Lucas 1
Yanesha' NT (AME_TBL) vs ACF
1 Masheñe Teófilo, p̃apaʼ peñoteñ ahuañmoʼchapaʼ paʼnamen esocmañen ñeñt̃ atet̃ etsotayeseʼt̃ Jesús acheñeneshesho ñeñt̃ eʼñe ñanom ameʼñaya ña, amaʼt t̃emeʼttsen yocpaʼnaña ñeñt̃ey oʼ yameʼñera yam̃a. Ñam̃a allempot̃eñ Jesúspaʼ orrtana paʼnamen acheñeneshaʼ ñeñt̃ entyesayeʼt̃ eʼñe allameʼtets. Ñetñapaʼ eʼñe entuoñeteʼt̃ allohuen ñeñt̃ atet̃ p̃aʼyeseʼt̃. Ñetñapaʼ serrpareʼtyeseteʼt̃ atet̃ oten Yompor poʼñoñ. Att̃ot̃ña eñotaterryetña yam̃a. Ñeñt̃ atet̃ eñotatyenet ñetpaʼ shonteʼ acheñeneshaʼ quellcaʼyesetañ ñeñt̃ atet̃ p̃osa Cristo allempo huapa. Ñeñt̃oʼmarña napaʼc̈hoʼña eʼñe pocteʼ nenteñ oʼch nequellconap̃ eʼñe ora allpon ñeñt̃ atet̃ orrtatos Jesús, t̃arroʼmar napaʼ ahuañmoʼchot̃eñ atarr noct̃apeʼcheñ oʼch eʼñe neñoch errot̃ent̃eʼña ñeñt̃ eʼñe poʼñoc̈h atet̃ p̃aʼyesosa Jesús. Ñeñt̃oʼmarña t̃eʼ arrpaʼ oʼch eʼñe neñotatap̃ ora allpon ñeñt̃ oʼ etsotua allochñapaʼ att̃och eʼñe peñotuer p̃am̃a ñeñt̃ allpon yec̈hatenpetpaʼ ñeñt̃paʼ eʼñe poʼñoc̈h atet̃. Ñehua, arrpaʼ atet̃ oʼ etsotua.
1 Tendo, pois, muitos empreendido pôr em ordem a narração dos fatos que entre nós se cumpriram,
2 — ausente —
2 Segundo nos transmitiram os mesmos que os presenciaram desde oprincípio, e foram ministros da palavra,
3 — ausente —
3 Pareceu-me também a mim conveniente descrevê-los a ti, ó excelente Teófilo, por sua ordem, havendo-me já informado minuciosamente de tudo desde o princípio;
4 — ausente —
4 Para que conheças a certeza das coisas de que já estás informado.
5 Ahuat̃ allempo añ am̃chaʼtaret̃tatseʼt̃ Herodes all anetso Judeo, eñall ñam̃a puesheñarr ñeñt̃ judioneshaʼ poʼcorneshar. Ñeñt̃paʼ añ paʼsoʼcheñ Zacarías ñeñt̃ c̈hocma yemtenana poʼpotantañ cornaneshac̈hno ñeñt̃ otenet Abíasonaʼtar ñeñt̃ t̃orratseʼt̃ Yompor paʼpacllo. Zacarías puet̃apor añ paʼsoʼcheñ Elisabet; ñapaʼc̈hoʼña corneshap̃nor ñeñt̃ poʼm̃reneñ pen Aarón ñeñt̃ corneshatatseʼt̃ ahuat̃.
5 Existiu, no tempo de Herodes, rei da Judéia, um sacerdote chamado Zacarias, da ordem de Abias, e cuja mulher era das filhas de Arão; e o seu nome era Isabel.
