1 Tessalonicenses 2
Yompor Poʼñoñ ñeñt ̃ attõ Yepartseshar Jesucristo eʼñe etserra aʼpoctaterrnay Yomporesho (AMENT) vs NVI
1 Oʼch masheñneshachaʼ ñam̃a noc̈haneshachaʼ notas: Saña poʼñoc̈hpaʼ eʼñe señoteñ ahuañmoʼcha eʼñe cohuen sagapapuey, ama orrena yemoʼtenso.
1 Irmãos, vocês mesmos sabem que a visita que lhes fizemos não foi inútil.
2 Ellonet̃paʼ eʼñe señoteñ amaʼt epayeʼ mueroc̈htatyeteʼt̃ Filiposo, amaʼt errot̃uanen p̃aʼyetañeʼt̃, t̃arraña Yomporña atarr ahuamencat̃ p̃aʼyeʼt̃ att̃o yapaʼ eʼñe yeyemteñot̃ ña yeserrpareʼtatas sam̃a añ cohuen ñoñets ñeñt̃ huetsa Yomporeshot̃. Amaʼt alloʼtsaʼyen ñam̃a ñeñt̃ nanac epatarñat̃etyetsa, yañapaʼ c̈hocmaña yeserrpareʼtataseʼt̃.
2 Apesar de termos sido maltratados e insultados em Filipos, como vocês sabem, com a ajuda de nosso Deus tivemos coragem de anunciar-lhes o evangelho de Deus, em meio a muita luta.
3 Ñeñt̃paʼ ama panteñtsot̃eyeʼ yoct̃apeʼchataso, ñam̃a ama sosyaʼtsañeyeʼ yoct̃apeʼchataso, ñam̃a ama eʼñe ya yeshquëñot̃ yoct̃apeʼchataso.
3 Pois nossa exortação não tem origem no erro nem em motivos impuros, nem temos intenção de enganá-los;
4 Elloña ya Yomporpaʼ eʼñe pocteʼ enteney ñeñt̃oʼmar llesensaʼy yach aʼpot̃erreʼ poʼñoñ ñeñt̃ eʼñe poʼñoc̈h cohuen ñoñets alloch aʼqueshp̃aterrey. Ñeñt̃ atet̃ yeʼñorenapaʼ ama añecpayaye oʼch eʼñe orrena yocshach acheñeneshaʼ, yapaʼ añecopña yeʼñorena att̃och yocshateñ Yompor ñeñt̃ eʼñe yentueneʼ ñeñt̃ atet̃ yoct̃apeʼchyen yeyoc̈hro.
4 pelo contrário, como homens aprovados por Deus, a ponto de nos ter sido confiado por ele o evangelho, não falamos para agradar a pessoas, mas a Deus, que prova os nossos corações.
5 Ñeñt̃oʼmarña sapaʼ señoteney ya amaʼt ahuat̃apaʼ ama eʼñe ya yeñoñot̃ yocshatenso att̃och eʼñe cohuen sentueney. Ñam̃a amaʼt ahuat̃apaʼ ama erra yeshquënso att̃och sapaʼ oʼch sapuey ñeñt̃ yemnapretenes. Ñeñt̃paʼ amaʼt Yomporpaʼ eʼñe pocteʼ entapreteney ñeñt̃ atet̃ yepenes.
5 Vocês bem sabem a nossa linguagem nunca foi de bajulação nem de pretexto para ganância; Deus é testemunha.
6 Ñam̃a amaʼt ahuat̃a ama añeyeʼ yellquëno att̃och sapaʼ oʼch secohuentatennay amaʼt ñam̃a allohuen poʼpotantañec̈hno. Ñam̃a yapaʼ amaʼt Cristo yellsensenayeñ ñeñt̃oʼmarña yocoppaʼ eʼñe pocteñ oʼch atet̃ yepennaseñ ñeñt̃ atet̃ pena am̃chaʼtaret̃, t̃arraña yapaʼ amaña yemno oʼch atet̃ yepennasa.
