Mateus 21

Yanesha' NT (AME_TBL) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Att̃eñapaʼ oʼ c̈hac̈haʼtet allameʼtets Jerusaléño. C̈hapuet aspent̃o ñeñt̃ paʼsoʼcheñ Olivopen. Allñapaʼ alloʼtsen anets ñeñt̃paʼ añ paʼsoʼcheñ Betfagé. Oʼña c̈hapmochet all anetso,
1 Aproximavam-se de Jerusalém. Quando chegaram a Betfagé, perto do monte das Oliveiras, Jesus enviou dois de seus discípulos,
2 Jesúsñapaʼ atet̃ otnoman epsheña pueyochreshaʼ: —Sapaʼ oʼch sota oʼch sec̈hap aʼyent̃eyeʼ eʼñe allara anetso. Allñapaʼ allchaʼ sentos ashen all huanquëñet epuet ñam̃a puechoyor ñeñt̃ rreʼptor. Ñeñt̃ña ashenpaʼ oʼch sepyam̃p̃sospaʼ oʼch sanerrnan.
2 dizendo-lhes: Ide à aldeia que está defronte. Encontrareis logo uma jumenta amarrada e com ela seu jumentinho. Desamarrai-os e trazei-mos.
3 Ñerraʼm eseshaʼ errot̃ sotapueʼ sañapaʼ atet̃chaʼ sotosanet: “Yepartsesharcaʼye mueneneʼña añ ashen. Mameshapaʼ oʼch alla apuerrsaʼ.”
3 Se alguém vos disser qualquer coisa, respondei-lhe que o Senhor necessita deles e que ele sem demora os devolverá.
4 Ñeñt̃paʼ t̃arroʼmar atet̃ p̃a allochñapaʼ att̃och etsota añ poʼñoñ ñeñt̃ aʼm̃tayeʼt̃ ahuat̃ Yompor poʼñoñ. Ñeñt̃paʼ Yompor eñoratayeʼt̃ atet̃:
4 Assim, neste acontecimento, cumpria-se o oráculo do profeta:
5 — ausente —
5 Dizei à filha de Sião: Eis que teu rei vem a ti, cheio de doçura, montado numa jumenta, num jumentinho, filho da que leva o jugo {Zc 9,9}.
6 Allempoña pueyochreshaʼña ñeñt̃ mueñapaʼ ñetñapaʼ allent̃a ahuanmuet all anetso. Eʼñe atet̃ otapanet Jesús, ñetñapaʼ eʼñec̈hoʼ atet̃ p̃oset.
6 Os discípulos foram e executaram a ordem de Jesus.
7 Allempoñapaʼ huapaterrñañet ashen epuet ñam̃a puechoyor. Ñetñapaʼ nohuerret paʼshtam ashnacheʼñopaʼ montatueret Jesús.
7 Trouxeram a jumenta e o jumentinho, cobriram-nos com seus mantos e fizeram-no montar.
8 Shonteʼ acheñeneshaʼ ñetñapaʼ t̃ot̃maʼtyesoñet paʼshtam t̃oño allchaʼ oñem Jesús. Poʼpotantañec̈hnoñapaʼ tsorrmoʼreʼtyeset tsach pueʼmoʼrer allo topanetyeset t̃oñ.
8 Então a multidão estendia os mantos pelo caminho, cortava ramos de árvores e espalhava-os pela estrada.
9 Allohuen acheñeneshaʼ ñeñt̃ otac̈hetsa ñam̃a ñeñt̃ cot̃aʼhuaneneʼ chentaʼ ñetñapaʼ puerrannarteñot̃etpaʼ atet̃ atarr cohuentatyesneññañetpaʼ atet̃ otenet: —¡Acsherrapoʼch allohueney! ¡Ayeʼchoc̈htaterrapoʼch Jesús ñeñt̃ am̃chaʼtaret̃ David poʼm̃reneñ! ¡Ayeʼchoc̈htaterrapoʼch Jesús ñeñt̃ llesensen Yompor! ¡Yaʼyeʼchoc̈htaterrñañepaʼch Yompor Parets ñeñt̃ pueʼntañoʼtsen!
9 E toda aquela multidão, que o precedia e que o seguia, clamava: Hosana ao filho de Davi! Bendito seja aquele que vem em nome do Senhor! Hosana no mais alto dos céus!
