Atos 26
Yompor Poʼñoñ ñeñt ̃ attõ Yepartseshar Jesucristo eʼñe etserra aʼpoctaterrnay Yomporesho (AMENT) vs NAA
1 Allempoña am̃chaʼtaret̃ Agripapaʼ atet̃ otan Pablo:
1 A seguir, Agripa, dirigindo-se a Paulo, disse: — Você está autorizado a falar em sua defesa. Então Paulo, estendendo a mão, passou a defender-se nestes termos:
2 —T̃eʼpaʼ nocshena am̃chaʼtaret̃e Agripa t̃arroʼmar eñall att̃ot̃chaʼ neños pesho nocop, añecop t̃arroʼmar c̈ha otteñeʼchenen judioneshaʼ.
2 — Tenho-me por feliz, ó rei Agripa, pelo privilégio de, hoje, na presença do senhor, poder produzir a minha defesa de todas as acusações que os judeus fazem contra mim,
3 Napaʼ nocshena t̃arroʼmar t̃eʼpaʼ oʼ peñoch p̃am̃a atet̃ yeyc̈hena ya ñeñt̃ey judioneshay. Ñam̃a oʼ peñoch att̃ot̃ ama pat̃rrayeʼ yoct̃apeʼchyeno. Ñeñt̃oʼmarña t̃eʼpaʼ oʼch nenamap̃ att̃och peʼm̃ñoten cohuen.
3 especialmente porque o senhor é versado em todos os costumes e questões que há entre os judeus. Por isso, peço que o senhor me ouça com paciência.
4 ’Allohuen judioneshaʼpaʼ eñotuennet atet̃ nocrreʼt̃ ahuat̃, amaʼt allempot̃eñ neʼñalleta nenyo, ñam̃a amaʼt allempo cheshennaʼ allempo yeyc̈heʼt̃ Jerusaléño epan namoʼtsnaʼtarneshaʼ.
4 — Quanto à minha vida, desde a mocidade, como decorreu desde o princípio entre o meu povo e em Jerusalém, todos os judeus a conhecem;
5 Amaʼt ahuat̃ot̃eñpaʼ eñotuaneteʼt̃ napaʼ fariseoneshan ñeñt̃ara ñeñt̃ nanac etsoteneʼ cot̃ap̃ñats nanac echarr allo yoct̃apeʼchen Partsocop. Ñeñt̃ atet̃ entneteʼt̃ atet̃ nocrreʼt̃paʼ, atet̃chaʼñac̈hoʼ aʼmet̃aʼnetañ.
5 pois, na verdade, eu era conhecido deles desde o princípio, se assim o quiserem testemunhar, porque, na condição de fariseu, vivi conforme o partido mais rigoroso da nossa religião.
6 Ñeñt̃oʼmar t̃eʼpaʼ arroʼtsenen att̃och saʼp̃t̃oʼtareʼten, att̃o napaʼ nameʼñena ñerraʼm yerromapaʼ Yomporpaʼ tantaterreychaʼ esempohuañen. Añmapaʼ ñeñt̃ara atet̃ otaneʼt̃ ahuat̃ Yompor yatañneshañ.
6 E agora estou sendo julgado por causa da esperança da promessa feita por Deus aos nossos pais,
7 Amaʼt c̈harrasheña puechena epa ñeñt̃ara ñeñt̃ yatañneshañ yepen ñeñt̃ chemereʼtyesahuetpaʼ, ñeñt̃ña poʼm̃renñetpaʼ eʼñe ameʼñaʼhuenet ñeñt̃ atet̃ oʼ notuas. Ñeñt̃oʼmarña ñet t̃eʼpaʼ nanac maʼyoc̈hrenet Yomporecop—yet̃o amaʼt ñam̃a tsapo. T̃arraña amaʼt atet̃ penetañ allohuen judioneshaʼpaʼ t̃eʼñapaʼ eʼmoñeʼtennet amaʼt napaʼ ñeñt̃ara nameʼñena atet̃ ameʼñenet ñamet. Att̃ot̃ña am̃chaʼtaret̃e Agripa otteñeʼchennetña t̃eʼ.
7 a qual as nossas doze tribos, servindo a Deus fervorosamente, noite e dia, almejam alcançar. É por causa dessa esperança, ó rei, que eu sou acusado pelos judeus.
