João 6
Yanesha' NT (AME_TBL) vs NTLH
1 Allempoña Jesúspaʼ ahuoʼ yom̃taʼn saʼp Galileaso, ñeñt̃ara saʼp otenet Tiberias.
1 Depois disso, Jesus atravessou o lago da Galileia, que também é chamado de Tiberíades.
2 Allñapaʼ cot̃aʼneñ shonteʼ acheñeneshaʼ t̃arroʼmar ñetpaʼ oʼ entuoñet poʼpartsoña att̃o aʼcrratyerran allohuen ñeñt̃ atsnaʼtyets.
2 Uma grande multidão o seguia porque eles tinham visto os milagres que Jesus tinha feito, curando os doentes.
3 Oʼña c̈hap yom̃taʼn Jesúsñapaʼ ahuos aspent̃o, allña anorros epuet pueyochreshaʼ.
3 Ele subiu um monte e sentou-se ali com os seus discípulos.
4 Allempopaʼ oʼ c̈hapmoch pascuapo allempoch alla cosherrerr judioneshaʼ.
4 A Páscoa , a festa principal dos judeus, estava perto.
5 Jesúsña cohuatsa aʼyopaʼ entapan shonteʼ acheñeneshaʼ ñeñt̃ onac̈hets ñeshonet̃. Allempoñapaʼ atet̃ otan Felipe: —Errahuachcaʼ yerañt̃aña pant̃eʼ ñeñt̃chaʼ rros acheñeneshaʼ ñeñt̃ oʼ huac̈haʼta.
5 Jesus olhou em volta de si e viu que uma grande multidão estava chegando perto dele. Então disse a Filipe:
6 Ñehua, Jesúspaʼ eʼñe poʼtomña atet̃ ot t̃arroʼmar ñapaʼ eñoteñ atet̃chaʼ p̃a.
6 Ele sabia muito bem o que ia fazer, mas disse isso para ver qual seria a resposta de Filipe.
7 Felipeñapaʼ atet̃ och: —Amaʼt epoch c̈harroch c̈harraʼ denarioalloch yerañt̃a panpaʼ amaʼt pueshmetat̃ollapaʼ amat̃eʼ rraʼyeseto.
7 Filipe respondeu assim: — Para cada pessoa poder receber um pouco de pão, nós precisaríamos gastar mais de duzentas moedas de prata .
8 Pueyochreshaʼña Andrés ñeñt̃ paʼmoʼnasheñ Simóm Pedropaʼ ñañapaʼ atet̃ och:
8 Então um dos discípulos, André, irmão de Simão Pedro, disse:
9 —Arr puesheñarr huepueshachorpaʼ echenancaʼye amnar pan ñeñt̃ cebada ñam̃a epa cac. Att̃apaʼ amat̃eʼ yepataneto, acheñpaʼ shonteʼcaʼye.
9 — Está aqui um menino que tem cinco pães de cevada e dois peixinhos. Mas o que é isso para tanta gente?
10 Jesúsñapaʼ atet̃ otanet: —T̃eʼpaʼ sotanet anorrc̈haʼtetepaʼ. Ñehua, allpaʼ eʼñe cohuen emmoʼraten pasetmaʼ. Ñetñapaʼ anorrchaʼtet. Yacmaneshaʼpaʼ ñatoʼ amnarocht̃eʼ mil eñall.
10 Jesus disse: Então todos se sentaram. (Havia muita grama naquele lugar.) Estavam ali quase cinco mil homens.
11 Jesúsñapaʼ chetan panpaʼ parasyosoʼtam̃pes, allempoñapaʼ apan pueyochreshaʼ. Pueyochreshaʼñapaʼ epatyeset allohuen acheñeneshaʼ ñeñt̃ anorrc̈hets all. Att̃ecma p̃a allempo apaʼyesanet ñam̃a cac. Allohuenetpaʼ eʼñe agaphuahuet ñeñt̃ allpon muenaʼyeset.
11 Em seguida Jesus pegou os pães, deu graças a Deus e os repartiu com todos; e fez o mesmo com os peixes. E todos comeram à vontade.
