2 Coríntios 12
Yompor Poʼñoñ ñeñt ̃ attõ Yepartseshar Jesucristo eʼñe etserra aʼpoctaterrnay Yomporesho (AMENT) vs VC
1 Ñeñt̃ att̃o señosatseʼtatyenen eʼñe cohuen nocpa, ñeñt̃paʼ ama es sherbeno. T̃arraña amaʼt att̃eñpaʼ oʼch alla neserrpareʼtaterrserr att̃o Yepartseshar ñaña es negatyeneʼ ñeñt̃ña es neñotatyeneʼ.
1 Importa que me glorie? Na verdade, não convém! Passarei, entretanto, às visões e revelações do Senhor.
2 — ausente —
2 Conheço um homem em Cristo que há catorze anos foi arrebatado até o terceiro céu. Se foi no corpo, não sei. Se fora do corpo, também não sei; Deus o sabe.
3 — ausente —
3 E sei que esse homem - se no corpo ou se fora do corpo, não sei; Deus o sabe -
4 Ñoñets ñeñt̃ neʼmuenaʼ allpaʼ ama aserrpareʼteno t̃arroʼmar ya arromñat̃ey ama pocteyaye oʼch yeserrpareʼt allo.
4 foi arrebatado ao paraíso e lá ouviu palavras inefáveis, que não é permitido a um homem repetir.
5 Ñeñt̃ atet̃ ap̃aret̃eneñ allempo, ñeñt̃paʼ eʼñe pocteñ oʼch cohuen neñoseñ eʼñe nocpa, t̃arraña amach atet̃ nep̃atsto, añachña nocshena att̃o ama ahuamencat̃oyenayeʼ entenno acheñeneshaʼ.
5 Desse homem eu me gloriarei, mas de mim mesmo não me gloriarei, a não ser das minhas fraquezas.
6 Ñehua, ñeñt̃ atet̃ ap̃aret̃eneñ allempo ñeñt̃paʼ eʼñe pocteñ oʼch cohuen neñoseñ eʼñe nocop, ñeñt̃paʼ ama c̈hoyeʼ notatseʼteno, t̃arroʼmar ñeñt̃paʼ eʼñe poʼñoc̈h atet̃ ap̃aret̃en. T̃arraña napaʼ ama nemno oʼch cohuen neños eʼñe nocpa. Añachña nemnen ñeñt̃chaʼ cohuen entapretennet ñeñt̃ eʼñe allpona entapretennet ñeñt̃ atet̃ es nep̃aʼyen cohuen ñam̃a ñeñt̃ eʼñe allpona eʼm̃ñotapretennet ñeñt̃ atet̃ eʼñe cohuen neserrpareʼten.
6 Pois, ainda que me quisesse gloriar, não seria insensato, porque diria a verdade. Mas abstenho-me, para que ninguém me tenha em conta de mais do que vê em mim ou ouve dizer de mim.
7 Att̃o Yepartseshar ñaña es negatyeneʼ ñeñt̃ña es neñotatyeneʼ ñeñt̃paʼ atarr cohuen nanac yenteñ. T̃arraña napaʼ att̃och amach nocsheno eʼñe nañeñapaʼ Yomporña nemnateneʼ eʼñe nechtso ñeñt̃ña atarr nemueroc̈htatameʼteneʼ nanac. Ñeñt̃ att̃o nanac nemueroc̈htena, napaʼ atet̃ nenteñ ñerraʼmrrat̃eʼ aj nechtsotam̃pena ñeñt̃paʼ oneñet̃eshot̃ña huennana ñeñt̃ña atarr atserr nepeneʼ. Att̃oña Yomporpaʼ ama muenatenno oʼch nocshena eʼñe nañeña.
7 Demais, para que a grandeza das revelações não me levasse ao orgulho, foi-me dado um espinho na carne, um anjo de Satanás para me esbofetear e me livrar do perigo da vaidade.