6 Ñetña epsheñoʼmaretpaʼ Yomporñapaʼ eʼñe pocteʼ entenanet ñeñt̃ atet̃ penet ñet, eʼñe cohuen etsotueññañet ora poʼñoñ ñeñt̃ atet̃ anaret̃ ahuat̃ot̃eñ acheñeneshacop ñeñt̃chaʼ atet̃ p̃ohuenet. Ñeñt̃oʼmarña amaʼt puesheñarrapaʼ amach errot̃enot̃ otaret̃teto, “ama pocteyaye ñeñt̃ atet̃ sepena.”
6 E eram ambos justos perante Deus, andando sem repreensão em todos os mandamentos e preceitos do Senhor.
7 Ñetpaʼ ama eñalleto amaʼt puesheñarra pacñeʼt̃er t̃arroʼmar Elisabetpaʼ ama achoyoreʼtañeyaye. Amaʼt ñam̃a puerrollar epsheñoʼmaret oʼ att̃a poʼnmeʼtuenet.
7 E não tinham filhos, porque Isabel era estéril, e ambos eram avançados em idade.
8 Att̃eñapaʼ c̈hap allempo t̃orrena allohuen cornaneshac̈hno ñeñt̃ epuet parro yemtena Zacarías att̃o corneshatenet Yomporecop. Ñehua, allempopaʼ allohuen ñeñt̃ corneshatatseʼt̃ Yomporecop, ñetñapaʼ añ yec̈heteʼt̃ ahuoʼch yellsheñeʼchenet allohuenet att̃och eñochet poʼsuertot̃ erraʼtsenchaʼ puesheñarrer ñeñt̃chaʼ beʼt̃osets Yompor paʼpacllo allchaʼ aʼcrratan ñeñt̃chaʼ eñmosat̃tatsa Yomporecop. Allempoña pamt̃arrpaʼ aña orrtatsa Zacarías ñeñt̃chaʼ beʼt̃osets Yompor paʼpacllo allchaʼ aʼcrratan ñeñt̃chaʼ eñmosat̃tatsa Yomporecop.
8 E aconteceu que, exercendo ele o sacerdócio diante de Deus, na ordem da sua turma,
9 — ausente —
9 Segundo o costume sacerdotal, coube-lhe em sorte entrar no templo do Senhor para oferecer o incenso.
10 Ñehua, allempo c̈hap allempoch beʼt̃osos puesheñarr Yompor paʼpacllo shonteʼ acheñeneshaʼ ñetñapaʼ allach t̃omc̈haʼtet aʼyot̃ allchaʼ maʼyochrraʼtoset. Amaʼt allempo beʼt̃osos Zacaríaspaʼ att̃erach maʼyochrraʼtet aʼyot̃.
10 E toda a multidão do povo estava fora, orando, à hora do incenso.
11 Ñehua, Zacarías allempo sherbenan Yompor oʼpono, allñapaʼ machayot̃epaʼtchaʼ orrtoña Yompor poʼm̃llañot̃eñer. Arr t̃omos altar poʼcohuenrot̃, ñeñt̃ altarpaʼ allecma aʼcrratenet ñeñt̃ eñmosat̃tetsa Yomporecop, ñeñt̃paʼ att̃o sherbeteʼt̃ Yompor.
11 E um anjo do Senhor lhe apareceu, posto em pé, à direita do altar do incenso.
12 Allempo orrtoña mellañot̃eñ, Zacaríasñapaʼ atarr yoren, atarr nanac mechaʼch.
12 E Zacarias, vendo-o, turbou-se, e caiu temor sobre ele.
13 Mellañot̃eññapaʼ atet̃ otosan Zacarías: —Zacarías, amach peyorenatsto t̃arroʼmar Yomporpaʼ eʼmuennap̃ ñeñt̃ atet̃ penamueñ pemaʼyocheñot̃. Ñeñt̃oʼmarña t̃eʼ pet̃apor Elisabetpaʼ eñalletaterranchaʼ pat̃err asheñorr ñeñt̃ eʼñe p̃o pechemer, ñeñt̃ñapaʼ pesochchaʼ Juan.
