2 Coríntios 7
Yompor Poʼñoñ ñeñt ̃ attõ Yepartseshar Jesucristo eʼñe etserra aʼpoctaterrnay Yomporesho (AMENT) vs NVT
1 Ñehua, eʼñe nemorrenteñot̃es, masheñneshachaʼ ñam̃a noc̈haneshachaʼ oʼ notuas atet̃ oteney Yompor ñeñt̃chaʼ atet̃ perrnay. Ñeñt̃oʼmarña t̃eʼpaʼ añ poctetsa yocop yapaʼ oʼch yesuanem ora allohuen ñeñt̃ c̈hocma aʼsosyateneʼ yechets ñam̃a ñeñt̃ c̈hocma aʼsosyateneʼ amaʼt yecamquëñ. Añña eʼñe yem̃chaʼnaʼteñot̃ Yomporpaʼ añchaʼña yemaʼyoc̈hrena ñeñt̃ pocteʼ enten ña.
1 Amados, visto que temos essas promessas, purifiquemo-nos de tudo que contamina o corpo ou o espírito, tornando-nos cada vez mais santos porque tememos a Deus.
2 Napaʼ atarr nemneñ, masheñneshachaʼ oʼch alla semorrenterrna eʼñe seyoc̈hrocmañen. Napaʼ amaʼt puesheñarrot̃esapaʼ ama c̈ho errot̃ nep̃aso, ñam̃a amaʼt puesheñarrot̃esa ama añeyeʼ neyc̈hataso ñeñt̃ ama cohuenayaye, ñam̃a amaʼt puesheñarrot̃esapaʼ ama c̈hoyeʼ neshcareʼtaso amaʼt eʼñe mamesha.
2 Peço-lhes que abram o coração para nós. Não prejudicamos ninguém, nem desencaminhamos ninguém, nem nos aproveitamos de ninguém.
3 Ñeñt̃paʼ ama añecpayeʼ notenso oʼch neyohuareʼtasa. Añecopña oʼ alla noterrserr eʼñe nemorrenteñot̃es ñeñt̃ atet̃ oʼ notuanmas. Poʼñoc̈hpaʼ atarr nemorrentensa eʼñe neyoc̈hrocmañen. Ñeñt̃oʼmarña napaʼ eʼñe pocteʼ nenteñ eʼñech parrocma yocrrena amaʼt ñam̃a eʼñech parrocma yerroma.
3 Não digo isso para condená-los. Já lhes disse que vocês estão em nosso coração. Estamos juntos, seja para morrer, seja para viver.
4 Napaʼ neñotenes sapaʼ c̈hocmach sep̃aʼyen ñeñt̃ cohuentetsa Yomporecop. Ñeñt̃oʼmarña napaʼ atarr nocshapretensa. Amaʼt nellquënañ nemueroc̈hteñot̃paʼ elloña oʼ alla nanac socshaterren.
4 Tenho muita confiança em vocês, e de vocês tenho muito orgulho. Vocês têm me encorajado grandemente e me proporcionado alegria, apesar de todas as nossas aflições.
5 Amaʼt allempo nec̈herr Macedoniopaʼ c̈hocma atarr nellcaʼhuerrerr alla. Allpaʼc̈hoʼña c̈hocma es nehuapoya paʼnamen ñeñt̃ña amaʼt mameshapaʼ ama eshcayeʼ neñmatataye neyoc̈hro att̃och eʼñe cohuen nellap̃sos muechet̃.
5 Quando chegamos à Macedônia, não tivemos nenhum descanso. Enfrentamos conflitos de todos os lados, com batalhas externas e temores internos.
6 Att̃eñapaʼ oʼ c̈herr masheñ Tito. Att̃o c̈herr masheñ Titopaʼ allempoña Yomporpaʼ alla coshaterren neyoc̈hro, ñeñt̃ara Yompor ñeñt̃ c̈hocma yocshateneʼ allempo es yellcateneʼ.
