Atos 15

Yompor Poʼñoñ ñeñt ̃ attõ Yepartseshar Jesucristo eʼñe etserra aʼpoctaterrnay Yomporesho (AMENT) vs ARA

Sair da comparação
ARA Almeida Revista e Atualizada 1993
1 Att̃eñapaʼ c̈hap ñam̃a acheñ ñeñt̃ huetsa Judeot̃. C̈hapuetpaʼ oʼ yec̈hatoset ñeñt̃ ameʼñetsa all, atet̃ otosanet:
1 Alguns indivíduos que desceram da Judeia ensinavam aos irmãos: Se não vos circuncidardes segundo o costume de Moisés, não podeis ser salvos.
2 Añña Pablo ñam̃a Bernabépaʼ ama pocteyeʼ eñcheto atet̃. Ñetpaʼ atet̃ otet:
2 Tendo havido, da parte de Paulo e Barnabé, contenda e não pequena discussão com eles, resolveram que esses dois e alguns outros dentre eles subissem a Jerusalém, aos apóstolos e presbíteros, com respeito a esta questão.
3 Oʼ soʼtuanma ñeñt̃ ameʼñetsapaʼ ahuanmuet. Arr oñmuet Fenicioʼmar allot̃ñapaʼ ahuanmuet Samarioʼmar. Allña oñemuanmuetpaʼ all serrpareʼtyesnomuet. Añ serrpareʼtyesnomuet att̃o oʼ ameʼña ñeñt̃ ama judioneshayaye. Pameʼñeñot̃etpaʼ oʼ aʼypoʼñaʼhuerret ñeñt̃ ahuat̃ poct̃ap̃ñet. Ñeñt̃ña nanac coshateʼña allohuen ñeñt̃ ameʼñetsa.
3 Enviados, pois, e até certo ponto acompanhados pela igreja, atravessaram as províncias da Fenícia e Samaria e, narrando a conversão dos gentios, causaram grande alegria a todos os irmãos.
4 Oʼ c̈hapuet Jerusaléñopaʼ eʼñe cohuen agapanet Jesús puellsensarneshaʼ ñam̃a ñeñt̃ pomporneshaʼ pen ñeñt̃ ameʼñetsa all. Ñam̃a allohuen ñeñt̃ ameʼñetsa allpaʼ oʼ agapanet eʼñe cohuen. Allempoñapaʼ serrpareʼtatoset ora allohuen atet̃ yenpanet Yompor.
4 Tendo eles chegado a Jerusalém, foram bem-recebidos pela igreja, pelos apóstolos e pelos presbíteros e relataram tudo o que Deus fizera com eles.
5 T̃arraña patantarr fariseoneshaʼ ñeñt̃ ameʼñetsapaʼ oʼ tantapaʼ atet̃ ot:
5 Insurgiram-se, entretanto, alguns da seita dos fariseus que haviam crido, dizendo: É necessário circuncidá-los e determinar-lhes que observem a lei de Moisés.
6 Ñeñt̃oʼmarña Jesús puellsensarneshaʼ, ñam̃a ñeñt̃ pomporneshaʼ pen ñeñt̃ ameʼñetsa allpaʼ oʼ apc̈het att̃och aʼpoctachet est̃eʼ poctetsa ñeñt̃chaʼ atet̃ pet.
6 Então, se reuniram os apóstolos e os presbíteros para examinar a questão.
7 Ñeñt̃oʼmarña alla nanac es otannaʼtyeset. Allempoñapaʼ oʼ tanta Pedro. Tantapaʼ atet̃ otanet:
7 Havendo grande debate, Pedro tomou a palavra e lhes disse: Irmãos, vós sabeis que, desde há muito, Deus me escolheu dentre vós para que, por meu intermédio, ouvissem os gentios a palavra do evangelho e cressem.