6 Nem buscamos reconhecimento humano, quer de vocês quer de outros.
7 T̃arroʼmar yapaʼ yemuereñot̃es sapaʼ eʼñe cohuen es yorrtatyennas. Eʼñe atet̃ yentenes ñerraʼmrrat̃eʼ cheshat̃olleshaʼ eʼñech cohuen muereña pachor.
7 Embora, como apóstolos de Cristo, pudéssemos ter sido um peso, tornamo-nos bondosos entre vocês, como uma mãe que cuida dos próprios filhos.
8 Atarr nanac yemorrentensa ñeñt̃oʼmarña ama eʼñe ñapt̃a cohuen ñoñets yapuenso ñeñt̃ Yompor poʼñoñ. Elloña yocoppaʼc̈hoʼña pocteʼ yenteñ oʼch yesuanom ñeñt̃ eʼñe yocpa att̃och yeyenpas sam̃a t̃arroʼmar sapaʼ atarr yemorrentensa.
8 Sentindo, assim, tanta afeição por vocês, decidimos dar-lhes não somente o evangelho de Deus, mas também a nossa própria vida, porque vocês se tornaram muito amados por nós.
9 Ñeñt̃ atet̃ yepena ya, amat̃eʼ masheñneshachaʼ c̈ha sepsenye att̃o nanac yetaruaseʼt̃ yet̃o eʼñe tsapomeʼtets allempo alloʼtseney sesho. Ñeñt̃paʼ añecop atarr yetaruaseʼt̃ allochñapaʼ att̃och sa amaʼt puesheñarrot̃esapaʼ amach c̈ha yaʼtsrreʼmoc̈htanaʼtaso allempo yeserrpareʼtataseʼt̃ cohuen ñoñets ñeñt̃ Yompor poʼñoñ.
9 Irmãos, certamente vocês se lembram do nosso trabalho esgotante e da nossa fadiga; trabalhamos noite e dia para não sermos pesados a ninguém, enquanto lhes pregávamos o evangelho de Deus.
10 Sapaʼ eʼñe sentyeʼt̃, Yomporpaʼc̈hoʼña eʼñe enteney att̃o yapaʼ eʼñe cohuen yorrtatyes socop ñeñt̃es ameʼñetsa all. Ñeñt̃paʼ eʼñe cohuen yorrtatyen Partsocop ñeñt̃ eʼñe pocteʼ enten ña allochñapaʼ att̃och amach errot̃enot̃ otenyeto “ama pocteyaye ñeñt̃ atet̃ sepena.”
10 Tanto vocês como Deus são testemunhas de como nos portamos de maneira santa, justa e irrepreensível entre vocês, os que crêem.
11 Sapaʼ señoteñ yapaʼ eʼñe atet̃ yentenes ñerraʼmrrat̃eʼ eʼñe yechemereshaʼ yep̃ohuenes. Ñeñt̃oʼmarña eʼñe cohuen yoct̃apeʼchataseʼt̃ eʼñe puesheñaʼttsos. Eʼñe cohuen yocshaterres, eʼñe cohuen yoct̃apeʼchataseʼt̃
11 Pois vocês sabem que tratamos cada um como um pai trata seus filhos,
12 poʼñoc̈h sapaʼ eʼñepaʼchña cohuen sorrtatyen ñeñt̃ atet̃ poctetsa añecop ñeñt̃ poʼñoc̈h ameʼñenaya Yompor t̃arroʼmar ñapaʼ oʼ huaʼñerres oʼch soʼpatapretera all am̃chaʼtaret̃tena ña, att̃ochña secohuentapretera sam̃a.
12 exortando, consolando e dando testemunho, para que vocês vivam de maneira digna de Deus, que os chamou para o seu Reino e glória.
