Lucas 1
Yanesha' NT (AME_TBL) vs VC
1 Masheñe Teófilo, p̃apaʼ peñoteñ ahuañmoʼchapaʼ paʼnamen esocmañen ñeñt̃ atet̃ etsotayeseʼt̃ Jesús acheñeneshesho ñeñt̃ eʼñe ñanom ameʼñaya ña, amaʼt t̃emeʼttsen yocpaʼnaña ñeñt̃ey oʼ yameʼñera yam̃a. Ñam̃a allempot̃eñ Jesúspaʼ orrtana paʼnamen acheñeneshaʼ ñeñt̃ entyesayeʼt̃ eʼñe allameʼtets. Ñetñapaʼ eʼñe entuoñeteʼt̃ allohuen ñeñt̃ atet̃ p̃aʼyeseʼt̃. Ñetñapaʼ serrpareʼtyeseteʼt̃ atet̃ oten Yompor poʼñoñ. Att̃ot̃ña eñotaterryetña yam̃a. Ñeñt̃ atet̃ eñotatyenet ñetpaʼ shonteʼ acheñeneshaʼ quellcaʼyesetañ ñeñt̃ atet̃ p̃osa Cristo allempo huapa. Ñeñt̃oʼmarña napaʼc̈hoʼña eʼñe pocteʼ nenteñ oʼch nequellconap̃ eʼñe ora allpon ñeñt̃ atet̃ orrtatos Jesús, t̃arroʼmar napaʼ ahuañmoʼchot̃eñ atarr noct̃apeʼcheñ oʼch eʼñe neñoch errot̃ent̃eʼña ñeñt̃ eʼñe poʼñoc̈h atet̃ p̃aʼyesosa Jesús. Ñeñt̃oʼmarña t̃eʼ arrpaʼ oʼch eʼñe neñotatap̃ ora allpon ñeñt̃ oʼ etsotua allochñapaʼ att̃och eʼñe peñotuer p̃am̃a ñeñt̃ allpon yec̈hatenpetpaʼ ñeñt̃paʼ eʼñe poʼñoc̈h atet̃. Ñehua, arrpaʼ atet̃ oʼ etsotua.
1 Muitos empreenderam compor uma história dos acontecimentos que se realizaram entre nós,
2 — ausente —
2 como no-los transmitiram aqueles que foram desde o princípio testemunhas oculares e que se tornaram ministros da palavra.
3 — ausente —
3 Também a mim me pareceu bem, depois de haver diligentemente investigado tudo desde o princípio, escrevê-los para ti segundo a ordem, excelentíssimo Teófilo,
4 — ausente —
4 para que conheças a solidez daqueles ensinamentos que tens recebido.
5 Ahuat̃ allempo añ am̃chaʼtaret̃tatseʼt̃ Herodes all anetso Judeo, eñall ñam̃a puesheñarr ñeñt̃ judioneshaʼ poʼcorneshar. Ñeñt̃paʼ añ paʼsoʼcheñ Zacarías ñeñt̃ c̈hocma yemtenana poʼpotantañ cornaneshac̈hno ñeñt̃ otenet Abíasonaʼtar ñeñt̃ t̃orratseʼt̃ Yompor paʼpacllo. Zacarías puet̃apor añ paʼsoʼcheñ Elisabet; ñapaʼc̈hoʼña corneshap̃nor ñeñt̃ poʼm̃reneñ pen Aarón ñeñt̃ corneshatatseʼt̃ ahuat̃.
5 Nos tempos de Herodes, rei da Judéia, houve um sacerdote por nome Zacarias, da classe de Abias; sua mulher, descendente de Aarão, chamava-se Isabel.
