Atos 15
Yompor Poʼñoñ ñeñt ̃ attõ Yepartseshar Jesucristo eʼñe etserra aʼpoctaterrnay Yomporesho (AMENT) vs NTLH
1 Att̃eñapaʼ c̈hap ñam̃a acheñ ñeñt̃ huetsa Judeot̃. C̈hapuetpaʼ oʼ yec̈hatoset ñeñt̃ ameʼñetsa all, atet̃ otosanet:
1 Alguns homens foram da região da Judeia para a cidade de Antioquia e começaram a ensinar aos irmãos que eles não poderiam ser salvos se não fossem circuncidados , como manda a Lei de Moisés.
2 Añña Pablo ñam̃a Bernabépaʼ ama pocteyeʼ eñcheto atet̃. Ñetpaʼ atet̃ otet:
2 Paulo e Barnabé não concordaram e tiveram uma discussão muito forte com eles a respeito disso. Aí foi resolvido que Paulo e Barnabé e mais alguns irmãos fossem para Jerusalém, a fim de estudar esse assunto com os apóstolos e os presbíteros da igreja.
3 Oʼ soʼtuanma ñeñt̃ ameʼñetsapaʼ ahuanmuet. Arr oñmuet Fenicioʼmar allot̃ñapaʼ ahuanmuet Samarioʼmar. Allña oñemuanmuetpaʼ all serrpareʼtyesnomuet. Añ serrpareʼtyesnomuet att̃o oʼ ameʼña ñeñt̃ ama judioneshayaye. Pameʼñeñot̃etpaʼ oʼ aʼypoʼñaʼhuerret ñeñt̃ ahuat̃ poct̃ap̃ñet. Ñeñt̃ña nanac coshateʼña allohuen ñeñt̃ ameʼñetsa.
3 Então a igreja de Antioquia mandou que eles fossem. Eles passaram pelas regiões da Fenícia e da Samaria, contando como os não judeus estavam se convertendo a Deus. E todos os irmãos ficaram muito alegres com essa notícia.
4 Oʼ c̈hapuet Jerusaléñopaʼ eʼñe cohuen agapanet Jesús puellsensarneshaʼ ñam̃a ñeñt̃ pomporneshaʼ pen ñeñt̃ ameʼñetsa all. Ñam̃a allohuen ñeñt̃ ameʼñetsa allpaʼ oʼ agapanet eʼñe cohuen. Allempoñapaʼ serrpareʼtatoset ora allohuen atet̃ yenpanet Yompor.
4 Quando chegaram a Jerusalém, foram recebidos pela igreja, pelos apóstolos e pelos presbíteros e lhes contaram tudo o que Deus havia feito por meio deles.
5 T̃arraña patantarr fariseoneshaʼ ñeñt̃ ameʼñetsapaʼ oʼ tantapaʼ atet̃ ot:
5 Mas alguns membros do partido dos fariseus que também haviam crido se levantaram e disseram: — Os não judeus têm de ser circuncidados e têm de obedecer à Lei de Moisés.
6 Ñeñt̃oʼmarña Jesús puellsensarneshaʼ, ñam̃a ñeñt̃ pomporneshaʼ pen ñeñt̃ ameʼñetsa allpaʼ oʼ apc̈het att̃och aʼpoctachet est̃eʼ poctetsa ñeñt̃chaʼ atet̃ pet.
6 Então os apóstolos e os presbíteros se reuniram para estudar o assunto.
7 Ñeñt̃oʼmarña alla nanac es otannaʼtyeset. Allempoñapaʼ oʼ tanta Pedro. Tantapaʼ atet̃ otanet:
7 Depois de muita discussão, Pedro se levantou e disse: — Meus irmãos, vocês sabem que há muito tempo Deus me escolheu entre vocês para anunciar o
8 Ñehua, Yomporpaʼ entennay yeyoc̈her. Ñapaʼ eñoteñ amaʼt añ ñeñt̃ ama judioneshayaye oʼ ameʼñyet pueyoc̈hreto. Ñeñt̃oʼmarña oʼ chorratanet Puecamquëñ att̃ecma atet̃ chorrenya yam̃a. Att̃oña eñotatey eʼñe pocteʼ entenanet ñamet.
