2 Coríntios 7
Yompor Poʼñoñ ñeñt ̃ attõ Yepartseshar Jesucristo eʼñe etserra aʼpoctaterrnay Yomporesho (AMENT) vs ARIB
1 Ñehua, eʼñe nemorrenteñot̃es, masheñneshachaʼ ñam̃a noc̈haneshachaʼ oʼ notuas atet̃ oteney Yompor ñeñt̃chaʼ atet̃ perrnay. Ñeñt̃oʼmarña t̃eʼpaʼ añ poctetsa yocop yapaʼ oʼch yesuanem ora allohuen ñeñt̃ c̈hocma aʼsosyateneʼ yechets ñam̃a ñeñt̃ c̈hocma aʼsosyateneʼ amaʼt yecamquëñ. Añña eʼñe yem̃chaʼnaʼteñot̃ Yomporpaʼ añchaʼña yemaʼyoc̈hrena ñeñt̃ pocteʼ enten ña.
1 Ora, amados, visto que temos tais promessas, purifiquemo-nos de toda a imundícia da carne e do espírito, aperfeiçoando a santidade no temor de Deus.
2 Napaʼ atarr nemneñ, masheñneshachaʼ oʼch alla semorrenterrna eʼñe seyoc̈hrocmañen. Napaʼ amaʼt puesheñarrot̃esapaʼ ama c̈ho errot̃ nep̃aso, ñam̃a amaʼt puesheñarrot̃esa ama añeyeʼ neyc̈hataso ñeñt̃ ama cohuenayaye, ñam̃a amaʼt puesheñarrot̃esapaʼ ama c̈hoyeʼ neshcareʼtaso amaʼt eʼñe mamesha.
2 Recebei-nos em vossos corações; a ninguém fizemos injustiça, a ninguém corrompemos, a ninguém exploramos.
3 Ñeñt̃paʼ ama añecpayeʼ notenso oʼch neyohuareʼtasa. Añecopña oʼ alla noterrserr eʼñe nemorrenteñot̃es ñeñt̃ atet̃ oʼ notuanmas. Poʼñoc̈hpaʼ atarr nemorrentensa eʼñe neyoc̈hrocmañen. Ñeñt̃oʼmarña napaʼ eʼñe pocteʼ nenteñ eʼñech parrocma yocrrena amaʼt ñam̃a eʼñech parrocma yerroma.
3 Não o digo para vos condenar, pois já tenho declarado que estais em nossos corações para juntos morrermos e juntos vivermos.
4 Napaʼ neñotenes sapaʼ c̈hocmach sep̃aʼyen ñeñt̃ cohuentetsa Yomporecop. Ñeñt̃oʼmarña napaʼ atarr nocshapretensa. Amaʼt nellquënañ nemueroc̈hteñot̃paʼ elloña oʼ alla nanac socshaterren.
4 Grande é a minha franqueza para convosco, e muito me glorio a respeito de vós; estou cheio de consolação, transbordo de gozo em todas as nossas tribulações.
5 Amaʼt allempo nec̈herr Macedoniopaʼ c̈hocma atarr nellcaʼhuerrerr alla. Allpaʼc̈hoʼña c̈hocma es nehuapoya paʼnamen ñeñt̃ña amaʼt mameshapaʼ ama eshcayeʼ neñmatataye neyoc̈hro att̃och eʼñe cohuen nellap̃sos muechet̃.
5 Porque, mesmo quando chegamos à Macedônia, a nossa carne não teve repouso algum; antes em tudo fomos atribulados: por fora combates, temores por dentro.
6 Att̃eñapaʼ oʼ c̈herr masheñ Tito. Att̃o c̈herr masheñ Titopaʼ allempoña Yomporpaʼ alla coshaterren neyoc̈hro, ñeñt̃ara Yompor ñeñt̃ c̈hocma yocshateneʼ allempo es yellcateneʼ.
