Atos 28
Yompor Poʼñoñ ñeñt ̃ attõ Yepartseshar Jesucristo eʼñe etserra aʼpoctaterrnay Yomporesho (AMENT) vs NAA
1 Allempoña oʼ yequeshp̃aʼhua allohueneypaʼ allempoñapaʼ otyet añ coñeʼt̃ patspaʼ añoʼ paʼsoʼcheñ Malta.
1 Uma vez em terra, verificamos que a ilha se chamava Malta.
2 Añña acheñeneshaʼ ñeñt̃ yec̈hetsa allpaʼ nanac muerapyet ñeñt̃oʼmarña aʼt̃oronayet tsoʼ allchaʼ yeshotosa, t̃arroʼmar allempopaʼ c̈ha huatena oʼ yesnat̃eʼt. T̃arraña eʼñe cohuen agapapuey allohuen acheñeneshaʼ.
2 Os nativos nos trataram com singular humanidade, porque, acendendo uma fogueira, acolheram a todos nós por causa da chuva que caía e por causa do frio.
3 Pabloñapaʼ allent̃a tsellaʼt̃pechospaʼ oʼ aʼt̃amoʼyeʼ tso. Allempoñapaʼ machayot̃a c̈haʼnom shechep̃ eʼñe tsot̃. Ahuoʼt atserr eʼman tsoʼpaʼ oʼ c̈haʼnompaʼ, c̈ha ac̈han Pablo potot̃paʼ alla aʼsopeʼch.
3 Tendo Paulo ajuntado e atirado à fogueira um feixe de gravetos, uma víbora, fugindo do calor, prendeu-se na mão dele.
4 Acheñeneshaʼ ñeñt̃ yec̈hetsa allpaʼ eñchet Pablo c̈ha aʼsopeʼcheñ shechep̃ potot̃paʼ atet̃ otannaʼtyeset:
4 Quando os nativos viram a víbora pendurada na mão de Paulo, disseram uns aos outros: — Certamente este homem é assassino, porque, salvo do mar, a Justiça não o deixa viver.
5 T̃arraña Pablopaʼ paʼshqueʼcherra shechep̃ñapaʼ oʼ shoraʼnerr tso, amaña errot̃eyeʼ pe amaʼt mamesha.
5 Porém ele, sacudindo a víbora no fogo, não sofreu mal nenhum.
6 Allempoña acheñeneshaʼpaʼ att̃a cohueñet Pablo ñatoʼ machayot̃ach añecmuenta potpaʼ oʼch t̃acoʼra rromueʼ. Allempoñapaʼ oʼ cohuaʼhuet oʼchet ama es atsoto, allempoñapaʼ oʼ cot̃apeʼcherret poʼpoñ, atet̃ otet:
6 Mas eles esperavam que Paulo viesse a inchar ou a cair morto de repente. Depois de muito esperar, vendo que nada de anormal lhe acontecia, mudando de opinião, diziam que ele era um deus.
7 Ñeñt̃ña aneʼtañtetsa allpaʼ añ paʼsoʼcheñ Publio. All yec̈hap yapaʼ allot̃paʼ allameʼttsa all yec̈hena Publio, allpaʼ alloʼtsen poʼpatseñ. Ñapaʼ oʼ agapapuey eʼñe cohuen ñeñt̃oʼmar allpaʼ yemaʼpamuetnom paʼpacllo.
7 Perto daquele lugar havia um sítio que pertencia ao homem principal da ilha, chamado Públio, o qual nos recebeu e hospedou com muita bondade durante três dias.
8 Eʼñe allempopaʼ añña Publio pomporpaʼ c̈ha atsnaʼten, nanac huoraten ñam̃a c̈ha chemotseʼten, ama achñeno. Allempoña Pablopaʼ oʼ ahuoʼ oʼch enteñaʼ. Allempoña c̈hap Pablopaʼ ñañapaʼ maʼyocham̃p̃sosya. Allempoña Pablopaʼ oʼ aʼp̃llanaʼchpaʼ añña ñeñt̃ atsnaʼtetspaʼ allent̃a correna.
8 Aconteceu que o pai de Públio estava enfermo de disenteria, ardendo em febre. Paulo foi visitá-lo e, orando, impôs-lhe as mãos, e o curou.