8 E Deus, que conhece o coração de todos, mostrou que aceita os não judeus, pois deu o Espírito Santo também a eles, assim como tinha dado a nós.
9 Ñeñt̃oʼmar yeñoteñ ama yapt̃ayaya morrentenyo Yompor. Añña amaʼt ñetpaʼ morrentenanet amaʼt ñeñt̃ ama judioneshayaye. Pameʼñeñot̃etpaʼ ahuoʼt eʼshohuerranet poʼchñar ñeñt̃ pueyoc̈hroʼtsaʼyenet.
9 Deus não fez nenhuma diferença entre nós e eles; ele perdoou os pecados deles porque eles creram.
10 T̃eʼñapaʼ esoʼmareʼtña ama pocteyeʼ senteñe ñeñt̃ atet̃ oʼ p̃ohua Yompor. Añecop ñeñt̃ ameʼñetsapaʼ esoʼmareʼtña semneñ oʼch senanet ñeñt̃ nanac t̃orrapoʼ entenet. Amaʼt ya judioneshaypaʼ amach errot̃eno oʼch yetsotua allohuen ñeñt̃ atet̃ anaret̃. Amaʼt yatañneshañpaʼc̈hoʼña ama etsoteteʼt̃e.
10 Então por que é que vocês estão querendo pôr Deus à prova, colocando uma carga nas costas dos que agora estão crendo? E essa carga nem nós nem os nossos antepassados pudemos carregar.
11 Añchaʼña yeñot eʼñe Yepartseshar Jesús pomuereñot̃paʼ oʼch yequeshp̃a, att̃ecmach queshpet ñamet.
11 Pelo contrário, por meio da graça do Senhor Jesus, nós, judeus, cremos e somos salvos do mesmo modo que os não judeus.
12 Ñeñt̃a eʼm allohuen ñeñt̃ apc̈hatsa allpaʼ alla momaʼrrtet. Att̃o eʼm̃ñochet. Bernabé ñam̃a Pablopaʼ ña nanac serrpareʼtatahuet. Añ serrpareʼtatanet att̃o Yomporpaʼ nanac ahuamencat̃ p̃anet ahuaña allempo serrpareʼtenetaʼ alloʼtsaʼyen ñeñt̃ ama judioneshayaye. Ñeñt̃oʼmarña orrtatanet ñeñt̃ ama puentareto ñeñt̃chaʼ eñotatahuet añmapaʼ poʼñoc̈h Yomporeshot̃ huena.
12 Então todos os que estavam ali ficaram calados e escutaram Barnabé e Paulo contarem todos os milagres e maravilhas que Deus tinha feito por meio deles entre os não judeus.
13 Oʼ serrpareʼtuetpaʼ allempoñapaʼ atet̃ ot ñam̃a Jacobo.
13 Quando eles terminaram de falar, Tiago disse: — Meus irmãos, escutem!
14 Simón Pedropaʼ oʼ serrpareʼtatuas atet̃ Yompor t̃eʼpaʼ oʼ orrtatan pomuereña añecop ñeñt̃ amaʼt ama judioneshayaye. Ñam̃a ahuoʼt orrtatan pomuereña añecop ñeñt̃chaʼ ameʼñatahuet att̃och ayeʼchoc̈htatoñet Yompor paʼsoʼcheñ ñamet.
14 Simão acabou de explicar como Deus primeiro mostrou o seu cuidado pelos não judeus, escolhendo do meio deles um povo que seria dele.