8 ¿Esoʼmart̃eʼ sapaʼ soten amach errot̃enot̃ tantaterrano Yompor arromñat̃neshaʼ?
8 Por que se julga incrível entre vocês que Deus ressuscite os mortos?
9 ’Napaʼc̈hoʼña ahuañmoʼchapaʼ notenapañ ñatoʼ ñeñt̃t̃eʼ poctetsa oʼch yemueroc̈htach ñeñt̃ cot̃eneʼ Jesús poct̃ap̃ña ñeñt̃ara Jesús ñeñt̃ nazaretoʼmarneshaʼ.
9 — Na verdade, eu pensava que devia fazer muitas coisas contra o nome de Jesus, o Nazareno;
10 Ñeñt̃oʼmarña napaʼ nanac nemueroc̈htatyeseʼt̃ acheñ Jerusaléño ñeñt̃ ameʼñayeʼt̃ Jesús poct̃ap̃ña. Shonteʼ acheñ ñeñt̃ nabeʼt̃ateʼt̃ cárcelo, t̃arroʼmar cornaneshaʼ ñeñt̃ paʼm̃chaʼtaret̃erneshaʼ pen allohuen judioneshaʼ poʼcornaneshar, ñetñapaʼ oʼ apnet orden ñeñt̃ecop. Ñam̃a allempo otyeseʼt̃ am̃chaʼtaret̃neshaʼ ahuoʼch muetsachet ñeñt̃ ameʼñenaya Jesús poct̃ap̃ñapaʼ, napaʼc̈hoʼña oʼchc̈hoʼ not, pocteʼñac̈hoʼ muetsetepaʼ.
10 e foi exatamente o que fiz em Jerusalém. Havendo eu recebido autorização dos principais sacerdotes, encerrei muitos dos santos na prisão; e, quando os condenavam à morte, eu dava o meu voto contra eles.
11 C̈hocma nemueroc̈htataneteʼt̃ amaʼt judioneshaʼ poʼprahuoʼmar, ñam̃a nanacchaʼ nemneʼt̃ oʼch nachm̃areʼtach ñeñt̃ ameʼñatseʼt̃. Nanac natsrreʼmueñot̃paʼ noct̃areʼtaneteʼt̃ erracmañen anetsoʼmar.
11 Muitas vezes, os castiguei por todas as sinagogas, obrigando-os até a blasfemar. E, demasiadamente enfurecido contra eles, eu os perseguia até em cidades estrangeiras.
12 Alla oterraneterr Pablo:
12 — Com isto em mente, parti para Damasco, levando autorização dos principais sacerdotes e por eles comissionado.
13 Ñam̃a am̃chaʼtaret̃e t̃eʼpaʼ oʼch notap̃ ñeñt̃ atet̃ norrtoya allempo. Allempoña oʼ yec̈hapmoch Damasco allempopaʼ oʼ c̈hap pocto. Ñeñt̃ña nanac poptetsa entot̃paʼ machayot̃epaʼtchaʼ c̈hoyoʼtam̃p̃sapuen amaʼt ñeñt̃ epan nesen. Atet̃ poptenapaʼ metanenan atsneʼ.
13 Ao meio-dia, ó rei, enquanto eu seguia pelo caminho, vi uma luz no céu, mais resplandecente que o sol, que brilhou ao redor de mim e dos que iam comigo.
14 Allempoña yapaʼ alla yerrmopraʼyesa patso. Allempoña alla yerrmopraʼyena patsopaʼ, nañapaʼ oʼ neʼm ñoñets hebreyac̈ho ñeñt̃paʼ atet̃ oten: “Esoʼmareʼt Saule pemueroc̈htatennanña ñeñt̃ nameʼñenaya. Añpaʼ p̃añeña mueroc̈htatetsa. T̃arroʼmar c̈ha p̃ottena ñerraʼmrrat̃eʼ ashen ñeñt̃ eʼñe pat̃pareʼteñot̃ ñañeñachña atserrp̃atetsa.” Añpaʼ atet̃ oten ñeñt̃ norrtoya.
14 E, caindo todos nós por terra, ouvi uma voz que me falava em língua hebraica: “Saulo, Saulo, por que você me persegue? É duro para você ficar dando coices contra os aguilhões!”