12 Allempoña oʼ rrallmeʼchuetpaʼ allohuenetpaʼ eʼñepaʼtchaʼ yetrraʼtuahuet. Eʼñe yetuahuetpaʼ Jesúsñapaʼ atet̃ oterranerr pueyochreshaʼ: —T̃eʼpaʼ oʼch saʼyapac̈herr ñeñt̃ shotnaʼtyets ñeñt̃ saʼpchatyes allochñapaʼ amach es pertatso.
12 Quando já estavam satisfeitos, ele disse aos discípulos:
13 Allempoña aʼyapac̈herret ñeñt̃ shotaʼtatyeset c̈hepaʼtchaʼ chorrats c̈harraʼ puechena epa cañt̃er ñeñt̃ aʼpchatet all rratanet amnar pan cebada.
13 Eles ajuntaram os pedaços e encheram doze cestos com o que sobrou dos cinco pães.
14 Att̃o orrtatanet poʼpartsoña acheñeneshaʼñapaʼ atet̃ otyeset: —Añña poʼñoc̈hpaʼ ñeñt̃caʼye aʼm̃teneʼ Yompor poʼñoñ ñeñt̃ atarr yecuen oʼch huapa añe patsro.
14 Os que viram esse milagre de Jesus disseram: — De fato, este é o
15 Jesúsñapaʼ eñotanet ñetpaʼ añ muenenet oʼch huapoñetpaʼ oʼch rromoset oʼch noset ñeñt̃chaʼ paʼm̃chaʼtaret̃er pet. Ñeñt̃oʼmarña Jesúspaʼ aʼnahua ahuerr all aspent̃o eʼñe ñapuet̃.
15 Jesus ficou sabendo que queriam levá-lo à força para o fazerem rei; então voltou sozinho para o monte.
16 Allempoña ellerren pueyochreneshaʼñapaʼ ahuanerret saʼpatop̃ño.
16 De tardinha, os discípulos de Jesus desceram até o lago.
17 Aʼtac̈haʼtuerret poʼnoñt̃opaʼ oʼch ahuam̃perret yom̃taʼn, Capernaumonet̃. Allñapaʼ alla checmetam̃p̃set. Jesúsñapaʼ ama huerraʼ all alloʼtsaʼyenet.
17 Subiram num barco e começaram a atravessar o lago na direção da cidade de Cafarnaum. Quando já estava escuro, Jesus ainda não tinha vindo se encontrar com eles.
18 Allñapaʼ orrnotam̃pesnomuet, saʼpñapaʼ c̈ha emoʼyarerta.
18 De repente, um vento forte começou a soprar e a levantar as ondas.
19 Ñetñapaʼ echotnomuet saʼp amnar amapaʼ pechapt̃eʼ kilómetro allñapaʼ machayot̃epaʼtchaʼ entapet Jesús chopeʼchnen enot̃ oño. Oʼ allameʼttsam̃a p̃an noñt̃. Ñetñapaʼ c̈hepaʼtchaʼ mechaʼtapet.
19 Os discípulos já tinham remado uns cinco ou seis quilômetros, quando viram Jesus andando em cima da água e chegando perto do barco. E ficaram com muito medo.
20 T̃arraña ñapaʼ atet̃ otosanet: —Nacaʼye oʼ nohuapa, amach att̃a sem̃chaʼtatstapno.
20 Mas Jesus disse:
21 Ñetñapaʼ mueneñetañ oʼch agapapet noñt̃ot̃, eñotostsetpaʼ oʼ c̈hapña noñt̃ yom̃taʼn all sechenet.
21 Então eles o receberam com prazer no barco e logo chegaram ao lugar para onde estavam indo.
22 Tsapat̃ña acheñeneshaʼ ñeñt̃ alla aʼpatsa yom̃taʼn ñetpaʼ eñoteñet eʼñe pat̃rra noñt̃ allo aʼtac̈haʼt Jesús pueyochreshaʼ ñam̃a Jesúspaʼ enteñet amacaʼ aʼtapo noñt̃o epuet pueyochreshaʼ eʼñe ñapt̃ochayeta ahuanmuet.