6 Ñetña epsheñoʼmaretpaʼ Yomporñapaʼ eʼñe pocteʼ entenanet ñeñt̃ atet̃ penet ñet, eʼñe cohuen etsotueññañet ora poʼñoñ ñeñt̃ atet̃ anaret̃ ahuat̃ot̃eñ acheñeneshacop ñeñt̃chaʼ atet̃ p̃ohuenet. Ñeñt̃oʼmarña amaʼt puesheñarrapaʼ amach errot̃enot̃ otaret̃teto, “ama pocteyaye ñeñt̃ atet̃ sepena.”
6 Ambos eram justos diante de Deus e observavam irrepreensivelmente todos os mandamentos e preceitos do Senhor.
7 Ñetpaʼ ama eñalleto amaʼt puesheñarra pacñeʼt̃er t̃arroʼmar Elisabetpaʼ ama achoyoreʼtañeyaye. Amaʼt ñam̃a puerrollar epsheñoʼmaret oʼ att̃a poʼnmeʼtuenet.
7 Mas não tinham filho, porque Isabel era estéril e ambos de idade avançada.
8 Att̃eñapaʼ c̈hap allempo t̃orrena allohuen cornaneshac̈hno ñeñt̃ epuet parro yemtena Zacarías att̃o corneshatenet Yomporecop. Ñehua, allempopaʼ allohuen ñeñt̃ corneshatatseʼt̃ Yomporecop, ñetñapaʼ añ yec̈heteʼt̃ ahuoʼch yellsheñeʼchenet allohuenet att̃och eñochet poʼsuertot̃ erraʼtsenchaʼ puesheñarrer ñeñt̃chaʼ beʼt̃osets Yompor paʼpacllo allchaʼ aʼcrratan ñeñt̃chaʼ eñmosat̃tatsa Yomporecop. Allempoña pamt̃arrpaʼ aña orrtatsa Zacarías ñeñt̃chaʼ beʼt̃osets Yompor paʼpacllo allchaʼ aʼcrratan ñeñt̃chaʼ eñmosat̃tatsa Yomporecop.
8 Ora, exercendo Zacarias diante de Deus as funções de sacerdote, na ordem da sua classe,
9 — ausente —
9 coube-lhe por sorte, segundo o costume em uso entre os sacerdotes, entrar no santuário do Senhor e aí oferecer o perfume.
10 Ñehua, allempo c̈hap allempoch beʼt̃osos puesheñarr Yompor paʼpacllo shonteʼ acheñeneshaʼ ñetñapaʼ allach t̃omc̈haʼtet aʼyot̃ allchaʼ maʼyochrraʼtoset. Amaʼt allempo beʼt̃osos Zacaríaspaʼ att̃erach maʼyochrraʼtet aʼyot̃.
10 Todo o povo estava de fora, à hora da oferenda do perfume.
11 Ñehua, Zacarías allempo sherbenan Yompor oʼpono, allñapaʼ machayot̃epaʼtchaʼ orrtoña Yompor poʼm̃llañot̃eñer. Arr t̃omos altar poʼcohuenrot̃, ñeñt̃ altarpaʼ allecma aʼcrratenet ñeñt̃ eñmosat̃tetsa Yomporecop, ñeñt̃paʼ att̃o sherbeteʼt̃ Yompor.
11 Apareceu-lhe então um anjo do Senhor, em pé, à direita do altar do perfume.
12 Allempo orrtoña mellañot̃eñ, Zacaríasñapaʼ atarr yoren, atarr nanac mechaʼch.
12 Vendo-o, Zacarias ficou perturbado, e o temor assaltou-o.
13 Mellañot̃eññapaʼ atet̃ otosan Zacarías: —Zacarías, amach peyorenatsto t̃arroʼmar Yomporpaʼ eʼmuennap̃ ñeñt̃ atet̃ penamueñ pemaʼyocheñot̃. Ñeñt̃oʼmarña t̃eʼ pet̃apor Elisabetpaʼ eñalletaterranchaʼ pat̃err asheñorr ñeñt̃ eʼñe p̃o pechemer, ñeñt̃ñapaʼ pesochchaʼ Juan.
