Apocalipse 14
Yompor Poʼñoñ ñeñt ̃ attõ Yepartseshar Jesucristo eʼñe etserra aʼpoctaterrnay Yomporesho (AMENT) vs ARA
1 Allempoña na cohuerrtsanerrpaʼ alla nentererr Cristo all t̃en Siónap̃no. All orrtena eʼñe atet̃ orrtena ñerraʼm Carrnero. All t̃omc̈hen ñam̃a shonteʼ acheñeneshaʼ. Ñeñt̃ acheñeneshaʼpaʼ alloʼtsen ciento cuarenta cuatro mil acheñeneshaʼ ñeñt̃ emchorrenaya Cristo. Ñeñt̃ña acheñeneshaʼpaʼ eʼñe ayatoʼmaʼtaret̃ocheʼ. Puetoʼmuetopaʼ all naʼyeññañet Cristo paʼsoʼcheñ ñeñt̃ atmaʼntataret̃ Carrnero, ñam̃a Pompor paʼsoʼcheñ ñeñt̃ara ya Yeyomporer.
1 Olhei, e eis o Cordeiro em pé sobre o monte Sião, e com ele cento e quarenta e quatro mil, tendo na fronte escrito o seu nome e o nome de seu Pai.
2 Allñapaʼ neʼmuen ñeñt̃ huomenc eʼmorrtetsa, arrot̃ huena entot̃. Atarr huomenc eʼmorrtena atet̃ ñerraʼm all etsaseʼtena shonteʼ oñec̈hno ñeñt̃ atarr huomenc maʼmoretets. Poʼmaʼmoreteñapaʼ atarr huomenc eʼmorrtena c̈ha ottena ñerraʼm c̈ho t̃ecor-rraren huomenc ñeñt̃ yoten tatsllareʼ. Ñeñt̃ maʼmoretets all añepaʼt maʼmoretets ñeñt̃ shontetsa acheñeneshaʼ all añepaʼt aʼmaʼmoretenet arpa.
2 Ouvi uma voz do céu como voz de muitas águas, como voz de grande trovão; também a voz que ouvi era como de harpistas quando tangem a sua harpa.
3 Allñapaʼ cohuentatenet morreñets ñeñt̃ eʼñe etserra morreñets all Yompor poʼconaño. Alloʼtsen ñam̃a paʼtatsoʼmar ñeñt̃ berrmaʼt̃tetsa, ñam̃a alloʼtsaʼyen ñeñt̃ sherbeneʼ Yompor ñeñt̃ epoch c̈harraʼ ñeñt̃ puechetsa paʼtatssheña. Amaʼt eʼñe puesheñarrapaʼ ama eseshayeʼ yec̈henayeña añ morreñets ñeñt̃ etserra. Añña eñoteneʼ ñeñt̃ ciento cuarenta cuatro mil acheñeneshaʼ ñeñt̃ aʼqueshp̃ataret̃tetsa añe patsrot̃.
3 Entoavam novo cântico diante do trono, diante dos quatro seres viventes e dos anciãos. E ninguém pôde aprender o cântico, senão os cento e quarenta e quatro mil que foram comprados da terra.
4 Ñetpaʼ ama aʼsosyateneto att̃o yorayeñet coyaneshaʼ t̃arroʼmar ñetpaʼ eʼñe cohuen correnet. Ñetpaʼ añ eʼñe cohuen cot̃enet Cristo ñeñt̃ tomaʼntenaya Carrnero. All amaʼt erra mueneʼ sen Cristo, ñetñapaʼ eʼñech cot̃aʼneñet cohuen. Ñetpaʼ eʼñe ñanom aʼqueshp̃ataret̃tet att̃oña ñetpaʼ anaret̃tenet atet̃ ñerraʼmrrat̃eʼ ñeñt̃ ñanom yapueñ Yompor ñeñt̃ atarr cohuen, ñeñt̃ara oʼpatena ñam̃a Cristo ñeñt̃ atmaʼntataret̃ Carrnero.
4 São estes os que não se macularam com mulheres, porque são castos. São eles os seguidores do Cordeiro por onde quer que vá. São os que foram redimidos dentre os homens, primícias para Deus e para o Cordeiro;
5 Amaʼt puesheñarrot̃etapaʼ ama shequëneto amaʼt eʼñe mamesha. Ñetpaʼ eʼñe cohuen orretyenet amach errot̃enot̃ otteñeʼcharet̃terreto amaʼt ahuat̃a all Yompor poʼconaño.
5 e não se achou mentira na sua boca; não têm mácula.