8 Ñehua, Yomporpaʼ entennay yeyoc̈her. Ñapaʼ eñoteñ amaʼt añ ñeñt̃ ama judioneshayaye oʼ ameʼñyet pueyoc̈hreto. Ñeñt̃oʼmarña oʼ chorratanet Puecamquëñ att̃ecma atet̃ chorrenya yam̃a. Att̃oña eñotatey eʼñe pocteʼ entenanet ñamet.
8 Ora, Deus, que conhece os corações, lhes deu testemunho, concedendo o Espírito Santo a eles, como também a nós nos concedera.
9 Ñeñt̃oʼmar yeñoteñ ama yapt̃ayaya morrentenyo Yompor. Añña amaʼt ñetpaʼ morrentenanet amaʼt ñeñt̃ ama judioneshayaye. Pameʼñeñot̃etpaʼ ahuoʼt eʼshohuerranet poʼchñar ñeñt̃ pueyoc̈hroʼtsaʼyenet.
9 E não estabeleceu distinção alguma entre nós e eles, purificando-lhes pela fé o coração.
10 T̃eʼñapaʼ esoʼmareʼtña ama pocteyeʼ senteñe ñeñt̃ atet̃ oʼ p̃ohua Yompor. Añecop ñeñt̃ ameʼñetsapaʼ esoʼmareʼtña semneñ oʼch senanet ñeñt̃ nanac t̃orrapoʼ entenet. Amaʼt ya judioneshaypaʼ amach errot̃eno oʼch yetsotua allohuen ñeñt̃ atet̃ anaret̃. Amaʼt yatañneshañpaʼc̈hoʼña ama etsoteteʼt̃e.
10 Agora, pois, por que tentais a Deus, pondo sobre a cerviz dos discípulos um jugo que nem nossos pais puderam suportar, nem nós?
11 Añchaʼña yeñot eʼñe Yepartseshar Jesús pomuereñot̃paʼ oʼch yequeshp̃a, att̃ecmach queshpet ñamet.
11 Mas cremos que fomos salvos pela graça do Senhor Jesus, como também aqueles o foram.
12 Ñeñt̃a eʼm allohuen ñeñt̃ apc̈hatsa allpaʼ alla momaʼrrtet. Att̃o eʼm̃ñochet. Bernabé ñam̃a Pablopaʼ ña nanac serrpareʼtatahuet. Añ serrpareʼtatanet att̃o Yomporpaʼ nanac ahuamencat̃ p̃anet ahuaña allempo serrpareʼtenetaʼ alloʼtsaʼyen ñeñt̃ ama judioneshayaye. Ñeñt̃oʼmarña orrtatanet ñeñt̃ ama puentareto ñeñt̃chaʼ eñotatahuet añmapaʼ poʼñoc̈h Yomporeshot̃ huena.
12 E toda a multidão silenciou, passando a ouvir a Barnabé e a Paulo, que contavam quantos sinais e prodígios Deus fizera por meio deles entre os gentios.
13 Oʼ serrpareʼtuetpaʼ allempoñapaʼ atet̃ ot ñam̃a Jacobo.
13 Depois que eles terminaram, falou Tiago, dizendo: Irmãos, atentai nas minhas palavras:
14 Simón Pedropaʼ oʼ serrpareʼtatuas atet̃ Yompor t̃eʼpaʼ oʼ orrtatan pomuereña añecop ñeñt̃ amaʼt ama judioneshayaye. Ñam̃a ahuoʼt orrtatan pomuereña añecop ñeñt̃chaʼ ameʼñatahuet att̃och ayeʼchoc̈htatoñet Yompor paʼsoʼcheñ ñamet.
14 expôs Simão como Deus, primeiramente, visitou os gentios, a fim de constituir dentre eles um povo para o seu nome.