6 Mas Deus, que consola os abatidos, nos consolou com a vinda de Tito;
7 Ama eʼñe aña nocshataye att̃o c̈herr Tito, añña atarr nocshateneʼ ñeñt̃ att̃o eʼñe cohuen entapretensaʼ, ñapaʼc̈hoʼña atarr socshater. Ñehua, ñapaʼ eñotatuerren att̃o sapaʼ atarr oʼ seyerpuenna, ñam̃a oʼ eñotatuerren att̃o sellquëñot̃ sapaʼ oʼ alla sameʼñerra eʼñe cohuen, ñam̃a oʼ eñotatuerren att̃o oʼ alla sellcapreterrna ñeñt̃ att̃o sellcatenen na. Ñeñt̃ allpon serrpareʼtatuerren, napaʼ ñeñt̃ña ello atarr nanac nocshaterreʼ.
7 e não somente com a sua vinda, mas também pela consolação com que foi consolado a vosso respeito, enquanto nos referia as vossas saudações, o vosso pranto, o vosso zelo por mim, de modo que ainda mais me regozijei.
8 Carta ñeñt̃ nequellconas ahuaña, ñeñt̃paʼ c̈ha llecatas. Ñeñt̃oʼmarña allempo napaʼc̈hoʼña c̈ha mueneʼ llecatna nam̃a t̃arroʼmar oʼ nemñonas atet̃ carta. Amaʼt t̃eʼpaʼ neñoteñ añ necarta c̈ha llecatenes t̃arraña ñeñt̃paʼ eʼñe mamecpa, ñeñt̃ eʼñe pocteʼ nenteñ.
8 Porquanto, ainda que vos contristei com a minha carta, não me arrependo; embora antes me tivesse arrependido {pois vejo que aquela carta vos contristou, ainda que por pouco tempo},
9 Att̃oña t̃eʼ napaʼ eʼñe cohuen nocshena. Ñeñt̃paʼ ama añecpayeʼ nocsheno att̃o sapaʼ nellcatas. T̃eʼ napaʼ añecopña nocshena att̃o sapaʼ eʼñe sellquëñot̃ oʼ alla sameʼñerra eʼñe cohuen. T̃arraña att̃o sellquëna sapaʼ ñeñt̃paʼ atet̃ senteñ ñerraʼm Yompor sellcateneʼ ñeñt̃chaʼña sameʼñaterraya eʼñe cohuen ñocop. Ñeñt̃oʼmarña ñeñt̃ atet̃ nep̃onas, ñeñt̃paʼ eʼñe cohuen socop, ñeñt̃ allopaʼ ama c̈hoyeʼ errot̃en nepenso ñeñt̃ ama pocteyaye amaʼt mamesha.
9 agora folgo, não porque fostes contristados, mas porque o fostes para o arrependimento; pois segundo Deus fostes contristados, para que por nós não sofrêsseis dano em coisa alguma.
10 T̃arroʼmar ñerraʼm esempo atet̃ yenteñ Yomporña atet̃ yellcateneʼ ñeñt̃paʼ eʼñech pocteʼ yenteñ t̃arroʼmar ñeñt̃paʼ alloch yoct̃apeʼcherr cohuen ñocop, allochñapaʼ att̃ochña yequeshperra. T̃arraña att̃o yellquëna arr patsro, ama Yomporecpayeʼ yellquëno ñeñt̃paʼ ñeñt̃ña alloʼna aneney rromueñtso, allchaʼ yechenquërra poctacma.
10 Porque a tristeza segundo Deus opera arrependimento para a salvação, o qual não traz pesar; mas a tristeza do mundo opera a morte.
