Atos 24
Yompor Poʼñoñ ñeñt ̃ attõ Yepartseshar Jesucristo eʼñe etserra aʼpoctaterrnay Yomporesho (AMENT) vs NVT
1 Paʼmnarmatñoñapaʼ huapa ñeñt̃ paʼm̃chaʼtaret̃er pen allohuen judioneshaʼ poʼcornaneshar, ñeñt̃paʼ añ paʼsoʼcheñ Ananías. Oʼ huapa ñam̃a allponsheña ñeñt̃ pomporneshaʼ penet. Allot̃paʼ huapa ñam̃a puesheñarr ñeñt̃ paʼsoʼcheñ Tértulo ñeñt̃paʼ ñeñt̃chaʼ eñosapretahuet. Allempoña huapuetpaʼ oʼ ahuanmuet alloʼtsen gobernador att̃och otteñeʼchoset Pablo.
1 Cinco dias depois, o sumo sacerdote Ananias chegou com alguns dos líderes do povo e um advogado chamado Tértulo para exporem ao governador sua causa contra Paulo.
2 Allempoñapaʼ huapachet ñam̃a Pablopaʼ oʼ c̈horeʼchet ñanom Tértulo att̃och eños ñanom. Ñañapaʼ añecpa eños att̃och otteñeʼchet Pablo. Ñanompaʼ oʼ eños eʼñe cohuen gobernadorocop ñeñt̃ Félix, atet̃ ot:
2 Quando Paulo foi chamado, Tértulo apresentou as acusações: “Excelentíssimo Félix, o senhor tem proporcionado a nós, judeus, um longo período de paz e, com perspicácia, tem realizado reformas que muito nos beneficiam.
3 —P̃a gobernadoro, nanac cohuen yentenep̃ t̃arroʼmar eʼñe p̃ot̃ot̃ yocrrena eʼne cohuen ama eñalle att̃och yec̃llarannaʼta. Ñam̃a p̃apaʼ oʼ p̃aʼpoctatonay eʼñe cohuen ñeñt̃ yepalltena arr yenyo. Ñeñt̃oʼmar ya t̃eʼpaʼ yemneñ oʼch yeparasyosoʼt p̃ocop att̃och c̈hocma peyenpueney cohuen.
3 Por todas essas coisas nós lhe somos extremamente gratos.
4 T̃eʼpaʼ att̃och amach alla nellap̃so eñosetspaʼ napaʼ nemneñ eʼñe pemorrenteñot̃paʼ oʼch peʼm̃ñoten mameʼ ñeñt̃chaʼ notap̃.
4 Contudo, não desejo tomar seu tempo, por isso peço sua atenção apenas por um momento.
5 Yapaʼ yeñoteñ añ yacmapaʼ nanac atsrreʼmoc̈htena, nanac moññeʼtatyenana ora allohuen judioneshaʼ att̃o t̃eʼpaʼ ama pat̃rrayeʼ cot̃apeʼcheneto. Ñam̃a añmapaʼ ñeñt̃ pompor pen allohuen ñeñt̃ cot̃eneʼ poct̃ap̃ña ñeñt̃ huapatsa Nazaretot̃.
5 Constatamos que este homem é um perturbador, que vive causando tumultos entre os judeus de todo o mundo. É o principal líder da seita conhecida como os Nazarenos.
6 Elloña t̃eʼpaʼ mueneñeñ oʼch aʼsosyatuaneñ ñam̃a Parets paʼpaquëll, t̃arraña yañapaʼ oʼ yerrmueʼ. Ñam̃a yapaʼ yemneñeñ oʼch yaʼpoctacheñ atet̃ anaret̃ yocoppaʼ
6 Quando o prendemos, estava tentando profanar o templo. Nós queríamos julgá-lo de acordo com nossa lei,
7 t̃arraña oʼ huapa am̃chaʼtaret̃ Lisias epuet poʼsolltarnesharpaʼ eʼñe poʼhuamencocma oʼ puerratam̃penyetaʼ.
7 mas Lísias, o comandante do regimento, usou de força e o tirou de nossas mãos,
8 Allot̃ñapaʼ atet̃ otey ñeñt̃ey otteñeʼcheneʼ yehuapuepaʼtoʼ pesho. T̃eʼpaʼ p̃achña aʼp̃t̃oʼtareʼteʼ att̃och peñoch p̃am̃a ora allohuen att̃ot̃ yotteñeʼcheñ. Añpaʼ allohua atet̃ eños Tértulo ñeñt̃ eñosapretahuet.
8 e ordenou a nós, os acusadores, que nos apresentássemos perante o senhor. Nossas acusações poderão ser confirmadas quando o senhor interrogar Paulo pessoalmente”.