6 Allempoña napaʼ alla nenterrerr poʼpoñ mellañot̃eñ all anomaʼmtena allpononet̃ enonet̃. Ñapaʼ ñeñt̃ña serrpareʼtatenahuet cohuen ñoñets ñeñt̃ ama ahuañaño ñeñt̃ alloch yequeshperra. Añ cohuen ñoñets ñeñt̃chaʼ serrpareʼtatan allohuen paʼnamen acheñeneshaʼ ñeñt̃ yec̈haʼyetsa añe patsro, amaʼt ora allemeñ paʼnamen anetsoc̈hno ñeñt̃ paʼnamen mereñtsorec̈hno ñeñt̃ eñosyets eʼñe poʼpoñeʼttsocma ñoñtso.
6 Vi outro anjo voando pelo meio do céu, tendo um evangelho eterno para pregar aos que se assentam sobre a terra, e a cada nação, e tribo, e língua, e povo,
7 Ñeñt̃ att̃o anomaʼmtena all, eñosnen, atarr huomenc eʼmorrtena, ñeñt̃paʼ atet̃ otnen:
7 dizendo, em grande voz: Temei a Deus e dai-lhe glória, pois é chegada a hora do seu juízo; e adorai aquele que fez o céu, e a terra, e o mar, e as fontes das águas.
8 Allempoñapaʼ alla cot̃aʼnererr poʼpoñ mellañot̃eñ ñeñt̃ puepañ mellañot̃eñ. Ñapaʼc̈hoʼña eñosnerrerr, ñeñt̃ñapaʼ atet̃ otnom:
8 Seguiu-se outro anjo, o segundo, dizendo: Caiu, caiu a grande Babilônia que tem dado a beber a todas as nações do vinho da fúria da sua prostituição.
9 Allempoñapaʼ alla cot̃aʼhuererr poʼpoñ mellañot̃eñ ñeñt̃ puemaʼpañ. Ñapaʼc̈hoʼña eñosnerrerr, poʼñoñpaʼ atarr huomenc eʼmorrtena, ñeñt̃ñapaʼ atet̃ otnerrerr:
9 Seguiu-se a estes outro anjo, o terceiro, dizendo, em grande voz: Se alguém adora a besta e a sua imagem e recebe a sua marca na fronte ou sobre a mão,
10 ñetñapaʼ aʼcoñchataret̃terretchaʼ, t̃arroʼmar Yomporña eʼñe poʼyoroc̈henñot̃paʼ ñachña eʼñe coñchatuerrahuet eʼñe poctacma. Tsoʼpaʼ ñeñt̃chaʼña mueroc̈htatuerrahuet ñam̃a ñeñt̃ epuet huorten tsoʼpaʼ ñeñt̃paʼ atarr shemasher ñeñt̃ otenet azufre. Allchaʼ aʼcoñchataret̃terret, allot̃chaʼña cohueretña allohuen mellañot̃eñnaneshac̈hno ñeñt̃ pueyochreshaʼ pen Parets. Cohueretchaʼ ñam̃a Cristo ñeñt̃ atmaʼntataret̃ Carrnero.
10 também esse beberá do vinho da cólera de Deus, preparado, sem mistura, do cálice da sua ira, e será atormentado com fogo e enxofre, diante dos santos anjos e na presença do Cordeiro.
11 Att̃och achamaret̃terret, tsoʼñapaʼ chepoten pamosoñ enonet̃ ñeñt̃ñapaʼ amach ahuañañat̃terro amaʼt errponaña. Amach huañerro amaʼt mamesha ñeñt̃ att̃o aʼcoñchataret̃tenet amaʼt yet̃o amaʼt ñam̃a tsapo. T̃arroʼmar ñetpaʼ aña maʼyochenet maʼyarrmaʼt̃ ñam̃a ayec̈hcataret̃ ñeñt̃ tomaʼntenaya ña. Ñam̃a muenateñet acheñ oʼch yacoʼm̃taʼchet oʼch noñet paʼcoʼmeto maʼyarrmaʼt̃ paʼsoʼcheñ amapaʼ puetoʼmo. Arrpaʼ allohua ñeñt̃ atet̃ ot mellañot̃eñ ñeñt̃ anomaʼmtetsa enoʼmar.
11 A fumaça do seu tormento sobe pelos séculos dos séculos, e não têm descanso algum, nem de dia nem de noite, os adoradores da besta e da sua imagem e quem quer que receba a marca do seu nome.
12 Ñeñt̃oʼmarña allohueney ñeñt̃ey eʼñe pueyochreshaʼ peney Parets ñeñt̃ey ameʼñenaya Yompor poʼñoñ ñeñt̃ atet̃ oteney ñeñt̃ey eʼñe yemtenaya Jesús, yocopñapaʼ añ poctetsa oʼch yaʼhuantaʼhuen eʼñe acop̃a ñeñt̃ allpon paʼnamen es yehuenoya.
