Atos 5
Yompor Poʼñoñ ñeñt ̃ attõ Yepartseshar Jesucristo eʼñe etserra aʼpoctaterrnay Yomporesho (AMENT) vs VC
1 T̃arraña eñall poʼpsheñeñ ñeñt̃ atet̃ p̃atseʼt̃ poʼpoñ, ñeñt̃paʼ añ paʼsoʼcheñ Ananías epuet puet̃apor ñeñt̃ paʼsoʼcheñ Safira. Añña Ananíaspaʼ oʼ vendan allpon poʼpatseñpaʼ
1 Um certo homem chamado Ananias, de comum acordo com sua mulher Safira, vendeu um campo
2 oʼ huapatan quelle, aposan ñeñt̃ allsensaret̃. T̃arraña ama orayeʼ huapatuano quelle c̈hach shequënet. T̃arroʼmar ñet epuet puet̃aporpaʼ atet̃ aʼpoctachet oʼch yoret allpon quelle eʼñe ñocpuet.
2 e, combinando com ela, reteve uma parte da quantia da venda. Levando apenas a outra parte, depositou-a aos pés dos apóstolos.
3 Allempoña aposan allsensaret̃ ñeñt̃ oʼ allponam̃a quellepaʼ, Pedroñapaʼ atet̃ och:
3 Pedro, porém, disse: Ananias, por que tomou conta Satanás do teu coração, para que mentisses ao Espírito Santo e enganasses acerca do valor do campo?
4 Ñeñt̃ pepatseñpaʼ eʼñe poʼñoc̈h ñeñt̃paʼ p̃o. T̃arraña ñerraʼm ama p̃a muenatsñe oʼch pevendeñpaʼ ñeñt̃paʼ eʼñe pocteñ. Ñam̃a amaʼtchaʼ pevendeñpaʼ ñerraʼm ama p̃a muenatsñe oʼch p̃apyeñ ora allpon quelle ñeñt̃ p̃agappaʼ, ñeñt̃ eʼñe pocteñ ñam̃a. ¿Errot̃enot̃eʼña p̃oct̃apeʼchña atet̃ peyoc̈hro? Ama yapt̃eyeʼ pemnenñe oʼch peshcaʼyeñ, Yomporeʼnaña pemneñeñ oʼch peshquëñ ñam̃a.
4 Acaso não o podias conservar sem vendê-lo? E depois de vendido, não podias livremente dispor dessa quantia? Por que imaginaste isso em teu coração? Não foi aos homens que mentiste, mas a Deus.
5 Allempoña Ananíaspaʼ ñeñt̃a eʼmuapaʼ at̃acoʼrocheʼ eʼñe allpaʼ oʼ rroma. Añña poʼpotantañ acheñeneshaʼ allempo eʼmareʼchetpaʼ nanac yorenet huomenc.
5 Ao ouvir estas palavras, Ananias caiu morto. Apoderou-se grande terror de todos os que o ouviram.
6 Añña yacmaneshaʼ ñeñt̃ poʼnareʼpaʼ oʼ huapuetpaʼ ñetñapaʼ ep̃atseʼchet ñeñt̃ rromats oʼ anmet aʼyo all pampueñetaʼ.
6 Uns moços retiraram-no dali, levaram-no para fora e o enterraram.
7 T̃ematenpaʼ oʼ huapa ñam̃a puet̃apor ñeñt̃ rromats. Ñapaʼ ama eñoteñe oʼt̃eʼ rroma puerrollar.
7 Depois de umas três horas, entrou também sua mulher, nada sabendo do ocorrido.
8 Allempo huapa Pedroñapaʼ oʼ aʼp̃t̃oʼtap̃:
8 Pedro perguntou-lhe: Dize-me, mulher. Foi por tanto que vendestes o vosso campo? Respondeu ela: Sim, por esse preço.
9 Pedroñapaʼ atet̃ otererr:
9 Replicou Pedro: Por que combinastes para pôr à prova o Espírito do Senhor? Estão ali à porta os pés daqueles que sepultaram teu marido. Hão de levar-te também a ti.
10 Eʼñe allempocma puet̃aporpaʼc̈hoʼña oʼ t̃acoʼra ñam̃a eʼñe alla Pedresho, oʼ rroma ñam̃a. Allempo beʼt̃osc̈haʼtuerr ñeñt̃ anmueʼ puerrollareñ, allñapaʼ entuerrñañet puet̃aporpaʼc̈hoʼña oʼ rroma. Ñapaʼc̈hoʼña anmetpaʼ oʼ pampueñetaʼ aʼyo epuet puerrollareñ.