9 Allempoña eʼmareʼch allohuen acheñeneshaʼ atet̃ oʼ p̃osa Pablopaʼ huapyesa acheñeneshaʼ ñeñt̃ atsnaʼtyets. Ñetpaʼc̈hoʼña eʼñe aʼcrratyesuanet Pablo.
9 À vista deste acontecimento, os demais enfermos da ilha vieram e foram curados,
10 Ñeñt̃oʼmarña acheñeneshaʼpaʼ shonteʼ regalaʼyesyet paʼnamen. Ñam̃a allempo ahuam̃perryerr botopaʼ nonayet allpon ñeñt̃ yepalltena.
10 os quais nos distinguiram com muitas honrarias; e, tendo nós de prosseguir viagem, nos puseram a bordo tudo o que era necessário.
11 Allempoña oʼ met maʼpm̃a arrorrpaʼ oʼ alla ahuam̃perryerr poʼpnañ boto. Ñeñt̃ña botepaʼ ñeñt̃ cohueneʼ oʼch metuen allempo orrnoteñtsopoten. Añ botepaʼ ñeñt̃ huapatsa ahuaña Alejandriot̃. Ñam̃a añ botepaʼ echenan poñeʼm̃agot̃ acheñmaʼt̃ ñeñt̃ epueshaʼ ñeñt̃ tomaʼntatenet poʼyosret; ñeñt̃paʼ añ paʼsoʼcheñ Cástor; poʼpsheñeñpaʼ añ paʼsoʼcheñ Pólux.
11 Três meses depois, embarcamos num navio de Alexandria, que tinha passado o inverno na ilha. O navio tinha por emblema os deuses gêmeos Castor e Pólux.
12 Allempopaʼ arr yetsotnoma all oteñet Siracusa. Allñapaʼ alla yemaʼpamuetnom.
12 Chegando a Siracusa, ficamos ali três dias.
13 Allot̃paʼ allampañoʼmara yoct̃atop̃ñeʼch pats, att̃eñapaʼ yec̈hap all oteñet Regio. Allpaʼc̈hoʼ all yetsotnoma. Tsapat̃ñapaʼ oʼ m̃orrarenerr mameshaʼtets. M̃orrpaʼ arrot̃ huena yechaʼñem̃taʼnot̃. Allempoñapaʼ oʼc̈hoʼ alla ahuam̃penyerr. Allot̃ñapaʼ eʼñe puepomtañocma yec̈hap all oteñet Puteoli. Allpaʼ all yetsotosa.
13 Dali, navegando ao longo da costa, chegamos a Régio. No dia seguinte começou a soprar o vento sul e, em dois dias, chegamos a Putéoli,
14 Allñapaʼ yentos ñeñt̃ ameʼñetsa. Ñetpaʼ aʼpatapyet all yec̈henet, ñeñt̃oʼmarña yapaʼ alla yecanc̈herrmatnom ñesheto. Att̃ot̃apaʼ oʼc̈hoʼ yeyaʼrrota ñam̃a Romo.
14 onde encontramos alguns irmãos que nos pediram que ficássemos com eles sete dias; e foi assim que nos dirigimos a Roma.
15 Añña ñeñt̃ ameʼñetsa all Romopaʼ ahuoʼt eʼmareʼtyet oʼ yec̈hap allampañopaʼ allent̃aʼt onac̈haʼtet oʼch poctapyet. Puesheñaʼtetspaʼ oʼ c̈hapuet all oteñet Foro ñeñt̃ara Apio. Poʼpotantaññapaʼ allaʼt c̈hapyeset rrocho all oteñet Maʼppahua Pocoll. Allñapaʼ all poctaʼyet. Allñapaʼ all entosanet Pablopaʼ nanac parasyosoʼtan Yompor t̃arroʼmar allempopaʼ nanac coshatapet Pablo.
15 Tendo ali os irmãos ouvido notícias nossas, vieram ao nosso encontro até a Praça de Ápio e as Três Vendas. Ao vê-los, Paulo deu graças a Deus e sentiu-se mais animado.
16 Allempoña oʼ yec̈hap Romopaʼ atet̃ otapet Pablo yec̈hosepaʼtoʼ ellonet̃, t̃arraña c̈hocma net solltar ñeñt̃chaʼ cohuam̃p̃seʼ.
