Ao que Marta respondeu: — Eu sei que ele há de ressurgir na ressurreição, no último dia.
25 Jesúsñapaʼ atet̃ otererr:
25 Então Jesus declarou:
26 Amaʼt ñam̃a allohuen ñeñt̃ corraʼyetsa t̃eʼ erraʼtsenchaʼ nameʼñerraya na ñetñapaʼ corretsetach t̃ayot̃eñ eʼñe errponañohuen. P̃apaʼ ¿p̃ameʼñennaʼt ñeñt̃ atet̃ notenep̃?
26 E todo o que vive e crê em mim não morrerá eternamente. Você crê nisto?
27 Martañapaʼ atet̃ otererr:
27 Marta respondeu: — Sim, Senhor! Eu creio que o senhor é o Cristo, o Filho de Deus que devia vir ao mundo.
28 Allempo atet̃ otuepaʼ ñapaʼ allent̃a ahuerr pocollo, atet̃ otuerran paʼmoʼnerr María, ñeñt̃paʼ atet̃ och aʼnahua:
28 Depois de dizer isto, Marta foi chamar Maria, a sua irmã, e lhe disse em particular: — O Mestre chegou e está chamando você.
29 Maríaña eʼmareʼteʼpaʼ atantocheʼ allent̃a ahuoʼ ñam̃a oʼch poctenan Jesús.
29 Quando Maria ouviu isso, levantou-se depressa e foi até ele,
30 Ñehua, Jesúspaʼ ama c̈henaʼ anetso, alloʼtsenara all pocteñ Marta.
30 pois Jesus ainda não tinha entrado na aldeia, mas permanecia onde Marta o havia encontrado.
31 Judioneshaʼña ñeñt̃ alloʼtsaʼyen pocollo ñeñt̃ emyaʼteneʼ ñetñapaʼ enteñet atantocheʼ María puemaʼyoreñ c̈haʼnem ñetñapaʼ allent̃a cot̃aʼhuanmet. Ñetpaʼ c̈ha otenapuetañ arrchaʼ ta poʼsayañ puepampro oʼch yaʼnaʼteñaʼ.
31 Os judeus que estavam com Maria em casa e a consolavam, vendo-a levantar-se depressa e sair, seguiram-na, pensando que ela ia ao túmulo para chorar.
32 Allempoña c̈hap María alloʼtsen Jesús, all entospaʼ concorposa paʼrrp̃ot̃. Ñapaʼc̈hoʼña atet̃ otos:
32 Quando Maria chegou ao lugar onde Jesus estava, ao vê-lo, lançou-se aos seus pés, dizendo: — Se o Senhor estivesse aqui, o meu irmão não teria morrido.
33 Allempo entosan Jesús all atarr yahuena María ñam̃a judioneshaʼ ñeñt̃ cot̃oseʼ ñetpaʼc̈hoʼña eʼñe parro att̃ecma yahuanrrortenet, ñañapaʼ pueyoc̈hropaʼ atarr llecapretosanet ñeñt̃oʼmarña c̈ha enarosa.
33 Quando Jesus viu que ela chorava, e que os judeus que a acompanhavam também choravam, agitou-se no espírito e se comoveu.
34 Ñañapaʼ atet̃ otapanet:
34 E perguntou: Eles responderam: — Senhor, venha ver!
35 Allempoña Jesúspaʼ yahuosa ñam̃a.
35 Jesus chorou.
36 Judioneshaʼñapaʼ otyeset:
36 Então os judeus disseram: — Vejam o quanto ele o amava.
37 Puesheñaʼtetsñapaʼ atet̃ otyeset:
37 Mas alguns disseram: — Será que ele, que abriu os olhos ao cego, não podia fazer com que Lázaro não morresse?
38 Jesúsña eʼñe puellquëñot̃paʼ enarerrerr. Allempoñapaʼ c̈hap puepampro all mapuetpono eʼñe all yottam̃peñet mapyo.
38 Jesus, agitando-se novamente em si mesmo, foi até o túmulo, que era uma gruta em cuja entrada tinham colocado uma pedra.
