Atos 21
Yompor Poʼñoñ ñeñt ̃ attõ Yepartseshar Jesucristo eʼñe etserra aʼpoctaterrnay Yomporesho (AMENT) vs NAA
1 Allempoña oʼ yesaʼnenanetpaʼ oʼ ahuam̃perryerr boto. Allot̃ñapaʼ pac̈harra yepeʼpaʼ oʼ yec̈hap Coso. Tsapat̃ñapaʼ arr yec̈hap Rodaso. Allot̃ñapaʼ arr yetsotosa Pátaro.
1 Depois de nos separarmos deles, navegamos diretamente para a ilha de Cós. No dia seguinte, chegamos a Rodes, e dali fomos a Pátara.
2 Pátaroñapaʼ oʼ yentos poʼpoñ bote ñeñt̃chaʼ tatsa Fenicio. Yañapaʼ oʼc̈hoʼ yaʼtapos allot̃ñapaʼ ahuam̃perryerr boto.
2 Encontrando um navio que ia para a Fenícia, embarcamos nele, seguindo viagem.
3 Allempoña yetam̃pena saʼpopaʼ yentnom coñeʼt̃ pats ñeñt̃ paʼsoʼcheñ Chipre, eʼñe arrot̃ yentnom̃ yeʼchcot̃erot̃. Att̃eñapaʼ oʼc̈hoʼ yem̃tam̃pes boto, arr yesechena Sirio. Allempoñapaʼ arr yetsotosa all oteñet Tiro, t̃arroʼmar allpaʼ oʼch aʼsuatatsreʼtet botot̃.
3 Quando a ilha de Chipre já estava à vista, deixando-a à esquerda, navegamos para a Síria e chegamos a Tiro, pois o navio devia ser descarregado ali.
4 Yañapaʼ oʼ yesua att̃och yentnom̃ ñeñt̃ ameʼñetsa all. Allñapaʼ alla yaʼposa canc̈herrmat. Ñeñt̃ña ameʼñetsa allpaʼ, ñetñapaʼ ochet Pablo:
4 Encontrando os discípulos, permanecemos lá durante sete dias. Movidos pelo Espírito, eles recomendavam a Paulo que não fosse a Jerusalém.
5 T̃arraña allempoña oʼ met canc̈herrmatpaʼ oʼ alla yahuanerrerr. Allempoña allohuen yacmaneshaʼpaʼ cot̃aʼnemyet pueblot̃ aʼyenet̃, ñam̃a puet̃aporeshohuenet ñam̃a puechemerneshet. Allñapaʼ all yeconcorposa ontapopaʼ oʼ yemaʼyochosa all.
5 Passados aqueles dias, saímos para continuar a viagem. Todos os discípulos, cada um com a sua mulher e os seus filhos, nos acompanharam até fora da cidade; e, ajoelhados na praia, oramos.
6 Allempoña oʼ yemaʼyochuapaʼ oʼ yesoʼtenanet. Allempoña yapaʼ oʼ yaʼtenerr boto, ñetñapaʼ oʼ ahuanerret paʼpacllo.
6 Despedindo-nos uns dos outros, embarcamos; e eles voltaram para casa.
7 Allempoña oʼ yenerr Tirot̃paʼ arr yetsotuenerr Tolemaido. Allñapaʼ all yehuom̃chaʼtnom̃ ñeñt̃ ameʼñetsa. Allñapaʼ all yepat̃rranom yet̃.
7 Quanto a nós, concluindo a viagem iniciada em Tiro, chegamos a Ptolemaida, onde saudamos os irmãos, passando um dia com eles.
8 Tsapat̃ñapaʼ oʼ yahuanenerr, allempoñapaʼ arr yec̈hap Cesareo. Allñapaʼ oʼ yebeʼt̃osos Felipe paʼpacllo, allpaʼ allchaʼ yommosa. Añ Felipepaʼ ñeñt̃ serrpareʼteneʼ cohuen ñoñets. Ñam̃a ñeñt̃ara Felipe ñeñt̃ net ahuaña ñach epatyesahuet rreñets epuet poʼpsheññec̈hno pechapsheña.