10 Imediatamente caiu aos seus pés e expirou. Entrando aqueles moços, acharam-na morta. Levaram-na para fora e a enterraram junto do seu marido.
11 Atarr mechaʼnaʼtet allohuenet ñeñt̃ pameʼñeñot̃ apc̈hetsa, amaʼt allohuen ñeñt̃ eʼmareʼteʼpaʼ c̈ha yorenet nanac. Añpaʼ ñeñt̃a allohua atet̃ p̃a Ananíasoñ.
11 Sobreveio grande pavor a toda a comunidade e a todos os que ouviram falar desse acontecimento.
12 Añña ñeñt̃ Jesús puellsensarpaʼ nanac orrtateteʼt̃ Yompor poʼpartsoña, amaʼt ñeñt̃ acheñeneshaʼpaʼ ama puentare att̃och eñochet añmapaʼ Partsepaʼt. Añña ñeñt̃ parro ameʼñenetpaʼ arr apc̈henet all ocheteʼt̃ Salomón Popellrraro.
12 Enquanto isso, realizavam-se entre o povo pelas mãos dos apóstolos muitos milagres e prodígios. Reuniam-se eles todos unânimes no pórtico de Salomão.
13 Poʼpotantañ acheñeneshaʼ amaʼt eʼñe pocteʼ eñcheteʼt̃ ñeñt̃ ameʼñetsapaʼ, allempoña ñet puem̃chañot̃etpaʼ ama apc̈herreto parro.
13 Dos outros ninguém ousava juntar-se a eles, mas o povo lhes tributava grandes louvores.
14 Allempoñapaʼ alloʼna atonetnena poʼpoñec̈hno acheñeneshaʼ ñeñt̃ oʼ ameʼña. Shonteʼ oʼ ameʼñana Yompor, amaʼt coyaneshac̈hno ñam̃a yacmaneshac̈hno.
14 Cada vez mais aumentava a multidão dos homens e mulheres que acreditavam no Senhor.
15 Añña ñeñt̃ atsnaʼtyetspaʼ oʼ anmet aʼyenet̃ allecma chopeñeʼchenet. Allñapaʼ oʼ p̃anrraʼtyesoset topantso, ñam̃a puesheñaʼtetspaʼ ñatoʼ ora poʼmayeʼna. T̃arroʼmar anmaret̃etyeset allecma chopeñeʼchenet allochñapaʼ ñerraʼm macheʼ huena Pedropaʼ eshecchaʼ amaʼt paʼchoyesheʼma poʼpomaʼmteñapaʼ c̈hapchaʼ ñesheto, ñatoʼ att̃ot̃paʼ oʼch correrret.
15 De maneira que traziam os doentes para as ruas e punham-nos em leitos e macas, a fim de que, quando Pedro passasse, ao menos a sua sombra cobrisse alguns deles.
16 Ñam̃a amaʼt allampañot̃ Jerusaléñot̃paʼ huapatoñ acheñeneshaʼ atsnañet̃ec̈hno ñam̃a amaʼt ñeñt̃ chorrena oneñet̃. Allochñapaʼ allohuenetpaʼ oʼch corraʼhuerret.
16 Também das cidades vizinhas de Jerusalém afluía muita gente, trazendo os enfermos e os atormentados por espíritos imundos, e todos eles eram curados.
17 Allempoñapaʼ ñeñt̃ corneshaʼ ñeñt̃ nanac am̃chaʼtaret̃paʼ eʼmoñeʼtan allohuen ñeñt̃ ameʼñetsa. Ñam̃a allohuen ñeñt̃ parro eʼñe att̃ecmuet cot̃apeʼchenet ñeñt̃ otenet saduceoneshaʼpaʼ oʼ eʼmoñeʼchet ñeñt̃ ameʼñetsa. T̃arroʼmar sopeʼchapretenetñaʼ, acheñeneshaʼpaʼ eʼñe cohuen enteñet ñeñt̃ ameʼñetsa.
17 Levantaram-se então os sumos sacerdotes e seus partidários {isto é, a seita dos saduceus} cheios de inveja,
18 Allempoña allsensaret̃neshaʼpaʼ rromueñetpaʼ oʼ abeʼt̃aret̃tet cárcelo eʼñe allecma abeʼt̃eñet acheñeneshaʼ.
18 e deitaram as mãos nos apóstolos e meteram-nos na cadeia pública.
