Atos 7
Yompor Poʼñoñ ñeñt ̃ attõ Yepartseshar Jesucristo eʼñe etserra aʼpoctaterrnay Yomporesho (AMENT) vs VC
1 Allempoñapaʼ añña corneshaʼ ñeñt̃ nanac am̃chaʼtaret̃paʼ aʼp̃t̃oʼtan Esteban, atet̃ och:
1 Perguntou-lhe então o sumo sacerdote: É realmente assim?
2 Estebanñapaʼ atet̃ och:
2 Respondeu ele: Irmãos e pais, escutai. O Deus da glória apareceu a nosso pai Abraão, quando estava na Mesopotâmia, antes de ir morar em Harã.
3 Allempo orrtana Abrahampaʼ atet̃ och ñeñt̃chaʼ atet̃ p̃a: “T̃eʼpaʼ oʼch ahuep̃ arrot̃ oʼch pesaʼnom añ peney, oʼch pesaʼnem̃ ñam̃a p̃amoʼtseshaʼ, oʼch ahuep̃ allchaʼ notap̃.” Atet̃ och Yompor, atet̃c̈hoʼ p̃a yatañ Abraham.
3 E disse-lhe: Sai de teu país e de tua parentela, e vai para a terra que eu te mostrar {Gn 12,1}.
4 Allempoñapaʼ aʼypoʼñaʼnman all yec̈heʼt̃ all yec̈hanateʼt̃ ñam̃a caldeoʼmarneshaʼ att̃o c̈hap alloʼtsen anets Harán all yec̈herra. Allempo oʼ rroma pomporeñpaʼ Yomporpaʼ oʼ alla anererr arrma Canaáno all yeyc̈hena ya t̃eʼ.
4 Ele saiu da terra dos caldeus, e foi habitar em Harã. Dali, depois que lhe faleceu o pai, Deus o fez passar para esta terra, em que vós agora habitais.
5 T̃arraña allempo c̈hap arr ahuat̃paʼ Yomporpaʼ ama apueñaʼ añ pats, amaʼt coñeʼt̃a. T̃arraña Yomporpaʼ ahuoʼt och esempohuañen oʼch ap̃ añ pats, eʼñe ñocop, amaʼt puechemerecop, ñam̃a poʼm̃renñecop. T̃arraña allempopaʼ yatañ Abrahampaʼ ama chemereʼtenaʼ.
5 Não lhe deu nela propriedade alguma, nem sequer um palmo de terra, mas prometeu dar-lha em posse, e depois dele à sua posteridade, quando ainda não tinha filho algum.
6 Allempocma Yomporpaʼ oʼ eñotatan Abraham att̃och esempo poʼm̃reneñpaʼ ahuanmuetchaʼ arrot̃, c̈hapuetchaʼ poʼpoñ anetso Egipto all ama paʼnyempañoyaye, allchaʼ yec̈haʼhuerret, allñapaʼ mueroc̈htatapanetchaʼ alloʼmarneshaʼ acheñ. Ñam̃a añ eñotatan Abraham att̃och ataruasataret̃tach eʼñe att̃a poʼm̃reneñ, eʼñe cuatrocientos char amueroc̈htataret̃tet.
6 Eis como falou Deus: Tua descendência habitará em terra estranha e será reduzida à escravidão e maltratada pelo espaço de quatrocentos anos.
7 T̃arraña Yomporpaʼ oʼ eñotatan Abraham ñam̃a poʼpoñ. Ahuoʼt och Yompor: “T̃arraña napaʼ netsaʼtaterach ñeñt̃chaʼ mueroc̈htateʼ pem̃reneñ. Allempoñapaʼ huac̈herretchaʼ alla arr Canaáno allchaʼ maʼyocherrnet.”
7 Mas eu julgarei a nação que os dominar - diz o Senhor -, e eles sairão e me prestarão culto neste lugar {Gn 15,13s.; Ex 3,12}.