10 Att̃eñapaʼ oʼ c̈hap Jesús Jerusaléño. C̈hap allpaʼ allohuen anetsoʼmarneshaʼ epayeʼ cohuanrrortapet. Ñetñapaʼ atet̃ otyeset: —¿Eseshaʼt̃eʼña añ acheñer?
10 Quando ele entrou em Jerusalém, alvoroçou-se toda a cidade, perguntando: Quem é este?
11 Acheñeneshaʼ ñeñt̃ cot̃aʼneneʼpaʼ ñetñapaʼ atet̃ otoset: —Añcaʼyeña Jesús ñeñt̃ aʼm̃teneʼ Yompor poʼñoñ. Ñapaʼ Galileot̃caʼye huena allara anetso Nazareto.
11 A multidão respondia: É Jesus, o profeta de Nazaré da Galiléia.
12 Allot̃ña Jesúspaʼ beʼt̃osos Parets paʼpacllo. Allñapaʼ mueñoʼtuosan allohuen ñeñt̃ pomatsreʼtetsa all ñam̃a allohuen ñeñt̃ rañt̃aʼyetsa. Eʼñe c̈haʼnmac̈haʼtatosanet allot̃, aʼcoyeʼtam̃p̃sosanet poʼmesac̈hno allecma cam̃yatyenet poʼc̃llayoret, aʼcoyeʼtuosan ñam̃a allecma anorryen ñeñt̃ pomueneʼ yepec̈hno.
12 Jesus entrou no templo e expulsou dali todos aqueles que se entregavam ao comércio. Derrubou as mesas dos cambistas e os bancos dos negociantes de pombas,
13 Allempoñapaʼ atet̃ otosanet: —Yompor poʼñoñ ñeñt̃ atet̃ anuaret̃ ahuat̃ot̃eñ allñapaʼ atet̃caʼye oten Yompor: “Añ ñeñt̃ nepaquëll nepenpaʼ añecpacaʼyeña sherben allecmach maʼyochennet.” T̃arraña sañapaʼ eʼñe atet̃ sepeññañña Yompor paʼpaquëll ñerraʼmrrat̃eʼ eñet̃ ñeñt̃ epotyetsa mapuetpono.
13 e disse-lhes: Está escrito: Minha casa é uma casa de oração {Is 56,7}, mas vós fizestes dela um covil de ladrões {Jr 7,11}!
14 Allña Parets paʼpacllopaʼ huac̈haʼtoña aporoʼyet̃ec̈hno ñam̃a ñeñt̃ checaʼrepayets. Ñañapaʼ eʼñe aʼcrratyesapanet.
14 Os cegos e os coxos vieram a ele no templo e ele os curou,
15 Añña ñeñt̃ paʼm̃chaʼtaret̃erneshaʼ pen allohuen judioneshaʼ poʼcornaneshar epuet ñam̃a ñeñt̃ atarr etsotayenayeñ ñoñets ñeñt̃ atet̃ anaret̃, ñetñapaʼ entoñet ñeñt̃ atarr coc̈hneshaʼ atet̃ orrtatyen Jesús ñeñt̃ amaʼt eseshapaʼ ama puentareto. Ñam̃a eʼmueññañet cheshaneshaʼ all Parets paʼpacllo puerranarot̃etpaʼ atet̃ otyenet: —¡Ayeʼchoc̈htaterrapoʼch Jesús ñeñt̃ am̃chaʼtaret̃ David poʼm̃reneñ! Ñetña atet̃ entetpaʼ ñeñt̃epaʼtchaʼ atarr atsrreʼmatahuet.
15 com grande indignação dos príncipes dos sacerdotes e dos escribas que assistiam a seus milagres e ouviam os meninos gritar no templo: Hosana ao filho de Davi!
16 Allempoñapaʼ atet̃ ochet Jesús: —¿Amaʼt peʼmuenoña atet̃ otac̈hreʼtapap̃ cheshaneshaʼ? Jesúsñapaʼ otanet: —Neʼmueñcaʼye. Sañapaʼ amaʼt selleyareña Yompor poʼñoñ. All anaret̃ ñoñetspaʼ ñeñt̃ña atet̃ oten:
16 Disseram-lhe eles: Ouves o que dizem eles? Perfeitamente, respondeu-lhes Jesus. Nunca lestes estas palavras: Da boca dos meninos e das crianças de peito tirastes o vosso louvor {Sl 8,3}?