13 Mas o anjo lhe disse: Zacarias, não temas, porque a tua oração foi ouvida, e Isabel, tua mulher, dará à luz um filho, e lhe porás o nome de João.
14 P̃apaʼ atarrchaʼ p̃ocshena nanac. Shonteʼch acheñeneshaʼ ñeñt̃chaʼ nanac p̃ocshapretaya att̃o oʼ eñalleta pechemer.
14 E terás prazer e alegria, e muitos se alegrarão no seu nascimento,
15 Ñapaʼ atarrchaʼ asherben enteñ Yompor. Ñapaʼ amach orrarñat̃eyaye, amaʼt vinosapaʼ amach orreñe. Amaʼt ñam̃a paʼnamen ñeñt̃ aposaʼtpotetsapaʼ amach orreñe amaʼt mamesha. Ñapaʼ eʼñech aña chorraya Parets Puecamquëñ. Amaʼt allempot̃eñ pachor paʼt̃oʼtsen ñapaʼ eʼñech chorreña Parets Puecamquëñ.
15 Porque será grande diante do Senhor, e não beberá vinho, nem bebida forte, e será cheio do Espírito Santo, já desde o ventre de sua mãe.
16 Allempoña mellañot̃eñpaʼ alla otererr: —Ñapaʼ cohuenchaʼ cot̃apeʼchaterran shonteʼ israelenaʼtarneshaʼ allochñapaʼ att̃och cot̃apeʼcherret eʼñe cohuen Yomporecop ñeñt̃chaʼ Poʼpartseshar perret.
16 E converterá muitos dos filhos de Israel ao Senhor seu Deus,
17 Ñeñt̃ña Juanpaʼ ñeñt̃chaʼña ñanom orrtatsa Yomporecop. Ñapaʼ añchaʼ ahuamencat̃ peneʼ Yompor Puecamquëñ atet̃ peʼt̃ ahuat̃ Elías ñeñt̃ aʼm̃tayeʼt̃ Yompor poʼñoñ. Allochñapaʼ att̃och eʼñe cohuen amoʼtstaterrana achemeret̃ec̈hno puechemereshaʼ. Allochñapaʼ amaʼt ñeñt̃ at̃pareʼtetsapaʼ oʼch ameʼñaterranet ñeñt̃ eʼñe pocteʼ es pets. Att̃ochña cot̃apeʼchaterranet cohuen, allochñapaʼ att̃och agapueret Partseshaʼ ñerraʼm esempoch orrta.
17 E irá adiante dele no espírito e virtude de Elias, para converter os corações dos pais aos filhos, e os rebeldes à prudência dos justos, com o fim de preparar ao Senhor um povo bem disposto.
18 Zacaríasñapaʼ ahuoʼ aʼp̃t̃oʼtan mellañot̃eñ, ahuoʼ och: —Taʼ, ¿errot̃enochña neñoch eʼñet̃eʼ poʼñoc̈h oʼch eñalleta cheshat̃oll? T̃arroʼmar napaʼ oʼ nepoʼnmeʼten; net̃aporpaʼc̈hoʼña eʼñe att̃ecmay oʼ atarr yepoʼnmeʼtuen.
18 Disse então Zacarias ao anjo: Como saberei isto? pois eu já sou velho, e minha mulher avançada em idade.
19 Mellañot̃eññapaʼ alla otererr: —Napaʼ ñeñt̃en Gabrieletets ñeñt̃en sherbeneʼ Yompor. Napaʼ ña nellsenseneʼ att̃och neʼñoranaʼtap̃a oʼch neñotatap̃ añ cohuen ñoñets.
19 E, respondendo o anjo, disse-lhe: Eu sou Gabriel, que assisto diante de Deus, e fui enviado a falar-te e dar-te estas alegres novas.