9 Judioneshaʼpaʼc̈hoʼña atet̃ otet:
9 Os outros judeus concordaram e declararam ser verdadeiro o que Tértulo tinha dito.
10 Allempoña gobernadorpaʼ oʼ yochan Pablo att̃och eños ñam̃a. Allempoña Pablopaʼ atet̃ ot:
10 Quando Paulo recebeu um sinal do governador para falar, disse: “Sei que o senhor tem julgado questões dos judeus há muitos anos e, portanto, apresento-lhe minha defesa de bom grado.
11 Eʼñe t̃aya oʼ met c̈harramat puechena epomuet att̃o oʼ nemaʼyochuenaʼ Parets paʼpacllo all Jerusaléño. Amaʼt eseshaʼ p̃aʼp̃t̃oʼtpaʼ atet̃chaʼ otapet.
11 O senhor poderá verificar com facilidade que cheguei a Jerusalém não mais que doze dias atrás para adorar no templo.
12 T̃arraña allempo ñetpaʼ ama entneto oʼ eseshaʼ notnareʼt, ñam̃a ama naʼtsrreʼmoc̈htanaʼche acheñeneshaʼ. Ñam̃a ama naʼtsrreʼmoc̈hto amaʼt Parets paʼpacllo, amaʼt ñam̃a judioneshaʼ poʼprahuo, ñam̃a amaʼt all chopeñeʼchyen acheñeneshaʼ.
12 Meus acusadores não me encontraram discutindo com ninguém no templo, nem causando tumulto em nenhuma sinagoga, nem nas ruas da cidade.
13 Ñeñt̃oʼmarña t̃eʼpaʼ amat̃eʼ errot̃en eñotatapeto añmapaʼ ñeñt̃ eʼñe poʼñoc̈h att̃ot̃a otteñeʼchennet.
13 Eles não podem provar as acusações que fazem contra mim.
14 Napaʼ t̃eʼpaʼ añach naʼmet̃aʼ pesho, napaʼ nameʼñena ñeñt̃ eʼñe alloch yequeshperra. Poʼñoc̈h napaʼ añ nameʼñena ñeñt̃ara Yompor ñeñt̃ Poʼyomporer peʼt̃ yatañneshañ. Ñam̃a añ nameʼñena ora allohuen ñoñets ñeñt̃ atet̃ anaret̃ judioneshacop. Ñam̃a añ nameʼñena ñeñt̃ atet̃ quellquëʼt̃ ahuat̃ ñeñt̃ aʼm̃tayeʼt̃ Yompor poʼñoñ.
14 “Reconheço, porém, que sou seguidor do Caminho, que eles chamam de seita. Adoro o Deus de nossos antepassados e creio firmemente na lei judaica e em tudo que está escrito nos profetas.
15 Ñam̃a napaʼ añ nameʼñena ñeñt̃ att̃och esempohuañen Yomporpaʼ tantaterranchaʼ allohuen acheñ—ñeñt̃ eʼñe cohuen acheñ ñam̃a amaʼt ñeñt̃ ama cohuenayaye acheñ. Ñetpaʼc̈hoʼña ñeñt̃ara ameʼñenet.
15 Tenho em Deus a mesma esperança destes homens, de que ele ressuscitará tanto os justos como os injustos.
16 Ñeñt̃oʼmarña napaʼ c̈hocma nemaʼyoc̈hrena att̃och Yomporpaʼ enten eʼñe cohuen, ñam̃a att̃och acheñeneshaʼpaʼc̈hoʼña oʼch entennet eʼñe cohuen ñamet.
16 Por isso, procuro sempre manter a consciência limpa diante de Deus e dos homens.
17 ’Napaʼ shonteʼ char c̈hocma nechopeñen errap̃aren anetsoʼmar. T̃eʼpaʼ oʼ t̃aya nohuerra arr att̃och napaʼyesuer namoʼtseshaʼ quelle ñeñt̃ huocchañneshac̈hno. Añ quellepaʼ ñeñt̃ara apaʼyesen ñeñt̃ ameʼñenaya Yompor. Napaʼc̈hoʼña eñalleñ ñeñt̃chaʼ nepomañ Yomporecop.
17 “Depois de estar ausente por vários anos, voltei a Jerusalém com dinheiro para ajudar meu povo e apresentar ofertas.
18 Oʼ t̃aya c̈hapmochañ allempoch oʼch naʼcohuentatuañ Yomporecoppaʼ judioneshaʼñapaʼ oʼ entnet all Parets paʼpacllo. T̃arraña allempopaʼ ama tama shonteyaye acheñ ñeñt̃oʼmar ama tama eseshaʼ amaʼtoc̈htetso.
18 Meus acusadores me viram no templo depois que completei minha cerimônia de purificação. Não havia multidão nenhuma ao meu redor e nenhum tumulto.