8 Ñam̃a allempo Yomporpaʼ ahuoʼt otan Abraham poʼpoñ ñeñt̃chaʼ atet̃ yec̈haʼ judioneshaʼ allempot̃eñ errponohuañen, att̃och eñochet Yomporpaʼ ama pueno poʼñoñ. Añmapaʼ ñeñt̃ atet̃ otan Abraham: “Añ pocteʼ oʼch setsorre allohuen asheñorrot̃olleshaʼ.” Ñeñt̃oʼmar allempo chemereʼt Abrahampaʼ puechemeret̃oll ñeñt̃ soch Isaacpaʼ ahuoʼt tsorreñ. Poʼpsocmatñopaʼ oʼ tsorre. Isaacñapaʼ allempo oʼ poʼnpaʼ oʼ chemereʼtana Jacob. Jacobñapaʼ chemereʼtana c̈harrasheña puechena epa ñeñt̃ara yatañneshañ yepen ya ñeñt̃ey israelenaʼtarey.
8 E deu-lhe a aliança da circuncisão. Assim, Abraão teve um filho, Isaac, e, passados oito dias, o circuncidou; e Isaac, a Jacó; e Jacó, os doze patriarcas.
9 ’T̃arraña allempopaʼ añña ñeñt̃ yatañneshañ yepenpaʼ oʼ sopeʼcheñet paʼmoʼnasheñ José. Ñeñt̃oʼmarña oʼ pomet paʼmoʼnasheñ. Ñeñt̃ña agapueʼpaʼ oʼ anem̃ b̃ac̈hayo all anets Egipto.
9 Os patriarcas, invejosos de José, venderam-no para o Egito. Mas Deus estava com ele.
10 T̃arraña Yompor ña aʼnataya. Yomporpaʼ oʼ aʼpoctatuoñ ora allohuen att̃o mueroc̈htacheteʼt̃. Añña ñeñt̃ am̃chaʼtaret̃tatseʼt̃ Egiptopaʼ eʼñe cohuen entaneʼt̃ José. Añ ñeñt̃ am̃chaʼtaret̃tatseʼt̃ Egipto ñeñt̃paʼ oteñet Faraón. Faraónpaʼ eñotan José ñapaʼ nanac es eñoten. Ñeñt̃oʼmar am̃chaʼtaret̃ Faraónpaʼ oʼ nan José ñeñt̃chaʼ am̃chaʼtaret̃tapretaya all Egipto. Ñam̃a ora allpon ñeñt̃ taruasets Faraón paʼpaclloʼmarpaʼ oʼ nan José ñeñt̃chaʼ yechenahuet.
10 Livrou-o de todas as suas tribulações e deu-lhe graça e sabedoria diante do faraó, rei do Egito, que o fez governador do Egito e chefe de sua casa.
11 ’Allempoñapaʼ orrta muec̈heñets. Ora allohuen egiptoʼmarneshaʼ nanac cheporrareʼtet. Ñam̃a ora allohuen canaánoʼmarneshaʼpaʼc̈hoʼña nanac cheporrareʼtet. Paʼchporrñot̃etpaʼ nanac mueroc̈hteteʼt̃. Yatañneshañpaʼ ama echeteʼt̃e pocrramet amaʼt coñeʼt̃a.
11 Sobreveio depois uma fome a todo o Egito e Canaã. Grande era a tribulação, e os nossos pais não achavam o que comer.
12 Allempoñapaʼ yatañ Jacobpaʼ oʼ eʼmareʼtan orameñ rreñets Egipto. Ñeñt̃oʼmarña mueñan puechemereshaʼ ñeñt̃ara yatañneshañ yepen ya. Ñetpaʼ oʼ ahuanmuet Egipto oʼch rañt̃enetaʼ rreñets.
12 Mas quando Jacó soube que havia trigo no Egito, enviou pela primeira vez os nossos pais para lá.
13 Rañt̃aʼhuenetaʼ rreñetspaʼ oʼ puerrac̈herret. Atomatpaʼ oʼ huañaperret pocrram̃paʼ oʼ alla ahuanerreterr Egipto. Allempoña c̈hac̈herreterr Egipto paʼmoʼnasheñet Josépaʼ atet̃ otanet ñapaʼ ñaña paʼmoʼnasheñ penet. Allempoñapaʼ oʼ chemeʼchet paʼmoʼnasheñ José. Paʼmoʼnasheññapaʼ oʼ anmanet am̃chaʼtaret̃esho att̃och chemeʼtatanet.