20 T̃arraña p̃apaʼ ama p̃ameʼñenno ñeñt̃ atet̃ notenep̃, ñeñt̃oʼmarña t̃eʼ p̃apaʼ oʼch p̃oʼpanat, amach eshec peʼñorerro t̃ayot̃eñ t̃arrempohuach allempoch eñalleta pechemer, allempochña peʼñorerra. T̃arroʼmar poʼñoc̈h etsoterrach ñeñt̃ atet̃ oʼ notuap̃ oʼch c̈hap allempo onañcharet̃. Arrpaʼ allohua ñeñt̃ atet̃ ot mellañot̃eñ.
20 E eis que ficarás mudo, e não poderás falar até ao dia em que estas coisas aconteçam; porquanto não creste nas minhas palavras, que a seu tempo se hão de cumprir.
21 Att̃oʼ ellapes Zacarías oʼponopaʼ acheñeneshaʼñapaʼ cohueñet aʼyot̃ ama c̈haʼnerro. Att̃oʼ cohueñetpaʼ otannaʼtet: —¿Esoʼmart̃eʼ amoʼ c̈haʼnerroña Yompor paʼpacllot̃?
21 E o povo estava esperando a Zacarias, e maravilhava-se de que tanto se demorasse no templo.
22 Allempoña c̈haʼnerrpaʼ ama eshcayeʼ eñoranaʼtuerraneto. Ñetñapaʼ otyenet pueyoc̈hreto, ñatoʼ c̈hot̃eʼ es orrtoya Yomporecop ñeñt̃oʼmart̃eʼña atarr ellapes oʼpono Yompor paʼpacllo. Ñañapaʼ ama eshcayeʼ eñoranaʼtuerraneto, potot̃a eñotatuerranet ñeñt̃ atet̃ ent Yompor paʼpacllo.
22 E, saindo ele, não lhes podia falar; e entenderam que tinha tido uma visão no templo. E falava por acenos, e ficou mudo.
23 Allempoña oʼ c̈hap allponmat ñeñt̃ att̃o sherbenet Yompor paʼpacllo, Zacaríasñapaʼ oʼ ahuerr paʼpacllo.
23 E sucedeu que, terminados os dias de seu ministério, voltou para sua casa.
24 Eʼñe allponmatatsapaʼ oʼ ac̈homenta puet̃apor. Allempot̃eñña Elisabetpaʼ ama mueno oʼch orrterra acheñeneshesho. Amaʼt oʼ amnarm̃a arrorrpaʼ ñañapaʼ ama orrteno. Ñañapaʼ atet̃ oten:
24 E, depois daqueles dias, Isabel, sua mulher, concebeu, e por cinco meses se ocultou, dizendo:
25 —T̃eʼñapaʼ atarr cohuen mueraʼna Yepapar, allochñapaʼ oʼhuañchaʼ alloʼna pencnaʼntatnennet t̃arroʼmar napaʼ otyennet muec̈hopenoʼ.
25 Assim me fez o Senhor, nos dias em que atentou em mim, para destruir o meu opróbrio entre os homens.
26 Allempoña oʼ pechapm̃a arrorr ac̈homenta Elisabet, Yomporñapaʼ oʼ alla mueñerranerr poʼm̃llañot̃eñer ñeñt̃ara Gabriel. Arr mueñe anetso Nazareto ñeñt̃ara Galilea.
26 E, no sexto mês, foi o anjo Gabriel enviado por Deus a uma cidade da Galiléia, chamada Nazaré,
27 Allempoña c̈hap Nazareto, allñapaʼ orrtosana puesheñarr shopsheshaʼ ñeñt̃ ama aʼp̃llaret̃eyaye. Ñehua, ñeñt̃ shopsheshaʼpaʼ añ oʼpatenaya yacma ñeñt̃paʼ añ paʼsoʼcheñ José, ñoʼch yoreʼ. Ñeñt̃ña shopsheshaʼ arrot̃ eñalletña David poʼm̃renñot̃; ñeñt̃paʼ añ paʼsoʼcheñ María.