17 Oʼña yerpatuerranet añ ñoñets ñeñt̃ atet̃ anaret̃ ahuat̃ot̃eñ ñocop, allempoña saʼnerranet ñeñt̃e anetsrot̃paʼ oʼ alla ahuerrerr Betanio. Allpaʼ allecma ommuena.
17 Depois os deixou e saiu da cidade para hospedar-se em Betânia.
18 Tsapat̃ puetaren alla ahuaʼmuenerr Jesús anetso Jerusaléño. T̃oñoñapaʼ c̈ha cheporraʼnma.
18 De manhã, voltando à cidade, teve fome.
19 Allñapaʼ entnoman higoch t̃oñetop̃ñoʼtsen. Ponmosya ama entoñe pueʼmer, pasopanrepaʼtchaʼ entosñañ. Jesúsña c̈hepaʼtchaʼ eñorostsa higochecop, ñeñt̃paʼ atet̃ otos: —¡Arepaʼch eñalleterro pueʼmer amaʼt eʼñe ahuat̃a! Eʼñe otueʼpaʼ allorocmuepaʼtchaʼ hueyaʼhuaña pasopaner.
19 Vendo uma figueira à beira do caminho, aproximou-se dela, mas só achou nela folhas; e disse-lhe: Jamais nasça fruto de ti!
20 Pueyochreshaʼñapaʼ eʼñe enteñet oʼ hueyaʼhuaña higochpan. Ñetñapaʼ att̃a cohuanrrorteñet, atet̃ otannaʼtet: —Errot̃enot̃uañacaʼyeña oʼ aʼuyatachña eʼñe mamecmat̃eʼ.
20 E imediatamente a figueira secou. À vista disto, os discípulos ficaram estupefatos e disseram: Como ficou seca num instante a figueira?!
21 Jesúsña atet̃ otanet: —Poʼñoc̈hcaʼye oʼch notas: Ñerraʼm seyemteña Yompor, ama c̈hoyeʼ seʼcharrtateno seyoc̈her, amach añayaya atet̃ sep̃o atet̃ nep̃aʼ higoch. Añeʼnachña eʼñe setsoten ñeñt̃ ello atarr t̃orrapoʼ senten. Oʼch netmaʼntacha atet̃ ñerraʼmrrat̃eʼ añ aspenet̃. Ñerraʼm eseshaschaʼ otets aspent̃ecop, “Añ aspenet̃paʼ rrot̃eʼtepaʼch arrot̃, arrepaʼchña eshaʼtosa saʼpo allchaʼ eʼñe chencosa”, aspenet̃ñapaʼ atet̃chaʼc̈hoʼ p̃onasa.
21 Respondeu-lhes Jesus: Em verdade vos declaro que, se tiverdes fé e não hesitardes, não só fareis o que foi feito a esta figueira, mas ainda se disserdes a esta montanha: Levanta-te daí e atira-te ao mar, isso se fará...
22 Amaʼt allohuen erraʼtsenchaʼ es senam̃ Yompor eʼñe semaʼyocheñot̃, ñerraʼm c̈ho senamueñ eʼñe seyemteñocmañen, ñeñt̃ñapaʼ sagap̃chaʼ.
22 Tudo o que pedirdes com fé na oração, vós o alcançareis.
23 Allempoña Jesúspaʼ oʼ alla c̈herrerr Jerusaléño, allñapaʼ beʼt̃osuerrerr Parets paʼpacllo. Allñapaʼ yec̈hatuerranerr acheñeneshaʼ. Att̃o yec̈hatenan acheñeneshaʼpaʼ allempoña huac̈haʼtoña ñam̃a ñeñt̃ paʼm̃chaʼtaret̃erneshaʼ pen allohuen judioneshaʼ poʼcornaneshar epuet puesheñaʼtets ñeñt̃ pomporneshaʼ pen allohuen judioneshaʼ. Ñetñapaʼ atet̃ otoset: —Ñehua, yapaʼ añecop yohuena yemneñ oʼch p̃otey ¿errot̃eʼt apuenpetña llesens? ¿Eseshaʼtña p̃apueneʼña llesens att̃ot̃ p̃orrtatyenña ñeñt̃ c̈hocma att̃ecma pep̃aʼyena?
