João 6
Yanesha' NT (AME_TBL) vs NAA
1 Allempoña Jesúspaʼ ahuoʼ yom̃taʼn saʼp Galileaso, ñeñt̃ara saʼp otenet Tiberias.
1 Depois dessas coisas, Jesus atravessou o mar da Galileia, que é o de Tiberíades.
2 Allñapaʼ cot̃aʼneñ shonteʼ acheñeneshaʼ t̃arroʼmar ñetpaʼ oʼ entuoñet poʼpartsoña att̃o aʼcrratyerran allohuen ñeñt̃ atsnaʼtyets.
2 Uma grande multidão o seguia, porque tinham visto os sinais que ele fazia na cura dos enfermos.
3 Oʼña c̈hap yom̃taʼn Jesúsñapaʼ ahuos aspent̃o, allña anorros epuet pueyochreshaʼ.
3 Então Jesus subiu ao monte e sentou-se ali com os seus discípulos.
4 Allempopaʼ oʼ c̈hapmoch pascuapo allempoch alla cosherrerr judioneshaʼ.
4 Ora, a Páscoa, festa dos judeus, estava próxima.
5 Jesúsña cohuatsa aʼyopaʼ entapan shonteʼ acheñeneshaʼ ñeñt̃ onac̈hets ñeshonet̃. Allempoñapaʼ atet̃ otan Felipe: —Errahuachcaʼ yerañt̃aña pant̃eʼ ñeñt̃chaʼ rros acheñeneshaʼ ñeñt̃ oʼ huac̈haʼta.
5 Então Jesus, erguendo os olhos e vendo que uma grande multidão se aproximava, disse a Filipe:
6 Ñehua, Jesúspaʼ eʼñe poʼtomña atet̃ ot t̃arroʼmar ñapaʼ eñoteñ atet̃chaʼ p̃a.
6 Mas Jesus dizia isto para testá-lo, porque sabia o que estava para fazer.
7 Felipeñapaʼ atet̃ och: —Amaʼt epoch c̈harroch c̈harraʼ denarioalloch yerañt̃a panpaʼ amaʼt pueshmetat̃ollapaʼ amat̃eʼ rraʼyeseto.
7 Filipe respondeu: — Nem mesmo duzentos denários de pão seriam suficientes para que cada um recebesse um pedaço.
8 Pueyochreshaʼña Andrés ñeñt̃ paʼmoʼnasheñ Simóm Pedropaʼ ñañapaʼ atet̃ och:
8 Um dos discípulos, chamado André, irmão de Simão Pedro, disse a Jesus:
9 —Arr puesheñarr huepueshachorpaʼ echenancaʼye amnar pan ñeñt̃ cebada ñam̃a epa cac. Att̃apaʼ amat̃eʼ yepataneto, acheñpaʼ shonteʼcaʼye.
9 — Aqui está um menino que tem cinco pães de cevada e dois peixinhos. Mas o que é isto para tanta gente?
10 Jesúsñapaʼ atet̃ otanet: —T̃eʼpaʼ sotanet anorrc̈haʼtetepaʼ. Ñehua, allpaʼ eʼñe cohuen emmoʼraten pasetmaʼ. Ñetñapaʼ anorrchaʼtet. Yacmaneshaʼpaʼ ñatoʼ amnarocht̃eʼ mil eñall.
10 Jesus disse: Havia muita relva naquele lugar. Assim, os homens se assentaram, e eram quase cinco mil.
11 Jesúsñapaʼ chetan panpaʼ parasyosoʼtam̃pes, allempoñapaʼ apan pueyochreshaʼ. Pueyochreshaʼñapaʼ epatyeset allohuen acheñeneshaʼ ñeñt̃ anorrc̈hets all. Att̃ecma p̃a allempo apaʼyesanet ñam̃a cac. Allohuenetpaʼ eʼñe agaphuahuet ñeñt̃ allpon muenaʼyeset.