15 Poʼñoc̈h t̃eʼpaʼ oʼ etsota ñeñt̃ atet̃ oteney ñeñt̃ aʼm̃tayeʼt̃ Yompor poʼñoñ ahuat̃. Añpaʼ ñeñt̃ atet̃ quellquëʼt̃ ahuat̃ atet̃ ñerraʼm Yompor otatseʼt̃:
15 Conferem com isto as palavras dos profetas, como está escrito:
16 Allempo oʼch meten shonteʼ charpaʼ napaʼ oʼch alla norrtaterr puesheñarr ñeñt̃ David poʼm̃renñot̃ ñeñt̃chaʼ ahuamencat̃tatsa atet̃ ahuamencat̃teʼt̃ ahuat̃ paʼtañ David. T̃arroʼmar shonteʼ char amaʼt puesheñarrapaʼ ama orrteno David poʼm̃renñot̃ ñeñt̃ nanac ahuamencat̃.
16 Cumpridas estas coisas, voltarei e reedificarei o tabernáculo caído de Davi; e, levantando-o de suas ruínas, restaurá-lo-ei.
17 Añecopchaʼ norrtater allochñapaʼ amaʼt poʼpoñec̈hno acheñeneshaʼ amaʼt ñeñt̃ ama judioneshayaye oʼch ameʼñaʼhueret ñamet Yompor, ñam̃a allohuen erraʼtsenchaʼ muenats.
17 Para que os demais homens busquem o Senhor, e também todos os gentios sobre os quais tem sido invocado o meu nome,
18 Atet̃ ot Yompor ñeñt̃ara ñeñt̃ eñotatey ahuat̃ot̃eñ ñeñt̃chaʼ atet̃ p̃a. Añpaʼ allohua ot ñeñt̃ aʼm̃tayeʼt̃ Yompor poʼñoñ ahuat̃.
18 diz o Senhor, que faz estas coisas conhecidas desde séculos.
19 Alla oterrerr Jacobo:
19 Pelo que, julgo eu, não devemos perturbar aqueles que, dentre os gentios, se convertem a Deus,
20 T̃eʼpaʼ aña pocteʼ oʼch yequellcanet ñeñt̃chaʼ ama p̃atsteto ñeñt̃paʼ añ: Amach rratsteto poʼchets ñeñt̃ muetsenet ayec̈hcataret̃ecop ñeñt̃ poʼyomporer pen ñeñt̃ ama judioneshayaye ñeñt̃ara ñeñt̃ ama ameʼñetso. Ñam̃a oʼch yotanet amach chetapretatsteto t̃aporets. Ñam̃a oʼch yotanet amach rratsteto ñeñt̃ muetsenet ñeñt̃ att̃a aʼpam̃aret̃, ñam̃a amach rratsteto ñeñt̃ ñoʼshetsa oño. Ñam̃a amach es rratsteto es poʼrras.
20 mas escrever-lhes que se abstenham das contaminações dos ídolos, bem como das relações sexuais ilícitas, da carne de animais sufocados e do sangue.
21 Alla oterrerr Jacobo:
21 Porque Moisés tem, em cada cidade, desde tempos antigos, os que o pregam nas sinagogas, onde é lido todos os sábados.
22 Allempoñapaʼ oʼ aʼpoctachet oʼch net puesheñaʼtets ñeñt̃ eʼñe alloʼmarneshaʼ ñeñt̃chaʼ mueñet Antioquío, oʼch cot̃eret Pablo ñam̃a Bernabé. Atet̃paʼ eʼñe pocteʼ eñch allohuen—Jesús puellsensarneshaʼ ñam̃a ñeñt̃ pomporneshaʼ penet, amaʼt ñam̃a allohuen ñeñt̃ ameʼñetsa all. Añ net Judas Barsabás ñam̃a Silas. Añña epsheña acheñpaʼ eʼñe cohuen eñch allohuen ñeñt̃ ameʼñetsa.
