Atos 18
Yompor Poʼñoñ ñeñt ̃ attõ Yepartseshar Jesucristo eʼñe etserra aʼpoctaterrnay Yomporesho (AMENT) vs NTLH
1 Allempo ahuoʼ ñam̃a anetso all oteñet Corinto.
1 Depois disso, Paulo saiu de Atenas e foi para a cidade de Corinto.
2 C̈hap Corintopaʼ entosan puesheñarr judioneshaʼ añ paʼsoʼcheñ Aquila. Ñapaʼ errteʼ huetsa Italiot̃ epuet puet̃apor ñeñt̃ paʼsoʼcheñ Priscila. Añoʼmar huenet Italiot̃ t̃arroʼmar am̃chaʼtaret̃ Claudiopaʼ oʼ nan pat̃err ñoñets all Italio. Ñeñt̃paʼ atet̃ ot: Allohuen judioneshaʼpaʼ ahuanerretepaʼtoʼ Romot̃. Aquilapaʼ arr eñalletña Ponto. Pabloñapaʼ ahuoʼ oʼch entenanaʼ Aquila epuet puet̃apor.
2 Encontrou ali um judeu chamado Áquila, que era da província do Ponto. Fazia pouco tempo que ele tinha chegado da Itália com Priscila, a sua esposa. Eles tinham saído de lá porque o imperador Cláudio havia mandado que todos os judeus fossem embora de Roma. Paulo foi visitá-los
3 Ñetpaʼ ñeñt̃a poʼtaruas penet att̃o yec̈hcatenet shetamtsopoʼ. Pabloñapaʼ alla aʼpa epuet att̃och taruaset parro.
3 e acabou ficando ali para trabalhar com eles, porque a profissão de Paulo e a deles era a mesma, isto é, fazer barracas.
4 Pat̃eʼtets semana allempo c̈hen yet̃ allempo amesenet Pabloñapaʼ oʼchc̈hoʼ ahuoʼ judioneshaʼ poʼprahuo. Allñapaʼ allchaʼ serrpareʼt epuet judioneshaʼ ñam̃a ñeñt̃ ama judioneshayaye. Ñapaʼ atarr mueneñ oʼch ameʼñatanet.
4 E todos os sábados ele falava na sinagoga e procurava convencer os judeus e os não judeus.
5 Allempoñapaʼ huapa ñam̃a Silas epuet Timoteo. T̃aya huapuet Macedoniot̃. Allempopaʼ añ nanac t̃orrena Pablo serrpareʼteʼ. Ñapaʼ añ eñotatenan judioneshaʼ Jesúspaʼ ñeñt̃aracaʼye Cristoterrets ñeñt̃ atarr cohuenet ahuat̃ot̃eñ.
5 Depois que Silas e Timóteo chegaram da província da Macedônia, Paulo começou a dar todo o seu tempo para anunciar a mensagem. Ele afirmava aos judeus que Jesus é o Messias .
6 Judioneshaʼñapaʼ nanac eʼmoñeʼchet Pablo, oʼ achm̃areʼchet. Allempoña Pablopaʼ oʼ paʼshman paʼshtam att̃och eñochet nanac at̃pareʼtenet. Allempoñapaʼ atet̃ otanet:
6 Mas alguns deles ficaram contra Paulo e o xingaram. Então, em sinal de protesto, ele sacudiu o pó das suas roupas e disse: — Se vocês se perderem, os culpados serão vocês mesmos. A responsabilidade não será minha. De agora em diante vou anunciar a mensagem aos não judeus.
7 Allempoñapaʼ ahuerr. C̈hap añ ñeñt̃ paʼsoʼcheñ Justo paʼpacllo ñeñt̃ ameʼñenaya Yompor. Paʼpaquëllpaʼ allameʼttsoʼtsen alloʼtsen judioneshaʼ poʼprahuaʼ.
7 Então ele saiu de lá e foi morar na casa de um homem chamado Tício Justo, um não judeu que adorava a Deus. A casa dele ficava ao lado da sinagoga.
8 Ñeñt̃ am̃chaʼtaret̃tetsa judioneshaʼ poʼprahuo ñeñt̃paʼ añ paʼsoʼcheñ Crispo. Crispopaʼ oʼ ameʼñerrana Yepartseshar Cristo ñam̃a allohuen ñeñt̃ paʼpaclloʼtsen. Shonteʼ corintoʼmarneshaʼ eʼm̃ñotoñet Yompor poʼñoñ, oʼ ameʼñerret ñam̃a oʼ apataret̃tet Yomporecop.
8 Crispo, que era o chefe da sinagoga, também creu no Senhor Jesus, e todas as pessoas da sua casa também creram. Muitas pessoas da cidade de Corinto ouviram a mensagem, creram e foram batizadas.