13 Na segunda, foi José reconhecido por seus irmãos, e foi descoberta ao faraó a sua origem.
14 Chemeʼtatuanetpaʼ allempoña Josépaʼ oʼ mueñerranet paʼnyeto añecop att̃och eretaʼ pompor Jacob ñam̃a allohuen pamoʼtseshaʼ, atet̃ ot José: “Onetepaʼ allohuenet Egipto.” Ñeñt̃oʼmarña allohuen canc̈hrroch c̈harraʼ puechena amnarsheña pamoʼtseshaʼ ñetñapaʼ ahuanmuet Egipto alloʼtsen José.
14 Enviando mensageiros, José mandou vir seu pai Jacó com toda a sua família, que constava de setenta e cinco pessoas.
15 Allempoñapaʼ c̈hac̈haʼtet Egipto. Oʼ met allpon charpaʼ oʼ rroma yatañ Jacoboñ all Egipto. Meterrerr allpon charpaʼ oʼ collaʼhua ñam̃a puechemereshañ ñeñt̃ara yatañneshañ yepen. Collaʼhuetpaʼ alla apamparet̃tet all Egipto.
15 Jacó desceu ao Egito e morreu ali, como também nossos pais.
16 Ñehua, meterrerr allpon charpaʼ oʼ ahuanmaret̃terret puenpaʼts anetso Sicm̃o allchaʼ apamparet̃terret ello puenpaʼts. All apamparet̃terretpaʼ ñeñt̃paʼ ñeñt̃ara pats ñeñt̃ oʼ rañt̃aʼhua Abrahamañ ahuat̃. Añña patspaʼ ñeñt̃oʼ vendoñ Hamor puechemereshañ ahuat̃ all Sicm̃o.
16 Seus corpos foram trasladados para Siquém, e foram postos no sepulcro que Abraão tinha comprado, a peso de dinheiro, dos filhos de Hemor, de Siquém.
17 Alla oterraneterr Esteban, atet̃ ot:
17 Aproximava-se o tempo em que devia realizar-se a promessa que Deus havia jurado a Abraão. O povo cresceu e se multiplicou no Egito
18 Att̃eñapaʼ oʼ met shonteʼ charpaʼ oʼ orrta poʼpoñ am̃chaʼtaret̃ Egipto ñeñt̃ ama puentarano José, t̃arroʼmar Josépaʼ ahuat̃ot̃eñ oʼ rroma.
18 até que se levantou outro rei no Egito, o qual nada sabia de José.
19 Añña am̃chaʼtaret̃paʼ nanac mueroc̈htatyesonay yatañneshañ. Oʼ nanet ñoñets att̃och pamoʼmtayetpaʼ oʼch aʼypoʼñet puechemeret̃oll aʼyo. Añecpoʼch atet̃ peñet att̃och muetsatachet puechemeret̃oll. Allochñapaʼ amach nanac mereto.
19 Este rei, usando de astúcia contra a nossa raça, maltratou nossos pais e obrigou-os a enjeitar seus filhos para privá-los da vida.
20 Eʼñe allempopaʼ oʼ eñalleta Moisés t̃arraña Yomporpaʼ eʼñe cohuen entaneʼt̃ Moisés. Pamoʼmteʼpaʼ eʼñe aʼnahua cohueʼ maʼpm̃a arrorr all paʼpacllo.
20 Por este mesmo tempo, nasceu Moisés. Era belo aos olhos de Deus e por três meses foi criado na casa paterna.
21 Allempoñapaʼ oʼ c̈hap allempo amach errot̃eno cohueñeto paʼpacllo aʼnahua. Allempopaʼ aʼypoʼñet aʼyenet̃. Añña am̃chaʼtaret̃ Faraón poʼseñpaʼ ahuoʼ huapa all neñet ahuoʼ entos, nanac amueroc̈hen eñch, allent̃a aner att̃och ñañrecha. Att̃eñapaʼ oʼ atarrtach paʼpacllo atet̃ ñerraʼm puechoyor eʼñe ño.