22 No dia seguinte a multidão que estava no lado leste do lago viu que ali só havia um barco pequeno. Sabiam que Jesus não tinha embarcado com os discípulos, pois estes haviam saído sozinhos.
23 T̃arraña noñt̃ec̈hnoñapaʼ c̈hocma huac̈hena Tiberiasot̃, oʼ c̈hapuet allameʼtets all rret ellerro pan ñeñt̃ parasyosoʼtam̃pes Partseshaʼ Jesús.
23 Enquanto isso, outros barcos chegaram da cidade de Tiberíades e encostaram perto do lugar onde a multidão tinha comido pão depois de o Senhor Jesus ter dado graças.
24 Allempoña acheñeneshaʼ ñeñt̃ alloʼtsen ñetñapaʼ oʼhuañ eñchet Jesús pueyochreshohuen. Ñetpaʼc̈hoʼña allent̃a aʼtac̈haʼtet ñamet noñt̃o, ahuam̃p̃set Capernaumonet̃, oʼch eʼneretaʼ Jesús.
24 Quando viram que Jesus e os seus discípulos não estavam ali, subiram nos barcos e saíram para Cafarnaum a fim de procurá-lo.
25 Allempoña entoset yom̃taʼnpaʼ atet̃ otoset: —Maestro, ¿esempoʼtña pec̈herrña p̃a arrma?
25 A multidão encontrou Jesus no lado oeste do lago, e perguntaram a ele: — Mestre, quando foi que o senhor chegou aqui?
26 Jesúsñapaʼ atet̃ otapanet: —Na poʼñoc̈hpaʼ oʼch notapas, sapaʼ amacaʼye añecpayeʼ seʼnenno att̃o oʼ norrtatonas nepartsoña. Sapaʼ añecpacaʼyeña seʼnenen att̃o oʼ nerratuas pan oʼ eʼñe seyetua.
26 Jesus respondeu:
27 T̃eʼpaʼ oʼch notas, sapaʼ amach aña semaʼyoc̈hratsto yocrram̃ ñeñt̃ eʼnuapoʼ. Añchaʼña semaʼyoc̈hra socrram̃ ñeñt̃ ama eʼnuapahuoyaye; ñeñt̃ña alloch sapaʼ corretsasach socsheñeshocmañen eʼñe t̃ayot̃eñ amaʼt errponañohuen. Ñeñt̃ña socrram̃paʼ nach sapuerreʼ Ñeñt̃en Acheñetosets t̃arroʼmar Apapaʼ oʼ llesenserren na Ñeñt̃en Acheñetosets arr patsro.
27 Não trabalhem a fim de conseguir a comida que se estraga, mas a fim de conseguir a comida que dura para a vida eterna. O
28 Acheñeneshaʼñapaʼ atet̃ otereterr: —Errot̃enuachcaʼ yep̃aña ñeñt̃ cohuen enten Yompor.
28 — O que é que Deus quer que a gente faça? — perguntaram eles.
29 Jesúsñapaʼ atet̃ oterraneterr: —Ñeñt̃ cohuen enten Yomporpaʼ oʼch sameʼñaʼna na ñeñt̃en llesensen.
29 — Ele quer que vocês creiam naquele que ele enviou! — respondeu Jesus.
30 Ñetñapaʼ atet̃ otereterr: —Errot̃enot̃uachcaʼ pegateyña pepartsoña ñeñt̃chaʼ yentpaʼ att̃ot̃chaʼ yameʼñap̃a. P̃apaʼ esuañacaʼ petsoten.
30 Eles disseram: — Que milagre o senhor vai fazer para a gente ver e crer no senhor? O que é que o senhor pode fazer?
31 Ya yatañneshañpaʼ rraʼyeseteʼt̃ ñeñt̃ maná all amayo atet̃caʼye anuaret̃ Yompor poʼñoñ ahuat̃ot̃eñ: “Rratyesaneteʼt̃ pan ñeñt̃ apaneteʼt̃ Yompor pueʼntañot̃.”