27 A uma virgem desposada com um homem, cujo nome era José, da casa de Davi; e o nome da virgem era Maria.
28 Mellañot̃eñña allempo c̈hap eʼñe ñeshopaʼ atet̃ otos: —Oʼch noc̈ha nehuom̃chaʼtosep̃. Yompor eʼñe puemuereñot̃ep̃ p̃apaʼ atarrchaʼ coshaterrep̃, ñapaʼ eʼñe peshoʼtsen. Yomporpaʼ atarr bensareʼtam̃penep̃. Ello pem̃tanaʼtueñ allohuen p̃acmaneshaʼ att̃o bensareʼtam̃penanet ñet.
28 E, entrando o anjo aonde ela estava, disse: Salve, agraciada; o Senhor é contigo; bendita és tu entre as mulheres.
29 Allempo eʼman atet̃ och mellañot̃eñ, ñañapaʼ c̈ha moññeʼtacha, c̈ha cot̃apeʼch pueyoc̈hro: —Taʼ, ¿est̃eʼ otenenña ñeñt̃ atet̃ huom̃chaʼtenen?
29 E, vendo-o ela, turbou-se muito com aquelas palavras, e considerava que saudação seria esta.
30 Mellañot̃eññapaʼ alla otererr: —María, amach pem̃chaʼtatsto, Yomporpaʼ atarr oʼ morrenterrp̃a.
30 Disse-lhe, então, o anjo: Maria, não temas, porque achaste graça diante de Deus.
31 T̃eʼpaʼ p̃ac̈homentach, pechyoreʼtchaʼ ñeñt̃paʼ asheñorrchaʼ. Ñeñt̃ñapaʼ pesochchaʼ JESÚS.
31 E eis que em teu ventre conceberás e darás à luz um filho, e pôr-lhe-ás o nome de Jesus.
32 Ñeñt̃chaʼ nanac am̃chaʼtaret̃tatsa. Otyesetchaʼ ñapaʼ ña Ñeñt̃ Nanac Parets Puechemer. Pomporña ñeñt̃ara Paretspaʼ ñachña neʼ am̃chaʼtaret̃ atet̃ am̃chaʼtaret̃teʼt̃ paʼtañ David.
32 Este será grande, e será chamado filho do Altíssimo; e o Senhor Deus lhe dará o trono de Davi, seu pai;
33 Att̃eña ñapaʼ am̃chaʼtaret̃tach Jacob poʼm̃renñecop ñeñt̃ara israelneshaʼ. Amaʼt errponañapaʼ amach huañerro ñeñt̃ att̃o am̃chaʼtaret̃tena ña.
33 E reinará eternamente na casa de Jacó, e o seu reino não terá fim.
34 Maríañapaʼ atet̃ otapan mellañot̃eñ: —Taʼm ¿errot̃enot̃chaʼña nechyoreʼtña? Napaʼ amaʼt puesheñarra encaneshaʼ amarramtso yorennaʼ.
34 E disse Maria ao anjo: Como se fará isto, visto que não conheço homem algum?
35 Mellañoteññapaʼ alla otererr: —Paretschaʼcaʼye Puecamquëñ pec̈hapoya. Ñeñt̃ Nanac Parets poʼhuamencpaʼ aʼpomam̃p̃sosep̃chaʼ atet̃ ñerraʼmrrat̃eʼ os p̃aʼpomam̃peneʼ. Ñeñt̃oʼmarña cheshat̃oll ñeñt̃chaʼ peʼñalletatpaʼ ñapaʼ añach eʼñe maʼyoc̈hrosa ñeñt̃ atet̃ muenen Parets. Otyesetchaʼ ñapaʼ ña eʼñe Yompor Puechemer.
35 E, respondendo o anjo, disse-lhe: Descerá sobre ti o Espírito Santo, e a virtude do Altíssimo te cobrirá com a sua sombra; por isso também o Santo, que de ti há de nascer, será chamado Filho de Deus.