13 Mas o anjo disse-lhe: Não temas, Zacarias, porque foi ouvida a tua oração: Isabel, tua mulher, dar-te-á um filho, e chamá-lo-ás João.
14 P̃apaʼ atarrchaʼ p̃ocshena nanac. Shonteʼch acheñeneshaʼ ñeñt̃chaʼ nanac p̃ocshapretaya att̃o oʼ eñalleta pechemer.
14 Ele será para ti motivo de gozo e alegria, e muitos se alegrarão com o seu nascimento;
15 Ñapaʼ atarrchaʼ asherben enteñ Yompor. Ñapaʼ amach orrarñat̃eyaye, amaʼt vinosapaʼ amach orreñe. Amaʼt ñam̃a paʼnamen ñeñt̃ aposaʼtpotetsapaʼ amach orreñe amaʼt mamesha. Ñapaʼ eʼñech aña chorraya Parets Puecamquëñ. Amaʼt allempot̃eñ pachor paʼt̃oʼtsen ñapaʼ eʼñech chorreña Parets Puecamquëñ.
15 porque será grande diante do Senhor e não beberá vinho nem cerveja, e desde o ventre de sua mãe será cheio do Espírito Santo;
16 Allempoña mellañot̃eñpaʼ alla otererr: —Ñapaʼ cohuenchaʼ cot̃apeʼchaterran shonteʼ israelenaʼtarneshaʼ allochñapaʼ att̃och cot̃apeʼcherret eʼñe cohuen Yomporecop ñeñt̃chaʼ Poʼpartseshar perret.
16 ele converterá muitos dos filhos de Israel ao Senhor, seu Deus,
17 Ñeñt̃ña Juanpaʼ ñeñt̃chaʼña ñanom orrtatsa Yomporecop. Ñapaʼ añchaʼ ahuamencat̃ peneʼ Yompor Puecamquëñ atet̃ peʼt̃ ahuat̃ Elías ñeñt̃ aʼm̃tayeʼt̃ Yompor poʼñoñ. Allochñapaʼ att̃och eʼñe cohuen amoʼtstaterrana achemeret̃ec̈hno puechemereshaʼ. Allochñapaʼ amaʼt ñeñt̃ at̃pareʼtetsapaʼ oʼch ameʼñaterranet ñeñt̃ eʼñe pocteʼ es pets. Att̃ochña cot̃apeʼchaterranet cohuen, allochñapaʼ att̃och agapueret Partseshaʼ ñerraʼm esempoch orrta.
17 e irá adiante de Deus com o espírito e poder de Elias para reconduzir os corações dos pais aos filhos e os rebeldes à sabedoria dos justos, para preparar ao Senhor um povo bem disposto.
18 Zacaríasñapaʼ ahuoʼ aʼp̃t̃oʼtan mellañot̃eñ, ahuoʼ och: —Taʼ, ¿errot̃enochña neñoch eʼñet̃eʼ poʼñoc̈h oʼch eñalleta cheshat̃oll? T̃arroʼmar napaʼ oʼ nepoʼnmeʼten; net̃aporpaʼc̈hoʼña eʼñe att̃ecmay oʼ atarr yepoʼnmeʼtuen.
18 Zacarias perguntou ao anjo: Donde terei certeza disto? Pois sou velho e minha mulher é de idade avançada.
19 Mellañot̃eññapaʼ alla otererr: —Napaʼ ñeñt̃en Gabrieletets ñeñt̃en sherbeneʼ Yompor. Napaʼ ña nellsenseneʼ att̃och neʼñoranaʼtap̃a oʼch neñotatap̃ añ cohuen ñoñets.
19 O anjo respondeu-lhe: Eu sou Gabriel, que assisto diante de Deus, e fui enviado para te falar e te trazer esta feliz nova.