31 Os nossos antepassados comeram o maná no deserto, como dizem as Escrituras Sagradas : “Do céu ele deu pão para eles comerem.”
32 Jesúsñapaʼ alla oterraneterr: —Eʼñe poʼñoc̈h oʼch notas: Ama Moisésoyeʼ apahueteʼt̃eña pan ñeñt̃ huetsa entot̃. Nacaʼye Nompor sapueneʼña ñeñt̃ eʼñe poʼñoc̈h socrram̃ sepen. Añ socrram̃paʼ entot̃ña huena.
32 Jesus disse:
33 Naña socrram̃ sepen ñeñt̃en oʼ apuerres Nompor, napaʼc̈hoʼña entot̃ nohuapa Yomporeshot̃ allochñapaʼ acheñeneshaʼña arr patsropaʼ ñetñapaʼ corretsetach.
33 Porque o pão que Deus dá é aquele que desce do céu e dá vida ao mundo.
34 Ñetñapaʼ atet̃ otereterr: —Ayochreshat̃e yapaʼc̈hoʼña c̈hocmach p̃apuey ñeñt̃ corramets.
34 — Queremos que o senhor nos dê sempre desse pão! — pediram eles.
35 Jesúsñapaʼ alla oterraneterr: —Napaʼ na corram̃tsotets alloch eʼñe socrra. Eseshaʼch huapatsa nesho ñetña amaʼt ahuat̃apaʼ amach alla cheporrerreteʼt̃e. Eseshaʼch nameʼñerraya na ñetña amaʼt ahuat̃apaʼ amach alla oñpaʼterreteʼt̃e. Ñehua, ñeñt̃paʼ añ notenes, eseshaʼch nameʼñerraya na ñetñapaʼ c̈hocmach eʼñe cosherret pueyoc̈hreto, amaʼt ahuat̃apaʼ amach alla es eʼnerreteʼt̃e.
35 Jesus respondeu:
36 T̃arraña napaʼ oʼ notuas: Sapaʼ oʼ sentnoñ amaña sameʼñenno.
36 Mas eu já disse que vocês não creem em mim, embora estejam me vendo.
37 Allohuen acheñeneshaʼ ñeñt̃ oʼpatatenna Apapaʼ ñetñapaʼ ameʼñerrnetchaʼ. Eseshaʼch nameʼñerraya ñetñapaʼ amach alla nehuaporeʼterraneto.
37 Todos aqueles que o Pai me dá virão a mim; e de modo nenhum jogarei fora aqueles que vierem a mim.
38 T̃arroʼmar napaʼ ama añecpayeʼ nohuapoña entot̃ att̃och oʼch aña atet̃ nep̃os ñeñt̃ nemnen na. Napaʼ añecopña nohuapa oʼch atet̃ neperr ñeñt̃ atet̃ muenen Nompor ñeñt̃ nellsenserreʼ.
38 Pois eu desci do céu para fazer a vontade daquele que me enviou e não para fazer a minha própria vontade.
39 Ñeñt̃paʼ atet̃ muenen Nompor ñeñt̃ nellsenserreʼ: Amachña c̈ha naʼchencatereña acheñeneshaʼ ñeñt̃ ora allpon oʼpatatenna na, c̈hochña ello netantaterrñañ esempohuañen.
39 E a vontade de quem me enviou é esta: que nenhum daqueles que o Pai me deu se perca, mas que eu ressuscite todos no último dia.
40 Añmapaʼ ñeñt̃ña muenen Nompor: Erraʼtsenchaʼ neñoterreʼ ñerraʼm ameʼñerrnetchaʼ na ñeñt̃en Yompor Puechemeren, ñetñapaʼ corretsetach pocsheñeshocmañen t̃ayot̃eñ amaʼt errponañohuen. Ñetñapaʼ c̈hocmach netantaterranet esempohuañen.
40 Pois a vontade do meu Pai é que todos os que veem o Filho e creem nele tenham a vida eterna; e no último dia eu os ressuscitarei.