39 Allñapaʼ atet̃ otosanet Jesús:
39 Então Jesus ordenou: Marta, irmã do falecido, disse a Jesus: — Senhor, já cheira mal, porque está morto há quatro dias.
40 Jesúsñapaʼ otererr:
40 Jesus respondeu:
41 Allempoñapaʼ aʼrrot̃eʼtet mapueʼ aʼyenet̃, Jesúsñapaʼ cohuaʼ enonet̃ atet̃ ot:
41 Então tiraram a pedra. E Jesus, levantando os olhos para o céu, disse:
42 Ñehua, napaʼ neñoteñ c̈hocma peʼm̃ñotenen. Añña acheñeneshaʼ ñeñt̃ t̃omc̈haʼtets arr ñocpuet neparasyosoʼtenep̃ allochñapaʼ att̃och eñotenpet p̃a ñeñt̃ep̃ nellsenseneʼ.
42 Eu sei que sempre me ouves, mas falei isso por causa da multidão presente, para que creiam que tu me enviaste.
43 Ñeñt̃a otuapaʼ allempoñapaʼ rrana huomencpaʼ atet̃ ot:
43 E, depois de dizer isso, clamou em alta voz:
44 Allempoñapaʼ c̈hepaʼtchaʼ c̈haʼnetsña Lázaro ñeñt̃ oʼ rromhua, ep̃otaʼtaret̃ poto ñam̃a paʼrrp̃ot̃, ñam̃a paʼclloyot̃paʼ eʼtaclleʼcharet̃ pañello. Jesúsñapaʼ atet̃ oterraneterr:
44 Aquele que tinha morrido saiu, tendo os pés e as mãos amarrados com ataduras e o rosto envolto num lenço. Então Jesus lhes ordenou:
45 Allempoña shonteʼ judioneshaʼ ñeñt̃ cot̃oseʼ María ñeñt̃ enteʼ Jesús att̃o orrtatosanet poʼpartsoña ñetpaʼc̈hoʼña eʼñe allempocma ameʼñeret ñamet Jesús.
45 Muitos dos judeus que tinham vindo visitar Maria, vendo o que Jesus havia feito, creram nele.
46 T̃arraña poʼpotantañec̈hnoñapaʼ ahuanmuet fariseoneshesho ñetñapaʼ serrpareʼtatoset fariseoneshaʼ ñeñt̃ atet̃ oʼ p̃ohua Jesús.
46 Outros, porém, foram até os fariseus e lhes contaram o que Jesus havia feito.
47 Allempoña fariseoneshaʼ ñam̃a ñeñt̃ paʼm̃chaʼtaret̃erneshaʼ pen allohuen judioneshaʼ poʼcornaneshar, ñetñapaʼ apc̈hachet allohuen ñeñt̃ aʼpoctateneʼ ñoñets judioneshacop. Ñetña allempopaʼ atet̃ otyeset:
47 Então os principais sacerdotes e os fariseus convocaram o Sinédrio e disseram: — O que estamos fazendo, uma vez que este homem opera muitos sinais?
48 Ñerraʼm att̃a yequec̈hpueʼ allohuenña acheñeneshaʼpaʼ c̈hat̃eʼ ameʼñyet ña, allempoña poʼñoc̈hpaʼ c̈hat̃eʼ huapa am̃chaʼtaret̃neshaʼ romoʼmarneshaʼ c̈hat̃eʼ puerratam̃p̃sosyet Parets paʼpaquëll amaʼt ñeñt̃ anaret̃ Partsocop, amaʼt eʼñe ya yaʼnetserpaʼ c̈hat̃eʼ puerratam̃p̃sosyet.
48 Se o deixarmos assim, todos crerão nele; depois, virão os romanos e tomarão não só o nosso lugar, mas a própria nação.