20 T̃arraña p̃apaʼ ama p̃ameʼñenno ñeñt̃ atet̃ notenep̃, ñeñt̃oʼmarña t̃eʼ p̃apaʼ oʼch p̃oʼpanat, amach eshec peʼñorerro t̃ayot̃eñ t̃arrempohuach allempoch eñalleta pechemer, allempochña peʼñorerra. T̃arroʼmar poʼñoc̈h etsoterrach ñeñt̃ atet̃ oʼ notuap̃ oʼch c̈hap allempo onañcharet̃. Arrpaʼ allohua ñeñt̃ atet̃ ot mellañot̃eñ.
20 Eis que ficarás mudo e não poderás falar até o dia em que estas coisas acontecerem, visto que não deste crédito às minhas palavras, que se hão de cumprir a seu tempo.
21 Att̃oʼ ellapes Zacarías oʼponopaʼ acheñeneshaʼñapaʼ cohueñet aʼyot̃ ama c̈haʼnerro. Att̃oʼ cohueñetpaʼ otannaʼtet: —¿Esoʼmart̃eʼ amoʼ c̈haʼnerroña Yompor paʼpacllot̃?
21 No entanto, o povo estava esperando Zacarias; e admirava-se de ele se demorar tanto tempo no santuário.
22 Allempoña c̈haʼnerrpaʼ ama eshcayeʼ eñoranaʼtuerraneto. Ñetñapaʼ otyenet pueyoc̈hreto, ñatoʼ c̈hot̃eʼ es orrtoya Yomporecop ñeñt̃oʼmart̃eʼña atarr ellapes oʼpono Yompor paʼpacllo. Ñañapaʼ ama eshcayeʼ eñoranaʼtuerraneto, potot̃a eñotatuerranet ñeñt̃ atet̃ ent Yompor paʼpacllo.
22 Ao sair, não lhes podia falar, e compreenderam que tivera no santuário uma visão. Ele lhes explicava isto por acenos; e permaneceu mudo.
23 Allempoña oʼ c̈hap allponmat ñeñt̃ att̃o sherbenet Yompor paʼpacllo, Zacaríasñapaʼ oʼ ahuerr paʼpacllo.
23 Decorridos os dias do seu ministério, retirou-se para sua casa.
24 Eʼñe allponmatatsapaʼ oʼ ac̈homenta puet̃apor. Allempot̃eñña Elisabetpaʼ ama mueno oʼch orrterra acheñeneshesho. Amaʼt oʼ amnarm̃a arrorrpaʼ ñañapaʼ ama orrteno. Ñañapaʼ atet̃ oten:
24 Algum tempo depois Isabel, sua mulher, concebeu; e por cinco meses se ocultava, dizendo:
25 —T̃eʼñapaʼ atarr cohuen mueraʼna Yepapar, allochñapaʼ oʼhuañchaʼ alloʼna pencnaʼntatnennet t̃arroʼmar napaʼ otyennet muec̈hopenoʼ.
25 Eis a graça que o Senhor me fez, quando lançou os olhos sobre mim para tirar o meu opróbrio dentre os homens.
26 Allempoña oʼ pechapm̃a arrorr ac̈homenta Elisabet, Yomporñapaʼ oʼ alla mueñerranerr poʼm̃llañot̃eñer ñeñt̃ara Gabriel. Arr mueñe anetso Nazareto ñeñt̃ara Galilea.
26 No sexto mês, o anjo Gabriel foi enviado por Deus a uma cidade da Galiléia, chamada Nazaré,
27 Allempoña c̈hap Nazareto, allñapaʼ orrtosana puesheñarr shopsheshaʼ ñeñt̃ ama aʼp̃llaret̃eyaye. Ñehua, ñeñt̃ shopsheshaʼpaʼ añ oʼpatenaya yacma ñeñt̃paʼ añ paʼsoʼcheñ José, ñoʼch yoreʼ. Ñeñt̃ña shopsheshaʼ arrot̃ eñalletña David poʼm̃renñot̃; ñeñt̃paʼ añ paʼsoʼcheñ María.