41 Att̃o Jesúspaʼ otenanet, “Napaʼ na corram̃tsotets ñeñt̃en huapatsa entot̃”, judioneshaʼñapaʼ pocuanaʼteñot̃et otatseʼtyeñet.
41 Eles começaram a criticar Jesus porque ele tinha dito: “Eu sou o pão que desceu do céu.”
42 Ñeñt̃paʼ atet̃ otyeset: —Añmapaʼ añacaʼye Jesús, José puechemer, ñeñt̃ pompor ñam̃a pachor eʼñecaʼye yechmeʼteñ. T̃eʼñapaʼ esoʼmareʼtña oten ñapaʼ entot̃oʼ huapa.
42 E diziam: — Este não é Jesus, filho de José? Por acaso nós não conhecemos o pai e a mãe dele? Como é que agora ele diz que desceu do céu?
43 Jesúsñapaʼ atet̃ otanet: —Sapaʼ amach att̃a sotatseʼtannaʼtyesatsto.
43 Jesus respondeu:
44 Amaʼt eseshapaʼ amach errot̃enot̃ ameʼñerrneto ñerraʼm Nompor ñeñt̃ nellsenseneʼ ñerraʼm ña ama cot̃apeʼchaterrahueto cohuen. Ñetñapaʼ netantaterranetchaʼ esempohuañen.
44 Só poderão vir a mim aqueles que forem trazidos pelo Pai, que me enviou, e eu os ressuscitarei no último dia.
45 Atet̃ quellquëʼt̃ ñeñt̃ aʼm̃tayeʼt̃ Yompor poʼñoñ ahuat̃, poʼquellcopaʼ atet̃ anuaret̃: “Allohuenetpaʼ Yomporchaʼña eñotaterrahuet.” Allohuen ñeñt̃chaʼ eʼm̃ñoterreʼ Nompor att̃och cohuen cot̃apeʼchaterranet, ñetñapaʼ nachña ameʼñerret.
45 Nos
46 ’Amaʼt eseshapaʼ ama puentareto Apa. Napt̃aña na ñeñt̃en huapatsa Yomporeshot̃ nentarcaʼyeña Apa.
46 Isso não quer dizer que alguém já tenha visto o Pai, a não ser aquele que vem de Deus; ele já viu o Pai.
47 Eʼñe poʼñoc̈h notenes: Eseshaʼch nameʼñerraya ñetñapaʼ corretsetach pocsheñeshocmañen t̃ayot̃eñ eʼñe errponañohuen.
47 — Eu afirmo a vocês que isto é verdade: quem crê tem a vida eterna.
48 Napaʼ na corram̃tsotets alloch eʼñe socrra.
48 Eu sou o pão da vida.
49 Satañneshañpaʼ amaʼt rraʼyeseteʼt̃ ñeñt̃ maná all amayo, ñetñapaʼ oʼ collaʼhuenet.
49 Os antepassados de vocês comeram o maná no deserto, mas morreram.
50 T̃arraña ñeñt̃en soteneʼ t̃eʼ ñeñt̃ña eʼñe poʼñoc̈h socrram̃ ñeñt̃en huapatsa entot̃ allochñapaʼ eseshaʼch rreʼpaʼ ñetñapaʼ corretsetach t̃ayot̃eñ eʼñe errponañohuen.
50 Aqui está o pão que desce do céu; e quem comer desse pão nunca morrerá.
51 Eʼñe poʼñoc̈h napaʼ na ñeñt̃en corram̃tsotets alloch eʼñe socrra ñeñt̃en huapatsa entot̃. Ñerraʼm eseshaʼ rreʼ añ corrametspaʼ ñetñapaʼ corretsetach t̃ayot̃eñ eʼñe errponañohuen. Añ corramets ñeñt̃chaʼ nepomuerr na acheñeneshacop arr patsro alloch eʼñe correnet, ñeñt̃paʼ añcaʼye nechets.