15 Nañapaʼ not: “¿Eseshapeʼtña Ayochreshat̃e eñets?” Ñañapaʼ alla otnerrerr: “Napaʼ ñeñt̃en Jesúsen ñeñt̃ara pemueroc̈htaten.
15 Então eu perguntei: “Senhor, quem é você?” Ao que o Senhor respondeu: “Eu sou Jesus, a quem você persegue.
16 T̃eʼpaʼ petanterra alla, ñeñt̃oʼmar t̃eʼpaʼ oʼ norrta pesho att̃och oʼch nenap̃ p̃a, p̃ach t̃orratsa nocop, ñam̃a p̃ach aʼpot̃eʼ ñeñt̃ oʼ pentua t̃eʼ ñam̃a ñeñt̃chaʼ neñotatap̃ allempoch norrterrerr pesho.
16 Mas levante-se e fique em pé. Eu apareci a você para constituí-lo ministro e testemunha, tanto das coisas em que você me viu como daquelas pelas quais ainda lhe aparecerei.
17 T̃eʼpaʼ oʼch nemñap̃ alloʼtsaʼyen ñeñt̃ ama judioneshayayeto, t̃arraña napaʼ c̈hocmach necuam̃p̃sap̃ ñerraʼm esempo oʼpatap̃a judioneshaʼ ñam̃a amaʼt ñeñt̃ ama judioneshayaye.
17 Vou livrar você do seu próprio povo e dos gentios, para os quais eu o envio,
18 T̃arroʼmarchaʼ nemñap̃ alloʼtsaʼyen ñeñt̃ ama judioneshayayeñaʼ allochñapaʼ att̃och peserrpareʼtatuanet att̃och c̈hapanet pueyoc̈hro, att̃och oʼhuañchaʼ chopeʼchet checmeto. Añchaʼña oʼch alla chopeʼcherret puetaro. Ñam̃a att̃och oʼhuañchaʼ ahuamencat̃ p̃anet oneñet̃, añchaʼña ahuamencat̃ penahuet Yompor. Allochñapaʼ oʼch ameʼñaʼhuerrnet na, allempoñapaʼ nep̃retnaʼhuerranetchaʼ poʼchñar, att̃och oʼch parrocmatuerret eʼñe att̃ecma atet̃ ñerraʼm ñeñt̃ oʼ naʼcohuentatua.”
18 para abrir os olhos deles e convertê-los das trevas para a luz e do poder de Satanás para Deus, a fim de que eles recebam remissão de pecados e herança entre os que são santificados pela fé em mim.”
19 Alla oterraneterr Pablo:
19 — Assim, ó rei Agripa, não fui desobediente à visão celestial,
20 Ñanompaʼ oʼ neserrpareʼtatanet Damasco att̃och cot̃apeʼcherret ello cohuen Yomporecop. Allochñapaʼ oʼch p̃aʼyenet ñeñt̃ cohuentetsa Yomporecop, att̃och yeñoch poʼñoc̈h oʼ cot̃apeʼcherret etserra. Att̃ecma neserrpareʼtatanet amaʼt Jerusaléño, ñam̃a ora erracmañen Judeoʼmar, amaʼt ñam̃a alloʼtsaʼyen ñeñt̃ ama judioneshayaye.
20 mas anunciei primeiramente aos de Damasco e em Jerusalém, por toda a região da Judeia, e também aos gentios, que se arrependessem e se convertessem a Deus, praticando obras dignas de arrependimento.
21 Att̃ot̃ña judioneshaʼpaʼ oʼ rromaʼnet Parets paʼpacllo oʼch muetsanetañ.
21 Por causa disto, alguns judeus me prenderam, quando eu estava no templo, e tentaram me matar.
22 T̃arraña Yomporpaʼ ahuoʼt aʼnatna nanac att̃o t̃emeʼttsen nocrrena, att̃och neserrpareʼtach allohuen acheñeneshaʼ—amaʼt ñeñt̃ ama esosheʼmayaye, ñam̃a amaʼt ñeñt̃ am̃chaʼtaret̃neshaʼ. T̃arraña ama añeyeʼ neyc̈hatenaneto ñeñt̃ ama cohuenayaye. Añña att̃ecma neyc̈hatenanet atet̃ serrpareʼteʼt̃ amaʼt ñeñt̃ aʼm̃tayeʼt̃ Yompor poʼñoñ ahuat̃. Ñeñt̃paʼ amaʼt Moiséspaʼ atet̃ oteʼt̃ ñeñt̃chaʼ atet̃ perra esempo.