27 a uma virgem desposada com um homem que se chamava José, da casa de Davi e o nome da virgem era Maria.
28 Mellañot̃eñña allempo c̈hap eʼñe ñeshopaʼ atet̃ otos: —Oʼch noc̈ha nehuom̃chaʼtosep̃. Yompor eʼñe puemuereñot̃ep̃ p̃apaʼ atarrchaʼ coshaterrep̃, ñapaʼ eʼñe peshoʼtsen. Yomporpaʼ atarr bensareʼtam̃penep̃. Ello pem̃tanaʼtueñ allohuen p̃acmaneshaʼ att̃o bensareʼtam̃penanet ñet.
28 Entrando, o anjo disse-lhe: Ave, cheia de graça, o Senhor é contigo.
29 Allempo eʼman atet̃ och mellañot̃eñ, ñañapaʼ c̈ha moññeʼtacha, c̈ha cot̃apeʼch pueyoc̈hro: —Taʼ, ¿est̃eʼ otenenña ñeñt̃ atet̃ huom̃chaʼtenen?
29 Perturbou-se ela com estas palavras e pôs-se a pensar no que significaria semelhante saudação.
30 Mellañot̃eññapaʼ alla otererr: —María, amach pem̃chaʼtatsto, Yomporpaʼ atarr oʼ morrenterrp̃a.
30 O anjo disse-lhe: Não temas, Maria, pois encontraste graça diante de Deus.
31 T̃eʼpaʼ p̃ac̈homentach, pechyoreʼtchaʼ ñeñt̃paʼ asheñorrchaʼ. Ñeñt̃ñapaʼ pesochchaʼ JESÚS.
31 Eis que conceberás e darás à luz um filho, e lhe porás o nome de Jesus.
32 Ñeñt̃chaʼ nanac am̃chaʼtaret̃tatsa. Otyesetchaʼ ñapaʼ ña Ñeñt̃ Nanac Parets Puechemer. Pomporña ñeñt̃ara Paretspaʼ ñachña neʼ am̃chaʼtaret̃ atet̃ am̃chaʼtaret̃teʼt̃ paʼtañ David.
32 Ele será grande e chamar-se-á Filho do Altíssimo, e o Senhor Deus lhe dará o trono de seu pai Davi; e reinará eternamente na casa de Jacó,
33 Att̃eña ñapaʼ am̃chaʼtaret̃tach Jacob poʼm̃renñecop ñeñt̃ara israelneshaʼ. Amaʼt errponañapaʼ amach huañerro ñeñt̃ att̃o am̃chaʼtaret̃tena ña.
33 e o seu reino não terá fim.
34 Maríañapaʼ atet̃ otapan mellañot̃eñ: —Taʼm ¿errot̃enot̃chaʼña nechyoreʼtña? Napaʼ amaʼt puesheñarra encaneshaʼ amarramtso yorennaʼ.
34 Maria perguntou ao anjo: Como se fará isso, pois não conheço homem?
35 Mellañoteññapaʼ alla otererr: —Paretschaʼcaʼye Puecamquëñ pec̈hapoya. Ñeñt̃ Nanac Parets poʼhuamencpaʼ aʼpomam̃p̃sosep̃chaʼ atet̃ ñerraʼmrrat̃eʼ os p̃aʼpomam̃peneʼ. Ñeñt̃oʼmarña cheshat̃oll ñeñt̃chaʼ peʼñalletatpaʼ ñapaʼ añach eʼñe maʼyoc̈hrosa ñeñt̃ atet̃ muenen Parets. Otyesetchaʼ ñapaʼ ña eʼñe Yompor Puechemer.
35 Respondeu-lhe o anjo: O Espírito Santo descerá sobre ti, e a força do Altíssimo te envolverá com a sua sombra. Por isso o ente santo que nascer de ti será chamado Filho de Deus.