9 Att̃eñapaʼ orrtoña Pablo atet̃ ñerraʼm c̈ho es yec̈hopoʼten. Yomporpaʼ ahuoʼt otan Pablo:
9 Certa noite Paulo teve uma visão, e nela o Senhor disse:
10 Napaʼ oʼch necuam̃penep̃ att̃och amach eseshaʼ errot̃ es pep̃aye. T̃arroʼmar napaʼ nechen shonteʼ acheñ añ anetsrot̃ ñeñt̃chaʼ nameʼñaya.
10 porque eu estou com você. Ninguém poderá lhe fazer nenhum mal, pois muitas pessoas desta cidade são minhas.
11 Allñapaʼ allena alla pat̃err char ñam̃a meterrerr pechapm̃a arrorr. Allpaʼ nanac yec̈hatanet Yompor poʼñoñ.
11 E Paulo ficou ali um ano e meio, ensinando a palavra de Deus àquela gente.
12 Allempoña am̃chaʼtaret̃ta Galión eʼñe alla Acayopaʼ judioneshaʼña oʼ apc̈hetpaʼ, oʼpachet Pablo. Allempoña oʼ rromuetpaʼ anmet am̃chaʼtaret̃esho allecma aʼpoctatenet ñoñets.
12 Quando Gálio se tornou o governador da província da Acaia, os judeus se juntaram contra Paulo. Eles o agarraram, o levaram ao tribunal
13 C̈hapuet allpaʼ atet̃ otoset:
13 e disseram ao Governador: — Este homem está querendo convencer o povo a adorar a Deus de um modo que é contra a nossa
14 Ahuoʼch eñoseñ Pablopaʼ Galiónñapaʼ atet̃ otanet:
14 Quando Paulo ia falar, Gálio disse aos judeus: — Judeus, se isso fosse alguma falta grave ou um grande crime, seria justo que eu tivesse paciência para escutá-los.
15 T̃arraña ñerraʼm amat̃eʼ att̃eyaye, añpaʼ eʼñe socpa—atet̃ seyc̈haten sa ñeñt̃es judioneshas, amapaʼ eseshaʼt̃eʼ sameʼñena, amapaʼ ñeñt̃ atet̃ oten ñoñets ñeñt̃ atet̃ anaret̃ socop. Ñeñt̃oʼmarña napaʼ notenes ñeñt̃paʼ socpa. Ñeñt̃oʼmarña napaʼ amach neñoso añecop ñeñt̃ eʼñe socpa.
15 Mas, como é só uma questão de palavras, de nomes e da própria lei de vocês, resolvam vocês mesmos. Eu não vou ser juiz nesses assuntos.
16 Allempoñapaʼ oʼ c̈haʼnmac̈haʼtaterranet.
16 Em seguida os expulsou do tribunal.
17 Allempoña acheñeneshaʼ aña rromuet Sóstenes. Sóstenespaʼ ñeñt̃ am̃chaʼtaret̃tetsa judioneshaʼ poʼprahuo. Oʼ rromuetpaʼ oʼ nalleʼchet eʼñe alla allameʼtets am̃chaʼtaret̃esho. Am̃chaʼtaret̃ Galiónpaʼ ama cohuaʼp̃saneto.
17 Então eles agarraram Sóstenes, o chefe da sinagoga, e o surraram diante do tribunal. Porém Gálio não se importou com isso.
18 Oʼ atomaterrerr Pablo alla Corinto allempoñapaʼ oʼ soʼtnerran ñeñt̃ ameʼñetsa. Aña cot̃erreʼ Priscila ñam̃a Aquila. Allot̃paʼ año ahuam̃p̃set boto, arrchaʼ tet Sirioʼmar. Arr asuanmuet anets Cencrea. Allñapaʼ oʼ shopenaʼtatosa Pablo. Añecop shopenaʼtata att̃och eñochet oʼ etsotuan poʼñoñ ña ñeñt̃ atet̃ otan ahuaña Yompor ñeñt̃chaʼ atet̃ p̃a Yomporecop.
18 Paulo ficou muitos dias com os cristãos em Corinto. Depois se despediu deles e embarcou num navio para a província da Síria, junto com Priscila e o seu marido Áquila. Antes de embarcar em Cencreia, ele rapou a cabeça como sinal de que havia cumprido uma promessa que tinha feito a Deus.
19 Allempoña c̈hapuet Efesopaʼ allñapaʼ oʼ saʼnerran Aquila ñam̃a Priscila. Ñañapaʼ oʼ ahuoʼ judioneshaʼ poʼprahuo allchaʼ serrpareʼtet parro judioneshaʼ.