8 Napaʼ oʼ maʼpocheʼtats nenamueñ Yompor aʼhuañam̃perrnepaʼ ñeñt̃ atarr nemueroc̈htateneʼ.
8 Três vezes roguei ao Senhor que o apartasse de mim.
9 T̃arraña ñapaʼ ahuoʼt otenen: “Amach naʼhuañam̃p̃satsterrpe, t̃arraña napaʼ att̃a c̈hocma atarr nemuerenp̃a, p̃apaʼ ñeñt̃aña pepalltena. T̃arroʼmar ñeñt̃ ama eñalle eʼñe ña poʼhuamencpaʼ ñeñt̃chaʼña orrtateneʼ na nehuamenc.” Ñeñt̃paʼ atet̃ otenen Yompor. Ñeñt̃oʼmarña att̃o napaʼ ama eñalle eʼñe na nehuamenc, ñeñt̃paʼ ñeñt̃ña atarr nocshateneʼ na, t̃arroʼmar neñoteñ ñerraʼm att̃enpaʼ Cristo poʼhuamencña ñeñt̃ nechorrenaya; ñeñt̃ña norrtatenpaʼ, ama noyaye nehuamenc, ñeñt̃paʼ Cristo.
9 Mas ele me disse: Basta-te minha graça, porque é na fraqueza que se revela totalmente a minha força. Portanto, prefiro gloriar-me das minhas fraquezas, para que habite em mim a força de Cristo.
10 Ñeñt̃oʼmarña napaʼ añ atarr nocshateneʼ att̃o napaʼ ama ahuamencat̃oyenayayno ñam̃a att̃o atarr pencnaʼntatennet t̃arroʼmar ama esoyeʼ entenneto. Ñam̃a napaʼ añña nocshateneʼ ñeñt̃ allpon atarr echarrareʼ nentyen, ñam̃a att̃o c̈hocmach cot̃areʼtennet, ñam̃a amaʼt allpon ñeñt̃ nehuenoya ñeñt̃ña atarr nocshateneʼ. Eʼñe pocteʼ nenteñ oʼch nemueroc̈hta Cristocop. T̃arroʼmar neñoteñ ñerraʼm esempo ama ahuamencat̃oyenayeʼ yenteno eʼñe ya, allempoña Cristopaʼ ahuamencat̃ peney.
10 Eis por que sinto alegria nas fraquezas, nas afrontas, nas necessidades, nas perseguições, no profundo desgosto sofrido por amor de Cristo. Porque quando me sinto fraco, então é que sou forte.
11 Sapaʼ att̃o señosatseʼtatyenen eʼñe cohuen ñeñt̃ eʼñe nocpa, t̃arraña amaʼt att̃eñpaʼ napaʼ eʼñe poʼñoc̈h notatseʼtyen, t̃arroʼmar napaʼ ama nepallteno oʼch neños eʼñe cohuen ñeñt̃ eʼñe nocpa. Añña palltetsa sa oʼch señosapreten cohuen ñeñt̃ eʼñe nocpa. T̃arroʼmar sapaʼ señotenen atarr asherb̃oyenen. Amaʼt poʼpotantañ ñeñt̃ atarr seʼm̃ñotateneʼ atarr ommoʼchenetañ, ñetpaʼ allsensaret̃etoʼ Yomporeshot̃, ñetpaʼ atarroʼ nanac sherbenet, elloña napaʼ atarr asherben entenen Yompor, amaʼt napaʼ ama esoyeʼ nenteno.
11 Tenho-me tornado insensato! Vós a isso me obrigastes. Vós é que deveríeis fazer o meu elogio, visto que em nada fui inferior a esses eminentes apóstolos, se bem que nada sou.
12 T̃arroʼmar ahuañmoʼcha allempo naʼpuena sesho, napaʼ allña norrtatyesonas Yompor poʼhuamenc ñeñt̃ atarr echarrareʼ ñeñt̃ sapaʼ amaʼt ahuat̃apaʼ ama sentare ñeñt̃chaʼña señotateʼ ñeñt̃paʼ Parets poʼhuamenc ñam̃a ñeñt̃chaʼ señotateʼ napaʼ poʼñoc̈h Yomporña nellsenseneʼ. Ñeñt̃oʼmarña eʼñe cohuen naʼhuantennas ñeñt̃ atarr t̃orrapoʼ sentyen.