19 T̃arraña amaʼt abeʼt̃aret̃tetpaʼ tsapoñapaʼ oʼ huapanet Yompor poʼm̃llañot̃eñer ñeñt̃ huetsa pueʼntañot̃ oʼ toram̃perranet, oʼ c̈hapaterranet aʼyenet̃paʼ atet̃ otanet:
19 Mas um anjo do Senhor abriu de noite as portas do cárcere e, conduzindo-os para fora, disse-lhes:
20 —Añ poctetsa oʼch ahues Parets paʼpacllopaʼ oʼch sat̃omos all oʼch seserrpareʼtach allohuen acheñeneshaʼ ora atet̃ yocrrena etserra cohuen Partsocop.
20 Ide e apresentai-vos no templo e pregai ao povo as palavras desta vida.
21 Allempoña ñeñt̃a eʼmhuetpaʼ eʼñe ahuat̃ecma ahuaʼmuenet Parets paʼpacllo, oʼ beʼt̃osc̈haʼtoset, allña yec̈hataʼmuenet.
21 Obedecendo a essa ordem, eles entraram ao amanhecer, no templo, e puseram-se a ensinar. Enquanto isso, o sumo sacerdote e os seus partidários reuniram-se e convocaram o Grande Conselho e todos os anciãos de Israel, e mandaram trazer os apóstolos do cárcere.
22 T̃arraña allempoña c̈hap cárcelo ñeñt̃ mueñenetpaʼ ama es entosetoña cárcelo. Oʼ puerrerretpaʼ atet̃ otueret am̃chaʼtaret̃neshaʼ:
22 Dirigiram-se para lá os guardas, mas ao abrirem o cárcere, não os encontraram, e voltaram a informar:
23 —Yapaʼ allempo yec̈hap cárcelopaʼ oʼ yentos cárcel eʼñe poctacma echarr ayottam̃p̃saret̃, ñam̃a ñeñt̃ cohuam̃peneʼpaʼ alla t̃omc̈henet allot̃ beʼt̃enet. T̃arraña allempoña toretpaʼ, oʼponoñapaʼ ama eseshaʼ eñalle amaʼt puesheñarra.
23 Achamos o cárcere fechado com toda segurança e os guardas de pé diante das portas, e, no entanto, abrindo-as, não achamos ninguém lá dentro.
24 Allempoña ñeñt̃a eʼmua am̃chaʼtaret̃neshaʼ ñeñt̃ poʼcap̃táner penet ñeñt̃ cohuam̃peneʼ Parets paʼpaquëll ñam̃a ñeñt̃ paʼm̃chaʼtaret̃erneshaʼ pen allohuen judioneshaʼ poʼcornanesharpaʼ ñetñapaʼ atet̃ otet:
24 A essa notícia, os sumos sacerdotes e o chefe do templo ficaram perplexos e indagaram entre si sobre o que significava isso.
25 Allempoñapaʼ huapa puesheñarr atet̃ otosanet:
25 Mas, nesse momento, alguém transmitiu-lhes esta notícia: Aqueles homens que metestes no cárcere estão no templo ensinando o povo!
26 Allempoña añña capitán ñam̃a ñeñt̃chaʼ yenpueʼpaʼ oʼ ahuanmuet alloʼtsen allsensaret̃neshaʼ. Oʼña c̈hapuetpaʼ oʼ ahuenanetaʼ eʼñe cohuenacma. T̃arraña ama errot̃ p̃aneto t̃arroʼmar capitánpaʼ c̈ha mechaʼtenan acheñeneshaʼ. Ñatoʼ c̈hoʼt̃eʼ rrolleʼchet.
26 Foi então o comandante do templo com seus guardas e trouxe-os sem violência, porque temiam ser apedrejados pelo povo.
27 Oʼña c̈hapaterranetpaʼ nosanet eʼñe alloʼtsaʼyen ñeñt̃ c̈hocma aʼpoctatyeneʼ ñoñets. Añña corneshaʼ ñeñt̃ nanac am̃chaʼtaret̃paʼ atet̃ otanet:
27 Trouxeram-nos e os introduziram no Grande Conselho, onde o sumo sacerdote os interrogou, dizendo:
28 —Ahuañapaʼ amaʼt eʼñe echeʼc̈harro yotuas amach seserrpareʼtatsterrerro ñeñt̃ poct̃ap̃ña Jesús. T̃arraña sapaʼ ahuoʼt alla seserrpareʼtatuerrerr ñeñt̃ so soct̃ap̃ña. Amaʼt allohuen ñeñt̃ yec̈hetsa arr Jerusaléño oʼ alla seserrpareʼtatuererr. T̃eʼñapaʼ alloʼ seyohuerryerr ahuoʼ yemtsach añ Jesús.