15 Poʼñoc̈h t̃eʼpaʼ oʼ etsota ñeñt̃ atet̃ oteney ñeñt̃ aʼm̃tayeʼt̃ Yompor poʼñoñ ahuat̃. Añpaʼ ñeñt̃ atet̃ quellquëʼt̃ ahuat̃ atet̃ ñerraʼm Yompor otatseʼt̃:
15 As palavras dos profetas estão bem de acordo com isso, pois as Escrituras Sagradas dizem:
16 Allempo oʼch meten shonteʼ charpaʼ napaʼ oʼch alla norrtaterr puesheñarr ñeñt̃ David poʼm̃renñot̃ ñeñt̃chaʼ ahuamencat̃tatsa atet̃ ahuamencat̃teʼt̃ ahuat̃ paʼtañ David. T̃arroʼmar shonteʼ char amaʼt puesheñarrapaʼ ama orrteno David poʼm̃renñot̃ ñeñt̃ nanac ahuamencat̃.
16 “Depois disso eu voltarei — diz o Senhor — e construirei de novo o reino de Davi, que é como uma casa que caiu. Juntarei de novo os pedaços dela e tornarei a levantá-la.
17 Añecopchaʼ norrtater allochñapaʼ amaʼt poʼpoñec̈hno acheñeneshaʼ amaʼt ñeñt̃ ama judioneshayaye oʼch ameʼñaʼhueret ñamet Yompor, ñam̃a allohuen erraʼtsenchaʼ muenats.
17 Assim todas as outras pessoas, todos os outros povos que eu chamei para serem meus, vão procurar conhecer o Senhor. Assim diz o Senhor,
18 Atet̃ ot Yompor ñeñt̃ara ñeñt̃ eñotatey ahuat̃ot̃eñ ñeñt̃chaʼ atet̃ p̃a. Añpaʼ allohua ot ñeñt̃ aʼm̃tayeʼt̃ Yompor poʼñoñ ahuat̃.
18 que anunciou essas coisas desde os tempos antigos.”
19 Alla oterrerr Jacobo:
19 E Tiago continuou: — A minha opinião é esta: eu acho que não devemos atrapalhar os não judeus que estão se convertendo a Deus.
20 T̃eʼpaʼ aña pocteʼ oʼch yequellcanet ñeñt̃chaʼ ama p̃atsteto ñeñt̃paʼ añ: Amach rratsteto poʼchets ñeñt̃ muetsenet ayec̈hcataret̃ecop ñeñt̃ poʼyomporer pen ñeñt̃ ama judioneshayaye ñeñt̃ara ñeñt̃ ama ameʼñetso. Ñam̃a oʼch yotanet amach chetapretatsteto t̃aporets. Ñam̃a oʼch yotanet amach rratsteto ñeñt̃ muetsenet ñeñt̃ att̃a aʼpam̃aret̃, ñam̃a amach rratsteto ñeñt̃ ñoʼshetsa oño. Ñam̃a amach es rratsteto es poʼrras.
20 Penso que devemos escrever a eles uma carta, dizendo que não comam a carne de animais que foram oferecidos em sacrifício aos ídolos, que não pratiquem imoralidade sexual, que não comam a carne de nenhum animal que tenha sido estrangulado e que não comam sangue.
21 Alla oterrerr Jacobo:
21 Pois, desde os tempos antigos, a Lei de Moisés tem sido lida todos os sábados nas sinagogas , e as suas palavras são anunciadas em todas as cidades.
22 Allempoñapaʼ oʼ aʼpoctachet oʼch net puesheñaʼtets ñeñt̃ eʼñe alloʼmarneshaʼ ñeñt̃chaʼ mueñet Antioquío, oʼch cot̃eret Pablo ñam̃a Bernabé. Atet̃paʼ eʼñe pocteʼ eñch allohuen—Jesús puellsensarneshaʼ ñam̃a ñeñt̃ pomporneshaʼ penet, amaʼt ñam̃a allohuen ñeñt̃ ameʼñetsa all. Añ net Judas Barsabás ñam̃a Silas. Añña epsheña acheñpaʼ eʼñe cohuen eñch allohuen ñeñt̃ ameʼñetsa.
22 Então os apóstolos e os presbíteros , com o apoio de toda a igreja, resolveram escolher entre eles alguns homens e mandá-los para Antioquia com Paulo e Barnabé. Os escolhidos foram Judas, chamado Barsabás, e Silas. Esses dois homens eram muito respeitados pelos membros da igreja.