21 Depois, quando foi exposto, a filha do faraó o recolheu e o criou como seu próprio filho.
22 Ñeñt̃oʼmarña Moiséspaʼ ayc̈hataret̃ta ora allpon ñeñt̃ atet̃ eñotyeseʼt̃ egiptoʼmarneshaʼ. Nanac eñotañteʼt̃ ñerraʼm allempo eñoseʼt̃, nanac eñotañteʼt̃ ñerraʼm allempo es p̃aʼyeseʼt̃.
22 Moisés foi instruído em todas as ciências dos egípcios e tornou-se forte em palavras e obras.
23 ’Allempo c̈hap paʼtatsoch c̈harraʼ poʼcharña Moiséspaʼ nanac yerpaneʼt̃ pamoʼtseshaʼ ñeñt̃ara israelenaʼtarneshaʼ. Atarr secheʼt̃ oʼch ab̃chenanetaʼ. Allempoña parrochpaʼ oʼ ahuoʼ alloʼtsaʼyen pamoʼtseshaʼ.
23 Quando completou 40 anos, veio-lhe à mente visitar seus irmãos, os filhos de Israel.
24 Oʼña c̈hap allpaʼ all entosan puesheñarr egiptoʼmarneshaʼ nanac coñchatenan puesheñarr israelenaʼtar. Ñañapaʼ oʼ moñsosana pamoʼts. Oʼ c̈hote huomencpaʼ c̈ha rroma. Att̃o chemnatanaña pamoʼts.
24 Viu que um deles era maltratado; tomou-lhe a defesa e vingou o que padecia a injúria, matando o egípcio.
25 Añña Moiséspaʼ otapañ pamoʼtseshaʼpaʼ eʼñech cohuen entapet. Otapañ oʼt̃eʼ eñochet Yompor mueñeʼ att̃och aʼqueshp̃atan pamoʼtseshaʼ. T̃arraña ñetpaʼ ama eseshayeʼ pocteʼ entaye.
25 Ele esperava que os seus irmãos compreendessem que Deus se servia de sua mão para livrá-los. Mas não o entenderam.
26 T̃arroʼmar tsapat̃ñapaʼ alla ahuenerr, allempopaʼ oʼ entuenanerr epsheña pamoʼtseshaʼ c̈hoʼ orrotenet eʼñe ñañeñeta. Ñañapaʼ mueneñ oʼch amoʼtstaterranet, atet̃ otanet: “Esuañacaʼ masheñneshachaʼ sottenña arr. Añña pocteʼ eʼñech semoʼnasheñ sep̃annena.”
26 No dia seguinte, dois dentre eles brigavam, e ele procurou reconciliá-los: Amigos, disse ele, sois irmãos, por que vos maltratais um ao outro?
27 Ñeñt̃ cheteneʼ pamoʼtspaʼ oʼ aʼmchech Moiséspaʼ ñañapaʼ atet̃ ot: “Eseshaʼhuañacaʼ peneneʼña p̃a am̃chaʼtaret̃ arr yocop. Eseshaʼhuañacaʼ p̃oteneʼ oʼch p̃aʼtsrreʼmoc̈hta arr.
27 Mas o que maltratava seu compatriota o repeliu: Quem te constituiu chefe ou juiz sobre nós?
28 Ñatoʼ añt̃eʼ pemnen oʼch pemtsan nam̃a atet̃ pepeʼ muetseʼ egiptoʼmarneshaʼ ellerro.”
28 Porventura queres tu matar-me, como ontem mataste o egípcio?
29 Allempoña oʼ eʼman añ ñoñets Moisésñapaʼ oʼ yeta puem̃chañot̃. Oʼ ahuoʼ aʼyo alloʼtsen pats paʼsoʼcheñ Madián. Oʼ yec̈haʼhuerra allap̃ar. Allñapaʼ all senaʼtapaʼ oʼ chemereʼt epsheña.