16 Uma vez em Roma, Paulo recebeu permissão para morar por sua conta, tendo em sua companhia o soldado que o guardava.
17 Pomaʼpamtañoñapaʼ añña ñeñt̃ am̃chaʼtaret̃tetsa judioneshacop allpaʼ Pabloñapaʼ agotatanet allohuenet. Allempoña oʼ eʼñe apc̈haʼhuetpaʼ Pabloñapaʼ atet̃ otanet:
17 Três dias depois, ele convocou os principais dos judeus. Quando estavam reunidos, Paulo disse: — Meus irmãos, apesar de nada ter feito contra o povo ou contra os costumes paternos, vim preso desde Jerusalém, entregue nas mãos dos romanos.
18 Ñetpaʼ aʼp̃t̃oʼtareʼtnet, t̃arraña amaña entoneto att̃o alloch muetsatnet, ñeñt̃oʼmar ñetpaʼ mueneñetañ oʼch aʼrroyerrnetañ.
18 Estes, depois de me interrogarem, quiseram soltar-me, porque não encontraram em mim nenhum crime passível de morte.
19 T̃arraña judioneshaʼpaʼ ama pocteyeʼ eñcheto oʼch aʼrroyerrnet. Ñeñt̃oʼmarña napaʼ nesecha oʼch entatennetaʼ am̃chaʼtaret̃ arr Romo. T̃arraña napaʼ ama c̈ho notteñeʼcheñe namoʼtsnaʼtar.
19 Diante da oposição dos judeus, fui obrigado a apelar para César, não tendo eu, porém, nada de que acusar o meu povo.
20 Ñeñt̃oʼmarña t̃eʼpaʼ oʼ nagotatuas allochñapaʼ oʼch neserrpareʼtatuas ñeñt̃ atet̃ pennet. Ñam̃a napaʼ nameʼñena att̃o ñerraʼm yerromapaʼ Yomporpaʼ oʼch tantaterrey esempohuañen. Ñeñt̃oʼmarña t̃eʼpaʼ oʼ sentuan napaʼ ehuancaret̃en, t̃arraña amaʼt allohuen judioneshaʼpaʼ att̃ecma ameʼñenetañ.
20 Foi por isto que pedi para vê-los e para falar com vocês; porque é pela esperança de Israel que estou preso com esta corrente.
21 Ñetñapaʼ atet̃ ochet Pablo:
21 Então eles lhe disseram: — Nós não recebemos da Judeia nenhuma carta que falasse a respeito de você. Também não veio qualquer dos irmãos que nos anunciasse ou dissesse algo de mau a seu respeito.
22 Yapaʼ aña yeñoten poʼñoc̈h c̈hocma eʼmoñeʼteñet erracmañen ñeñt̃ cot̃eneʼ Jesús poct̃ap̃ña. Ñeñt̃oʼmarña yapaʼc̈hoʼña yemneñ t̃eʼpaʼ oʼch yeʼm̃ñotap̃ yam̃a errot̃ent̃eʼ p̃oct̃apeʼchen p̃a.
22 Mas gostaríamos de ouvir o que você pensa, porque sabemos que em todos os lugares essa seita é contestada.
23 Allempoñapaʼ aʼpoctachet allempoch huac̈haʼtet alloʼtsen Pablo allempoʼch serrpareʼtatanet. Allempoña oʼ c̈hap allempoch huac̈haʼtetpaʼ allempopaʼ shonteʼ acheñ huac̈haʼtatsa Pablesho. Allempoña Pablopaʼ eʼñe ellapen serrpareʼtatahuet; aʼpot̃anet atet̃ pena Yompor poʼcohuenña ñeñt̃ att̃o ayochreshat̃tena ña. Ñam̃a lleyatyesanet Moisés poʼñoñ all oten atet̃chaʼ p̃a ñeñt̃chaʼ Cristotats. Ñam̃a lleyatyesanet poʼñoñ ñeñt̃ aʼm̃tayeʼt̃ ahuat̃ Yompor poʼñoñ all oten ñam̃a atet̃chaʼ p̃a ñeñt̃chaʼ Cristotats. Ñapaʼ nanac mueneñ oʼch ameʼñatanet att̃o Jesúspaʼ poʼñoc̈h ñeñt̃ Cristotats.