19 T̃arraña eʼñe allempopaʼ oʼ c̈hac̈haʼt ñam̃a judioneshaʼ ñeñt̃ huac̈hetsa Asiot̃. Taʼ, t̃eʼñapaʼ esoʼmart̃eʼña ama ñetayeʼña huapatseto arr att̃och ñerraʼm poʼñoc̈h mueneñet oʼch otteñeʼchnet na.
19 Só estavam ali alguns judeus da Ásia, e são eles que deveriam estar aqui diante do senhor para me acusar, se têm algo contra mim.
20 T̃arraña t̃eʼpaʼ ama huapueto ñetpaʼ ñehua, t̃eʼpaʼ otetepaʼ ñeñt̃ huac̈haʼtatsa t̃eʼ. Aʼmet̃etepaʼ ñerraʼm poʼñoc̈ht̃eʼ est̃eʼ nepantaʼ allempo nat̃omos alloʼtsaʼyen ñeñt̃ c̈hocma aʼpoctatyeneʼ ñoñets.
20 Pergunte a estes homens que aqui estão de que crimes o conselho dos líderes do povo me considerou culpado,
21 Allempopaʼ aña neños pat̃err huomenc att̃o notanet. Añecop napaʼ otteñeʼchennet t̃arroʼmar napaʼ nameʼñena att̃o ñerraʼm yerromapaʼ yetanterrach esempo. Ñehua, ñatoʼ ñeñt̃ecpat̃eʼ otteñeʼchennetña t̃eʼ.
21 exceto pela ocasião em que gritei: ‘Estou sendo julgado diante dos senhores porque creio na ressurreição dos mortos!’”.
22 Ñeñt̃a otua Pablopaʼ añña Félixpaʼ ama mueno oʼch alla serrpareʼterreterr, t̃arroʼmar ñapaʼ oʼ eñotmoch atet̃ ameʼñena ñeñt̃ cot̃eneʼ Cristo. Ñeñt̃oʼmarña atet̃ otanet:
22 Nesse momento, Félix, que tinha bastante conhecimento sobre o Caminho, interrompeu a audiência e disse: “Esperem até Lísias, o comandante do regimento, chegar. Então decidirei o caso de vocês”.
23 Allempoña atet̃ oterran poʼcap̃táner:
23 Ordenou que um oficial mantivesse Paulo sob custódia, mas lhe deu certa liberdade e permitiu que seus amigos o visitassem e providenciassem aquilo de que ele precisava.
24 Allponmaterrerrpaʼ oʼ huerra Félix Cesareo epuet puet̃apor ñeñt̃ paʼsoʼcheñ Drusila, ñeñt̃paʼ judioneshaʼ. Oʼña c̈herr Félix oʼ agotatuenan Pablo t̃arroʼmar ñetpaʼ mueneñet oʼch serrpareʼtatanet ñamet Pablo errot̃ent̃eʼ ameʼñenana Jesucristo.
24 Alguns dias depois, Félix voltou com sua esposa, Drusila, que era judia. Mandou chamar Paulo, e os dois ouviram enquanto ele lhes falava a respeito da fé em Cristo Jesus.
25 Allempoña c̈hap Pablopaʼ oʼ serrpareʼtatanet cohuen ñeñt̃ atet̃ yepena ya ñeñt̃ey ameʼñetsa. Ñam̃a atet̃ otanet añchaʼ yemaʼyoc̈hra att̃och eʼñe pocteʼ es yep̃aʼyen, ñam̃a amach yep̃atsto ñeñt̃ ama cohuenayaye t̃arroʼmar Yomporpaʼ tsaʼtatuerryach allempoch acrerran allohuen acheñeneshaʼ. Ñeñt̃a otua Pablopaʼ añña Félixpaʼ c̈ha yoren. Allempopaʼ alla oter:
25 Quando Paulo passou a falar da justiça divina, do domínio próprio e do dia do juízo que estava por vir, Félix teve medo e disse: “Pode ir, por enquanto. Quando for mais conveniente, mandarei chamá-lo outra vez”.
26 Félixñapaʼ att̃a cohuenan Pablo ñatoʼ oʼch ap̃ quelle añecop att̃och aʼrroyer. Ñeñt̃oʼmar errot̃enopaʼ oʼchc̈hoʼña agotach att̃och serrpareʼtet epuet.
26 Félix também esperava que Paulo lhe oferecesse dinheiro, de modo que mandava buscá-lo com frequência e conversava com ele.
27 Att̃eñapaʼ oʼ met epa charpaʼ oʼ cam̃yerra gobernador, huapa poʼpsheñeñ am̃chaʼtaret̃ añ paʼsoʼcheñ Porcio Festo. Ñañapaʼ nanac mueneñ oʼch coshatan judioneshaʼ ñeñt̃oʼmarña ama aʼrroyerrano Pablo, atet̃ ot:
27 Assim se passaram dois anos, e Félix foi sucedido por Pórcio Festo. E, uma vez que Félix desejava obter a simpatia dos judeus, manteve Paulo na prisão.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 24, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.