12 Os sinais distintivos do verdadeiro apóstolo se realizaram em vosso meio através de uma paciência a toda prova, de sinais, prodígios e milagres.
13 Att̃ecma es norrtatyennas ñeñt̃ atet̃ nep̃aʼyes poʼpotantañ ñeñt̃ pameʼñeñot̃et apc̈haʼyetsa allemeñ anetsoʼmar. Añña ama naʼtsrreʼmoc̈htanaʼtaso es senamareʼtyeseʼ. T̃arraña ñerraʼm ama pocteyeʼ sentono ñeñt̃ cohuenareʼ nep̃onaspaʼ, ñehua, ñatoʼ oʼch sep̃retnerren.
13 Em que fostes inferiores às outras igrejas, senão no fato de que a vós não vos fui pesado? Relevai-me esta injúria!...
14 T̃eʼpaʼ pomaʼpocheñopaʼ oʼch ahuerrnerr sesho. Att̃ecmach nep̃ohuerrerr, amach naʼtsrreʼmoc̈htanaʼtaso es senamareʼteʼ ñeñt̃ nepalltena na. T̃arroʼmar napaʼ ama añeyeʼ neʼneno ñeñt̃chaʼ es sapuen na; napaʼ añña nemnen oʼch sepomhua sañeña Cristesho. T̃arroʼmar napaʼ atet̃ nentenes ñerraʼmrrat̃eʼ poʼñoc̈h eʼñe nechemer nepenes. Ñehua, cheshaneshaʼpaʼ ama añeyeʼ pallteneto oʼch es aʼyapac̈het ñeñt̃chaʼ aññoʼtet pamoʼmtayecop. Añña nanac palltetsa, pamoʼmteʼchña es aʼyapac̈hets ñeñt̃ puechemereshacop.
14 Eis que estou pronto a ir ter convosco pela terceira vez. Não vos serei oneroso, porque não busco os vossos bens, mas sim a vós mesmos. Com efeito, não são os filhos que devem entesourar para os pais, mas os pais para os filhos.
15 Ñeñt̃oʼmarña eʼñe nocsheñeshaʼ oʼch nepomhua eʼñe nañeña ñeñt̃paʼ eʼñech socop. Allochñapaʼ att̃och sequeshperra sam̃a. Ñam̃a allpon nechyen, eʼñe nocsheñeshaʼpaʼ oʼch nepomyeñ eʼñe socop. Amaʼt napaʼ elloña atarr nemorrentensa sañapaʼ oʼhuañ eʼñeyeʼ semorrentenna na.
15 De mui boa vontade darei o que é meu, e me darei a mim mesmo pelas vossas almas, ainda que, amando-vos mais, seja menos amado por vós.
16 Sapaʼ señotenen napaʼ ama naʼtsrreʼmoc̈htanaʼtaso es senamareʼteʼ ñeñt̃ eʼñe nocop. T̃arraña sapaʼ c̈hat̃eʼ sotenapañ napaʼ atarrt̃eʼ neñoteñ att̃och neshcareʼtas ñeñt̃ eʼñe poʼpoñeʼttsocma shecareʼteñets.
16 Mas seja! Não vos fui pesado. Como, porém, sou esperto, apanhei-vos pela astúcia...
17 Ñeñt̃ nemña ahuañmoʼcha epsheña sesho, c̈hat̃eʼ sotenapañ ñeñt̃paʼ t̃arrecpat̃eʼ att̃och shecareʼtaset.
17 Acaso tirei proveito de vós por meio de algum daqueles que vos enviei?
18 Ñehua, na t̃eʼpaʼ oʼ nesechach masheñ Tito ñeñt̃chaʼ tatsa sesho, epuet poʼpsheñeñ masheñ oʼ nemñanet epsheñoʼmaret sesho. Sapaʼ c̈hat̃eʼ sotenapañ masheñ Titopaʼ oʼch shecareʼtensaʼ. Amaʼt señoteñeña yapaʼ att̃ecma cohuen yoct̃apeʼchen yeyoc̈hro epan masheñ Tito ñam̃a att̃ecma es yep̃aʼyennas eʼñe cohuen.
