João 11
Yompor Poʼñoñ ñeñt ̃ attõ Yepartseshar Jesucristo eʼñe etserra aʼpoctaterrnay Yomporesho (AMENT) vs BKJ
1 Allempo atsnaʼten puesheñarr yacma ñeñt̃paʼ añ paʼsoʼcheñ Lázaro ñeñt̃ yec̈hetsa anetso Betania epuet epsheñoʼmar poʼc̈h, puesheñarrpaʼ María, poʼpsheñeñpaʼ Marta.
1 Ora, havia um certo homem enfermo, chamado Lázaro, de Betânia, da aldeia de Maria e de sua irmã Marta.
2 Ñehua, ñeñt̃ña Maríapaʼ ña aʼyatcateʼña Partseshaʼ eñmosat̃o paʼtco allempoña eʼñe ña pueʼchopaʼ alloña aʼporrarraʼtquër, ña poʼse Lázaropaʼ c̈ha atsnaʼten.
2 (Era aquela Maria que ungiu o Senhor com unguento, e secou os seus pés com os seus cabelos, cujo irmão, Lázaro, estava enfermo).
3 Poʼc̈haneshaʼñapaʼ allent̃a mueñet acheñ Jesúsesho, ñetñapaʼ atet̃ otoset Jesús:
3 Portanto, suas irmãs enviaram até ele dizendo: Senhor, eis que está enfermo aquele que tu amas.
4 Jesúsña eʼmareʼchpaʼ ñapaʼ atet̃ otapanet:
4 Quando Jesus ouviu isso, ele disse: Esta enfermidade não é para morte, mas para glória de Deus, para que o Filho de Deus seja glorificado por ela.
5 Jesúspaʼ amaʼt atarr morrentenanañ Marta ñam̃a paʼmoʼnerr ñam̃a Lázaro,
5 Ora, Jesus amava a Marta, e a sua irmã, e a Lázaro.
6 t̃arraña allempoña eʼmareʼtan Lázaropaʼ c̈ha atsnaʼten, ñapaʼ amaña allorocmayeʼ to, ñapaʼ alla epomterr eʼñe all alloʼtsen.
6 Ouvindo, pois, que ele estava enfermo, ficou ainda dois dias no lugar onde ele estava.
7 Allempoña epomtaʼmuenpaʼ atet̃ otaʼmuenan pueyochreshaʼ:
7 Depois disso, então, ele diz aos seus discípulos: Vamos outra vez para a Judeia.
8 Pueyochreshaʼñapaʼ atet̃ ochet:
8 Seus discípulos lhe disseram: Mestre, recentemente os judeus procuravam apedrejar-te, e tu vais para lá novamente?
9 Jesúsñapaʼ atet̃ otan pueyochreshaʼ:
9 Jesus respondeu: Não há doze horas no dia? Se algum homem andar de dia, ele não tropeça, porque ele vê a luz deste mundo.
10 Añña ñerraʼm yechopeʼch tsapo yepot̃oʼtena t̃arroʼmar ama aʼpuetarsam̃p̃saret̃eye. (Att̃o Jesúspaʼ eʼñe eñotatenanet allponmatmeñ ñocop att̃och eʼñe etsotuan Yompor poʼtaruas t̃arroʼmar ama c̈henaʼ allempo ñeñt̃ poctetsa ñocop att̃och muetset.)
10 Mas se um homem andar de noite, ele tropeça, porque nele não há luz.
11 Allempo otua atet̃paʼ oʼ alla oterranerr pueyochreshaʼ:
11 Essas coisas ele falou, e depois disso ele lhes disse: Nosso amigo Lázaro dorme, mas eu vou, para que eu possa despertá-lo do sono.