23 Ñetpaʼ oʼ anmuet, ñeñt̃ atet̃ oten carta:
23 E mandaram por eles a seguinte carta: “Nós, os apóstolos e os presbíteros, irmãos de vocês, mandamos saudações aos nossos irmãos não judeus que vivem em Antioquia e na
24 Oʼch yotas, yapaʼ oʼ yeʼmareʼch oʼ c̈hap sesho puesheñaʼtets acheñ arrot̃ ñeñt̃ muenets oʼch aʼmñechatasa. Ñetñapaʼ oʼ nanac moññeʼtatasa soct̃ap̃ña. T̃arraña t̃eʼñapaʼ oʼch yotas, añ acheñpaʼ ama yayeʼ mueñenaye.
24 “Soubemos que alguns do nosso grupo foram até aí e disseram coisas que criaram problemas para vocês. Porém não foi com a nossa autorização que eles fizeram isso.
25 Ñeñt̃oʼmar pocteʼ yenteñ allohueney oʼch yeneʼ epsheña acheñ ñeñt̃chaʼ yemñonas epuet Bernabé ñam̃a Pablo ñeñt̃ nanac yemuerena.
25 Portanto, nós todos resolvemos, sem nenhum voto contra, escolher alguns homens e mandá-los a vocês. Eles vão com os nossos queridos irmãos Barnabé e Paulo,
26 T̃arroʼmar nanac yemorrentenanet ahuañapaʼ all serrpareʼtenetaʼ autsañ mueneʼ amtsanataret̃etuet all. T̃arroʼmar eʼñe puemorrenteñot̃et Yepartseshar Jesucristo atet̃ ap̃aret̃tet.
26 que têm arriscado a sua vida a serviço do nosso Senhor Jesus Cristo.
27 Añ yemñonas Judas ñam̃a Silas. Ñetpaʼ oʼch serrpareʼtatensetaʼ ora atet̃ yoten ya arr.
27 Estamos enviando, então, Judas e Silas para falarem pessoalmente com vocês sobre estas coisas que estamos escrevendo.
28 Parets Puecamquëñpaʼ oʼ eñotatey ñeñt̃ eʼñe pocteʼ yenten ñeñt̃chaʼ yenonas. Amach aña yenonaso ñeñt̃ nanac t̃orrapoʼ. T̃eʼpaʼ añ palltetsa ñeñt̃chaʼ atet̃ sep̃a.
28 Porque o Espírito Santo e nós mesmos resolvemos não pôr nenhuma carga sobre vocês, a não ser estas proibições que são, de fato, necessárias:
29 Amach serratsto poʼchets ñeñt̃ muetsenet ayec̈hcataret̃ecop ñeñt̃ poʼyomporer penet. Ñam̃a amach serratsto ñeñt̃ muetsenet ñeñt̃ att̃a aʼpam̃aret̃. Ñam̃a amach serratsto es poʼrras. Ñam̃a amach sechtapretatsto t̃aporets. Ñerraʼm amach atet̃ sep̃o ñeñt̃paʼ eʼñech pocteʼ. Añpaʼ ñeñt̃ach yotas. Yomporepaʼch saʼnataya.” Añpaʼ allohua huañ ñeñt̃ atet̃ oten carta.
29 não comam a carne de nenhum animal que tenha sido oferecido em sacrifício aos ídolos; não comam o sangue nem a carne de nenhum animal que tenha sido estrangulado; e não pratiquem imoralidade sexual. Vocês agirão muito bem se não fizerem essas coisas. Saúde a todos!”
30 Allempoñapaʼ oʼ mueñet Judas ñam̃a Silas epuet Pablo ñam̃a Bernabé. Oʼ ahuanerret Antioquío. C̈hac̈herret Antioquíopaʼ oʼ apc̈hatuet allohuen acheñeneshaʼpaʼ oʼ aposanet añ carta.