36 Ñam̃a Elisabetña ñeñt̃ p̃amoʼts pepen, ñapaʼc̈hoʼña oʼ t̃otana asheñorrot̃oll, amaʼt oʼ poʼnmeʼten. Ñam̃a amaʼt oteñet muec̈hop̃paʼ t̃eʼñapaʼ oʼ pechapm̃a arrorr oʼ ac̈homenta.
36 E eis que também Isabel, tua prima, concebeu um filho em sua velhice; e é este o sexto mês para aquela que era chamada estéril;
37 T̃arroʼmar Yomporpaʼ ama eñalle ñocop ñeñt̃ atarr t̃orrapoʼ enten.
37 Porque para Deus nada é impossível.
38 Allempoña Maríapaʼ alla oterranerr mellañot̃eñ: —Ñehua, napaʼ eʼñe pocteʼ nenteñ oʼch nesherber Yepapar ñeñt̃ Nepartseshar nepen. Ñeñt̃paʼ att̃etepaʼch nocop ñeñt̃ atet̃ p̃otenen. Allempoña mellañot̃eñpaʼ oʼ ahuerr.
38 Disse então Maria: Eis aqui a serva do Senhor; cumpra-se em mim segundo a tua palavra. E o anjo ausentou-se dela.
39 Maríañapaʼ allent̃a ahuoʼ pomaʼyorñecma oʼch emoʼtenanaʼ Elisabet. All yec̈henapaʼ all shonteʼ aspent̃arer allara Judeo. Allempoña c̈hap anetso all sechenapaʼ beʼt̃osos Zacarías paʼpacllo, huom̃chaʼtosan Elisabet.
39 E, naqueles dias, levantando-se Maria, foi apressada às montanhas, a uma cidade de Judá,
40 — ausente —
40 E entrou em casa de Zacarias, e saudou a Isabel.
41 Ñañapaʼ allempo eʼmapan María ñeñt̃ atet̃ huom̃chaʼtospaʼ pueʼmaret̃ollña ñeñt̃ paʼt̃oʼtsenpaʼ allent̃epaʼtchaʼ pella. Pachorñapaʼ eʼñe chorreña Parets Puecamquëñ.
41 E aconteceu que, ao ouvir Isabel a saudação de Maria, a criancinha saltou no seu ventre; e Isabel foi cheia do Espírito Santo.
42 Ñeñt̃ña eñorateneʼ, pocsheñeshocmañen eñorena huomencpaʼ atet̃ otapan María: —P̃apaʼ oʼ atarr coshaterrep̃ Yepapar. P̃apaʼ oʼ eʼñe pem̃tanaʼtue ora allohuen yacmaneshac̈hno att̃o coshatenanet ñet Yepapar. Ñam̃a Yepaparpaʼ atarrchaʼ bensareʼtam̃pennap̃ pechoyoret̃oll.
42 E exclamou com grande voz, e disse: Bendita és tu entre as mulheres, e bendito o fruto do teu ventre.
43 Amaʼt na Yepaparpaʼ atarr coshatenen att̃o pemoʼtenen amaʼt ñeñt̃ep̃ pachor pen ñeñt̃chaʼ Yepartseshar yeperr.
43 E de onde me provém isto a mim, que venha visitar-me a mãe do meu Senhor?
44 T̃arroʼmar eʼñe allempocma neʼmaponap̃ peñoñ atet̃ pehuom̃chaʼtosen, neʼmaret̃ollpaʼ eʼñe pocsheñeshot̃paʼ allent̃epaʼtchaʼ pella nat̃o.
44 Pois eis que, ao chegar aos meus ouvidos a voz da tua saudação, a criancinha saltou de alegria no meu ventre.
45 P̃aña t̃eʼpaʼ atarr cosheñtsoʼtsenep̃ t̃arroʼmar p̃apaʼ eʼñe p̃ameʼñaʼhuoña ñeñt̃ atet̃ otuenp̃aʼ Yepapar. Ñeñt̃oʼmarña ñeñt̃paʼ eʼñech atet̃ etsoterra p̃ocop.
