Mateus 15
Yanesha' NT (AME_TBL) vs ARIB
1 Allempoña fariseoneshaʼ ñam̃a ñeñt̃ atarr etsotayenayeñ ñoñets ñeñt̃ atet̃ anaret̃ judioneshacop ñetñapaʼ arrot̃ huac̈haʼtet Jerusaléñot̃. C̈hac̈haʼtet Jesúseshopaʼ atet̃ otyesoset:
1 Então chegaram a Jesus uns fariseus e escribas vindos de Jerusalém, e lhe perguntaram:
2 —Esoʼmareʼtña peyochreshaʼñapaʼ quec̈hpuerretña ñeñt̃ atet̃ yeyc̈heʼt̃ ya ahuat̃ yatañneshohuen. Ñeñt̃oʼmar oʼhuañ eʼpotaʼtetña Partsocop allempo rrenet.
2 Por que transgridem os teus discípulos a tradição dos anciãos? pois não lavam as mãos, quando comem.
3 Ñañapaʼ atet̃ otanet: —Sapaʼc̈hoʼña ñeñt̃oʼmareʼtrraña sat̃pareʼteññañña sam̃a Yompor poʼñoñ ñeñt̃ atet̃ anaret̃ allochñapaʼ eʼñech sañeña seyc̈heña eʼñe setsotayen.
3 Ele, porém, respondendo, disse-lhes: E vós, por que transgredis o mandamento de Deus por causa da vossa tradição?
4 Ñehua, poʼñoc̈hcaʼye yeñoteñ Yomporpaʼ atet̃ oteney: “Semorrenteñot̃paʼ sem̃chaʼnaʼchchaʼ sompor ñam̃a sachor.” Elloña ñam̃a poʼpoñonet̃ atet̃ oteney: “Ñerraʼm eseshaʼ sasareʼteneʼ pompor ñam̃a pachor ñeñt̃paʼ muetsetepaʼ.”
4 Pois Deus ordenou: Honra a teu pai e a tua mãe; e, Quem maldisser a seu pai ou a sua mãe, certamente morrerá.
5 T̃arraña sañapaʼ amaña att̃eyeʼ sepeno t̃arroʼmar sapaʼ c̈haña atet̃ sotyen: —Ñerraʼm eseshaʼ atet̃ oteneʼ pompor ñam̃a pachor: “Ñeñt̃ nechen oʼch napapeñpaʼ t̃arraña amach napape t̃eʼpaʼ oʼch neneʼ Yomporecop”
5 Mas vós dizeis: Qualquer que disser a seu pai ou a sua mãe: O que poderias aproveitar de mim é oferta ao Senhor; esse de modo algum terá de honrar a seu pai.
6 ñeñt̃ña acheñerpaʼ sañapaʼ atet̃chaʼ soteñ: “P̃ocoppaʼ ama pallteno oʼch es p̃ap̃ p̃amoʼmteʼ.” Sapaʼ att̃ocaʼyeña sehuaporeʼteññañña Yompor poʼñoñ allochñapaʼ eʼñech aña setsoten ñeñt̃ eʼñe sañeña seyc̈heña.
6 E assim por causa da vossa tradição invalidastes a palavra de Deus.
7 Sapaʼ atarrcaʼye ommoñat̃neshas t̃arroʼmar atarr seshcareʼten amaña Yomporeyeʼña sesherbeno. Isaíaspaʼ eʼñe cohuen aʼm̃taneʼt̃ Yompor poʼñoñ, saña t̃eʼpaʼ eʼñe atet̃ sepena atet̃ oteʼt̃; allempopaʼ atet̃ ot Yompor:
7 Hipócritas! bem profetizou Isaias a vosso respeito, dizendo:
8 — ausente —
8 Este povo honra-me com os lábios; o seu coração, porém, está longe de mim.
9 — ausente —
9 Mas em vão me adoram, ensinando doutrinas que são preceitos de homem.
10 Allempoña Jesúspaʼ c̈horeʼtan acheñeneshaʼ ñeñt̃ shontetsa, ñetñapaʼ atet̃ otanet: —Sañapaʼ eʼñepaʼchña cohuen seʼm̃ñoten allochñapaʼ att̃och eʼñe cohuen c̈haponasa seyoc̈hro.
10 E, clamando a si a multidão, disse-lhes: Ouvi, e entendei:
11 Ama añeyeʼ yaʼsosyatenaye Partsocop ñeñt̃ yerraʼyen yenamot̃. Añcaʼyeña yaʼsosyateneʼ yeñoñ ñeñt̃ c̈haʼnets yenamot̃ ñeñt̃ atet̃ yeñosatseʼtyen.