22 Mas, com a ajuda de Deus, permaneço até o dia de hoje, dando testemunho, tanto a pequenos como a grandes, nada dizendo, a não ser o que os profetas e Moisés disseram que ia acontecer,
23 Ñeñt̃ara serrpareʼtataneteʼt̃ ahuoʼch huapa Cristo añ patsropaʼ nanacoʼch mueroc̈htachet, allot̃paʼ ahuoʼch rroma, t̃arraña ñapaʼ tanterrach. Att̃oʼchña tanterra ñanompaʼ oʼch aʼpuetarsam̃p̃sanet pueyoc̈her allohuen judioneshaʼ, ñam̃a amaʼt poʼpoñec̈hno acheñ.
23 isto é, que o Cristo devia padecer e, sendo o primeiro da ressurreição dos mortos, anunciaria a luz ao seu próprio povo e aos gentios.
24 Allempoña atet̃ eñen Pablo ñocoppaʼ, Festoñapaʼ atet̃ och eʼñe huomenco:
24 Quando Paulo estava dizendo estas coisas em sua defesa, Festo o interrompeu, gritando: — Você está louco, Paulo! Ficou louco de tanto estudar!
25 Pabloñapaʼ atet̃ och:
25 Paulo, porém, respondeu: — Não estou louco, ó excelentíssimo Festo! Pelo contrário, digo palavras de verdade e de bom senso.
26 Amaʼt am̃chaʼtaret̃ Agripapaʼ eʼñe eñotueñ atet̃ noten. Ñeñt̃oʼmarña t̃eʼpaʼ oʼ neyemcha ña t̃arroʼmar napaʼ neñoteñ, ñapaʼ oʼ entuon ñeñt̃ atet̃ nepena, ñam̃a t̃arroʼmar ama aʼnahua es nep̃aʼyeno.
26 Porque tudo isto é do conhecimento do rei, a quem me dirijo com franqueza, pois estou persuadido de que nenhuma destas coisas lhe é oculta, pois nada se passou em algum lugar escondido.
27 Am̃chaʼtaret̃e Agripa, p̃apaʼ ¿p̃ameʼñeñaʼt ñeñt̃ aʼm̃tayeʼt̃ ahuat̃ Yompor poʼñoñ? Napaʼ neñotenep̃ p̃apaʼ p̃ameʼñeña.
27 — Por isso, pergunto: Rei Agripa, o senhor acredita nos profetas? Eu sei que o senhor acredita.
28 Allempoña Agripapaʼ atet̃ otan Pablo:
28 Então Agripa se dirigiu a Paulo e disse: — Por pouco você me convence a me tornar cristão.
29 Pabloñapaʼ alla otererr: Amaʼt t̃ayecma amapaʼ tsapat̃onet̃paʼ napaʼ atarr nemneñ Yomporpaʼ oʼch ameʼñaterrp̃a, ñam̃a amaʼt allohuenes ñeñt̃es neʼm̃ñoteneʼ t̃eʼ. Atarr nemneñ oʼch sameʼñerra allohuenes atet̃ ñerraʼm na, t̃arraña amaʼtchaʼ att̃eseñ ñerraʼm na, sapaʼ amuepaʼchña ehuancaret̃eyayso.
29 Paulo respondeu: — Peço a Deus que faça com que, por pouco ou por muito, não apenas o senhor, ó rei, mas todos os que hoje me ouvem venham a ser alguém como eu, mas sem estas correntes.
30 Allempoñapaʼ oʼ t̃omc̈haʼterret allohuenet—am̃chaʼtaret̃ Agripa, ñam̃a gobernador Festo, ñam̃a Berenice ñam̃a allohuen ñeñt̃ alloʼtsaʼyen.
30 A essa altura, levantou-se o rei, e também o governador, e Berenice, bem como os que estavam assentados com eles.
31 Allempoña ahuanerretpaʼ atet̃ otannaʼtyeset:
31 E, ao saírem, falavam uns com os outros, dizendo: — Este homem não fez nada passível de morte ou de prisão.
32 Allempoña am̃chaʼtaret̃ Agripa otan Festo:
32 Então Agripa se dirigiu a Festo e disse: — Este homem bem podia ser solto, se não tivesse apelado para César.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 26, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.