23 Tendo eles marcado um dia, foram em grande número ao encontro de Paulo no lugar onde ele residia. Então, desde a manhã até a tarde, lhes fez uma exposição em testemunho do Reino de Deus, procurando persuadi-los a respeito de Jesus, tanto pela Lei de Moisés como pelos Profetas.
24 Eʼñe allempopaʼ ameʼñaʼyesyet puesheñaʼtets, t̃arraña poʼpotantañpaʼ ama es ameʼñatso.
24 Houve alguns que ficaram persuadidos pelo que Paulo dizia; outros, porém, continuaram incrédulos.
25 Att̃eñapaʼ ñañeñeta achm̃areʼtannaʼtyeset. Allempo ahuanerrmochetpaʼ allempoña Pablopaʼ otanet:
25 E, havendo discordância entre eles, começaram a ir embora. Mas, antes que saíssem, Paulo disse estas palavras: — Bem falou o Espírito Santo aos pais de vocês, por meio do profeta Isaías, quando disse:
26 Oʼch soteñaʼ judioneshaʼ añ ñoñets: Amaʼtchaʼ c̈hocma eʼm̃ñotenetpaʼ amaʼt ahuat̃apaʼ amach c̈hapaneto pueyoc̈hreto. Ñam̃a amaʼtchaʼ c̈ho es entuetpaʼ amach c̈hapaneto pueyoc̈hreto.
26 “Vá a este povo e diga: Ouvindo, vocês ouvirão e de modo nenhum entenderão; vendo, vocês verão e de modo nenhum perceberão.
27 Allot̃paʼ oʼch sotenanetaʼ, t̃eʼpaʼ pueyoc̈hretopaʼ nanac echarrtenet att̃och amach es c̈hapahueto pueyoc̈hreto. T̃eʼpaʼ amach mueneto oʼch es eʼm̃ñotet t̃ayeʼtoʼ c̈hapanet pueyoc̈hreto. T̃eʼpaʼ amach mueneto oʼch es entet t̃ayeʼtoʼ c̈hapanet pueyoc̈hreto. Att̃etach amach es cot̃apeʼcherreto nocop amaʼt mamesha att̃och naʼqueshp̃aterranet. Añpaʼ allohua atet̃ oteʼt̃ Isaías ñeñt̃ aʼm̃tayeʼt̃ Yompor poʼñoñ ahuat̃.
27 Porque o coração deste povo está endurecido; ouviram com os ouvidos tapados e fecharam os olhos; para não acontecer que vejam com os olhos, ouçam com os ouvidos, entendam com o coração, se convertam e sejam por mim curados.”
28 Allempopaʼ alla oterraneterr Pablo:
28 E Paulo concluiu: — Portanto, fiquem sabendo que esta salvação que Deus oferece foi enviada aos gentios. E eles a ouvirão.
29 Ñeñt̃a otuanet Pablopaʼ añña judioneshaʼpaʼ eʼñe pachm̃areʼtannaʼteñot̃etpaʼ oʼ ahuanerret.
29 [Ditas estas palavras, os judeus foram embora, tendo entre si grande discussão.]
30 Eʼñe epa char all yec̈ha Pablo Romo. Allpon palltaʼyeseʼt̃paʼ eʼñe tsaʼtuauyeʼt̃. Ñam̃a eʼñe cohuen agapyesaneʼt̃ ñeñt̃ huapyestseʼt̃.
30 Durante dois anos, Paulo permaneceu na sua própria casa, que tinha alugado, onde recebia todos os que o procuravam.
31 Ñam̃a eʼñe cohuen serrpareʼtataneteʼt̃ atet̃ pena Yompor poʼcohuenña att̃o ayochreshat̃tena ña, ñam̃a yec̈hataneteʼt̃ atet̃ pena Yepartseshar Jesucristo. T̃arroʼmar allpaʼ ama eseshaʼ epatareʼtayeʼt̃e. Allohua.
31 Pregava o Reino de Deus, e, com toda a ousadia, ensinava as coisas referentes ao Senhor Jesus Cristo, sem impedimento algum.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 28, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.