11 Então Jesus pegou os pães e, tendo dado graças, distribuiu-os entre eles; e também igualmente os peixes, tanto quanto queriam.
12 Allempoña oʼ rrallmeʼchuetpaʼ allohuenetpaʼ eʼñepaʼtchaʼ yetrraʼtuahuet. Eʼñe yetuahuetpaʼ Jesúsñapaʼ atet̃ oterranerr pueyochreshaʼ: —T̃eʼpaʼ oʼch saʼyapac̈herr ñeñt̃ shotnaʼtyets ñeñt̃ saʼpchatyes allochñapaʼ amach es pertatso.
12 E, quando já estavam satisfeitos, Jesus disse aos seus discípulos:
13 Allempoña aʼyapac̈herret ñeñt̃ shotaʼtatyeset c̈hepaʼtchaʼ chorrats c̈harraʼ puechena epa cañt̃er ñeñt̃ aʼpchatet all rratanet amnar pan cebada.
13 Assim, pois, o fizeram e encheram doze cestos de pedaços dos cinco pães de cevada, que sobraram depois que todos tinham comido.
14 Att̃o orrtatanet poʼpartsoña acheñeneshaʼñapaʼ atet̃ otyeset: —Añña poʼñoc̈hpaʼ ñeñt̃caʼye aʼm̃teneʼ Yompor poʼñoñ ñeñt̃ atarr yecuen oʼch huapa añe patsro.
14 Quando as pessoas viram o sinal que Jesus havia feito, disseram: — Este é verdadeiramente o profeta que devia vir ao mundo.
15 Jesúsñapaʼ eñotanet ñetpaʼ añ muenenet oʼch huapoñetpaʼ oʼch rromoset oʼch noset ñeñt̃chaʼ paʼm̃chaʼtaret̃er pet. Ñeñt̃oʼmarña Jesúspaʼ aʼnahua ahuerr all aspent̃o eʼñe ñapuet̃.
15 Jesus ficou sabendo que estavam para vir com a intenção de fazê-lo rei à força. Então ele se retirou outra vez, sozinho, para o monte.
16 Allempoña ellerren pueyochreneshaʼñapaʼ ahuanerret saʼpatop̃ño.
16 Ao final do dia, os discípulos de Jesus desceram para o mar.
17 Aʼtac̈haʼtuerret poʼnoñt̃opaʼ oʼch ahuam̃perret yom̃taʼn, Capernaumonet̃. Allñapaʼ alla checmetam̃p̃set. Jesúsñapaʼ ama huerraʼ all alloʼtsaʼyenet.
17 E, entrando num barco, passaram para o outro lado, rumo a Cafarnaum. Já estava escuro, e Jesus ainda não tinha ido até onde eles estavam.
18 Allñapaʼ orrnotam̃pesnomuet, saʼpñapaʼ c̈ha emoʼyarerta.
18 E o mar começava a ficar agitado, porque soprava um vento forte.
19 Ñetñapaʼ echotnomuet saʼp amnar amapaʼ pechapt̃eʼ kilómetro allñapaʼ machayot̃epaʼtchaʼ entapet Jesús chopeʼchnen enot̃ oño. Oʼ allameʼttsam̃a p̃an noñt̃. Ñetñapaʼ c̈hepaʼtchaʼ mechaʼtapet.
19 Os discípulos já tinham navegado uns cinco ou seis quilômetros, quando viram Jesus andando sobre o mar, aproximando-se do barco; e ficaram com medo.
20 T̃arraña ñapaʼ atet̃ otosanet: —Nacaʼye oʼ nohuapa, amach att̃a sem̃chaʼtatstapno.
20 Mas Jesus lhes disse:
21 Ñetñapaʼ mueneñetañ oʼch agapapet noñt̃ot̃, eñotostsetpaʼ oʼ c̈hapña noñt̃ yom̃taʼn all sechenet.