45 Bem-aventurada a que creu, pois hão de cumprir-se as coisas que da parte do Senhor lhe foram ditas.
46 Maríañapaʼ alla otererr:
46 Disse então Maria: A minha alma engrandece ao Senhor,
47 — ausente —
47 E o meu espírito se alegra em Deus meu Salvador;
48 — ausente —
48 Porque atentou na baixeza de sua serva; Pois eis que desde agora todas as gerações me chamarão bem-aventurada,
49 — ausente —
49 Porque me fez grandes coisas o Poderoso; E santo é seu nome.
50 — ausente —
50 E a sua misericórdia é de geração em geração Sobre os que o temem.
51 — ausente —
51 Com o seu braço agiu valorosamente; Dissipou os soberbos no pensamento de seus corações.
52 — ausente —
52 Depôs dos tronos os poderosos, E elevou os humildes.
53 — ausente —
53 Encheu de bens os famintos, E despediu vazios os ricos.
54 — ausente —
54 Auxiliou a Israel seu servo, Recordando-se da sua misericórdia;
55 — ausente —
55 Como falou a nossos pais, Para com Abraão e a sua posteridade, para sempre.
56 Allempoñapaʼ ñatoʼ maʼpm̃at̃eʼ arrorr alla aʼpa Elisabetesho. Allot̃ña Maríapaʼ ahuerr paʼpacllo.
56 E Maria ficou com ela quase três meses, e depois voltou para sua casa.
57 Allempoña c̈hap allempoch emareʼten Elisabet. Ñeñt̃ña pueʼmarpaʼ asheñorrot̃oll.
57 E completou-se para Isabel o tempo de dar à luz, e teve um filho.
58 Allohuen acheñeneshaʼ ñeñt̃ yec̈hetsa all ñesho ñam̃a allohuen pamoʼtseshaʼ ñetñapaʼ eʼñe coshaprechet. T̃arroʼmar eñoteñet Yomporpaʼ oʼ orrtatoñ att̃o ñapaʼ atarr muereña.
58 E os seus vizinhos e parentes ouviram que tinha Deus usado para com ela de grande misericórdia, e alegraram-se com ela.
59 Allempoña oʼ posocmataʼmuen ñeñt̃ña asheñorrot̃ollpaʼ oʼ tsorrat̃olleʼtaʼmueñet t̃arroʼmar ñetpaʼ atet̃caʼye yec̈henet ñeñt̃et judioneshet.Allempopaʼ añ sochetañ Zacarías oʼch anmatoñetañ pompor paʼsoʼcheñ.
59 E aconteceu que, ao oitavo dia, vieram circuncidar o menino, e lhe chamavam Zacarias, o nome de seu pai.
60 T̃arraña pachorpaʼ otanet: —Napaʼ ama nemno oʼch sesochon neʼmar Zacarías. Napaʼ añchaʼ nesoch Juan.
60 E, respondendo sua mãe, disse: Não, porém será chamado João.
61 Allempoña acheñeneshaʼpaʼ atet̃ ochet: —¿Esoʼmareʼt pemneñña oʼch pesoch Juan t̃arroʼmar amaʼt puesheñarra p̃amoʼtspaʼ ama eñalle ñeñt̃ sochetsa Juan?
61 E disseram-lhe: Ninguém há na tua parentela que se chame por este nome.
62 Allempoña acheñeneshaʼpaʼ eʼñe potot̃eta aʼp̃t̃oʼtoñet emat̃oll pompor eschaʼ sochanña puechemeret̃oll.
62 E perguntaram por acenos ao pai como queria que lhe chamassem.
63 Ñapaʼc̈hoʼña potot̃a eñotatan acheñeneshaʼ oʼch apet quellcatets allchaʼ quellcan ñeñt̃chaʼ sochan puechemeret̃oll. Allempoñapaʼ apet quellcatets, allñapaʼ atet̃ quellcaʼ: “Añchaʼ yesoch Juan.” Acheñeneshaʼñapaʼ att̃a cohuanrrorchet.