30 Então mandaram que os quatro partissem, e eles foram para Antioquia. Lá reuniram os cristãos e entregaram a carta.
31 Ñeñt̃ apc̈hatsapaʼ oʼ lleyet añ carta. Lleyaʼhuetpaʼ nanac coshatanet ñeñt̃ atet̃ act̃apeʼchataret̃tet cartot̃.
31 Quando estes a leram, ficaram muito alegres com as palavras de ânimo que havia nela.
32 Añña Judas ñam̃a Silas, ñetpaʼc̈hoʼña nanac aʼpot̃oñet Yompor poʼñoñ ñamet. Ñetpaʼc̈hoʼña aʼm̃tenet Yompor poʼñoñ. Nanac serrpareʼtatet. Oʼ cot̃apeʼchachet eʼñe cohuen ñeñt̃ ameʼñetsa allochñapaʼ huomencchaʼ pet pueyoc̈her.
32 Judas e Silas, que eram profetas , falaram muito com os irmãos, dando-lhes assim ânimo e força.
33 Oʼ allponmatet allpaʼ allempoñapaʼ secherret allot̃ amñaret̃tet ahuaña. Ñeñt̃ ameʼñatsa Antioquíopaʼ oʼ soʼtneret eʼñe cohuen, otanet:
33 Eles passaram algum tempo ali, e depois os irmãos, fazendo votos de boa viagem, os mandaram de volta para aqueles que os tinham enviado.
34 T̃arraña Silaspaʼ mueneñ oʼch aʼpa all, Judaspaʼ oʼch ahuerr.
34 [Porém Silas achou melhor ficar ali.]
35 Añña Pablo ñam̃a Bernabé allponmaterret Antioquío. Yec̈hatapreteretaʼ epuet poʼpoñec̈hno ñeñt̃ yec̈hatets all. Serrpareʼtapreteretaʼ Yompor poñoñ epuet poʼpoñec̈hno.
35 Mas Paulo e Barnabé ficaram algum tempo em Antioquia. Eles e muitos outros cristãos ensinavam e anunciavam a palavra do Senhor. A segunda viagem missionária de Paulo
36 Att̃eñapaʼ oʼ atomat Pabloñapaʼ otan Bernabé:
36 Algum tempo depois, Paulo disse a Barnabé: — Vamos voltar e visitar os irmãos em todas as cidades onde já anunciamos a palavra do Senhor. Vamos ver se eles estão bem.
37 Bernabéñapaʼ aña eʼñe pocteʼ ent oʼch cot̃aʼner Juan Marcos.
37 Barnabé queria levar João Marcos.
38 T̃arraña Pablopaʼ ama pocteyeʼ eñche t̃arroʼmar ahuaña allempo c̈hapuet Panfilio, Juan Marcospaʼ c̈ha saʼnerranet, oʼ puerrerra. Ama alloʼna yenpuenaneto all serrpareʼtyeset.
38 Porém Paulo não queria, pois Marcos não tinha ficado com eles até o fim da primeira viagem missionária, mas os havia deixado na província da Panfília.
39 Ama errot̃eno aʼpoctacheto, c̈ha saʼnmannerret. Bernabépaʼ aña aner Marcos. Oʼ ahuam̃p̃set boto, c̈hac̈herret Chipro.
39 Por isso eles tiveram uma discussão tão forte, que se separaram. Barnabé levou João Marcos consigo e embarcou para a ilha de Chipre,
40 Pabloñapaʼ aña eʼñe pocteʼ ent oʼch anerran Silas. Ñeñt̃ ameʼñetsa allpaʼ oʼ soʼtneret, eʼñe cohuen otneret:
40 enquanto que Paulo escolheu Silas e seguiu viagem, depois que os irmãos o entregaram aos cuidados do Senhor.
41 Asuenetaʼ Sirioʼmar ñam̃a Cilicioʼmar. Allot̃ñapaʼ yenpuet allohuen ñeñt̃ pameʼñeñot̃ apc̈hetsa parro. Oʼ yenpuet añecop att̃och huomencchaʼ pet pueyoc̈her.
41 E Paulo atravessou a província da Síria e a região da Cilícia, dando força às igrejas.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.