8 No dia seguinte, partimos e fomos para Cesareia. E, entrando na casa de Filipe, o evangelista, que era um dos sete, ficamos com ele.
9 Añ ñeñt̃ara Felipepaʼ echenan paʼtatssheña poʼsñeshaʼ. Ñetpaʼ ama arrollaret̃eto. Ñetñapaʼ nanac aʼpot̃eññañet ñamet Yompor poʼñoñ.
9 Filipe tinha quatro filhas solteiras, que profetizavam.
10 Allempoña yaʼllponmatos allpaʼ oʼ huapa ñeñt̃ aʼm̃teneʼ Yompor poʼñoñ añ paʼsoʼcheñ Agabo. Ñapaʼ Judeot̃ huapa.
10 Demorando-nos ali alguns dias, veio da Judeia um profeta chamado Ágabo,
11 Allempo huapapaʼ oʼ pueyosan Pablo poʼchanar. Añña chanaretspaʼ Agabo ñañeña huancatatsa eʼñe potot̃ ñam̃a paʼtcot̃. Oʼ huancaʼhuapaʼ atet̃ otan Pablo:
11 que, aproximando-se de nós, pegou o cinto de Paulo e, amarrando com ele os próprios pés e mãos, declarou: — Assim diz o Espírito Santo: É isto que os judeus em Jerusalém farão ao dono deste cinto para entregá-lo nas mãos dos gentios.
12 Ñeñt̃ña atet̃ yeʼmpaʼ yotareʼch Pablo:
12 Quando ouvimos estas palavras, tanto nós como os daquele lugar rogamos a Paulo que não fosse a Jerusalém.
13 Allempoña Pablopaʼ otanet:
13 Mas ele respondeu: — O que estão fazendo, ao chorar assim e partir o meu coração? Pois estou pronto não só para ser preso, mas até para morrer em Jerusalém pelo nome do Senhor Jesus.
14 Pabloñapaʼ ama eʼm̃ñotye. Allempoña ama errot̃ yepepaʼ oʼhuañ errot̃ yoch, aña yoter:
14 Como Paulo não se deixou persuadir, conformados, dissemos: — Seja feita a vontade do Senhor!
15 Allempoñapaʼ oʼ yaññoʼtatsreʼtena. Allempoña oʼ yaññoʼtatsreʼtuapaʼ yahuanenerr Jerusaléño.
15 Passados aqueles dias, tendo feito os preparativos, fomos para Jerusalém.
16 Añña puesheñaʼtets cesareoʼmarneshaʼ ñeñt̃ ameʼñetsapaʼ allent̃a cot̃aʼnenyet, arr nehuerryetaʼ all yec̈hena Mnasón ñeñt̃ara ñeñt̃ chiproʼmarneshaʼ. Ñañapaʼ ahuat̃ot̃eñ ameʼñaʼhua. Paʼpaclloñapaʼ all yaʼposa.
16 Alguns dos discípulos também vieram de Cesareia conosco, trazendo consigo Mnasom, natural de Chipre, velho discípulo, com quem nos deveríamos hospedar.
17 Allempoña oʼ yec̈herr Jerusaléñopaʼ añña ñeñt̃ ameʼñetsa allpaʼ eʼñe pocsheñeshaʼ agapyet.
17 Quando chegamos a Jerusalém, os irmãos nos receberam com alegria.
18 Tsapat̃ña puetarenpaʼ yahuanma parrocma Pablo oʼch yenteñaʼ Jacobo. Añña allohuen ñeñt̃ pomporneshaʼ pen acheñeneshaʼ ñetpaʼc̈hoʼña alla yentosanet, alloʼtsaʼyenet ñamet.