11 Não é o que entra pela boca que contamina o homem; mas o que sai da boca, isso é o que o contamina.
12 Allñapaʼ atet̃ oteñaʼ pueyochreshaʼ: —¿Peñoteñeʼt fariseoneshaʼñapaʼ allempo eʼmonapet peñoñ ñeñt̃ atet̃ p̃otyenanet ñetñapaʼ c̈ha atsrreʼmuet?
12 Então os discípulos, aproximando-se dele, perguntaram-lhe: Sabes que os fariseus, ouvindo essas palavras, se escandalizaram?
13 Ñañapaʼ atet̃ tomaʼntatanet ñeñt̃chaʼ atet̃ ap̃aret̃terra fariseoneshaʼ, ñeñt̃paʼ atet̃ otanet: —Allohuen narmetsoc̈hno ñeñt̃ ama añeyeʼ nareʼtaye Apa ñeñt̃ pueʼntañoʼtsen ñeñt̃ñapaʼ aʼmareʼtaret̃etuerrach.
13 Respondeu-lhes ele: Toda planta que meu Pai celestial não plantou será arrancada.
14 Ñetpaʼ ottetepaʼt̃a. Ñetpaʼ eʼñe atet̃ penet ñerraʼmrrat̃eʼ puesheñarr ñeñt̃ aporoʼyet̃paʼ ñapaʼ oʼch echaʼnman poʼpsheñeñ ñeñt̃ parro aporoʼyet̃ecmuet. Allempo atet̃ penet ñerraʼm arrorot̃ont̃a echaʼnmannaʼtnomuet epsheñoʼmaret c̈hach shoraʼnmoset arrorot̃o. Arrpaʼ allohua ñeñt̃ atet̃ tomaʼntatanet atet̃ ñerraʼm ya allempo ama yoct̃apeʼcherraʼ ñeñt̃ cohuentetsa Yomporecop amach errot̃enot̃ yoct̃apeʼchache poʼpsheñeñ ñeñt̃ ama eñotenaye ñeñt̃ cohuen enten Yompor.
14 Deixai-os; são guias cegos; ora, se um cego guiar outro cego, ambos cairão no barranco.
15 Allempoña Pedropaʼ atet̃ ot: —Yapaʼ c̈hochña peserrpareʼtatey eʼñe cohuen eñotoc̈hen ñeñt̃ atet̃ petmaʼntatena ñorraʼ.
15 E Pedro, tomando a palavra, disse-lhe: Explica-nos essa parábola.
16 Ñañapaʼ atet̃ otanet: —Amaʼt sapaʼc̈hoʼña amaʼtña señoteñaʼ.
16 Respondeu Jesus: Estai vós também ainda sem entender?
17 Sapaʼ amaʼt c̈hennasoña seyoc̈hro ñeñt̃ yerraʼyen yenamot̃paʼ alla sen yat̃o ñeñt̃paʼ c̈hocmach yener aʼyo.
17 Não compreendeis que tudo o que entra pela boca desce pelo ventre, e é lançado fora?
18 Añña ñeñt̃ c̈haʼnets yenamot̃ ñeñt̃ att̃o yeñosatseʼtyen ñeñt̃paʼ eʼñe yeyoc̈hrot̃ huena ñeñt̃ña c̈hocma yaʼsosyateneʼña Partsocop.
18 Mas o que sai da boca procede do coração; e é isso o que contamina o homem.
19 Eʼñe yeyoc̈hrot̃ huena cot̃ap̃ñats ñeñt̃ amaʼt mameshapaʼ ama cohuenayaye, ñeñt̃paʼ añ: muetsannaʼteñets, chetapretannaʼteñets, cañoreshaʼteñets, etatsreʼtyeñets, tomaʼtam̃p̃sannaʼteñets, sasareʼteñets.
19 Porque do coração procedem os maus pensamentos, homicídios, adultérios, prostituição, furtos, falsos testemunhos e blasfêmias.
20 Ñeñt̃ allohuen sosyaʼtsañec̈hno ñeñt̃ huetsa yeyoc̈hrot̃ ñeñt̃ña poʼñoc̈h yaʼsosyateneʼ Partsocop. T̃arraña allempo yerrallmeʼchyen amaʼt ama yeʼpotaʼtyesopaʼ ñeñt̃paʼ amaña ñeñt̃eyeʼña yaʼsosyatenayeña Partsocop.