23 Dirigiu-se Jesus ao templo. E, enquanto ensinava, os príncipes dos sacerdotes e os anciãos do povo aproximaram-se e perguntaram-lhe: Com que direito fazes isso? Quem te deu esta autoridade?
24 Jesúsñapaʼ atet̃ otapanet: —Ñehua, napaʼc̈hoʼña nemneñ oʼch naʼp̃t̃oʼtapas sam̃a amaʼt pat̃rra ñoñets. Ñerraʼm sanaposenchaʼpaʼ napaʼc̈hoʼña att̃ochña notapas nam̃a allot̃ apuennetña llesens ñeñt̃oʼmar atet̃ nepena.
24 Respondeu-lhes Jesus: Eu vos proporei também uma questão. Se responderdes, eu vos direi com que direito o faço.
25 Sapaʼc̈hoʼña oʼch sotosen, ahuañmoʼcha allempo apateʼt̃ Juanañ Yomporecop, ñapaʼ ¿eseshaʼtña llesenseʼ ñatoʼ Yompor amapaʼ acheñat̃eʼ apueʼña llesens? Nemnen oʼch sotosen ñeñt̃ atet̃ soct̃apeʼchen sa. Ñetñapaʼ eʼñe aʼnahua otannaʼtyeset: —Taʼm errot̃chaʼcaʼye yocht̃eʼ. Ñerraʼm c̈ha yoch Yomporeshot̃caʼye apetña llesens, ñapaʼ c̈hat̃eʼcaʼye otey: “Ñehua, sañapaʼ esoʼmareʼtña ama seʼm̃ñocheña ahuaña allempo serrpareʼtatosan acheñeneshaʼ.”
25 Donde procedia o batismo de João: do céu ou dos homens? Ora, eles raciocinavam entre si: Se respondermos: Do céu, ele nos dirá: Por que não crestes nele?
26 Elloña ñerraʼm c̈ha yoch acheñeshot̃a apet llesenspaʼ acheñeneshaʼñapaʼ c̈hat̃eʼ eʼmoñeʼtyet, t̃arroʼmar ñetpaʼ eʼñe cohuen eñcheteʼt̃ Juanañ, c̈hocma otyeñet ñapaʼ ñeñt̃caʼyeña aʼm̃toseʼ Yompor poʼñoñ. Ñeñt̃oʼmarña ñetpaʼ mechaʼteñet acheñeneshaʼ.
26 E se dissermos: Dos homens, é de temer-se a multidão, porque todo o mundo considera João como profeta.
27 Ñeñt̃oʼmarña ñetpaʼ atet̃ ochet Jesús: —Taʼm yapaʼ amacaʼyeña yeñoteñe; errot̃t̃eʼ huapaña Juanañ, errot̃t̃eʼ apetña ñam̃a llesens. Allempoña Jesúspaʼ atet̃ oterraneterr: —Napaʼc̈hoʼña t̃eʼpaʼ amach notaso sam̃a allot̃ aparet̃en nam̃a llesens att̃ot̃ atet̃ nep̃aʼyena.