29 A estas palavras, Moisés fugiu. E esteve como estrangeiro na terra de Madiã, onde teve dois filhos.
30 Oʼ alla oterraneterr Esteban, atet̃ ot:
30 Passados quarenta anos, apareceu-lhe no deserto do monte Sinai um anjo, na chama duma sarça ardente.
31 Ñeñt̃ entos Moiséspaʼ atet̃ ot: “¿Est̃eʼ huortetsña t̃arro?” Eʼñe c̈hapatsa allameʼtets oʼch enteñaʼpaʼ oʼ eʼman ñoñets. Partsepaʼt eñets, atet̃ och:
31 Moisés, admirado de uma tal visão, aproximou-se para a examinar. E a voz do Senhor lhe falou:
32 “Napaʼ ñeñt̃en Poʼyomporer pen amaʼt p̃atañneshañ ñeñt̃ara Abraham ñam̃a Isaac ñam̃a Jacob.” Moiséspaʼ c̈ha yoren. Puem̃chañot̃paʼ ama cohuano huorteʼ.
32 Eu sou o Deus de teus pais, o Deus de Abraão, de Isaac, de Jacó. Moisés, atemorizado, não ousava levantar os olhos.
33 Yomporñapaʼ atet̃ otererr: “Pem̃chaʼnaʼteñot̃paʼ perrot̃eʼt pesapat t̃arroʼmar all p̃at̃enpaʼ ñeñt̃paʼc̈hoʼ nanac Parets t̃arroʼmar alloʼtsenen na.”
33 O Senhor lhe disse: Tira o teu calçado, porque o lugar onde estás é uma terra santa.
34 Oʼ alla oterrerr Yompor: “Napaʼ nenteñ att̃o mueroc̈htatennanet ñeñt̃ nechemereshaʼ nepen ñeñt̃ara israelenaʼtar. Napaʼ neʼmuenanet atet̃ yahuanrrortenet. Ñeñt̃oʼmarña t̃eʼpaʼ oʼ nohuapa oʼch naʼqueshp̃atanet. T̃eʼñapaʼ oʼch nemñap̃ p̃a Egipto.” Añpaʼ ñeñt̃a atet̃ otan Yompor Moisés.
34 Considerei a aflição do meu povo no Egito, ouvi os seus gemidos e desci para livrá-los. Vem, pois, agora e eu te enviarei ao Egito.
35 ’Añña Yompor poʼm̃llañot̃eñer ñeñt̃ orrtetsa all huorten tsachmopaʼ ñeñt̃ña eñotateʼ Moisés atet̃ muenen Yompor. Ñeñt̃oʼmar yeñoteñ Yomporpaʼ ahuoʼt llesensan Moisés oʼ alla mueñer pamoʼtseshesho ñeñt̃chaʼ am̃chaʼtaret̃tatsa ñocpuet ñam̃a ñeñt̃chaʼ aʼqueshp̃atahuet allot̃ amueroc̈htataret̃teteʼt̃. Añ ñeñt̃ara Moisés ñeñt̃ ama pocteyeʼ ento ahuaña pamoʼts ñeñt̃ otet ahuaña: “Eseshaʼhuañacaʼ peneneʼ p̃a am̃chaʼtaret̃ arr yocop. Eseshaʼhuañacaʼ p̃oteneʼ oʼch p̃aʼtsrreʼmoc̈hta arr.”
35 Este Moisés que desprezaram, dizendo: Quem te constituiu chefe ou juiz?, a este Deus enviou como chefe e libertador pela mão do anjo que lhe apareceu na sarça.
36 Añ ñeñt̃ara Moisés ñeñt̃ anerrahuet Egiptot̃. Ñeñt̃ara Moiséspaʼ orrtatanet ñeñt̃ ama puentareto all Egipto. Ñam̃a saʼpot̃ ñeñt̃ Tsasasen all orrtatanet ñeñt̃ ama puentareto, att̃o eñotatanet añmapaʼ ñeñt̃ atet̃ pena Parets. Ñam̃a all chopeñeʼchen amarat̃oʼmar paʼtatsoch c̈harraʼ char Moiséspaʼ all orrtatyesanet ñeñt̃ ama puentareto. Añpaʼ ñeñt̃ eñotatanet atet̃ penaña Parets.
36 Ele os fez sair do Egito, operando prodígios e milagres na terra do Egito, no mar Vermelho e no deserto, por espaço de quarenta anos.