21 Então eles o receberam com alegria, e logo o barco chegou ao seu destino.
22 Tsapat̃ña acheñeneshaʼ ñeñt̃ alla aʼpatsa yom̃taʼn ñetpaʼ eñoteñet eʼñe pat̃rra noñt̃ allo aʼtac̈haʼt Jesús pueyochreshaʼ ñam̃a Jesúspaʼ enteñet amacaʼ aʼtapo noñt̃o epuet pueyochreshaʼ eʼñe ñapt̃ochayeta ahuanmuet.
22 No dia seguinte, a multidão que tinha ficado do outro lado do mar notou que ali havia apenas um pequeno barco e que Jesus não tinha entrado nele com os seus discípulos, tendo estes partido sozinhos.
23 T̃arraña noñt̃ec̈hnoñapaʼ c̈hocma huac̈hena Tiberiasot̃, oʼ c̈hapuet allameʼtets all rret ellerro pan ñeñt̃ parasyosoʼtam̃pes Partseshaʼ Jesús.
23 Entretanto, outros barquinhos de Tiberíades se aproximaram do lugar onde a multidão havia comido o pão depois que o Senhor deu graças.
24 Allempoña acheñeneshaʼ ñeñt̃ alloʼtsen ñetñapaʼ oʼhuañ eñchet Jesús pueyochreshohuen. Ñetpaʼc̈hoʼña allent̃a aʼtac̈haʼtet ñamet noñt̃o, ahuam̃p̃set Capernaumonet̃, oʼch eʼneretaʼ Jesús.
24 Quando aquela multidão viu que Jesus não estava ali nem os seus discípulos, entraram nos barcos e partiram para Cafarnaum à procura de Jesus.
25 Allempoña entoset yom̃taʼnpaʼ atet̃ otoset: —Maestro, ¿esempoʼtña pec̈herrña p̃a arrma?
25 E, tendo-o encontrado no outro lado do mar, lhe perguntaram: — Mestre, quando o senhor chegou aqui?
26 Jesúsñapaʼ atet̃ otapanet: —Na poʼñoc̈hpaʼ oʼch notapas, sapaʼ amacaʼye añecpayeʼ seʼnenno att̃o oʼ norrtatonas nepartsoña. Sapaʼ añecpacaʼyeña seʼnenen att̃o oʼ nerratuas pan oʼ eʼñe seyetua.
26 Jesus respondeu:
27 T̃eʼpaʼ oʼch notas, sapaʼ amach aña semaʼyoc̈hratsto yocrram̃ ñeñt̃ eʼnuapoʼ. Añchaʼña semaʼyoc̈hra socrram̃ ñeñt̃ ama eʼnuapahuoyaye; ñeñt̃ña alloch sapaʼ corretsasach socsheñeshocmañen eʼñe t̃ayot̃eñ amaʼt errponañohuen. Ñeñt̃ña socrram̃paʼ nach sapuerreʼ Ñeñt̃en Acheñetosets t̃arroʼmar Apapaʼ oʼ llesenserren na Ñeñt̃en Acheñetosets arr patsro.
27 Trabalhem, não pela comida que se estraga, mas pela que permanece para a vida eterna, a qual o Filho do Homem dará a vocês; porque Deus, o Pai, o confirmou com o seu selo.
28 Acheñeneshaʼñapaʼ atet̃ otereterr: —Errot̃enuachcaʼ yep̃aña ñeñt̃ cohuen enten Yompor.
28 Então lhe perguntaram: — Que faremos para realizar as obras de Deus?
29 Jesúsñapaʼ atet̃ oterraneterr: —Ñeñt̃ cohuen enten Yomporpaʼ oʼch sameʼñaʼna na ñeñt̃en llesensen.
29 Jesus respondeu:
30 Ñetñapaʼ atet̃ otereterr: —Errot̃enot̃uachcaʼ pegateyña pepartsoña ñeñt̃chaʼ yentpaʼ att̃ot̃chaʼ yameʼñap̃a. P̃apaʼ esuañacaʼ petsoten.