27 Responderam a Jesus: Não sabemos. Pois eu tampouco vos digo, retorquiu Jesus, com que direito faço estas coisas.
28 Jesúsñapaʼ alla oterranerr judioneshaʼ paʼm̃chaʼtaret̃erneshaʼ: —Ahuañmoʼcha allempo huapa Juanañ, ñapaʼ añecop huapa att̃och ñach seyc̈haterreʼ allohuen ñeñt̃ eʼñe pocteʼ enten Yompor. T̃arraña sañapaʼ ama sameʼñyo. Aña eʼñe cohuen ameʼñapaya ñeñt̃ atarr ochñat̃eneshac̈hno atet̃ ñerraʼm añ ñeñt̃ poʼtaruas p̃aʼyeneʼ eʼñe pueshquëñot̃et cobraʼyeñet acheñeneshac̈hno quelle ñeñt̃ gobiernocop ñam̃a aña eʼñe cohuen ameʼñapayaña Juanañ ñeñt̃ atarr ecañoreshat̃ec̈hno. Allempo sentanet att̃o ñetpaʼ cot̃apeʼcherret ello cohuen Yomporecop, sañapaʼ amaña eseshas cot̃apeʼcherrayeña cohuen Yomporecop att̃och oʼch sameʼñera sam̃a. Ñeñt̃ña t̃eʼpaʼ oʼch netmaʼntacha. Ñehua, puesheñarr yacma eñall epsheña puechemer. Ñañapaʼ atet̃ otenanaʼ puesheñarr puechemer: “T̃eʼpaʼ nechemere, oʼch ahuaʼmuenep̃ yaʼmro allchaʼ petaruasaʼmuen.”Ñañapaʼ ellont̃a otapan pompor: “Amacaʼye nemno, amachcaʼye neto.” T̃arraña elloñapaʼ cot̃apeʼcherran cohuen allempoñapaʼ ahuoʼ pompor paʼmro taruasats. Allempoña pomporpaʼ ahuoʼ ñam̃a poʼpsheñeñ puechemeresho, ñapaʼc̈hoʼña atet̃ otos atet̃ otuan poʼpsheñeñ puechemer: “T̃eʼ nechemere, oʼch ahuaʼmuenep̃ yaʼmro allchaʼ petaruasaʼmuen p̃am̃a.” Ñañapaʼ eʼñe cohuen otapan pompor: “Ñehua, apachaʼ oʼch ahuen oʼch netaruasaʼmuen yaʼmro.” T̃arraña ñañapaʼ amaʼt atet̃ otañpaʼ ama to. Jesúsñapaʼ alla oterraneterr: —T̃eʼpaʼ oʼch naʼp̃t̃oʼtas sa, ñeñt̃ epsheña puechemer, ¿erraʼtsenaʼt sentenña sa ñeñt̃ eʼñe poʼñoc̈h atet̃ petsa ñeñt̃ atet̃ muenen pompor? Judioneshaʼña paʼm̃chaʼtaret̃erneshaʼpaʼ ñetñapaʼ atet̃ ochet: —Añcaʼye ñeñt̃ ñanom, ñeñt̃ otapueʼ ñapaʼ añoʼch to taruasats t̃arraña elloñapaʼ allent̃a ahuoʼ taruasats paʼmro. Ñeñt̃caʼyeña etsoteneʼña ñeñt̃ atet̃ muenen pompor. Jesúsñapaʼ atet̃ oterraneterr: —Ñeñt̃oʼmarña t̃eʼpaʼ oʼch notas: Ñeñt̃ pueshquëñot̃eʼna cobraʼyeneʼ acheñeneshac̈hno ñam̃a ñeñt̃ atarr ecañoreshat̃ec̈hno, ñetñapaʼ poʼñoc̈h allent̃a aguërret Yompor poʼcohuenña ñeñt̃ att̃o ayochreshat̃tena ña. Sañapaʼ amaña allent̃ayeʼ saguëreña sam̃a t̃arroʼmar sapaʼ c̈haña atarr seʼcharrtatenña seyoc̈her.
28 Que vos parece? Um homem tinha dois filhos. Dirigindo-se ao primeiro, disse-lhe: - Meu filho, vai trabalhar hoje na vinha.
29 — ausente —
29 Respondeu ele: - Não quero. Mas, em seguida, tocado de arrependimento, foi.
30 — ausente —
30 Dirigindo-se depois ao outro, disse-lhe a mesma coisa. O filho respondeu: - Sim, pai! Mas não foi.
31 — ausente —
31 Qual dos dois fez a vontade do pai? O primeiro, responderam-lhe. E Jesus disse-lhes: Em verdade vos digo: os publicanos e as meretrizes vos precedem no Reino de Deus!
32 — ausente —
32 João veio a vós no caminho da justiça e não crestes nele. Os publicanos, porém, e as prostitutas creram nele. E vós, vendo isto, nem fostes tocados de arrependimento para crerdes nele.