51 Eu sou o pão vivo que desceu do céu. Se alguém comer desse pão, viverá para sempre. E o pão que eu darei para que o mundo tenha vida é a minha carne.
52 Judioneshaʼñapaʼ ñeñt̃oʼmarac̈hoʼ es otannaʼtyeset. Ñetñapaʼ atet̃ otyeset: —Errot̃enot̃uachñacaʼ apueyña eʼñe ña poʼchets ñeñt̃chaʼ yerraʼ.
52 Aí eles começaram a discutir entre si. E perguntavam: — Como é que este homem pode dar a sua própria carne para a gente comer?
53 Jesúsñapaʼ alla oterraneterr: —Poʼñoc̈h oʼch notas, ñerraʼm ama serrerrnano nechets Ñeñt̃en Acheñetosets, ñerraʼm ama sorrerrnano ñam̃a nerras, sapaʼ amat̃eʼ errot̃enot̃ socrroña sa.
53 Então Jesus disse:
54 Ñerraʼm eseshaʼ rreneʼ nechets ñam̃a ñerraʼm orrennanet nerras, ñetñapaʼ corretsetach t̃ayot̃en eʼñe errponañohuen, t̃arroʼmar nañapaʼ netantaterranetchaʼ esempohuañen.
54 Quem come a minha carne e bebe o meu sangue tem a vida eterna, e eu o ressuscitarei no último dia.
55 T̃arroʼmar nechets ñeñt̃ eʼñe poʼñoc̈h corram̃tsotets; ñerraspaʼc̈hoʼña ñeñt̃ eʼñe poʼñoc̈h orrpapoʼ.
55 Pois a minha carne é a comida verdadeira, e o meu sangue é a bebida verdadeira.
56 Ñeñt̃chaʼ rreneʼ nechets ñam̃a ñerraʼm orrennanet nerras ñetñapaʼ eʼñech parrocmatennet na, napaʼc̈hoʼña eʼñech neparrocmatenanet ñet.
56 Quem come a minha carne e bebe o meu sangue vive em mim, e eu vivo nele.
57 Apa ñeñt̃ nellsenseneʼ ñapaʼ ama arromñat̃eshayaye, ñacaʼyeña napueneʼña att̃o napaʼc̈hoʼña corretsanach. Atet̃ nepena nam̃a, allohuen ñeñt̃ pocrram̃ nepeneʼ napaʼc̈hoʼña añ napuenanet att̃och ñetpaʼc̈hoʼña corretsetach ñamet.
57 O Pai, que tem a vida, foi quem me enviou, e por causa dele eu tenho a vida. Assim, também, quem se alimenta de mim terá vida por minha causa.
58 Na ñeñt̃en socrram̃ sepen ñeñt̃en huapatsa entot̃. Ama att̃eyayno ñerraʼmrrat̃eʼ pan ñeñt̃ rreʼt̃ satañneshañ ahuat̃. Ñetpaʼ oʼ collaʼhuenet. Eseshaʼch eʼñe pocrram̃ nepeneʼ ñetñapaʼ corretsetach t̃ayot̃eñ eʼñe errponañohuen.
58 Este é o pão que desceu do céu. Não é como o pão que os antepassados de vocês comeram e mesmo assim morreram. Quem come deste pão viverá para sempre.
59 Arrpaʼ allohua ñeñt̃ atet̃ yec̈hatenan acheñeneshaʼ judioneshaʼ poʼprahuo all Capernaumo.
59 Jesus disse isso quando estava ensinando na sinagoga de Cafarnaum.
60 Allempoña atet̃ eʼmueñet atet̃ oten, shonteʼ pueyochreshac̈hnopaʼ atet̃ otyeset: —Añ ñoñetspaʼ amacaʼye eʼñeyeʼ pocteyaye, amat̃eʼ eseshaʼ ameʼñayo.
60 Muitos seguidores de Jesus ouviram isso e reclamaram: — O que ele ensina é muito difícil! Quem pode aceitar esses ensinamentos?