37 Añ ñeñt̃ara Moisés ahuat̃paʼ oʼ otan israelneshaʼ atet̃: “Yomporpaʼ orrtaterrnaschaʼ puesheñarr ñeñt̃chaʼ aʼm̃terreʼ Parets poʼñoñ, ñeñt̃ara ñeñt̃ eʼñe samoʼts sepen eʼñech att̃ecma orrtaterr eʼñe atet̃ orrtatenen nam̃a. Ñeñt̃chaʼña c̈hocma seʼm̃ñoterrña sa.”
37 Foi este Moisés que disse aos filhos de Israel: Deus vos suscitará dentre os vossos irmãos um profeta como eu.
38 Amaʼt allempo yatañneshañ chopeñeʼcheteʼt̃ amarat̃areropaʼ añña Moisés alloʼtseneta parro amaʼt allpaʼ c̈hocmach apc̈heteʼt̃ Yomporecop. Ñapaʼ alloʼtsena aspent̃o Sinaíp̃no allempo orrtoña Yompor poʼm̃llañot̃eñer ñeñt̃ eñoranaʼtaya ñam̃a oʼ yec̈hach ñoñets alloch eʼñe yocrra Partsocop. Ñeñt̃ña ñoñets allempo puerrerra Moisés aspent̃ot̃paʼ oʼ yec̈hatuerran ñam̃a pamoʼtseshaʼ.
38 Este é o que esteve entre o povo congregado no deserto, e com o anjo que lhe falara no monte Sinai, e com os nossos pais; que recebeu palavras de vida para no-las transmitir.
39 ’T̃arraña amaʼt atet̃ peʼt̃ Moiséspaʼ yatañneshañpaʼ ama mueneteʼt̃e oʼch ameʼñyet Moisés. Ama eseshayeʼ pocteyeʼ entayeʼt̃e. Eʼñe pueyoc̈hretopaʼ atarroʼ mueneteʼt̃ oʼch alla puerrerret Egipto.
39 Nossos pais não lhe quiseram obedecer, mas o repeliram. Em seus corações voltaram-se para o Egito,
40 Amaʼt allempo aspent̃oʼtsen Moiséspaʼ yatañneshañpaʼ atet̃ otoñet paʼmoʼnasheñ Aarón: “T̃eʼpaʼ oʼch peyec̈hcatonay ñeñt̃chaʼ yeyoser yeperr ñeñt̃chaʼ yanerreʼ alla Egipto. Añ Moisés ñeñt̃ yanmueʼ Egiptot̃paʼ yapaʼ ama yeñoteñe, taʼ, ¿errat̃eʼ oʼ ahuoʼ?”
40 dizendo a Aarão: Faze-nos deuses, que vão diante de nós, porque quanto a este Moisés, que nos tirou da terra do Egito, não sabemos o que foi feito dele.
41 Allempoñapaʼ oʼ yec̈hcatanet ñeñt̃ atet̃ ñerraʼmrrat̃eʼ añ ayec̈hcataret̃ oro. Oʼ muetset carrnero oʼ neññañetaʼ eʼñe ñesho. Nanac cohuen entet ñeñt̃ yec̈hcatet eʼñe potot̃.
41 Fizeram, naqueles dias, um bezerro de ouro e ofereceram um sacrifício ao ídolo, e se alegravam diante da obra das suas mãos.
42 Allempoña Yomporpaʼ oʼ aʼypoʼñaʼnmanet, oʼ muenatanet att̃och muechatseʼtet ñeñt̃ yec̈hoyoʼtam̃peneʼ amaʼt arrorr ñam̃a ranto. Oʼ pet atet̃ quellquëʼt̃ ñeñt̃ aʼm̃tayeʼt̃ Yompor poʼñoñ ahuat̃. Añmapaʼ ñeñt̃ quellquëʼt̃ ahuat̃, atet̃ ñerraʼm Yompor otets:
42 Mas Deus afastou-se e os abandonou ao culto dos astros do céu, como está escrito no livro dos profetas: Porventura, casa de Israel, vós me oferecestes vítimas e sacrifícios por quarenta anos no deserto?