49 Puesheñarrñapaʼ ñeñt̃ sochetsa Caifás allempopaʼ ñeñt̃ paʼm̃chaʼtaret̃er pen allohuen judioneshaʼ poʼcornaneshar ñañapaʼ atet̃ otanet:
49 Mas um deles, Caifás, que era sumo sacerdote naquele ano, advertiu-os, dizendo: — Vocês não sabem nada,
50 Amaʼt pocteʼ senteñeña ñerraʼm puesheñarr yacmapaʼ oʼch rroma allohuen acheñeneshacop, allochñapaʼ allohuen yamoʼtsnaʼtarpaʼ amach chencaʼhuerreto.
50 nem entendem que é melhor para vocês que morra um só homem pelo povo e que não venha a perecer toda a nação.
51 Ñapaʼ ama ñot̃ayeʼ eñosoña atet̃. Ña allempopaʼ ñeñt̃ paʼm̃chaʼtaret̃er pen allohuen judioneshaʼ poʼcornaneshar ñeñt̃oʼmarña ñapaʼ Parets eñosateʼ. Ñapaʼ añ aʼpot̃anet att̃o Jesúspaʼ ñach rromuerrets allohuen pamoʼtsnaʼtarneshacop.
51 Ora, Caifás não disse isto por conta própria, mas, sendo sumo sacerdote naquele ano, profetizou que Jesus estava para morrer pela nação.
52 Amach eʼñe ñapt̃a pamoʼtsnaʼtarecpayaya rromoña Jesús, añecpaʼnachña rroma allohuenacop amaʼt erraʼtsenchaʼ puechemer perr Yompor arr patsro, ñachña parrocmataterrahuet.
52 E não somente pela nação, mas também para reunir em um só corpo os filhos de Deus, que andam dispersos.
53 Eʼñe allempot̃eñña atarr oʼpateñet Jesús oʼch muetsatachet.
53 Desde aquele dia, resolveram matar Jesus.
54 Ñeñt̃oʼmarña Jesúspaʼ oʼhuañ chopeñeʼch alloʼtsaʼyen judioneshaʼ all Judeo. Oʼ ahuoʼ amayareroʼmar, c̈hap pat̃err anetso ñeñt̃ paʼsoʼcheñ Efraín. Allñapaʼ alla aʼposa epuet pueyochreshaʼ.
54 Assim sendo, Jesus já não andava publicamente entre os judeus, mas retirou-se para uma região vizinha ao deserto, para uma cidade chamada Efraim, onde permaneceu com os discípulos.
55 Allempoña oʼ c̈herrmocherr pascuapo allempoch alla cosherrerr judioneshaʼ. Allampañoʼmarneshaʼ ñeñt̃ alloʼtsaʼyenet shontet ahuanmuet Jerusaléño. Ama c̈henaʼ pascuapo ñetpaʼ añecopña ahuanmuet att̃och aʼcohuentatoset eʼñe ñetañeña Partsocop.
55 Estava próxima a Páscoa dos judeus, e muitos daquela região foram a Jerusalém antes da Páscoa para se purificar.
56 Ñetñapaʼ Jesúsa eʼnoset, aʼp̃t̃oʼtannaʼtyesoset allempo t̃omc̈haʼtoset Parets paʼpacllo; allñapaʼ otannaʼtyenet:
56 Lá, procuravam Jesus e, estando eles no templo, diziam uns aos outros: — O que vocês acham? Ele não virá à festa?
57 Ñehua, ñeñt̃ paʼm̃chaʼtaret̃erneshaʼ pen allohuen judioneshaʼ poʼcornaneshar ñam̃a fariseoneshaʼ ñetpaʼ atet̃ otyeset acheñeneshaʼ:
57 Ora, os principais sacerdotes e os fariseus haviam ordenado que, se alguém soubesse onde ele estava, o denunciasse, para que pudessem prendê-lo.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 11, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.