11 Sa sellquëñapaʼ eʼñe atet̃ senteñ ñerraʼm Yompor eʼñe sellcateneʼ. Ñeñt̃oʼmarña allempot̃eñ yoroc̈hen senten sa soʼchñar ñeñt̃oʼmarña sapaʼ semneñ oʼch alla cohuen nentapreterres. Ñam̃a ñeñt̃paʼ apencoc̈hen senteñ ñeñt̃ atarr at̃parñat̃. Ñeñt̃oʼmarña sem̃chañot̃paʼ atarr semneñ oʼch alla senterren, att̃och eʼñe cohuen naʼpoctatonas. Ñam̃a allempot̃eñña eʼñe pocteʼ senteñ oʼch secoñchach ñeñt̃ at̃parñat̃tetsa. Ñeñt̃oʼmarña t̃eʼpaʼ atet̃ oʼ sep̃ohuerra ñeñt̃ eʼñe pocteʼ nenten, allochñapaʼ amach alloʼna saʼyohuaret̃teno.
11 Pois vêde quanto cuidado não produziu em vós isto mesmo, o serdes contristados segundo Deus! sim, que defesa própria, que indignação, que temor, que saudades, que zelo, que vingança! Em tudo provastes estar inocentes nesse negócio.
12 Ñam̃a oʼch notas, ahuaña allempo nequellquërrnaserr añ necartapaʼ ama at̃parñat̃ecpayeʼ nequellquërrnaserro ñam̃a ama nocpayeʼ nequellquërrnaserro ñeñt̃en atarr at̃pareʼtenet. Añecpaʼnaña nequellquërrnaserr carta allochñapaʼ att̃och c̈haponasa seyoc̈hro poʼñoc̈h sapaʼ atarr semorrentenna. Amaʼt Yomporpaʼ eñotenes.
12 Portanto, ainda que vos escrevi, não foi por causa do que fez o mal, nem por causa do que o sofreu, mas para que fosse manifesto, diante de Deus, o vosso grande cuidado por nós.
13 Ñeñt̃oʼmarña att̃oña oʼ alla atarr socshaterrey.
13 Por isso temos sido consolados. E em nossa consolação nos alegramos ainda muito mais pela alegria de Tito, porque o seu espírito tem sido recreado por vós todos.
14 Ñehua, ahuaña allempoch ahuoʼ masheñ Tito sesho, napaʼ atet̃ noch sapaʼ atarrchaʼ cohuen sameʼñya. Allempoña c̈hap seshopaʼ eʼñe atet̃ sameʼñya ñeñt̃ atet̃ noch. Ñeñt̃oʼmarña napaʼ amaʼt mameshapaʼ amach errot̃enot̃ sepencatno, ama att̃a nommoʼchenso. Eʼñe poʼñoc̈h atet̃ sep̃ohuena ñeñt̃ atet̃ noch Tito. Ñam̃a ñeñt̃ ora allpon atet̃ notas, ñeñt̃paʼ eʼñe poʼñoc̈h atet̃.
14 Porque, se em alguma coisa me gloriei de vós para com ele, não fiquei envergonhado; mas como vos dissemos tudo com verdade, assim também o louvor que de vós fizemos a Tito se achou verdadeiro.
15 Ñam̃a eʼñe sem̃chaʼnaʼteñot̃paʼ ahuoʼt sagap̃ Tito eʼñe cohuen. Ñam̃a ñeñt̃ ora allpon cot̃apeʼchatas Tito sapaʼ ahuoʼt eʼñe cohuen ameʼñaterrsa. Ñeñt̃oʼmarña t̃eʼ Titopaʼ eʼñe pueyerpueñot̃es, ñapaʼ atarr morrentensa nanac.
15 E o seu entranhável afeto para convosco é mais abundante, lembrando-se da obediência de vós todos, e de como o recebestes com temor e tremor.
16 Ñeñt̃oʼmarña napaʼ atarr nocshena t̃arroʼmar neñotenes sapaʼ oʼ sameʼñaʼhuerra eʼñe cohuen.
16 Regozijo-me porque em tudo tenho confiança em vós.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.