43 Añ seyomporer sepen poʼpoñ, ñeñt̃ ayec̈hcataret̃ ñeñt̃ soten alloʼ yec̈hena seyoser ñeñt̃ sesochen Moloc. Amapaʼ atet̃ ñerraʼm ayec̈hcataret̃ rantomaʼt̃ ñeñt̃ soten añmapaʼ seyosroʼ ñeñt̃ sesochen ñam̃a Refán. Shonteʼ ayec̈hcataret̃ec̈hno ñeñt̃ seconcorpanaʼtena. Ñeñt̃oʼmarña t̃eʼpaʼ oʼch nemñas nanac allap̃ar, all Babilonio. Añpaʼ allohua ñeñt̃ atet̃ quellquëʼt̃ ahuat̃ ñeñt̃ aʼm̃tayeʼt̃ Yompor poʼñoñ.
43 Aceitastes a tenda de Moloc e a estrela do vosso deus Renfão, figuras que vós fizestes para adorá-las! Assim eu vos deportarei para além da Babilônia {Am 5,25ss.}.
44 Oʼ alla oterraneterr Esteban, atet̃ ot:
44 A Arca da Aliança esteve com os nossos pais no deserto, como Deus ordenou a Moisés que a fizesse conforme o modelo que tinha visto.
45 Allempo rromanom Moisés puechopeʼchpayopaʼ oʼ naʼnmet Josué ñeñt̃chaʼ anmueʼ yatañneshañ. Apaʼnmet ñam̃a shetamtsopoʼ ñeñt̃ñapaʼ c̈hapachet alloʼtsenoʼ pats ñeñt̃ otaneteʼt̃ Yompor ahuat̃ot̃eñ oʼch apanet. Poʼpoñ acheñeneshaʼ ñeñt̃ yec̈hetsa allpaʼ Yomporpaʼ oʼ mueñoʼtuerranet att̃och yatañneshañpaʼ oʼch yec̈haʼhuerret all. Allempopaʼ oʼ c̈hapatet all shetamtsopoʼ allecma apc̈henet Yomporecop. Shetamtsopahuopaʼ allecma apc̈heteʼt̃ t̃arrempohua allempo orrta David.
45 Recebendo-a nossos pais, levaram-na sob a direção de Josué às terras dos pagãos, que Deus expulsou da presença de nossos pais. E ali ficou até o tempo de Davi.
46 Allempo orrta Davidpaʼ ñapaʼ eʼñe cohuen enteñ Yompor. Ñañapaʼ oʼ enaman Yompor pocteʼt̃eʼ enteñ oʼch yec̈hcatoñ paʼpaquëll ñeñt̃ eʼñe cohuen echarr. Mueneñ oʼch yec̈hcatan Yompor paʼpaquëll, ñeñt̃ara Poʼyomporer peʼt̃ ñam̃a paʼtañ Jacoboñ.
46 Este encontrou graça diante de Deus e pediu que pudesse achar uma morada para o Deus de Jacó.
47 T̃arraña amaʼt mueneñeñ ñapaʼ Yomporpaʼ ama mueno. Añña muenatoñ puechemer Salomón, ñach t̃omateʼ paʼpaquëll.
47 Salomão foi quem lhe edificou a casa.
48 T̃arraña Ñeñt̃ nanac Paretspaʼ ama yec̈heno pocollo ñeñt̃ yeyec̈hcaten ya, arromñat̃ey. Amaʼt atet̃ oteʼt̃ ñeñt̃ aʼm̃tayeʼt̃ Yompor poʼñoñ, atet̃ ñerraʼm Yompor eñets, atet̃ oten:
48 O Altíssimo, porém, não habita em casas construídas por mãos humanas. Como diz o profeta:
49 Napaʼ nanac Partson. Napaʼ nenten enet atet̃ ñerraʼm neconañ, patsñapaʼ nenteñ atet̃ ñerraʼm allchaʼ nenen netac. Errot̃enohuachñacaʼ seyec̈hcatonña pocoll allchaʼ neyc̈ha. Ama nepallteno allchaʼ neyc̈ha, atet̃ oten Yompor.