20 São estas as coisas que contaminam o homem; mas o comer sem lavar as mãos, isso não o contamina.
21 Ahuerrerr Jesús allot̃paʼ alla c̈hap allampaño anets Tiro ñam̃a Sidón.
21 Ora, partindo Jesus dali, retirou-se para as regiões de Tiro e Sidom.
22 Allñapaʼ oʼ huapa puesheñarr coyaneshaʼ ñeñt̃ alloʼmarneshaʼ ñeñt̃ cananoʼmarneshaʼ. Ñañapaʼ allent̃a rranareʼtospaʼ atet̃ otos: —Pemuerayeʼchosna, Nepapareshachaʼ p̃apaʼ ñeñt̃ep̃ Davidnaʼtarep̃. Na nacñeʼt̃erpaʼ atarr mueroc̈htateñ oneñet̃.
22 E eis que uma mulher cananéia, provinda daquelas cercania, clamava, dizendo: Senhor, Filho de Davi, tem compaixão de mim, que minha filha está horrivelmente endemoninhada.
23 Jesúsñapaʼ amaʼt mameshapaʼ ama eñoranaʼteño. Att̃eñapaʼ oʼ ponem̃ya pueyochreshaʼ otoset: —Peʼm̃ñochñacaʼye t̃ecma allochñapaʼ oʼch ahuerr, c̈hacaʼye cot̃aʼneney perranareʼtnomueʼ.
23 Contudo ele não lhe respondeu palavra. Chegando-se, pois, a ele os seus discípulos, rogavam-lhe, dizendo: Despede-a, porque vem clamando atrás de nós.
24 Ñañapaʼ atet̃ otanet: —Napaʼ eʼñe añecpa allsensaret̃en ñeñt̃ israelenaʼtarneshacop; ñetpaʼ eʼñe atet̃ nentenanet ñerraʼm carrneroc̈hno ñeñt̃ payaʼtyetsa.
24 Respondeu-lhes ele: Não fui enviado senão às ovelhas perdidas da casa de Israel.
25 Coyaneshaʼña ñeñt̃ ama israelenaʼtareyayepaʼ ñañapaʼ allent̃a on eʼñe ñesho concorposñañapaʼ atet̃ otos: —C̈hoña Nepapareshachaʼ pebensam̃p̃sayeʼcherrnan nacñeʼt̃er.
25 Então veio ela e, adorando-o, disse: Senhor, socorre-me.
26 Jesúsñapaʼ tomaʼntatana acheñeneshaʼ ñeñt̃ ama israelenaʼtarneshayaye ñeñt̃oʼmarña atet̃ och: —Ama pocteyaye oʼch yeprratam̃pes yacñet̃ar puerrar oʼch yehuaporeʼtam̃pes alloʼtsen ochec oʼch rreʼ ñam̃a ochec.
26 Ele, porém, respondeu: Não é bom tomar o pão dos filhos e lançá-lo aos cachorrinhos.
27 Coyaneshaʼñapaʼ atet̃ otererr: —Amaʼt att̃eñ Nepapareshachaʼ t̃arraña amaʼt ochecpaʼc̈hoʼña rraʼyenan ñeñt̃ aʼshoreʼtatyen pamoʼmteʼ poʼmesap̃nac̈ho.
27 Ao que ela disse: Sim, Senhor, mas até os cachorrinhos comem das migalhas que caem da mesa dos seus donos.
28 Allempoña Jesúspaʼ atet̃ otererr: —C̈hepaʼt nesñeshachaʼ atarr nanac peyemtenna ñeñt̃epñapaʼ att̃etepaʼch p̃ocop atet̃ pemnen p̃a. Pacñeʼt̃erñapaʼ allorocma correrra.
28 Então respondeu Jesus, e disse-lhe: ó mulher, grande é a tua fé! seja-te feito como queres. E desde aquela hora sua filha ficou sã.
29 Ahuerrerr Jesús allot̃paʼ alla oñem saʼpatop̃ñoʼmar eʼñe Galileaso. Allot̃paʼ ahuoʼ aspent̃o allñapaʼ anorros.
29 Partindo Jesus dali, chegou ao pé do mar da Galiléia; e, subindo ao monte, sentou-se ali.
30 Allñapaʼ alla huac̈herrñañerr shonteʼ acheñeneshaʼ. Huapatyerrñañeterr checaʼrepac̈hno, mancoc̈hno, aporoʼyet̃ec̈hno, opananeshac̈hno ñam̃a huapatoñet shonteʼ poʼpotantañec̈hno. Ñeñt̃ñapaʼ alla nanatyesosñañet paʼrrp̃ot̃. Ñañapaʼ eʼñe aʼcrratyesuerranet.