18 No dia seguinte, Paulo foi conosco encontrar-se com Tiago, e todos os presbíteros se reuniram.
19 Pabloñapaʼ oʼ huom̃chaʼtosanet allohuenet. Huom̃chaʼtuanetpaʼ allempoñapaʼ serrpareʼtatuerranet eʼñe ora allpon Yompor poʼhuamencot̃ oʼ etsotuoñ eʼñe ñocop. Serrpareʼtatuerranet att̃o acheñeneshaʼ amaʼt ñeñt̃ ama judioneshayayetopaʼ oʼ ameʼñatuanet ñamet.
19 E, tendo-os saudado, contou em detalhes o que Deus tinha feito entre os gentios por seu ministério.
20 Ñeñt̃a eʼmhuetpaʼ nanac ayeʼchoc̈htatoñet Yompor. T̃arraña allempoñapaʼ atet̃ ochet:
20 Ouvindo isso, eles deram glória a Deus e lhe disseram: — Você percebe, irmão, que há milhares de judeus que creram, e todos são zelosos da Lei.
21 Ñetpaʼ oʼ eʼmareʼtonapet peñoñ añeʼnoʼ peyc̈haten judioneshaʼ ñeñt̃ yec̈haʼyetsa poʼpoñ anetso all yec̈haʼyena ñeñt̃ ama judioneshayaye att̃o añoʼ pocteʼ oʼch puesuerret Moisés poʼñoñ. Ñam̃a oʼ eʼmareʼtapet ahuoʼ p̃otuanet amach tsorratsteto puechemeret̃olleshaʼ, ñam̃a amoʼch p̃atsteto atet̃ yeyc̈hena ahuat̃ot̃eñ.
21 Eles foram informados que você ensina todos os judeus entre os gentios a apostatarem de Moisés, dizendo-lhes que não devem circuncidar os filhos, nem andar segundo os costumes da Lei.
22 Allempoñapaʼ alla otereterr Pablo:
22 Que faremos, então? Certamente saberão que você já chegou.
23 Ñehua, t̃eʼpaʼ oʼch peʼm̃ñotey oʼch yotap̃ ñeñt̃chaʼ atet̃ pep̃a. Ñehua, arrpaʼ arroʼtsen paʼtatssheña ñeñt̃ netset ñetañeña ñeñt̃chaʼ atet̃ pet Yomporecop, ñeñt̃ atet̃ yeyc̈hena ya ñeñt̃ey judioneshay.
23 Faça, portanto, o que vamos dizer: Estão entre nós quatro homens que, voluntariamente, fizeram um voto.
24 T̃eʼpaʼ aña pocteʼ ñeñt̃chaʼ atet̃ pep̃a. Oʼch p̃anem̃ añ paʼtatssheña eʼñe epaspaʼ oʼch saʼcohuentatenaʼ ñeñt̃ atet̃ anaret̃ Yomporecop ñeñt̃ atet̃ yeyc̈hena ya ñeñt̃ey judioneshay. Ñam̃a añ paʼtatssheñapaʼ oʼch petsaʼtanet att̃och shopenaʼtatet, ñam̃a ora ñeñt̃ palltetsapaʼ oʼch petsaʼtanet. Allochñapaʼ allohuen judioneshaʼ oʼch eñochet poʼñoc̈hpaʼ ama att̃eyaye ñeñt̃ atet̃ eʼmareʼtet p̃ocop, t̃arroʼmar allempopaʼ oʼch eñotapet p̃apaʼc̈hoʼña oʼ pep̃ohua ñeñt̃ atet̃ oteney Moisés poʼñoñot̃.
24 Leve esses homens, participe da cerimônia de purificação com eles e pague a despesa deles, para que rapem a cabeça. Assim todos saberão que não procede a informação que receberam a respeito de você e que, pelo contrário, você mesmo vive de conformidade com a lei.