6 Mas Deus, que conforta os desanimados, nos encorajou com a chegada de Tito.
7 Ama eʼñe aña nocshataye att̃o c̈herr Tito, añña atarr nocshateneʼ ñeñt̃ att̃o eʼñe cohuen entapretensaʼ, ñapaʼc̈hoʼña atarr socshater. Ñehua, ñapaʼ eñotatuerren att̃o sapaʼ atarr oʼ seyerpuenna, ñam̃a oʼ eñotatuerren att̃o sellquëñot̃ sapaʼ oʼ alla sameʼñerra eʼñe cohuen, ñam̃a oʼ eñotatuerren att̃o oʼ alla sellcapreterrna ñeñt̃ att̃o sellcatenen na. Ñeñt̃ allpon serrpareʼtatuerren, napaʼ ñeñt̃ña ello atarr nanac nocshaterreʼ.
7 Sua presença foi uma alegria, como também o foi a notícia que ele nos trouxe do encorajamento que recebeu de vocês. Quando ele nos contou quanto desejam me ver, quanto lamentam o que aconteceu e quão dedicados são a mim, fiquei muito feliz!
8 Carta ñeñt̃ nequellconas ahuaña, ñeñt̃paʼ c̈ha llecatas. Ñeñt̃oʼmarña allempo napaʼc̈hoʼña c̈ha mueneʼ llecatna nam̃a t̃arroʼmar oʼ nemñonas atet̃ carta. Amaʼt t̃eʼpaʼ neñoteñ añ necarta c̈ha llecatenes t̃arraña ñeñt̃paʼ eʼñe mamecpa, ñeñt̃ eʼñe pocteʼ nenteñ.
8 Não me arrependo de ter enviado aquela carta severa, embora a princípio tenha lamentado a dor que ela lhes causou, ainda que por algum tempo.
9 Att̃oña t̃eʼ napaʼ eʼñe cohuen nocshena. Ñeñt̃paʼ ama añecpayeʼ nocsheno att̃o sapaʼ nellcatas. T̃eʼ napaʼ añecopña nocshena att̃o sapaʼ eʼñe sellquëñot̃ oʼ alla sameʼñerra eʼñe cohuen. T̃arraña att̃o sellquëna sapaʼ ñeñt̃paʼ atet̃ senteñ ñerraʼm Yompor sellcateneʼ ñeñt̃chaʼña sameʼñaterraya eʼñe cohuen ñocop. Ñeñt̃oʼmarña ñeñt̃ atet̃ nep̃onas, ñeñt̃paʼ eʼñe cohuen socop, ñeñt̃ allopaʼ ama c̈hoyeʼ errot̃en nepenso ñeñt̃ ama pocteyaye amaʼt mamesha.
9 Agora, porém, alegro-me por tê-la enviado, não pela tristeza que causou, mas porque a dor os levou ao arrependimento. Foi o tipo de tristeza que Deus espera de seu povo, portanto não lhes causamos mal algum.
10 T̃arroʼmar ñerraʼm esempo atet̃ yenteñ Yomporña atet̃ yellcateneʼ ñeñt̃paʼ eʼñech pocteʼ yenteñ t̃arroʼmar ñeñt̃paʼ alloch yoct̃apeʼcherr cohuen ñocop, allochñapaʼ att̃ochña yequeshperra. T̃arraña att̃o yellquëna arr patsro, ama Yomporecpayeʼ yellquëno ñeñt̃paʼ ñeñt̃ña alloʼna aneney rromueñtso, allchaʼ yechenquërra poctacma.
10 Porque a tristeza que é da vontade de Deus conduz ao arrependimento e resulta em salvação. Não é uma tristeza que causa remorso. Mas a tristeza do mundo resulta em morte.