12 Aqui está a perseverança dos santos, os que guardam os mandamentos de Deus e a fé em Jesus.
13 Allempoña na allpaʼ neʼmuerrerr ñoñets arrot̃ huena entot̃, ñeñt̃paʼ atet̃ oten:
13 Então, ouvi uma voz do céu, dizendo: Escreve: Bem-aventurados os mortos que, desde agora, morrem no Senhor. Sim, diz o Espírito, para que descansem das suas fadigas, pois as suas obras os acompanham.
14 Allempoña na cohuerrtsanerrpaʼ nenterrerr os atarr huallamaʼt̃. Ñeñt̃ña ospaʼ all anen puesheñarr ñeñt̃paʼ añepaʼt Jesús ñeñt̃ara Ñeñt̃ Acheñetosets arr patsro. Ñeñt̃ñapaʼ echoyoʼmet̃, ñeñt̃ña poʼchoyoʼm̃paʼ oro ñeñt̃ choyoʼm̃tena. Potot̃ñapaʼ orrenan cochell ñeñt̃ atoreʼgorrot̃ ñeñt̃ atarr nanac etsotañ ñeñt̃ otenet hoz.
14 Olhei, e eis uma nuvem branca, e sentado sobre a nuvem um semelhante a filho de homem, tendo na cabeça uma coroa de ouro e na mão uma foice afiada.
15 Allempoña Yompor paʼpacllot̃paʼ c̈haʼnom poʼpsheñeñ mellañot̃eñ. Ñañapaʼ otosan ñeñt̃ anets oso. Poʼñoññapaʼ atarr huomenc eʼmorrtena, ñeñt̃paʼ atet̃ otenan ñeñt̃ anets oso:
15 Outro anjo saiu do santuário, gritando em grande voz para aquele que se achava sentado sobre a nuvem: Toma a tua foice e ceifa, pois chegou a hora de ceifar, visto que a seara da terra já amadureceu!
16 Allempoña ñeñt̃ anets oso, ñañapaʼ oʼc̈hoʼ amatan ñeñt̃ oʼ pomellaʼhuen ora errap̃aren añe patsro. Ñañapaʼ oʼ aʼyapac̈han allem̃at̃eñ ñeñt̃ pomellets añe patsro.
16 E aquele que estava sentado sobre a nuvem passou a sua foice sobre a terra, e a terra foi ceifada.
17 Allempoña c̈haʼnerrerr poʼpsheñeñ mellañot̃eñ Yompor paʼpacllot̃ ñeñt̃ entoʼtsen. Ñapaʼc̈hoʼña orrenan poʼcchell ñeñt̃ atarr nanac etsotañ.
17 Então, saiu do santuário, que se encontra no céu, outro anjo, tendo ele mesmo também uma foice afiada.
18 Allempoñapaʼ c̈haʼnerrerr poʼpsheñeñ mellañot̃eñ. Ñapaʼ arrot̃ huapa alloʼtsen altar. Ñañapaʼ ñeñt̃ ahuamencat̃tetsa att̃och pomnaren penan tsoʼ. Ñañapaʼ otan ñeñt̃ occhellet̃. Poʼñoññapaʼ atarr huomenc eʼmorrtena, ñeñt̃paʼ atet̃ oten:
18 Saiu ainda do altar outro anjo, aquele que tem autoridade sobre o fogo, e falou em grande voz ao que tinha a foice afiada, dizendo: Toma a tua foice afiada e ajunta os cachos da videira da terra, porquanto as suas uvas estão amadurecidas!
19 Ñeñt̃ña mellañot̃eñ atet̃ oteñetpaʼ atet̃c̈hoʼ p̃a. Allempoña amatan poʼcchello uva ñeñt̃ añe patsroʼtsen oʼc̈hoʼ aʼyapac̈hach. Aʼyapac̈hatuepaʼ oʼ shontanña uva allchaʼ at̃mamaʼchet att̃och c̈haʼnmatoñet poʼñer. Ñeñt̃ñapaʼ añ tomaʼntena att̃o Yompor poʼyoroc̈henñot̃paʼ atarrchaʼ coñchaterran acheñeneshaʼ.
19 Então, o anjo passou a sua foice na terra, e vindimou a videira da terra, e lançou-a no grande lagar da cólera de Deus.
20 All at̃mamaʼteñet uva, pocollot̃paʼ tama aʼyent̃eʼtsen. Ñeñt̃ att̃o c̈haʼnen uva poʼñer ñeñt̃paʼ añ tomaʼntena oʼch chorrerr errasats arr patsro aʼyohuen ñeñt̃ allohuanen trescientos kilómetros ñam̃a enonet̃ c̈hapchaʼ eʼñe cahuall poʼfrenohua ñeñt̃ c̈hets eʼñe yellecaʼnohua.
20 E o lagar foi pisado fora da cidade, e correu sangue do lagar até aos freios dos cavalos, numa extensão de mil e seiscentos estádios.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Apocalipse 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.