12 Allempoña pueyochreshaʼ ñetñapaʼ atet̃ otereterr:
12 Disseram-lhe, então, os seus discípulos: Senhor, se dorme, ele ficará bom.
13 Ñehua, Jesúspaʼ añ otenanet att̃o Lázaroñpaʼ c̈hocaʼye rromuen; ñetñapaʼ c̈ha otenapuetañ añt̃eʼ otenanet ñeñt̃ att̃o c̈hocma eʼñe yemuen bet̃nat̃ot̃ey.
13 Todavia Jesus havia falado de sua morte, mas eles pensavam que falava do repouso do sono.
14 Allempoña Jesúspaʼ alla oterraneterr att̃och eʼñe eñochet:
14 Então, Jesus disse-lhes claramente: Lázaro está morto.
15 Napaʼ t̃eʼpaʼ atarr nocshena t̃arroʼmar ama alloʼtsenno all. Atarr cohuen nenteñ socop allochñapaʼ att̃och eʼñe cohuen sameʼñerrna. Amaʼtpaʼ t̃eʼpaʼ oʼch ahuey Lázaroñesho, oʼch yenteñaʼ.
15 E estou contente por causa de vós, de que eu não estivesse ali, para que creiais; no entanto, vamos até ele.
16 Tomásña ñeñt̃ otenet Epaneshaʼ ñapaʼ atet̃ otan poʼpotantañ ñeñt̃ parro yochreshatsocmuet:
16 Então disse Tomé, que é chamado Dídimo, aos seus condiscípulos: Vamos nós também, para que possamos morrer com ele.
17 Allempoña c̈hap Jesús all, ñapaʼ eñotos oʼcaʼye paʼtatsmat pampaʼhuet.
17 Quando Jesus chegou, encontrou Lázaro já há quatro dias no sepulcro.
18 Ñehua, Betania allameʼttsam̃a Jerusaléñ —oʼ maʼpam̃a kilómetro att̃och yec̈hap Jerusaléño.
18 Ora, Betânia estava perto de Jerusalém, cerca de quinze estádios.
19 Allñapaʼ shonteʼ judioneshaʼ ñeñt̃ huac̈hetsa alloʼtsen Marta epuet paʼmoʼnerr María ñeñt̃chaʼ emyaʼtenahuet att̃o yaʼnaʼteñet poʼsayañet Lázaroñ ñeñt̃ oʼ rromuerr.
19 E muitos dos judeus tinham ido consolar a Marta e a Maria, acerca de seu irmão.
20 Allempoña Martapaʼ eʼmareʼtan Jesús oʼ huena ñañapaʼ allent̃a ahuoʼ oʼch poctenan Jesús. Maríañapaʼ alloʼtsena pocollo all anen.
20 Ouvindo, então, Marta que Jesus vinha, foi ao seu encontro. Mas Maria ficou assentada em casa.
21 Martaña allempo poctenan Jesús atet̃ otapueñ:
21 Então, disse Marta a Jesus: Senhor, se tu estivesses aqui, meu irmão não teria morrido.
22 Amaʼt t̃eʼpaʼ napaʼ neñotenep̃ ñerraʼm erraʼtsenchaʼ penam̃ Yepapar, ñapaʼ c̈hocmach atet̃ p̃onap̃.
22 Mas eu sei, que agora mesmo, tudo quanto pedires a Deus, Deus te concederá.
23 Jesúsñapaʼ atet̃ och:
23 Disse-lhe Jesus: Teu irmão há de ressuscitar.
24 Martañapaʼ atet̃ otererr:
24 Disse-lhe Marta: Eu sei que há de ressuscitar na ressurreição do último dia.
25 Jesúsñapaʼ atet̃ otererr:
25 Disse-lhe Jesus: Eu sou a ressurreição, e a vida; quem crê em mim, ainda que esteja morto, ele viverá;
26 Amaʼt ñam̃a allohuen ñeñt̃ corraʼyetsa t̃eʼ erraʼtsenchaʼ nameʼñerraya na ñetñapaʼ corretsetach t̃ayot̃eñ eʼñe errponañohuen. P̃apaʼ ¿p̃ameʼñennaʼt ñeñt̃ atet̃ notenep̃?