36 Ñam̃a Elisabetña ñeñt̃ p̃amoʼts pepen, ñapaʼc̈hoʼña oʼ t̃otana asheñorrot̃oll, amaʼt oʼ poʼnmeʼten. Ñam̃a amaʼt oteñet muec̈hop̃paʼ t̃eʼñapaʼ oʼ pechapm̃a arrorr oʼ ac̈homenta.
36 Também Isabel, tua parenta, até ela concebeu um filho na sua velhice; e já está no sexto mês aquela que é tida por estéril,
37 T̃arroʼmar Yomporpaʼ ama eñalle ñocop ñeñt̃ atarr t̃orrapoʼ enten.
37 porque a Deus nenhuma coisa é impossível.
38 Allempoña Maríapaʼ alla oterranerr mellañot̃eñ: —Ñehua, napaʼ eʼñe pocteʼ nenteñ oʼch nesherber Yepapar ñeñt̃ Nepartseshar nepen. Ñeñt̃paʼ att̃etepaʼch nocop ñeñt̃ atet̃ p̃otenen. Allempoña mellañot̃eñpaʼ oʼ ahuerr.
38 Então disse Maria: Eis aqui a serva do Senhor. Faça-se em mim segundo a tua palavra. E o anjo afastou-se dela.
39 Maríañapaʼ allent̃a ahuoʼ pomaʼyorñecma oʼch emoʼtenanaʼ Elisabet. All yec̈henapaʼ all shonteʼ aspent̃arer allara Judeo. Allempoña c̈hap anetso all sechenapaʼ beʼt̃osos Zacarías paʼpacllo, huom̃chaʼtosan Elisabet.
39 Naqueles dias, Maria se levantou e foi às pressas às montanhas, a uma cidade de Judá.
40 — ausente —
40 Entrou em casa de Zacarias e saudou Isabel.
41 Ñañapaʼ allempo eʼmapan María ñeñt̃ atet̃ huom̃chaʼtospaʼ pueʼmaret̃ollña ñeñt̃ paʼt̃oʼtsenpaʼ allent̃epaʼtchaʼ pella. Pachorñapaʼ eʼñe chorreña Parets Puecamquëñ.
41 Ora, apenas Isabel ouviu a saudação de Maria, a criança estremeceu no seu seio; e Isabel ficou cheia do Espírito Santo.
42 Ñeñt̃ña eñorateneʼ, pocsheñeshocmañen eñorena huomencpaʼ atet̃ otapan María: —P̃apaʼ oʼ atarr coshaterrep̃ Yepapar. P̃apaʼ oʼ eʼñe pem̃tanaʼtue ora allohuen yacmaneshac̈hno att̃o coshatenanet ñet Yepapar. Ñam̃a Yepaparpaʼ atarrchaʼ bensareʼtam̃pennap̃ pechoyoret̃oll.
42 E exclamou em alta voz: Bendita és tu entre as mulheres e bendito é o fruto do teu ventre.
43 Amaʼt na Yepaparpaʼ atarr coshatenen att̃o pemoʼtenen amaʼt ñeñt̃ep̃ pachor pen ñeñt̃chaʼ Yepartseshar yeperr.
43 Donde me vem esta honra de vir a mim a mãe de meu Senhor?
44 T̃arroʼmar eʼñe allempocma neʼmaponap̃ peñoñ atet̃ pehuom̃chaʼtosen, neʼmaret̃ollpaʼ eʼñe pocsheñeshot̃paʼ allent̃epaʼtchaʼ pella nat̃o.
44 Pois assim que a voz de tua saudação chegou aos meus ouvidos, a criança estremeceu de alegria no meu seio.
45 P̃aña t̃eʼpaʼ atarr cosheñtsoʼtsenep̃ t̃arroʼmar p̃apaʼ eʼñe p̃ameʼñaʼhuoña ñeñt̃ atet̃ otuenp̃aʼ Yepapar. Ñeñt̃oʼmarña ñeñt̃paʼ eʼñech atet̃ etsoterra p̃ocop.