28 Expressamente vos ordenamos que não ensinásseis nesse nome. Não obstante isso, tendes enchido Jerusalém de vossa doutrina! Quereis fazer recair sobre nós o sangue deste homem!
29 Allempoñapaʼ otanet Pedro ñam̃a ñeñt̃ epuet, ñetñapaʼ atet̃ ochet:
29 Pedro e os apóstolos replicaram: Importa obedecer antes a Deus do que aos homens.
30 Sapaʼ oʼ sepataʼpes Jesús tsacho att̃oña oʼ semtsatach. T̃arraña Pomporpaʼ ña tantaterreʼ. Añpaʼ ñeñt̃ara Yompor ñeñt̃ Poʼyomporer peteʼt̃ ñam̃a ahuat̃ yatañneshañ.
30 O Deus de nossos pais ressuscitou Jesus, que vós matastes, suspendendo-o num madeiro.
31 T̃eʼña Pomporpaʼ oʼ nanac ahuamencat̃ peʼ, eʼñe poʼcohuenrot̃paʼ all partsoten. Allochñapaʼ att̃och cot̃apeʼchaterran israelenaʼtarneshaʼ ñam̃a att̃och cot̃apeʼcherret cohuen eʼñe etserra att̃och peretnerranet poʼchñar. Ñeñt̃oʼmarña Yomporpaʼ nan Jesús ñeñt̃chaʼ Yaʼqueshp̃atañer yepen.
31 Deus elevou-o pela mão direita como Príncipe e Salvador, a fim de dar a Israel o arrependimento e a remissão dos pecados.
32 Ñeñt̃oʼmarña t̃eʼña yapaʼ yaʼpot̃eññañ atet̃ pena Yompor. Yompor Puecamquëñpaʼc̈hoʼña ñeñt̃ eñotatets. Ñeñt̃ara Puecamquëñ ñeñt̃ nennay yeyoc̈hro, allohueney ñeñt̃ey ameʼñenaya ña. Añpaʼ allohua atet̃ otanet Pedro.
32 Deste fato nós somos testemunhas, nós e o Espírito Santo, que Deus deu a todos aqueles que lhe obedecem.
33 Allempoña ñeñt̃a eʼmhuet ñeñt̃ atet̃ ot Pedropaʼ añña am̃chaʼtaret̃neshaʼ nanac atsrreʼmatanet, atarr mueneñetañ ahuoʼch muetsuet ñeñt̃ allsensaret̃neshaʼ.
33 Ao ouvirem essas palavras, enfureceram-se e resolveram matá-los.
34 Allempoñapaʼ añña puesheñarr fariseo ñeñt̃ eʼñe parro aʼpoctatyeneʼ ñoñetspaʼ oʼ t̃omos att̃och eños. Ñeñt̃ t̃omosetspaʼ añ paʼsoʼcheñ Gamaliel, ñapaʼ ña ñeñt̃ yec̈hatets ñoñets ñeñt̃ atet̃ anaret̃, t̃arroʼmar ñeñt̃ poʼtaruas pen. Ña allohuen acheñeneshaʼpaʼ eʼñe cohuen enteñet. Gamalielñapaʼ oʼ mueñatuerran allsensaret̃neshaʼ mameʼ aʼyenet̃.
34 Levantou-se, porém, um membro do Grande Conselho. Era Gamaliel, um fariseu, doutor da lei, respeitado por todo o povo.
35 Ñeñt̃ epuet cot̃apeʼchatannenetpaʼ atet̃ otanet:
35 Mandou que se retirassem aqueles homens por um momento, e então lhes disse: Homens de Israel, considerai bem o que ides fazer com estes homens.