33 Jesúsñapaʼ alla oterranerr judioneshaʼ paʼm̃chaʼtaret̃erneshaʼ: —T̃eʼñapaʼ seʼm̃ñotenchaʼ, napaʼ oʼch netmaʼntatasa poʼpoñ. Eñall puesheñarr aneʼtañ, ñañapaʼ nareʼtanatatnoman shonteʼ uvach; paʼmuerñapaʼ eʼñe ora uvachmatatue. Eʼñe conc̈haʼtam̃pesue allot̃ñapaʼ eñan ñam̃a allchaʼ aʼpechoʼtoñet uvas poʼñer. Allñapaʼ t̃omatatnoman torrepoʼ allot̃chaʼ cohuam̃p̃soñet paʼmuer. ’T̃omatuepaʼ naʼnman ñeñt̃chaʼ taruasatats ñeñt̃chaʼ coyerrahuet allpon ñerraʼm esempoch t̃oteñet. Oʼña nareʼtanatatuepaʼ oʼ ahuoʼ poʼpoñ anetso b̃ac̈hayo.
33 Ouvi outra parábola: havia um pai de família que plantou uma vinha. Cercou-a com uma sebe, cavou um lagar e edificou uma torre. E, tendo-a arrendado a lavradores, deixou o país.
34 C̈hap allempo yen uvachllom̃paʼ ñañapaʼ mueñerran poʼpsheññec̈hno paʼtaruasañer ñetchaʼ enamuerrtsetaʼ uvachllom̃ poʼpsheñeñ paʼtaruasañresho ñeñt̃ cohuam̃peneʼ uvachmaʼ.
34 Vindo o tempo da colheita, enviou seus servos aos lavradores para recolher o produto de sua vinha.
35 Allempoña c̈henet allpaʼ enamosan ñeñt̃ allpon oʼpatena pamoʼmteʼ, arepaʼtchaʼña es apapuenayeña uvachllom̃, elloña ñeñt̃apaʼ c̈ha rremapoñet paʼtaruasañer, c̈ha nalleʼtapueñet puesheñarr, c̈ha muetsapet poʼpsheñeñ, poʼpsheñeñpaʼc̈hoʼña c̈ha rrolleʼtapoñet.
35 Mas os lavradores agarraram os servos, feriram um, mataram outro e apedrejaram o terceiro.
36 Allempoña ñeñt̃ pamoʼmteʼ pen uvachmaʼpaʼ oʼ alla mueñerranerr poʼpsheññec̈hno paʼtaruasañer shonteʼ. Allempo c̈hapuet ñamet allpaʼ att̃ecma errot̃uanen ap̃aret̃tapuet ñamet.
36 Enviou outros servos em maior número que os primeiros, e fizeram-lhes o mesmo.
37 ’Allempoña ñeñt̃ pamoʼmteʼ penetpaʼ ñañapaʼ atet̃ ot: “T̃eʼpaʼ oʼch nemñe all ñeñt̃ eʼñe na nechemer. Ñatoʼrraña ñeñt̃paʼ mechaʼnaʼtapetchaʼ.”
37 Enfim, enviou seu próprio filho, dizendo: Hão de respeitar meu filho.
38 Ñeñt̃paʼc̈hoʼña amaʼt mameshapaʼ arepaʼtchaʼña mechaʼnaʼtapeto. Allempo entapoñet puechemer ñetñapaʼ atet̃ otannaʼtyeset: “Añmapaʼ ñeñt̃caʼyeña puechemer ñeñt̃chaʼ oʼpaterraya pompor puenarem̃ esempo. Ñapaʼc̈hoʼña t̃eʼpaʼ oʼchcaʼye yemtsap̃ allochñapaʼ yachcaʼyeña eʼñe oʼpaterrayaña pompor puenarem̃. T̃eʼpaʼ oʼch ahuey oʼch yemtsap̃ ñam̃a.”
38 Os lavradores, porém, vendo o filho, disseram uns aos outros: Eis o herdeiro! Matemo-lo e teremos a sua herança!
39 Allempoñapaʼ oʼ rromapet oʼ chetareʼtnomet narmetsmot̃ aʼyenet̃, allña muetsapetña ñam̃a. Arrpaʼ allohua atet̃ tomaʼntata Jesús eʼñe ñañeña.
39 Lançaram-lhe as mãos, conduziram-no para fora da vinha e o assassinaram.
40 Allempoña Jesúspaʼ atet̃ oterraneterr: —Ñehua, ñerraʼm esempoch huerra ñeñt̃ pamoʼmteʼ pen ataruasañec̈hnopaʼ ¿señoteñeʼtña ñetpaʼ atet̃chaʼ ap̃aret̃terret?