61 Jesúspaʼ eʼñe pueyoc̈hro eñotanet c̈ha otatseʼtyen pueyochreshac̈hno, ñeñt̃oʼmarña atet̃ oterraneterr: —Ñeñt̃ atet̃ notenespaʼ areʼt pocteyeʼ senteñe.
61 Não disseram nada a Jesus, mas ele sabia que eles estavam resmungando contra ele. Por isso perguntou:
62 Taʼm, ¿errot̃enaʼtchaʼ sotña ñerraʼm poʼñoc̈h sentennoñ na Ñeñt̃en Acheñetsosets oʼch alla naʼterreñ ento allot̃ nohuapa ahuat̃?
62 E o que aconteceria se vocês vissem o
63 Yecamquëñ alloña eʼñe poʼñoc̈h yocrrena. Yechetspaʼ amaʼt coñeʼt̃apaʼ ama sherbeno. Neñoñ ñeñt̃ neserrpareʼtatenespaʼ eʼñe poʼñoc̈h secamquëñecop ñeñt̃ña poʼñoc̈h alloch eʼñe socrra.
63 O Espírito de Deus é quem dá a vida, mas o ser humano não pode fazer isso. As palavras que eu lhes disse são espírito e vida,
64 T̃arraña pantantaʼttsospaʼ amaña sameʼñenno. Ñehua, Jesúspaʼ eʼñe allempot̃eñ eñotenan ñeñt̃chaʼ ama ameʼñerrtso. Eʼñe eñotenan ñam̃a ñeñt̃chaʼ pomuerreʼ.
64 mas mesmo assim alguns de vocês não creem. Jesus disse isso porque já sabia desde o começo quem eram os que não iam crer nele e sabia também quem ia traí-lo.
65 Jesúspaʼ alla oterraneterr: —Ñeñt̃oʼmarña napaʼ notaseʼt̃, amach eseshaʼ nameʼñerrayo ñerraʼm ama Apa cot̃apeʼchaterrahueto att̃och cot̃errnet.
65 Jesus continuou:
66 Allempot̃eñña shonteʼ Jesús pueyochreshac̈hno puerrac̈herret ñeshot̃paʼ oʼhuañ chopeñeʼchenet parro.
66 Por causa disso muitos seguidores de Jesus o abandonaram e não o acompanhavam mais.
67 Allempoña Jesúspaʼ atet̃ otan pueyochreshaʼ ñeñt̃ c̈harrasheña puechena epa: —Sapaʼc̈hoʼ ¿semneñeʼt oʼch sepuerrerra sam̃a?
67 Então ele perguntou aos doze discípulos:
68 Simón Pedroñapaʼ atet̃ och: —Partseshachaʼ, eseshaʼhuat̃eʼñacaʼye yoct̃aʼ. P̃apt̃acaʼye pechenña ñoñets att̃ochña yapaʼ corretsayach t̃ayot̃eñ errponañohuen.
68 Simão Pedro respondeu: — Quem é que nós vamos seguir? O senhor tem as palavras que dão vida eterna!
69 Yapaʼ oʼcaʼye yameʼñap̃a. Yapaʼ yeñotenep̃ p̃apaʼ pepaʼtcaʼye Cristotets, ñeñt̃ep̃ Yompor Puechemerep̃.
69 E nós cremos e sabemos que o senhor é o Santo que Deus enviou.
70 Jesúsña atet̃ otanet: —Napaʼ nacaʼyeña saʼcrerreʼña sa, c̈harrasheñas sepchena epa. Ñeñt̃ña puesheñarrpaʼ ñeñt̃paʼ oneñet̃enaʼtar.
70 Jesus disse:
71 Ñehua, Judasocop atet̃ eñora. Ñeñt̃ Judaspaʼ ñeñt̃ Simón Iscariote puechemer. Amaʼt ñeñt̃ aʼpchenahuetañ epa pueyochreshaʼ, puesheñarrpaʼ ñeñt̃chaʼ pomuerreʼ.
71 Ele estava falando de Judas, filho de Simão Iscariotes. Pois Judas, embora fosse um dos doze discípulos, ia trair Jesus.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 6, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.