11 Sa sellquëñapaʼ eʼñe atet̃ senteñ ñerraʼm Yompor eʼñe sellcateneʼ. Ñeñt̃oʼmarña allempot̃eñ yoroc̈hen senten sa soʼchñar ñeñt̃oʼmarña sapaʼ semneñ oʼch alla cohuen nentapreterres. Ñam̃a ñeñt̃paʼ apencoc̈hen senteñ ñeñt̃ atarr at̃parñat̃. Ñeñt̃oʼmarña sem̃chañot̃paʼ atarr semneñ oʼch alla senterren, att̃och eʼñe cohuen naʼpoctatonas. Ñam̃a allempot̃eñña eʼñe pocteʼ senteñ oʼch secoñchach ñeñt̃ at̃parñat̃tetsa. Ñeñt̃oʼmarña t̃eʼpaʼ atet̃ oʼ sep̃ohuerra ñeñt̃ eʼñe pocteʼ nenten, allochñapaʼ amach alloʼna saʼyohuaret̃teno.
11 Vejam o que a tristeza que vem de Deus produziu em vocês! Trouxe dedicação, defesa de suas ações, indignação, temor, desejo de me ver, zelo e prontidão em punir a injustiça. Vocês mostraram que fizeram todo o necessário para corrigir a situação.
12 Ñam̃a oʼch notas, ahuaña allempo nequellquërrnaserr añ necartapaʼ ama at̃parñat̃ecpayeʼ nequellquërrnaserro ñam̃a ama nocpayeʼ nequellquërrnaserro ñeñt̃en atarr at̃pareʼtenet. Añecpaʼnaña nequellquërrnaserr carta allochñapaʼ att̃och c̈haponasa seyoc̈hro poʼñoc̈h sapaʼ atarr semorrentenna. Amaʼt Yomporpaʼ eñotenes.
12 Portanto, não lhes escrevi para falar de quem havia errado e de quem havia sido prejudicado, mas para que, diante de Deus, pudessem ver por si mesmos como são dedicados a nós.
13 Ñeñt̃oʼmarña att̃oña oʼ alla atarr socshaterrey.
13 Fomos grandemente encorajados por isso. Além de nos sentirmos encorajados, ficamos particularmente contentes de ver Tito alegre porque todos vocês o receberam bem e o tranquilizaram.
14 Ñehua, ahuaña allempoch ahuoʼ masheñ Tito sesho, napaʼ atet̃ noch sapaʼ atarrchaʼ cohuen sameʼñya. Allempoña c̈hap seshopaʼ eʼñe atet̃ sameʼñya ñeñt̃ atet̃ noch. Ñeñt̃oʼmarña napaʼ amaʼt mameshapaʼ amach errot̃enot̃ sepencatno, ama att̃a nommoʼchenso. Eʼñe poʼñoc̈h atet̃ sep̃ohuena ñeñt̃ atet̃ noch Tito. Ñam̃a ñeñt̃ ora allpon atet̃ notas, ñeñt̃paʼ eʼñe poʼñoc̈h atet̃.
14 Eu tinha dito a ele quanto me orgulhava de vocês, e vocês não me decepcionaram. Sempre lhes disse a verdade, e ficou provado que eu tinha razão ao elogiá-los!
15 Ñam̃a eʼñe sem̃chaʼnaʼteñot̃paʼ ahuoʼt sagap̃ Tito eʼñe cohuen. Ñam̃a ñeñt̃ ora allpon cot̃apeʼchatas Tito sapaʼ ahuoʼt eʼñe cohuen ameʼñaterrsa. Ñeñt̃oʼmarña t̃eʼ Titopaʼ eʼñe pueyerpueñot̃es, ñapaʼ atarr morrentensa nanac.
15 Ele os estima ainda mais quando se lembra de como todos vocês lhe obedeceram e o receberam bem, com temor e profundo respeito.
16 Ñeñt̃oʼmarña napaʼ atarr nocshena t̃arroʼmar neñotenes sapaʼ oʼ sameʼñaʼhuerra eʼñe cohuen.
16 Fico muito feliz por poder ter plena confiança em vocês.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.