30 E vieram a ele grandes multidões, trazendo consigo coxos, aleijados, cegos, mudos, e outros muitos, e lhos puseram aos pés; e ele os curou;
31 Allña acheñeneshaʼpaʼ c̈ha atarr cohuanrrorteñet allempo eñchet att̃o opanac̈hno c̈ha eñoraʼyerrtsa, mancoc̈hnopaʼc̈hoʼña c̈ha cohuenetyerrtsa, checaʼrepac̈hnopaʼc̈hoʼña c̈ha chopeʼchyerrets, aporoʼyet̃ec̈hnopaʼc̈hoʼña c̈ha eʼñe cohuen cohuaʼyerrets. Atet̃ eʼñe cohuen eñchetpaʼ allohuenetñapaʼ cohuentateññañet israelneshaʼ Poʼyomporer.
31 de modo que a multidão se admirou, vendo mudos a falar, aleijados a ficar sãos, coxos a andar, cegos a ver; e glorificaram ao Deus de Israel.
32 Allempoña Jesúspaʼ agotan pueyochreshaʼpaʼ atet̃ otapanet: —Napaʼ c̈ha atarr nemuereña allohuen acheñeneshaʼ ñeñt̃ shontetsa arr. Oʼ maʼpamtoset nesho ama eñallmeñeto ñeñt̃chaʼ rret. Ama pocteyeʼ nenteñe oʼch ahuanerret eʼñe paʼchporrñeshaʼ t̃eʼt ama aʼñsheʼmterreto t̃oño.
32 Jesus chamou os seus discípulos, e disse: Tenho compaixão da multidão, porque já faz três dias que eles estão comigo, e não têm o que comer; e não quero despedi-los em jejum, para que não desfaleçam no caminho.
33 Pueyochreshaʼñapaʼ atet̃ otoset: —Errahuachcaʼye yentña allpon rreñets ñeñt̃chaʼ yerrach shonteʼ acheñ, arrpaʼ amayacaʼye.
33 Disseram-lhe os discípulos: Donde nos viriam num deserto tantos pães, para fartar tamanha multidão?
34 Jesúsñapaʼ atet̃ oterraneterr: —Sapaʼ ¿errponaʼt sechenña pan? Ñetñapaʼ otereterr: —Eʼñecaʼye canc̈hrra ñam̃a coñeʼt̃ cacat̃olleshaʼ.
34 Perguntou-lhes Jesus: Quantos pães tendes? E responderam: Sete, e alguns peixinhos.
35 Allempoñapaʼ otan acheñeneshaʼ: —T̃eʼpaʼ sanorrc̈haʼtyes patso.
35 E tendo ele ordenado ao povo que se sentasse no chão,
36 Allñapaʼ agapan ñeñt̃ canc̈herr pan ñam̃a cacat̃olleshaʼ. Agaphuepaʼ oʼ parasyosoʼtenanerr Pompor allot̃ñapaʼ oʼ shotaʼtan pan, shetseʼtan ñam̃a cac, apanatyesan pueyochreshaʼ. Ñetñapaʼ oʼ epatyeset ñamet allohuen acheñeneshaʼ eʼñe epaʼhuet.
36 tomou os sete pães e os peixes, e havendo dado graças, partiu-os, e os entregava aos discípulos, e os discípulos á multidão.
37 Allempoñapaʼ oʼ rrallmeʼchet allohuenet, eʼñe yetrraʼtuahuet. Oʼ eʼñe yetuahuetpaʼ c̈ha aʼpchatyeset ñeñt̃ñapaʼ aʼyapac̈heret. Ñeñt̃ña aʼyapac̈herretpaʼ c̈hepaʼtchaʼ chorrats canc̈herr cañt̃er eʼñe t̃amoʼyareʼ.
37 Assim todos comeram, e se fartaram; e do que sobejou dos pedaços levantaram sete alcofas cheias.
38 Ñeñt̃ rrallmeʼchats atarr aton acheñeneshaʼ ñatoʼ alloʼtsent̃eʼ paʼtatsoch mil ñeñt̃ eʼñe yacmaneshocheʼ. Ellonet̃ñapaʼ alloʼtsaʼyen ñam̃a coyaneshac̈hno ñam̃a cheshaneshac̈hno.
38 Ora, os que tinham comido eram quatro mil homens além de mulheres e crianças.
39 Allempoña Jesúspaʼ soʼtnerran acheñeneshaʼpaʼ ahuerr, aʼtapos noñt̃opaʼ ahuam̃perr oʼch ahuoʼ anetso ñeñt̃ paʼsoʼcheñ Magdala.
39 E havendo Jesus despedido a multidão, entrou no barco, e foi para os confins de Magadã.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Mateus 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.