36 Sapaʼ amaʼt seyerpueñoña att̃o ahuaña oʼ orrta puesheñarr ñeñt̃ paʼsoʼcheñ Teudas. Ñapaʼ atarr mueneʼt̃ oʼch ayochreshat̃ta. Shontoʼ acheñeneshaʼ ñatoʼ alloʼtsenoʼt̃eʼ cuatrocientos ñeñt̃ ameʼñata. Allempoñapaʼ allponmaterrerrpaʼ oʼ muetset. Ñeñt̃ña pueyochreshaʼpaʼ oʼ ahuanomyerret ñopaʼttsocmuet. Allempoñapaʼ oʼhuañ es cot̃apeʼchet.
36 Faz algum tempo apareceu um certo Teudas, que se considerava um grande homem. A ele se associaram cerca de quatrocentos homens: foi morto e todos os seus partidários foram dispersados e reduzidos a nada.
37 Allempoña allponmaterrerrpaʼ orrta ñam̃a poʼpsheñeñ ñeñt̃ paʼsoʼcheñ Judas ñeñt̃ galileoʼmarneshaʼ. Ñapaʼ t̃arrempo orrta allempo quellcatyenet paʼsoʼchñec̈hno am̃chaʼtaret̃esho. Ñapaʼc̈hoʼña tama yochreshaʼtana allpon acheñeneshaʼ. Allponmaterrerrpaʼ ñapaʼc̈hoʼña oʼ chenca. Añña ñeñt̃ pueyochreshaʼpaʼ oʼ parratseʼtuerret.
37 Depois deste, levantou-se Judas, o galileu, nos dias do recenseamento, e arrastou o povo consigo, mas também ele pereceu e todos quantos o seguiam foram dispersados.
38 Ñeñt̃oʼmarña t̃eʼpaʼ oʼch notas, oʼch saʼrroyer ñeñt̃ serrpareʼteneʼ ñeñt̃ atet̃ pena Jesús. Amach errot̃ sep̃atstaneto, t̃arroʼmar ñerraʼm eʼñe ñot̃ot̃eta poct̃ap̃ñot̃ atet̃ penetpaʼ ñeñt̃paʼ mameshapaʼ oʼch huañerr.
38 Agora, pois, eu vos aconselho: não vos metais com estes homens. Deixai-os! Se o seu projeto ou a sua obra provém de homens, por si mesma se destruirá;
39 T̃arraña ñerraʼm poct̃ap̃ñetpaʼ Yomporeshot̃ huenapaʼ amach errot̃enot̃ sehuaporeʼtache. Ñatoʼ sapaʼ c̈ha seʼmoñeʼteññañ amaʼt Yompor poct̃ap̃ña. Añpaʼ ñeñt̃ atet̃ otan Gamaliel am̃chaʼtaret̃neshaʼ.
39 mas se provier de Deus, não podereis desfazê-la. Vós vos arriscaríeis a entrar em luta contra o próprio Deus. Aceitaram o seu conselho.
40 Atet̃ cot̃apeʼchatanet Gamalielpaʼ eʼñe pocteʼ eñchet. Allempoñapaʼ alla agotaterran allsensaret̃neshaʼ. Allempoña huac̈herretpaʼ oʼ nalleʼtatanet am̃chaʼtaret̃neshaʼ. Oʼ nalleʼtatuanet am̃chaʼtaret̃neshaʼpaʼ allot̃ñapaʼ otaret̃tet ñam̃a eʼñe echeʼc̈harro:
40 Chamaram os apóstolos e mandaram açoitá-los. Ordenaram-lhes então que não pregassem mais em nome de Jesus, e os soltaram.
41 Allempoñapaʼ oʼ ahuanenet, oʼ saʼneñet ñeñt̃ c̈hocma aʼpoctatyeneʼ ñoñets. Eʼñe pocsheñeshocmañen ahuanenet t̃arroʼmar Yompor eʼñe pocteʼ entanet ñeñt̃oʼmar muenatanet oʼch mueroc̈htet ñocop.
41 Eles saíram da sala do Grande Conselho, cheios de alegria, por terem sido achados dignos de sofrer afrontas pelo nome de Jesus.
42 Allempot̃eñ pat̃eʼtets yet̃paʼ c̈hocmach yec̈hateteʼt̃ Parets paʼpacllo amaʼt ñam̃a eʼñe alla paʼpaclleto. Nanac serrpareʼteteʼt̃ att̃o Jesúspaʼ ña Cristotats.
42 E todos os dias não cessavam de ensinar e de pregar o Evangelho de Jesus Cristo no templo e pelas casas.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 5, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.