26 e todo aquele que vive e crê em mim nunca morrerá. Crês tu isto?
27 Martañapaʼ atet̃ otererr:
27 Disse-lhe ela: Sim, Senhor; eu creio que tu és o Cristo, o Filho de Deus, que havia de vir ao mundo.
28 Allempo atet̃ otuepaʼ ñapaʼ allent̃a ahuerr pocollo, atet̃ otuerran paʼmoʼnerr María, ñeñt̃paʼ atet̃ och aʼnahua:
28 E, tendo ela dito isso, seguiu o seu caminho, e chamou secretamente a Maria, sua irmã, dizendo: O Mestre está aqui e te chama.
29 Maríaña eʼmareʼteʼpaʼ atantocheʼ allent̃a ahuoʼ ñam̃a oʼch poctenan Jesús.
29 Assim que ela ouviu isso, levantou-se depressa, e foi até ele.
30 Ñehua, Jesúspaʼ ama c̈henaʼ anetso, alloʼtsenara all pocteñ Marta.
30 Ora, Jesus ainda não tinha chegado à aldeia, mas estava no lugar onde Marta o encontrara.
31 Judioneshaʼña ñeñt̃ alloʼtsaʼyen pocollo ñeñt̃ emyaʼteneʼ ñetñapaʼ enteñet atantocheʼ María puemaʼyoreñ c̈haʼnem ñetñapaʼ allent̃a cot̃aʼhuanmet. Ñetpaʼ c̈ha otenapuetañ arrchaʼ ta poʼsayañ puepampro oʼch yaʼnaʼteñaʼ.
31 Os judeus, pois, que estavam com ela na casa e a consolavam, vendo que Maria se levantara e saíra apressadamente, seguiram-na, dizendo: Ela vai ao sepulcro para chorar ali.
32 Allempoña c̈hap María alloʼtsen Jesús, all entospaʼ concorposa paʼrrp̃ot̃. Ñapaʼc̈hoʼña atet̃ otos:
32 Tendo, pois, Maria chegado onde Jesus estava e vendo-o, ela lançou-se aos seus pés, dizendo-lhe: Senhor, se tu estivesses aqui, meu irmão não teria morrido.
33 Allempo entosan Jesús all atarr yahuena María ñam̃a judioneshaʼ ñeñt̃ cot̃oseʼ ñetpaʼc̈hoʼña eʼñe parro att̃ecma yahuanrrortenet, ñañapaʼ pueyoc̈hropaʼ atarr llecapretosanet ñeñt̃oʼmarña c̈ha enarosa.
33 Quando Jesus, pois, a viu chorar, e choravam também os judeus que vinham com ela, comoveu-se em espírito e conturbou-se,
34 Ñañapaʼ atet̃ otapanet:
34 e disse: Onde o pusestes? Eles disseram-lhe: Senhor, vem e vê.
35 Allempoña Jesúspaʼ yahuosa ñam̃a.
35 Jesus chorou.
36 Judioneshaʼñapaʼ otyeset:
36 Disseram, então, os judeus: Vede como ele o amava!
37 Puesheñaʼtetsñapaʼ atet̃ otyeset:
37 E alguns deles disseram: Não podia este homem, que abriu os olhos ao cego, fazer também com que este homem não morresse?
38 Jesúsña eʼñe puellquëñot̃paʼ enarerrerr. Allempoñapaʼ c̈hap puepampro all mapuetpono eʼñe all yottam̃peñet mapyo.
38 Jesus, pois, novamente comovido em si mesmo, foi ao sepulcro. Era uma caverna e tinha uma pedra posta sobre ela.
39 Allñapaʼ atet̃ otosanet Jesús:
39 Disse Jesus: Tirai a pedra. Marta, irmã daquele que estava morto, disse-lhe: Senhor, a essa altura ele cheira mal, porque ele está morto há quatro dias.
