2 Coríntios 10

Yompor Poʼñoñ ñeñt ̃ attõ Yepartseshar Jesucristo eʼñe etserra aʼpoctaterrnay Yomporesho (AMENT) vs ARA

Sair da comparação
ARA Almeida Revista e Atualizada 1993
1 — ausente —
1 E eu mesmo, Paulo, vos rogo, pela mansidão e benignidade de Cristo, eu que, na verdade, quando presente entre vós, sou humilde; mas, quando ausente, ousado para convosco,
2 — ausente —
2 sim, eu vos rogo que não tenha de ser ousado, quando presente, servindo-me daquela firmeza com que penso devo tratar alguns que nos julgam como se andássemos em disposições de mundano proceder.
3 Ñehua, amaʼt napaʼ nocrrena arr patsro atet̃ yocrrena allohueney acheñey t̃arraña ñeñt̃ atet̃ nemaʼyoc̈hrena Yomporecop, ñeñt̃paʼ ama att̃eyaye ñeñt̃ atet̃ maʼyoc̈hrena acheñeneshaʼ arr patsro.
3 Porque, embora andando na carne, não militamos segundo a carne.
4 T̃arroʼmar ñeñt̃ atet̃ yemaʼyoc̈hrena Yomporecoppaʼ ñeñt̃paʼ ama añeyaye ñeñt̃ atet̃ yoct̃apeʼchen ya acheñey arr patsro. Añña att̃o yemaʼyoc̈hrena ñocop, eʼñe ña poʼhuamencot̃ atet̃ yepena. Att̃ochña yehuaporeʼtoñ allohuen ñeñt̃ epatareʼteneʼ Yompor poct̃ap̃ña.
4 Porque as armas da nossa milícia não são carnais, e sim poderosas em Deus, para destruir fortalezas, anulando nós sofismas
5 Ñam̃a allohuen serrparñatsoc̈hno ñeñt̃ña epatareʼteneʼ Yompor poʼñoñ ñeñt̃chaʼña yehuaporeʼtua. Ñam̃a allohuen cot̃ap̃ñatsoc̈hno att̃o nanac ommoʼchenet, ñeñt̃ña ama muenatenahueto att̃och enteret Yompor, ñeñt̃paʼc̈hoʼña Yomporchaʼña poʼhuamencot̃ oʼch yehuaporeʼtue. Ñam̃a ñeñt̃ allpon yoct̃apeʼchyen arr patsro ñeñt̃ña at̃pareʼtateneʼ Yompor poct̃ap̃ña, ñeñt̃chaʼña yaʼmet̃aʼhuerr Cristesho, allochñapaʼ att̃ochña Cristopaʼ oʼch ameʼñatera.
5 e toda altivez que se levante contra o conhecimento de Deus, e levando cativo todo pensamento à obediência de Cristo,
6 Ñam̃a ñerraʼm oʼ alla nameʼñatuerrsa eʼñe cohuen, t̃arraña ñerraʼm eseshaʼ ora at̃pareʼtetsa, napaʼ eʼñe pocteʼ nenteñ oʼch yecoñchach ñeñt̃ atet̃ at̃pareʼtetsa.
6 e estando prontos para punir toda desobediência, uma vez completa a vossa submissão.
7 Sapaʼ aña cohuen senten ñeñt̃ allpon sentyen seclloyot̃. Ñerraʼm eseshaʼ entetsa atet̃ ñapaʼ Cristo mueñeneʼ, ñeñt̃ acheñerpaʼ eñochepaʼ napaʼc̈hoʼña Cristoña nemñeneʼ.
7 Observai o que está evidente. Se alguém confia em si que é de Cristo, pense outra vez consigo mesmo que, assim como ele é de Cristo, também nós o somos.
8 Amaʼt atarr natontaten neñoñ att̃o alla noterrserr napaʼ Cristo puellsensaren, t̃arraña napaʼ ama c̈hoyeʼ neyllateno neñoñ att̃och nepenca. T̃arroʼmar att̃o llesensaʼn Yepartseshar Cristopaʼ ñeñt̃paʼ añecopña att̃och neyenpas att̃och alloʼna sesen huomenc p̃aʼnmueʼ seyoc̈her Yomporecop. Ñeñt̃paʼ ama añecpayaye alloch naʼpuerrataterres ñeñt̃ att̃o sameʼñena.
8 Porque, se eu me gloriar um pouco mais a respeito da nossa autoridade, a qual o Senhor nos conferiu para edificação e não para destruição vossa, não me envergonharei,
9 Napaʼ ama nemno oʼch am̃chaʼnoc̈hen sentenen eʼñe necartot̃a.
9 para que não pareça ser meu intuito intimidar-vos por meio de cartas.
10 T̃arroʼmar patantaʼttsos atet̃ sentennan necarta ñerraʼmrrat̃eʼ atarr echeʼc̈harrot̃ es notenes ñeñt̃ atarr echarr senten. Ñam̃a ñerraʼm esempo alloʼtsenen sesho sapaʼ ama ahuamencat̃oyenayeʼ sentenno amaʼt mamesha, ñam̃a att̃o neserrpareʼtatenespaʼ amaʼt eʼñe mameshapaʼ ama asherbenayeʼ senteñe.