45 Bem-aventurada és tu que creste, pois se hão de cumprir as coisas que da parte do Senhor te foram ditas!
46 Maríañapaʼ alla otererr:
46 E Maria disse: Minha alma glorifica ao Senhor,
47 — ausente —
47 meu espírito exulta de alegria em Deus, meu Salvador,
48 — ausente —
48 porque olhou para sua pobre serva. Por isto, desde agora, me proclamarão bem-aventurada todas as gerações,
49 — ausente —
49 porque realizou em mim maravilhas aquele que é poderoso e cujo nome é Santo.
50 — ausente —
50 Sua misericórdia se estende, de geração em geração, sobre os que o temem.
51 — ausente —
51 Manifestou o poder do seu braço: desconcertou os corações dos soberbos.
52 — ausente —
52 Derrubou do trono os poderosos e exaltou os humildes.
53 — ausente —
53 Saciou de bens os indigentes e despediu de mãos vazias os ricos.
54 — ausente —
54 Acolheu a Israel, seu servo, lembrado da sua misericórdia,
55 — ausente —
55 conforme prometera a nossos pais, em favor de Abraão e sua posteridade, para sempre.
56 Allempoñapaʼ ñatoʼ maʼpm̃at̃eʼ arrorr alla aʼpa Elisabetesho. Allot̃ña Maríapaʼ ahuerr paʼpacllo.
56 Maria ficou com Isabel cerca de três meses. Depois voltou para casa.
57 Allempoña c̈hap allempoch emareʼten Elisabet. Ñeñt̃ña pueʼmarpaʼ asheñorrot̃oll.
57 Completando-se para Isabel o tempo de dar à luz, teve um filho.
58 Allohuen acheñeneshaʼ ñeñt̃ yec̈hetsa all ñesho ñam̃a allohuen pamoʼtseshaʼ ñetñapaʼ eʼñe coshaprechet. T̃arroʼmar eñoteñet Yomporpaʼ oʼ orrtatoñ att̃o ñapaʼ atarr muereña.
58 Os seus vizinhos e parentes souberam que o Senhor lhe manifestara a sua misericórdia, e congratulavam-se com ela.
59 Allempoña oʼ posocmataʼmuen ñeñt̃ña asheñorrot̃ollpaʼ oʼ tsorrat̃olleʼtaʼmueñet t̃arroʼmar ñetpaʼ atet̃caʼye yec̈henet ñeñt̃et judioneshet.Allempopaʼ añ sochetañ Zacarías oʼch anmatoñetañ pompor paʼsoʼcheñ.
59 No oitavo dia, foram circuncidar o menino e o queriam chamar pelo nome de seu pai, Zacarias.
60 T̃arraña pachorpaʼ otanet: —Napaʼ ama nemno oʼch sesochon neʼmar Zacarías. Napaʼ añchaʼ nesoch Juan.
60 Mas sua mãe interveio: Não, disse ela, ele se chamará João.
61 Allempoña acheñeneshaʼpaʼ atet̃ ochet: —¿Esoʼmareʼt pemneñña oʼch pesoch Juan t̃arroʼmar amaʼt puesheñarra p̃amoʼtspaʼ ama eñalle ñeñt̃ sochetsa Juan?
61 Replicaram-lhe: Não há ninguém na tua família que se chame por este nome.
62 Allempoña acheñeneshaʼpaʼ eʼñe potot̃eta aʼp̃t̃oʼtoñet emat̃oll pompor eschaʼ sochanña puechemeret̃oll.
62 E perguntavam por acenos ao seu pai como queria que se chamasse.
63 Ñapaʼc̈hoʼña potot̃a eñotatan acheñeneshaʼ oʼch apet quellcatets allchaʼ quellcan ñeñt̃chaʼ sochan puechemeret̃oll. Allempoñapaʼ apet quellcatets, allñapaʼ atet̃ quellcaʼ: “Añchaʼ yesoch Juan.” Acheñeneshaʼñapaʼ att̃a cohuanrrorchet.