22 Então, pareceu bem aos apóstolos e aos presbíteros, com toda a igreja, tendo elegido homens dentre eles, enviá-los, juntamente com Paulo e Barnabé, a Antioquia: foram Judas, chamado Barsabás, e Silas, homens notáveis entre os irmãos,
23 Ñetpaʼ oʼ anmuet, ñeñt̃ atet̃ oten carta:
23 escrevendo, por mão deles: Os irmãos, tanto os apóstolos como os presbíteros, aos irmãos de entre os gentios em Antioquia, Síria e Cilícia, saudações.
24 Oʼch yotas, yapaʼ oʼ yeʼmareʼch oʼ c̈hap sesho puesheñaʼtets acheñ arrot̃ ñeñt̃ muenets oʼch aʼmñechatasa. Ñetñapaʼ oʼ nanac moññeʼtatasa soct̃ap̃ña. T̃arraña t̃eʼñapaʼ oʼch yotas, añ acheñpaʼ ama yayeʼ mueñenaye.
24 Visto sabermos que alguns [que saíram] de entre nós, sem nenhuma autorização, vos têm perturbado com palavras, transtornando a vossa alma,
25 Ñeñt̃oʼmar pocteʼ yenteñ allohueney oʼch yeneʼ epsheña acheñ ñeñt̃chaʼ yemñonas epuet Bernabé ñam̃a Pablo ñeñt̃ nanac yemuerena.
25 pareceu-nos bem, chegados a pleno acordo, eleger alguns homens e enviá-los a vós outros com os nossos amados Barnabé e Paulo,
26 T̃arroʼmar nanac yemorrentenanet ahuañapaʼ all serrpareʼtenetaʼ autsañ mueneʼ amtsanataret̃etuet all. T̃arroʼmar eʼñe puemorrenteñot̃et Yepartseshar Jesucristo atet̃ ap̃aret̃tet.
26 homens que têm exposto a vida pelo nome de nosso Senhor Jesus Cristo.
27 Añ yemñonas Judas ñam̃a Silas. Ñetpaʼ oʼch serrpareʼtatensetaʼ ora atet̃ yoten ya arr.
27 Enviamos, portanto, Judas e Silas, os quais pessoalmente vos dirão também estas coisas.
28 Parets Puecamquëñpaʼ oʼ eñotatey ñeñt̃ eʼñe pocteʼ yenten ñeñt̃chaʼ yenonas. Amach aña yenonaso ñeñt̃ nanac t̃orrapoʼ. T̃eʼpaʼ añ palltetsa ñeñt̃chaʼ atet̃ sep̃a.
28 Pois pareceu bem ao Espírito Santo e a nós não vos impor maior encargo além destas coisas essenciais:
29 Amach serratsto poʼchets ñeñt̃ muetsenet ayec̈hcataret̃ecop ñeñt̃ poʼyomporer penet. Ñam̃a amach serratsto ñeñt̃ muetsenet ñeñt̃ att̃a aʼpam̃aret̃. Ñam̃a amach serratsto es poʼrras. Ñam̃a amach sechtapretatsto t̃aporets. Ñerraʼm amach atet̃ sep̃o ñeñt̃paʼ eʼñech pocteʼ. Añpaʼ ñeñt̃ach yotas. Yomporepaʼch saʼnataya.” Añpaʼ allohua huañ ñeñt̃ atet̃ oten carta.
29 que vos abstenhais das coisas sacrificadas a ídolos, bem como do sangue, da carne de animais sufocados e das relações sexuais ilícitas; destas coisas fareis bem se vos guardardes. Saúde.
30 Allempoñapaʼ oʼ mueñet Judas ñam̃a Silas epuet Pablo ñam̃a Bernabé. Oʼ ahuanerret Antioquío. C̈hac̈herret Antioquíopaʼ oʼ apc̈hatuet allohuen acheñeneshaʼpaʼ oʼ aposanet añ carta.