10 As cartas, com efeito, dizem, são graves e fortes; mas a presença pessoal dele é fraca, e a palavra, desprezível.
11 T̃arraña acheñeneshaʼ ñeñt̃ atet̃ otetspaʼ eñochetepaʼch ñerraʼm errot̃ notas necartot̃ amaʼt atarr allap̃aroʼtsenen atet̃chaʼc̈hoʼ poʼñoc̈h nepennas ñerraʼm esempoch nec̈herr sesho.
11 Considere o tal isto: que o que somos na palavra por cartas, estando ausentes, tal seremos em atos, quando presentes.
12 Napaʼ amaʼt mameshapaʼ ama nemno oʼch sentenen napaʼc̈hoʼña ñatoʼ att̃ent̃eʼ ñeñt̃ atet̃ pena poʼpotantañ ñeñt̃ atarr cohuen eñosyets eʼñe ñocpueta. Napaʼ ama nemno oʼch not napaʼ eʼñe att̃ecma nepena atet̃ penet ñet. T̃arroʼmar ñeñt̃ atet̃ penet ñetpaʼ ama cohuenayaye. Ñetpaʼ eʼñe ñañeñeta poct̃ap̃ñetpaʼ coshapretannenet eʼñe ñagattseta. Eʼñe ñañeñeta poct̃ap̃ñetpaʼ cohuen entapretannaʼtyenet, ñeñt̃paʼ att̃a otatseʼtyenet.
12 Porque não ousamos classificar-nos ou comparar-nos com alguns que se louvam a si mesmos; mas eles, medindo-se consigo mesmos e comparando-se consigo mesmos, revelam insensatez.
13 T̃arroʼmar yapaʼ ama yoyaye yoct̃ap̃ña ñeñt̃ atarr yocshapretannena. Añña Yompor poct̃ap̃ña ñeñt̃paʼ allohua onañcharet̃ yocop ñeñt̃chaʼ eʼñe cohuen yocshapretannena. Ñam̃a Yompor poct̃ap̃ña ñeñt̃ atet̃ onañchennaypaʼ ñeñt̃paʼ añecpaʼnaña sherben att̃och yec̈hapatonas Yompor poʼñoñ eʼñe seshohuen ñeñt̃es corintoʼmarneshas.
13 Nós, porém, não nos gloriaremos sem medida, mas respeitamos o limite da esfera de ação que Deus nos demarcou e que se estende até vós.
14 Ñeñt̃oʼmarña yapaʼ ama c̈ho yatontateññañe Yompor poct̃ap̃ña t̃arroʼmar ñeñt̃ allpon onañchennay, ñeñt̃paʼ eʼñech allohua yet̃orrena ñocop. Ñeñt̃paʼ añecpaʼnaña sherben att̃och yec̈hapat Yompor poʼñoñ amaʼt seshohuen. Ñeñt̃oʼmarña ya ahuat̃paʼ yanom c̈hapateʼ Yompor poʼñoñ sesho ñeñt̃ara añ cohuen ñoñets alloch yequeshperra eʼñe yameʼñeñot̃a Cristo.
14 Porque não ultrapassamos os nossos limites como se não devêssemos chegar até vós, posto que já chegamos até vós com o evangelho de Cristo;
15 Ñam̃a ya eʼñe yocoppaʼ ama yemno oʼch yommoʼchoña poʼpsheñeñ poʼtaruas ñeñt̃ ñanom t̃orratsa all Yomporecop. T̃arraña yapaʼ yecuenes ñerraʼm esempo sa oʼch alloʼna sesen ameʼñetsa cohuenpaʼ allempoña napaʼ noct̃apeʼchen ellonet̃ oʼch alla net̃orrerra sesho.
15 não nos gloriando fora de medida nos trabalhos alheios e tendo esperança de que, crescendo a vossa fé, seremos sobremaneira engrandecidos entre vós, dentro da nossa esfera de ação,
16 Att̃ochña amaʼt allpon anetsoc̈hno ñeñt̃ allemeñ alloʼtsaʼyen ellonet̃ seshot̃paʼ allña nesechena ñam̃a allchaʼña neserrpareʼtatyesosanet Yompor poʼñoñ, ñeñt̃ara cohuen ñoñets alloch yequeshperra. Nemneñ oʼch naʼpot̃oñ Yompor poʼñoñ all ama aserrpareʼtataret̃tenetaʼ allochñapaʼ amach c̈ha nommoʼchoñe poʼpsheñeñ poʼtaruas ñeñt̃ ñanom serrpareʼtats all.
16 a fim de anunciar o evangelho para além das vossas fronteiras, sem com isto nos gloriarmos de coisas já realizadas em campo alheio.
17 Ñerraʼm eseshaʼ muenetseñ oʼch eʼñe cohuen eños puesheñarrocop t̃arraña ñeñt̃paʼ Yomporecopchaʼña eʼñe cohuen eñen.
17 Aquele, porém, que se gloria, glorie-se no Senhor.
18 T̃arroʼmar añ acheñer ñeñt̃ eñoretsa eʼñe cohuen ñocpapaʼ ñeñt̃paʼ ama pocteyeʼ enteñe Yompor. T̃arraña amaʼt erraʼtsena acheñer Yomporchaʼ eñosets cohuen ñocop, ñeñt̃ña eʼñe pocteʼ enten ña.
18 Porque não é aprovado quem a si mesmo se louva, e sim aquele a quem o Senhor louva.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 10, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.