63 Ele, pedindo uma tabuinha, escreveu nela as palavras: João é o seu nome. Todos ficaram pasmados.
64 Eʼñe allempocma Zacaríasñapaʼ allent̃a eñorerra. Allorocma ayeʼchoc̈htaterran Yompor.
64 E logo se lhe abriu a boca e soltou-se-lhe a língua e ele falou, bendizendo a Deus.
65 Acheñeneshaʼña ñeñt̃ yec̈hetsa allpaʼ allohuenet atarr mechaʼnaʼteñet Yompor. Ñetñapaʼ serrpareʼtatannaʼtyeset all aspent̃arero Judeo.
65 O temor apoderou-se de todos os seus vizinhos; o fato divulgou-se por todas as montanhas da Judéia.
66 Ñam̃a amaʼt allohuen ñeñt̃ eʼmareʼtyeseʼ ñetñapaʼ cot̃apeʼchyeset pueyoc̈hreto, atet̃ otyenet: —Añ cheshat̃ollpaʼ poʼñoc̈hchaʼ atarr sherberran Yompor tsapat̃onet̃. T̃arroʼmar Yomporpaʼ atarr muereña.
66 Todos os que o ouviam conservavam-no no coração, dizendo: Que será este menino? Porque a mão do Senhor estava com ele.
67 Cheshat̃ollña pompor ñeñt̃ Zacaríaspaʼ añ chorrenaya Parets Puecamquëñ ñeñt̃ña eñoraterreʼ Yomporecop ñeñt̃chaʼ atet̃ perra amaʼt esempo. Ñeñt̃paʼ atet̃ ot Zacarías:
67 Zacarias, seu pai, ficou cheio do Espírito Santo e profetizou, nestes termos:
68 — ausente —
68 Bendito seja o Senhor, Deus de Israel, porque visitou e resgatou o seu povo,
69 — ausente —
69 e suscitou-nos um poderoso Salvador, na casa de Davi, seu servo
70 — ausente —
70 {como havia anunciado, desde os primeiros tempos, mediante os seus santos profetas},
71 — ausente —
71 para nos livrar dos nossos inimigos e das mãos de todos os que nos odeiam.
72 — ausente —
72 Assim exerce a sua misericórdia com nossos pais, e se recorda de sua santa aliança,
73 — ausente —
73 segundo o juramento que fez a nosso pai Abraão: de nos conceder que, sem temor,
74 — ausente —
74 libertados de mãos inimigas, possamos servi-lo
75 — ausente —
75 em santidade e justiça, em sua presença, todos os dias da nossa vida.
76 — ausente —
76 E tu, menino, serás chamado profeta do Altíssimo, porque precederás o Senhor e lhe prepararás o caminho,
77 — ausente —
77 para dar ao seu povo conhecer a salvação, pelo perdão dos pecados.
78 — ausente —
78 Graças à ternura e misericórdia de nosso Deus, que nos vai trazer do alto a visita do Sol nascente,
79 — ausente —
79 que há de iluminar os que jazem nas trevas e na sombra da morte e dirigir os nossos passos no caminho da paz.
80 Añña cheshat̃oll Juanpaʼ alloʼna sen atarretnomtsa. Puecamquëñot̃paʼ atarr ahuamencat̃etnena. Ñañapaʼ alla yec̈hena allap̃ar amayo t̃arrempohua allempo orrta israelenaʼtarneshesho.
80 O menino foi crescendo e fortificava-se em espírito, e viveu nos desertos até o dia em que se apresentou diante de Israel.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 1, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.