40 Pois bem: quando voltar o senhor da vinha, que fará ele àqueles lavradores?
41 Judioneshaʼña paʼm̃chaʼtaret̃erneshaʼpaʼ atet̃ oterreterr: —Ñerraʼm huerrachpaʼ ñeñt̃ña ama matsrreʼmñopaʼ eʼñech aʼcllatuerranet pamoʼmteʼ, nanacchaʼ coñchatuerranet; narmetsmoñapaʼ elloch nerranerr poʼpotantañ ñeñt̃chaʼ taruaserrtserr all uvachmo. Nerranerrchaʼ ñeñt̃chaʼ eʼñe poʼñoc̈h apuerreʼ pueʼmer ñerraʼm esempoch yen.
41 Responderam-lhe: Mandará matar sem piedade aqueles miseráveis e arrendará sua vinha a outros lavradores que lhe pagarão o produto em seu tempo.
42 Allempoña Jesúspaʼ atet̃ oterraneterr: —Sapaʼ amaʼt ahuat̃apaʼ amaʼtña selleyareña ñeñt̃ atet̃ anuaret̃ Yompor poʼñoñ ahuat̃ot̃eñ. T̃arroʼmar ñeñt̃paʼ atet̃ oten nocop, na atmaʼntataret̃ mapueʼ. Ñeñt̃paʼ atet̃ oten:
42 Jesus acrescentou: Nunca lestes nas Escrituras: A pedra rejeitada pelos construtores tornou-se a pedra angular; isto é obra do Senhor, e é admirável aos nossos olhos {Sl 117,22}?
43 Ñeñt̃oʼmarña sa ñeñt̃es judioneshaspaʼ t̃eʼña Yomporpaʼ puerratam̃perreschaʼ poʼcohuenña ñeñt̃ att̃o ayochreshat̃tena ña. Añchaʼña apuerr ellonet̃ poʼpotantañ acheñeneshaʼ ñeñt̃ ama judioneshayaye ñeñt̃chaʼ poʼñoc̈h orrtaterreʼ eʼñe ña poʼcohuenña att̃o atarr ayochreshat̃tena ña.
43 Por isso vos digo: ser-vos-á tirado o Reino de Deus, e será dado a um povo que produzirá os frutos dele.
44 Allohuen erraʼtsenchaʼ atetsa añ mapyo ñeñt̃ña mapueʼpaʼ eʼñech aʼyosatseʼtuanet. Ñam̃a ñerraʼm eseshesho shoraʼnom ñeñt̃ mapyerpaʼ eʼñech aʼpep̃tseʼtuosanet. Att̃oña Jesúspaʼ tomaʼntatanet ñerraʼm ama eseshaʼ pocteyeʼ entenaye Cristo ñerraʼm erraʼtsenchaʼ ama aguërraye, ñeñt̃ña acheñerpaʼ c̈hocmach huapoña ñeñt̃chaʼ atarr mueroc̈htaterrahuet.
44 {Aquele que tropeçar nesta pedra, far-se-á em pedaços; e aquele sobre quem ela cair será esmagado.}
45 Allempo atet̃ eʼmyes ñeñt̃ paʼm̃chaʼtaret̃erneshaʼ pen allohuen judioneshaʼ poʼcornaneshar ñam̃a fariseoneshaʼ, ñeñt̃ atet̃ tomaʼntatenanet Jesús, ñetña allempopaʼ c̈hapanet pueyoc̈hreto ñocpuetepaʼt serrpareʼtenña Jesús.
45 Ouvindo isto, os príncipes dos sacerdotes e os fariseus compreenderam que era deles que Jesus falava.
46 Ñetñapaʼ mueneñetañ oʼch rremuetañ t̃arraña ama eseshaʼ rromaye t̃arroʼmar ñetpaʼ c̈ha mechaʼteñet acheñeneshaʼ. Ñehua, acheñeneshaʼ eʼñecaʼye cohuen enteñet Jesús ñapaʼ poʼñoc̈h ñeñt̃ aʼm̃teneʼ Yompor poʼñoñ.
46 E procuravam prendê-lo; mas temeram o povo, que o tinha por um profeta.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Mateus 21, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.