40 Jesúsñapaʼ otererr:
40 Disse-lhe Jesus: Eu não te disse que, se tu creres, verás a glória de Deus?
41 Allempoñapaʼ aʼrrot̃eʼtet mapueʼ aʼyenet̃, Jesúsñapaʼ cohuaʼ enonet̃ atet̃ ot:
41 Então, eles tiraram a pedra do lugar onde jazia o morto. E Jesus, levantando seus olhos, disse: Pai, eu te agradeço, por me haveres ouvido.
42 Ñehua, napaʼ neñoteñ c̈hocma peʼm̃ñotenen. Añña acheñeneshaʼ ñeñt̃ t̃omc̈haʼtets arr ñocpuet neparasyosoʼtenep̃ allochñapaʼ att̃och eñotenpet p̃a ñeñt̃ep̃ nellsenseneʼ.
42 Eu sei que sempre me ouves, mas por causa da multidão que está ao redor eu disse isso, para que possam crer que tu me enviaste.
43 Ñeñt̃a otuapaʼ allempoñapaʼ rrana huomencpaʼ atet̃ ot:
43 E, tendo dito isso, clamou em alta voz: Lázaro, vem para fora.
44 Allempoñapaʼ c̈hepaʼtchaʼ c̈haʼnetsña Lázaro ñeñt̃ oʼ rromhua, ep̃otaʼtaret̃ poto ñam̃a paʼrrp̃ot̃, ñam̃a paʼclloyot̃paʼ eʼtaclleʼcharet̃ pañello. Jesúsñapaʼ atet̃ oterraneterr:
44 E saiu o que estivera morto, amarrado nos pés e nas mãos com faixas; e a sua face envolta em um lenço. Disse-lhes Jesus: Desatai-o, e deixai-o ir.
45 Allempoña shonteʼ judioneshaʼ ñeñt̃ cot̃oseʼ María ñeñt̃ enteʼ Jesús att̃o orrtatosanet poʼpartsoña ñetpaʼc̈hoʼña eʼñe allempocma ameʼñeret ñamet Jesús.
45 Então, muitos dentre os judeus que tinham vindo a Maria, e que haviam visto as coisas que Jesus fizera, creram nele.
46 T̃arraña poʼpotantañec̈hnoñapaʼ ahuanmuet fariseoneshesho ñetñapaʼ serrpareʼtatoset fariseoneshaʼ ñeñt̃ atet̃ oʼ p̃ohua Jesús.
46 Mas alguns deles foram pelo seu caminho até os fariseus, e lhes contaram as coisas que Jesus havia feito.
47 Allempoña fariseoneshaʼ ñam̃a ñeñt̃ paʼm̃chaʼtaret̃erneshaʼ pen allohuen judioneshaʼ poʼcornaneshar, ñetñapaʼ apc̈hachet allohuen ñeñt̃ aʼpoctateneʼ ñoñets judioneshacop. Ñetña allempopaʼ atet̃ otyeset:
47 Então, reuniram-se os principais sacerdotes e os fariseus em conselho, dizendo: O que faremos? Pois este homem faz muitos milagres.
48 Ñerraʼm att̃a yequec̈hpueʼ allohuenña acheñeneshaʼpaʼ c̈hat̃eʼ ameʼñyet ña, allempoña poʼñoc̈hpaʼ c̈hat̃eʼ huapa am̃chaʼtaret̃neshaʼ romoʼmarneshaʼ c̈hat̃eʼ puerratam̃p̃sosyet Parets paʼpaquëll amaʼt ñeñt̃ anaret̃ Partsocop, amaʼt eʼñe ya yaʼnetserpaʼ c̈hat̃eʼ puerratam̃p̃sosyet.