25 T̃arraña añecop ñeñt̃ ama judioneshayaye ñeñt̃ oʼ ameʼñapaʼ yapaʼ oʼ yemñanet carta, oʼ yotuanet cartot̃ ñeñt̃ pocteʼ yenten ñocpuet ñeñt̃chaʼ atet̃ pet. Ñeñt̃paʼ añec̈hno: Amach rratsteto poʼchets ñeñt̃ muetsenet ayec̈hcataret̃ecop ñeñt̃ poʼyomporer penet. Ñam̃a oʼ yotuanet amach rratsteto es poʼrras, ñam̃a amach rratsteto ñeñt̃ muetsenet ñeñt̃ att̃a aʼpam̃aret̃. Ñam̃a oʼ yotuanet amach chetapretatsteto t̃aporets. Ñeñt̃a yotanet yecartot̃.
25 Quanto aos gentios que creram, já lhes transmitimos decisões para que se abstenham das coisas sacrificadas a ídolos, do sangue, da carne de animais sufocados e da imoralidade sexual.
26 Allempoña Pablopaʼ oʼ anman añ paʼtatssheña. Tsapat̃ñapaʼ oʼ aʼcohuentatet eʼñe parro, ñeñt̃ atet̃ yec̈hena judioneshaʼ. Allempoñapaʼ ahuanmuet Parets paʼpacllo oʼch eñotatenanetaʼ esempoch oʼch met allponmat eʼñe allempoch oʼch aʼcohuentatuet. Allempochña Pablopaʼ oʼch muetsatanet Partsocop carrnero puesheñaʼttsocmuet, ñeñt̃paʼ atet̃ pena judioneshaʼ Yomporecop.
26 Então Paulo, levando aqueles homens, no dia seguinte, tendo-se purificado com eles, entrou no templo, acertando o cumprimento dos dias da purificação, até que se fizesse a oferta em favor de cada um deles.
27 T̃arraña oʼ t̃aya c̈hapmoch canc̈herrmat allempoch oʼch aʼcohuentatuetpaʼ añña judioneshaʼ ñeñt̃ huetsa Asiot̃paʼ oʼ eñchet Pablo all Parets paʼpacllo. Ñetñapaʼ oʼ atsrreʼmatachet acheñeneshaʼ att̃och oʼch eʼmoñeʼchet Pablo. Allempoñapaʼ oʼch rromuet Pablo.
27 Quando já estavam por findar os sete dias, os judeus que tinham vindo da província da Ásia, ao verem Paulo no templo, alvoroçaram todo o povo e o agarraram,
28 Paʼtsrreʼmueñot̃etpaʼ oʼ rranareʼtyeset, otyeset:
28 gritando: — Israelitas, socorro! Este é o homem que por toda parte anda ensinando todos a serem contra o povo, contra a Lei e contra este lugar. E mais ainda: introduziu até gregos no templo e profanou este recinto sagrado.
29 T̃arroʼmar atet̃ otet oʼ eñchet Pablo epuet Trófimo all chopeñeʼchen epuet Jerusaléño. Trófimo ñeñt̃paʼ efesoʼmarneshaʼ, ama judioneshayaye. Ñetpaʼ c̈hoʼ otenapuetañ ñatoʼ Pablopaʼ oʼt̃eʼ abeʼt̃atan Trófimo all Parets paʼpacllo ñeñt̃ ama pocteyeʼ enteno judioneshaʼ.
29 Disseram isso, pois antes tinham visto Trófimo, o efésio, em sua companhia na cidade e pensavam que Paulo o havia levado para dentro do templo.
30 Allempoñapaʼ allohuen acheñeneshaʼpaʼ oʼ atsrreʼmuetpaʼ matrraʼtet alloʼtsen Pablo oʼ rromuetpaʼ oʼ chetaʼnmet aʼyenet̃ Parets paʼpacllot̃. Allorocma yotetuet Parets paʼpacllo.
30 Toda a cidade ficou em grande alvoroço, e o povo veio correndo. Agarraram Paulo e o arrastaram para fora do templo; e imediatamente as portas foram fechadas.
31 Oʼ muetsamochet Pablopaʼ añña ñeñt̃ solltarneshaʼ paʼm̃chaʼtaret̃erpaʼ oʼ eʼmanet atet̃ nanac amaʼtoc̈htena allohuen acheñeneshaʼ all Jerusaléño.