19 Eles chegaram à cidade de Éfeso, e Priscila e Áquila ficaram ali. Paulo entrou na sinagoga e falou com os judeus.
20 Allñapaʼ otareʼchet Pablo aʼpuepaʼtoʼ alla atomat, t̃arraña Pablopaʼ amoʼ mueno.
20 Então lhe pediram que ficasse com eles mais tempo, porém ele não quis.
21 Allempoña soʼtnerranetpaʼ atet̃ otanet:
21 E, quando foi embora, disse: — Eu voltarei, se Deus quiser. Então Paulo embarcou e partiu de Éfeso.
22 Allempoñapaʼ arr etsotam̃p̃sosa Cesareo. Cesareot̃ñapaʼ asuanom Jerusaléño allchaʼ abechnoman ñeñt̃ ameʼñetsa all. Allempoñapaʼ oʼ alla ahuerr Antioquío.
22 Quando desembarcou em Cesareia, foi logo para Jerusalém. Ali ele fez uma curta visita à igreja e depois seguiu para Antioquia da Síria. A terceira viagem missionária de Paulo
23 Antioquíopaʼ alla allponmatnerr, allot̃ñapaʼ oʼ ahuerrerr. Arr asuanerr Galacioʼmar allot̃paʼ ahuerr Frigioʼmar. Ñeñt̃ ameʼñaʼyetsa allpaʼ oʼ yenpanet att̃och huomenc perret pueyoc̈her.
23 Depois de ficar algum tempo em Antioquia, ele foi embora. Atravessou a província da Galácia e o distrito da Frígia, indo de um lugar para outro e animando todos os cristãos.
24 Ñehua, allempopaʼ eñall puesheñarr judioneshaʼ añ paʼsoʼcheñ Apolos ñeñt̃ huetsa Alejandriot̃. Ñañapaʼ oʼ c̈hap Efeso. Atarr cohuen serrpareʼtenan Yompor poʼñoñ, atarr etsotenan Yompor poʼñoñ ñeñt̃ atet̃ aquellcaret̃ ahuat̃ot̃eñ.
24 Um judeu chamado Apolo, nascido na cidade de Alexandria, havia chegado a Éfeso. Ele falava muito bem e tinha um conhecimento profundo das Escrituras Sagradas .
25 Ñapaʼ ayc̈hataret̃ ñeñt̃ atet̃chaʼ perra Yepartseshar ñeñt̃ara ñeñt̃ Cristotats. Ñapaʼ eʼñe poʼñoc̈h serrpareʼt huomenc, yec̈hatanet ñeñt̃chaʼ atet̃ perra Jesús. Añaña ama eʼñe eñotueno ora atet̃ pena Jesús. Aña eñoten atet̃ yec̈hateʼt̃ Juanañ ñam̃a atet̃ apateʼt̃ Juanañ.
25 Era também instruído no Caminho do Senhor , falava com grande entusiasmo, e o seu ensinamento a respeito de Jesus era correto; porém conhecia somente o batismo de João.
26 Ñapaʼ serrpareʼteʼt̃ huomenc judioneshaʼ poʼprahuo. Allempoña eʼm̃ Priscila ñam̃a Aquila, ñetñapaʼ anmet ellonet̃ allchaʼ eñotachet eʼñe ora ñeñt̃ atet̃ p̃a Yompor ñeñt̃aña palltena oʼch eñoch eʼñe poctacma.
26 Ele começou a falar com coragem na sinagoga . Priscila e o seu marido Áquila o ouviram falar; então o levaram para a casa deles e lhe explicaram melhor o Caminho de Deus.
27 Allempoñapaʼ secha Apolos Acayo. Añña ñeñt̃ ameʼñetsapaʼ oʼ yenpuet. Ñetpaʼ oʼ quellquët carta añecop ñeñt̃ ameʼñetsa all Acayo att̃och ñetpaʼ oʼch agapet Apolos eʼñe cohuen. Allempoña oʼ c̈hap all Acayopaʼ nanac yenpan ñeñt̃ ameʼñenaya cohuen ñoñets all.
27 Quando Apolo resolveu ir para a província da Acaia, os cristãos de Éfeso o animaram e escreveram cartas para os irmãos de lá, pedindo que o recebessem bem. Chegando lá, ele ajudou muito aqueles que, pela graça de Deus, haviam crido.
28 Oʼ eñotatanet poʼñoc̈h Jesúspaʼ ñeñt̃caʼyeña Cristoterrets ñeñt̃ atarr cohuenet ahuat̃ot̃eñ. Yompor poʼñoñot̃ ñeñt̃ aquellcaret̃ ahuat̃ot̃eñ oʼ gatyesanet att̃o Jesús oʼ etsotatuan ñeñt̃ aquellcaret̃ ahuat̃ot̃eñ. Ñeñt̃ alloʼtsaʼyen allohuen acheñpaʼ eʼñe poʼhuamencocma yec̈hatanet. Allempoña amaʼt puesheñarra judioneshaʼpaʼ ama errot̃ otenayeʼ enteto.
28 Pois Apolo, com argumentos fortes, derrotava os judeus nas discussões públicas, provando pelas Escrituras Sagradas que Jesus é o Messias .
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 18, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.