48 Se o deixarmos assim sozinho, todos os homens crerão nele; e virão os romanos e tirar-nos-ão o nosso lugar e a nação.
49 Puesheñarrñapaʼ ñeñt̃ sochetsa Caifás allempopaʼ ñeñt̃ paʼm̃chaʼtaret̃er pen allohuen judioneshaʼ poʼcornaneshar ñañapaʼ atet̃ otanet:
49 E um deles, chamado Caifás, que era sumo sacerdote naquele ano, lhes disse: Vós não entendeis nada,
50 Amaʼt pocteʼ senteñeña ñerraʼm puesheñarr yacmapaʼ oʼch rroma allohuen acheñeneshacop, allochñapaʼ allohuen yamoʼtsnaʼtarpaʼ amach chencaʼhuerreto.
50 nem considerais que nos convém que um homem morra pelo povo e que não pereça toda a nação.
51 Ñapaʼ ama ñot̃ayeʼ eñosoña atet̃. Ña allempopaʼ ñeñt̃ paʼm̃chaʼtaret̃er pen allohuen judioneshaʼ poʼcornaneshar ñeñt̃oʼmarña ñapaʼ Parets eñosateʼ. Ñapaʼ añ aʼpot̃anet att̃o Jesúspaʼ ñach rromuerrets allohuen pamoʼtsnaʼtarneshacop.
51 Ora, isso não disse ele por si mesmo; mas, sendo o sumo sacerdote naquele ano, profetizou que Jesus havia de morrer pela nação;
52 Amach eʼñe ñapt̃a pamoʼtsnaʼtarecpayaya rromoña Jesús, añecpaʼnachña rroma allohuenacop amaʼt erraʼtsenchaʼ puechemer perr Yompor arr patsro, ñachña parrocmataterrahuet.
52 e não somente por aquela nação, mas também para congregar num só corpo os filhos de Deus que estavam dispersos.
53 Eʼñe allempot̃eñña atarr oʼpateñet Jesús oʼch muetsatachet.
53 Desde aquele dia, pois, eles tomavam conselho para o matarem.
54 Ñeñt̃oʼmarña Jesúspaʼ oʼhuañ chopeñeʼch alloʼtsaʼyen judioneshaʼ all Judeo. Oʼ ahuoʼ amayareroʼmar, c̈hap pat̃err anetso ñeñt̃ paʼsoʼcheñ Efraín. Allñapaʼ alla aʼposa epuet pueyochreshaʼ.
54 Jesus, portanto, já não andava publicamente entre os judeus, mas retirou-se dali para a terra junto do deserto, para uma cidade chamada Efraim, e ali continuava com os seus discípulos.
55 Allempoña oʼ c̈herrmocherr pascuapo allempoch alla cosherrerr judioneshaʼ. Allampañoʼmarneshaʼ ñeñt̃ alloʼtsaʼyenet shontet ahuanmuet Jerusaléño. Ama c̈henaʼ pascuapo ñetpaʼ añecopña ahuanmuet att̃och aʼcohuentatoset eʼñe ñetañeña Partsocop.
55 E estava próxima a Páscoa dos judeus; e dessa região subiram muitos a Jerusalém, antes da Páscoa, para se purificarem.
56 Ñetñapaʼ Jesúsa eʼnoset, aʼp̃t̃oʼtannaʼtyesoset allempo t̃omc̈haʼtoset Parets paʼpacllo; allñapaʼ otannaʼtyenet:
56 Então eles buscavam por Jesus, e falavam entre si, estando no templo: Que vos parece? Não virá ele à festa?
57 Ñehua, ñeñt̃ paʼm̃chaʼtaret̃erneshaʼ pen allohuen judioneshaʼ poʼcornaneshar ñam̃a fariseoneshaʼ ñetpaʼ atet̃ otyeset acheñeneshaʼ:
57 Ora, os principais sacerdotes e os fariseus tinham dado ordem para que, se algum homem soubesse onde ele estava, ele deveria mostrar, para que o prendessem.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 11, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.