31 Procurando eles matá-lo, chegou ao conhecimento do comandante das tropas romanas que toda a Jerusalém estava amotinada.
32 Ñañapaʼ oʼ anman allpon solltarneshaʼ ñam̃a allpon capitánneshaʼpaʼ oʼ matrraʼtet alloʼtsaʼyen acheñeneshaʼ. Allempoña acheñeneshaʼpaʼ oʼ entapan solltarneshaʼ epuet paʼm̃chaʼtaret̃erpaʼ oʼhuañ c̈hotaʼchet Pablo.
32 Então este, levando logo soldados e centuriões, correu para o meio do povo. Ao verem chegar o comandante e os soldados, pararam de espancar Paulo.
33 Allempoña c̈hap am̃chaʼtaret̃paʼ oʼ rromatan Pablopaʼ oʼ huanquët epa cadeno. Allempoñapaʼ aʼp̃t̃oʼtanet:
33 O comandante se aproximou e ordenou que Paulo fosse preso e amarrado com duas correntes. Então perguntou quem era e o que havia feito.
34 Oʼ anapyeset poʼpoñeʼttsocma. Puesheñaʼtets acheñpaʼ otyeset atet̃ cot̃apeʼchet ñet, poʼpotantaññapaʼ atet̃ otet poʼpoñ ñeñt̃ atet̃ cot̃apeʼchenet ñamet. Nanac amaʼtoc̈htenet ñeñt̃oʼmarña ama eñocheto eʼñe poʼñoc̈h ñeñt̃ atet̃ oʼ p̃ohua Pablo. Ñeñt̃oʼmarña am̃chaʼtaret̃paʼ anmatan Pablo pocollo all shontena solltarneshaʼ.
34 Na multidão, uns gritavam uma coisa, outros gritavam outra. Não podendo ele, porém, saber a verdade por causa do tumulto, ordenou que Paulo fosse recolhido à fortaleza.
35 Allempoña oʼ c̈hapuet allot̃ aʼtenet pocollopaʼ añña solltarneshaʼpaʼ oʼ enatnomet Pablo eno, t̃arroʼmar t̃ayeʼtoʼ acheñeneshaʼ paʼtsrreʼmueñot̃paʼ muetseñet.
35 Ao chegar às escadas, foi preciso que os soldados o carregassem, por causa da violência da multidão,
36 T̃arroʼmar acheñeneshaʼpaʼ oʼ cot̃aʼhuanmet. Puerranareʼteñot̃ otyesnomuet:
36 pois a massa de povo o seguia gritando: — Mate-o!
37 Aʼtapachet pocollopaʼ Pabloñapaʼ otosan solltarneshaʼ paʼm̃chaʼtaret̃er, eños griegac̈ho, ot:
37 E, quando Paulo ia sendo recolhido à fortaleza, disse ao comandante: — Seria possível dizer algo para o senhor? O comandante respondeu: — Você sabe grego?
38 Alla otererr am̃chaʼtaret̃:
38 Você não é, por acaso, aquele egípcio que algum tempo atrás começou uma revolta e levou quatro mil guerrilheiros para o deserto?
39 Pabloñapaʼ alla otererr:
39 Paulo respondeu: — Eu sou judeu, natural de Tarso, uma importante cidade da Cilícia. E peço ao senhor que me permita falar ao povo.
40 Allempoñapaʼ oʼ muenatan Pablo oʼch eños. Pabloñapaʼ alla t̃omos allot̃ecma aʼtenetpaʼ echantosan pot att̃och muetsoñeñtua acheñeneshaʼ. Allempoña oʼ muetsoñeñtuetpaʼ Pabloñapaʼ oʼ eños hebreyac̈ho, atet̃ otanet:
40 Obtida a permissão, Paulo, em pé na escadaria, fez com a mão sinal ao povo. Fez-se grande silêncio, e ele falou em língua hebraica, dizendo:
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 21, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.