30 Os que foram enviados desceram logo para Antioquia e, tendo reunido a comunidade, entregaram a epístola.
31 Ñeñt̃ apc̈hatsapaʼ oʼ lleyet añ carta. Lleyaʼhuetpaʼ nanac coshatanet ñeñt̃ atet̃ act̃apeʼchataret̃tet cartot̃.
31 Quando a leram, sobremaneira se alegraram pelo conforto recebido.
32 Añña Judas ñam̃a Silas, ñetpaʼc̈hoʼña nanac aʼpot̃oñet Yompor poʼñoñ ñamet. Ñetpaʼc̈hoʼña aʼm̃tenet Yompor poʼñoñ. Nanac serrpareʼtatet. Oʼ cot̃apeʼchachet eʼñe cohuen ñeñt̃ ameʼñetsa allochñapaʼ huomencchaʼ pet pueyoc̈her.
32 Judas e Silas, que eram também profetas, consolaram os irmãos com muitos conselhos e os fortaleceram.
33 Oʼ allponmatet allpaʼ allempoñapaʼ secherret allot̃ amñaret̃tet ahuaña. Ñeñt̃ ameʼñatsa Antioquíopaʼ oʼ soʼtneret eʼñe cohuen, otanet:
33 Tendo-se demorado ali por algum tempo, os irmãos os deixaram voltar em paz aos que os enviaram.
34 T̃arraña Silaspaʼ mueneñ oʼch aʼpa all, Judaspaʼ oʼch ahuerr.
34 [Mas pareceu bem a Silas permanecer ali.]
35 Añña Pablo ñam̃a Bernabé allponmaterret Antioquío. Yec̈hatapreteretaʼ epuet poʼpoñec̈hno ñeñt̃ yec̈hatets all. Serrpareʼtapreteretaʼ Yompor poñoñ epuet poʼpoñec̈hno.
35 Paulo e Barnabé demoraram-se em Antioquia, ensinando e pregando, com muitos outros, a palavra do Senhor.
36 Att̃eñapaʼ oʼ atomat Pabloñapaʼ otan Bernabé:
36 Alguns dias depois, disse Paulo a Barnabé: Voltemos, agora, para visitar os irmãos por todas as cidades nas quais anunciamos a palavra do Senhor, para ver como passam.
37 Bernabéñapaʼ aña eʼñe pocteʼ ent oʼch cot̃aʼner Juan Marcos.
37 E Barnabé queria levar também a João, chamado Marcos.
38 T̃arraña Pablopaʼ ama pocteyeʼ eñche t̃arroʼmar ahuaña allempo c̈hapuet Panfilio, Juan Marcospaʼ c̈ha saʼnerranet, oʼ puerrerra. Ama alloʼna yenpuenaneto all serrpareʼtyeset.
38 Mas Paulo não achava justo levarem aquele que se afastara desde a Panfília, não os acompanhando no trabalho.
39 Ama errot̃eno aʼpoctacheto, c̈ha saʼnmannerret. Bernabépaʼ aña aner Marcos. Oʼ ahuam̃p̃set boto, c̈hac̈herret Chipro.
39 Houve entre eles tal desavença, que vieram a separar-se. Então, Barnabé, levando consigo a Marcos, navegou para Chipre.
40 Pabloñapaʼ aña eʼñe pocteʼ ent oʼch anerran Silas. Ñeñt̃ ameʼñetsa allpaʼ oʼ soʼtneret, eʼñe cohuen otneret:
40 Mas Paulo, tendo escolhido a Silas, partiu encomendado pelos irmãos à graça do Senhor.
41 Asuenetaʼ Sirioʼmar ñam̃a Cilicioʼmar. Allot̃ñapaʼ yenpuet allohuen ñeñt̃ pameʼñeñot̃ apc̈hetsa parro. Oʼ yenpuet añecop att̃och huomencchaʼ pet pueyoc̈her.
41 E passou pela Síria e Cilícia, confirmando as igrejas.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.