13 Ñeñt̃oʼmarña añecop c̈hocma yeparasyosoʼteñ Yompor ñam̃a att̃o sapaʼ allempo yeʼm̃ñotaterres Yompor poʼñoñ sañapaʼ eʼñe cohuen saguërrñañ poʼñoñ. Amaʼt ya seserrpareʼtatosayeñ ama acheña poʼñoñ senteñe, ñeñt̃paʼ Yomporoña poʼñoñ sentña allempo. Ñehua, ñeñt̃paʼ eʼñe poʼñoc̈h Yompor poʼñoñ. T̃eʼña sa ñeñt̃es oʼ sameʼñerra, Yomporña poʼñoñ oʼ cot̃apeʼchaterres eʼñe cohuen seyoc̈hro oʼ eʼñe huenaterres ñeñt̃ atet̃ c̈hocma sep̃atseʼtyeseʼt̃ ahuat̃; t̃eʼña sapaʼ añ sorrtatyen ñeñt̃ eʼñe cohuen enten Yompor.
13 Também agradecemos a Deus sem cessar, pois, ao receberem de nossa parte a palavra de Deus, vocês a aceitaram não como palavra de homens, mas segundo verdadeiramente é, como palavra de Deus, que atua com eficácia em vocês, os que crêem.
14 Sapaʼc̈hoʼña masheñneshachaʼ eʼñe atet̃ saʼmueroc̈htataret̃tena Yomporecop eʼñe atet̃ peʼt̃ ñeñt̃ ñanom apc̈hatsa Yomporecop ñeñt̃ Judeoʼtsaʼyen. Ñetpaʼ eʼñe pueyemteñot̃et Cristo Jesús, judioneshaʼña ñeñt̃ eʼñe pamoʼts penetpaʼ atarr mueroc̈htatenanet. Sapaʼc̈hoʼña eʼñe seyemteñot̃ Cristo atarr mueroc̈htatenes sam̃a samoʼtseshaʼ.
14 Porque vocês, irmãos, tornaram-se imitadores das igrejas de Deus em Cristo Jesus que estão na Judéia. Vocês sofreram da parte dos seus próprios conterrâneos as mesmas coisas que aquelas igrejas sofreram da parte dos judeus,
15 Ñeñt̃ara judioneshaʼ ñeñt̃ muetseʼ Yepartseshar Jesús ñam̃a ñet muetsanateteʼt̃ ñeñt̃ aʼm̃taʼyesayeʼt̃ ahuat̃ Yompor poʼñoñ. Amaʼt t̃eʼ yapaʼc̈hoʼña pueʼmoñeʼteñot̃etay oʼ cot̃areʼterryeterr yam̃a. Ñeñt̃oʼmarña Yomporpaʼ amaʼt eʼñe mameshapaʼ ama cohuenayeʼ entenaneto t̃arroʼmar ñetpaʼ añeʼna eʼmoñeʼtenet allohuen paʼnamen acheñeneshaʼ.
15 que mataram o Senhor Jesus e os profetas, e também nos perseguiram. Eles desagradam a Deus e são hostis a todos,
16 Ñetpaʼ atarr epatareʼtenyet att̃och yeserrpareʼtach poʼpoñ acheñ ñeñt̃ ama judioneshayaye att̃och ñetpaʼc̈hoʼña oʼch aʼqueshp̃ataret̃terret. Att̃oña ñetpaʼ atarr nanac yorenet poʼchñaret. T̃arraña t̃eʼña Yomporpaʼ oʼ entatuerrmochanet poʼyoroc̈henña.
16 esforçando-se para nos impedir que falemos aos gentios, e estes sejam salvos. Dessa forma, vão sempre completando a medida dos seus pecados. Sobre eles, finalmente, veio a ira.
17 — ausente —
17 Nós, porém, irmãos, privados da companhia de vocês por breve tempo, em pessoa, mas não no coração, esforçamo-nos ainda mais para vê-los pessoalmente, pela saudade que temos de vocês.
18 — ausente —
18 Quisemos visitá-los. Eu mesmo, Paulo o quis, e não apenas uma vez, mas duas; Satanás, porém, nos impediu.
19 — ausente —
19 Pois quem é a nossa esperança, alegria ou coroa em que nos gloriamos perante o Senhor Jesus na sua vinda? Não são vocês?
20 — ausente —
20 De fato, vocês são a nossa glória e a nossa alegria.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 1 Tessalonicenses 2, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.