63 E, pedindo ele uma tabuinha de escrever, escreveu, dizendo: O seu nome é João. E todos se maravilharam.
64 Eʼñe allempocma Zacaríasñapaʼ allent̃a eñorerra. Allorocma ayeʼchoc̈htaterran Yompor.
64 E logo a boca se lhe abriu, e a língua se lhe soltou; e falava, louvando a Deus.
65 Acheñeneshaʼña ñeñt̃ yec̈hetsa allpaʼ allohuenet atarr mechaʼnaʼteñet Yompor. Ñetñapaʼ serrpareʼtatannaʼtyeset all aspent̃arero Judeo.
65 E veio temor sobre todos os seus vizinhos, e em todas as montanhas da Judéia foram divulgadas todas estas coisas.
66 Ñam̃a amaʼt allohuen ñeñt̃ eʼmareʼtyeseʼ ñetñapaʼ cot̃apeʼchyeset pueyoc̈hreto, atet̃ otyenet: —Añ cheshat̃ollpaʼ poʼñoc̈hchaʼ atarr sherberran Yompor tsapat̃onet̃. T̃arroʼmar Yomporpaʼ atarr muereña.
66 E todos os que as ouviam as conservavam em seus corações, dizendo: Quem será, pois, este menino? E a mão do Senhor estava com ele.
67 Cheshat̃ollña pompor ñeñt̃ Zacaríaspaʼ añ chorrenaya Parets Puecamquëñ ñeñt̃ña eñoraterreʼ Yomporecop ñeñt̃chaʼ atet̃ perra amaʼt esempo. Ñeñt̃paʼ atet̃ ot Zacarías:
67 E Zacarias, seu pai, foi cheio do Espírito Santo, e profetizou, dizendo:
68 — ausente —
68 Bendito o Senhor Deus de Israel, Porque visitou e remiu o seu povo,
69 — ausente —
69 E nos levantou uma salvação poderosa Na casa de Davi seu servo.
70 — ausente —
70 Como falou pela boca dos seus santos profetas, desde o princípio do mundo;
71 — ausente —
71 Para nos livrar dos nossos inimigos e da mão de todos os que nos odeiam;
72 — ausente —
72 Para manifestar misericórdia a nossos pais, E lembrar-se da sua santa aliança,
73 — ausente —
73 E do juramento que jurou a Abraão nosso pai,
74 — ausente —
74 De conceder-nos que, Libertados da mão de nossos inimigos, o serviríamos sem temor,
75 — ausente —
75 Em santidade e justiça perante ele, todos os dias da nossa vida.
76 — ausente —
76 E tu, ó menino, serás chamado profeta do Altíssimo, Porque hás de ir ante a face do Senhor, a preparar os seus caminhos;
77 — ausente —
77 Para dar ao seu povo conhecimento da salvação, Na remissão dos seus pecados;
78 — ausente —
78 Pelas entranhas da misericórdia do nosso Deus, Com que o oriente do alto nos visitou;
79 — ausente —
79 Para iluminar aos que estão assentados em trevas e na sombra da morte; A fim de dirigir os nossos pés pelo caminho da paz.
80 Añña cheshat̃oll Juanpaʼ alloʼna sen atarretnomtsa. Puecamquëñot̃paʼ atarr ahuamencat̃etnena. Ñañapaʼ alla yec̈hena allap̃ar amayo t̃arrempohua allempo orrta israelenaʼtarneshesho.
80 E o menino crescia, e se robustecia em espírito. E esteve nos desertos até ao dia em que havia de mostrar-se a Israel.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 1, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.