49 O céu é o meu trono, e a terra o escabelo dos meus pés. Que casa me edificareis vós?, diz o Senhor. Qual é o lugar do meu repouso?
50 Napaʼ nehuamencot̃ neyec̈hcatua ora allohuen ñeñt̃ sentyen. Añpaʼ allohua atet̃ ot Yompor.
50 Acaso não foi minha mão que fez tudo isto {Is 66,1s.}?
51 Alla oterraneterr Esteban:
51 Homens de dura cerviz, e de corações e ouvidos incircuncisos! Vós sempre resistis ao Espírito Santo. Como procederam os vossos pais, assim procedeis vós também!
52 Amaʼt allohuen ñeñt̃ aʼm̃tayeʼt̃ Yompor poʼñoñ ahuat̃ satañneshaññapaʼ c̈ha mueroc̈htatyesaneteʼt̃. Amaʼt ahuat̃ allempo ama orrtenaʼ Jesúspaʼ ñeñt̃ aʼpot̃ayeʼt̃ att̃o esempohuañen oʼch huapa Cristo ñeñt̃ eʼñe pocteʼ es pets, ñeñt̃paʼc̈hoʼña satañneshañpaʼ c̈ha muetse. T̃eʼpaʼc̈hoʼña añ Cristo ñeñt̃ eʼñe pocteʼ es petspaʼ ahuoʼ sepom̃ sam̃a att̃och semtsach.
52 A qual dos profetas não perseguiram os vossos pais? Mataram os que prediziam a vinda do Justo, do qual vós agora tendes sido traidores e homicidas.
53 Alla oterraneterr Esteban:
53 Vós que recebestes a lei pelo ministério dos anjos e não a guardastes...
54 Allempoña ñeñt̃a eʼmhuet atet̃ ot Estebanpaʼ nanac atsrreʼmatanet. Paʼtsrreʼmueñot̃etpaʼ c̈ha rrasoʼtyeset paʼs.
54 Ao ouvir tais palavras, esbravejaram de raiva e rangiam os dentes contra ele.
55 Allempo Estebanpaʼ eʼñe chorreña Parets Puecamquëñ. Ñañapaʼ oʼ cohuaʼ enonet̃, allñapaʼ all entan Yompor poʼcohuenña. Entan Jesús eʼñe poʼpartsoteñot̃ all t̃en Pompor poʼcohuenrot̃.
55 Mas, cheio do Espírito Santo, Estêvão fitou o céu e viu a glória de Deus e Jesus de pé à direita de Deus:
56 Allempoñapaʼ oterrerr Esteban:
56 Eis que vejo, disse ele, os céus abertos e o Filho do Homem, de pé, à direita de Deus.
57 Acheñeneshaʼña paʼtsrreʼmueñot̃etpaʼ rranareʼtet. Puerranareʼteñot̃etpaʼ mopaquetaʼtyeset, oʼ matrraʼtet ñesho att̃och oʼch rromuet.
57 Levantaram então um grande clamor, taparam os ouvidos e todos juntos se atiraram furiosos contra ele.
58 Oʼ rromuetpaʼ oʼ anmet aʼyenet̃ all ama eñalle pocoll allchaʼ rrolleʼchet. Ñeñt̃chaʼ rrolleʼteʼpaʼ oʼ rrotrraʼtyeset paʼshtam, oʼ naʼyeset eʼñe alloʼtsen puesheñarr yacma ñeñt̃ huepueshameñ ñeñt̃ paʼsoʼcheñ Saulo.
58 Lançaram-no fora da cidade e começaram a apedrejá-lo. As testemunhas depuseram os seus mantos aos pés de um moço chamado Saulo.
59 Allempoñapaʼ rrolleʼchet. Rrolleʼchetpaʼ Estebanñapaʼ oʼ maʼyochapaʼ, atet̃ ot:
59 E apedrejavam Estêvão, que orava e dizia: Senhor Jesus, recebe o meu espírito.
60 Allempoñapaʼ concorpa. Concorpapaʼ eñora huomenc, atet̃ ot:
60 Posto de joelhos, exclamou em alta voz: Senhor, não lhes leves em conta este pecado... A estas palavras, expirou.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.