18 Roguei a Tito, e com ele enviei um irmão que conheceis. Por acaso tirou Tito de vós alguma coisa? Não andamos nós com o mesmo espírito, sobre as mesmas pegadas?
19 Sapaʼ c̈hat̃eʼ sotenapañ añecpat̃eʼ neñen cohuen nocop allochñapaʼ att̃och oʼch alla cohuen sentuerren. T̃arraña eʼñe nemorrenteñot̃es masheñneshachaʼ ñam̃a noc̈haneshachaʼ oʼch notas, ñeñt̃paʼ ama nocpayaye. Añecopña notenes ñeñt̃ eʼñe socop allochñapaʼ oʼch alla huomenc seperr seyoc̈her Yomporecop. Napaʼ eʼñe neyemteñot̃ Cristo, Yomporñapaʼ entenen ñeñt̃ atet̃ notenes.
19 Já há muito pensais que nos justificamos diante de vós. Perante Deus, em Cristo, é que nós falamos; mas tudo isto, meus caríssimos, para vossa edificação.
20 T̃arroʼmar eʼñe nellquëñot̃es sa noten, ñatoʼ esempoch nec̈herr sesho, ñerraʼm att̃era nentyesuerrserr ñeñt̃ atet̃ sep̃atseʼtyena, napaʼ ñeñt̃chaʼña atarr nellcatuerrayerr sesho. Att̃oña ñerraʼm sentapuerren nellquëñeshaʼ nec̈herr seshopaʼ ñeñt̃chaʼña sellcateʼ sam̃a. Ñatoʼ oʼch nentuerrserr att̃era seʼmoñeʼtannena, att̃era es seyeʼchapretannena, att̃era saʼtsrreʼmareʼtatannena sañeña att̃och oʼch saʼm̃chaʼtaret̃ta; ñatoʼ att̃era sesasareʼtannaʼtyena, att̃era saʼmet̃areʼtam̃p̃sannena, ñam̃a eʼñe puesheñaʼttsos att̃era atarr cohuen sentena sañeña, ñatoʼ att̃era seʼmoñeʼtannaʼteñot̃paʼ secheʼc̈hameʼtannaʼtyena.
20 Temo que, quando for, não vos ache quais eu quisera, e que vós me acheis qual não quereríeis. Receio encontrar entre vós contendas, invejas, rixas, dissensões, calúnias, murmurações, arrogâncias e desordens.
21 Ñam̃a napaʼ nellquëñot̃es sa noten, ñerraʼm esempo nec̈herrerr sesho poʼpocheñopaʼ ñatoʼrraña oʼt̃eʼ alla pencnaʼntaterrnerr Yompor eʼñe soʼmara. T̃arroʼmar ñatoʼ patantaʼttsos ama sequec̈hpueno ñeñt̃ ama pocteyeʼ enteno Yompor ñeñt̃ atet̃ seyc̈haʼyen sa sosyaʼtsañec̈hno, ñam̃a att̃o sechtaʼyeñ coyaneshac̈hno ñeñt̃ ama set̃aporeyaye, ñam̃a coyaneshaʼpaʼc̈hoʼña aguënan yacma ñeñt̃ ama puerrollareyaye, ñam̃a att̃o sayom̃atseʼtyena ñeñt̃ poʼñoc̈h ama atet̃ ap̃apahuoyaye. Ñatoʼ att̃era sep̃atseʼtyena atet̃ sepeʼt̃ ahuat̃ ama llecatensoña soʼchñar att̃och soct̃apeʼcherr etserra cohuen. Ñeñt̃oʼmarña ñerraʼm esempo nec̈herrerr sesho ñerraʼm att̃era nentuerrserr, nellquëñot̃paʼ c̈hat̃eʼ neyaʼnaʼtuerres.
21 Receio que à minha chegada entre vós Deus me humilhe ainda a vosso respeito; e tenha de chorar por muitos daqueles que pecaram e não fizeram penitência da impureza, fornicação e dissolução que cometeram.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.