30 Então eles disseram: — Que sinal o senhor fará para que vejamos e creiamos no senhor? O que o senhor pode fazer?
31 Ya yatañneshañpaʼ rraʼyeseteʼt̃ ñeñt̃ maná all amayo atet̃caʼye anuaret̃ Yompor poʼñoñ ahuat̃ot̃eñ: “Rratyesaneteʼt̃ pan ñeñt̃ apaneteʼt̃ Yompor pueʼntañot̃.”
31 Nossos pais comeram o maná no deserto, como está escrito: “Deu-lhes a comer pão do céu.”
32 Jesúsñapaʼ alla oterraneterr: —Eʼñe poʼñoc̈h oʼch notas: Ama Moisésoyeʼ apahueteʼt̃eña pan ñeñt̃ huetsa entot̃. Nacaʼye Nompor sapueneʼña ñeñt̃ eʼñe poʼñoc̈h socrram̃ sepen. Añ socrram̃paʼ entot̃ña huena.
32 Jesus lhes disse:
33 Naña socrram̃ sepen ñeñt̃en oʼ apuerres Nompor, napaʼc̈hoʼña entot̃ nohuapa Yomporeshot̃ allochñapaʼ acheñeneshaʼña arr patsropaʼ ñetñapaʼ corretsetach.
33 Porque o pão de Deus é o que desce do céu e dá vida ao mundo.
34 Ñetñapaʼ atet̃ otereterr: —Ayochreshat̃e yapaʼc̈hoʼña c̈hocmach p̃apuey ñeñt̃ corramets.
34 Então lhe disseram: — Senhor, dê-nos sempre desse pão.
35 Jesúsñapaʼ alla oterraneterr: —Napaʼ na corram̃tsotets alloch eʼñe socrra. Eseshaʼch huapatsa nesho ñetña amaʼt ahuat̃apaʼ amach alla cheporrerreteʼt̃e. Eseshaʼch nameʼñerraya na ñetña amaʼt ahuat̃apaʼ amach alla oñpaʼterreteʼt̃e. Ñehua, ñeñt̃paʼ añ notenes, eseshaʼch nameʼñerraya na ñetñapaʼ c̈hocmach eʼñe cosherret pueyoc̈hreto, amaʼt ahuat̃apaʼ amach alla es eʼnerreteʼt̃e.
35 Jesus respondeu:
36 T̃arraña napaʼ oʼ notuas: Sapaʼ oʼ sentnoñ amaña sameʼñenno.
36 Porém eu já disse que vocês não creem, embora estejam me vendo.
37 Allohuen acheñeneshaʼ ñeñt̃ oʼpatatenna Apapaʼ ñetñapaʼ ameʼñerrnetchaʼ. Eseshaʼch nameʼñerraya ñetñapaʼ amach alla nehuaporeʼterraneto.
37 Todo aquele que o Pai me dá, esse virá a mim; e o que vem a mim, de modo nenhum o lançarei fora.
38 T̃arroʼmar napaʼ ama añecpayeʼ nohuapoña entot̃ att̃och oʼch aña atet̃ nep̃os ñeñt̃ nemnen na. Napaʼ añecopña nohuapa oʼch atet̃ neperr ñeñt̃ atet̃ muenen Nompor ñeñt̃ nellsenserreʼ.
38 Porque eu desci do céu, não para fazer a minha própria vontade, mas a vontade daquele que me enviou.
39 Ñeñt̃paʼ atet̃ muenen Nompor ñeñt̃ nellsenserreʼ: Amachña c̈ha naʼchencatereña acheñeneshaʼ ñeñt̃ ora allpon oʼpatatenna na, c̈hochña ello netantaterrñañ esempohuañen.
39 E a vontade de quem me enviou é esta: que eu não perca nenhum de todos os que ele me deu; pelo contrário, eu o ressuscitarei no último dia.
40 Añmapaʼ ñeñt̃ña muenen Nompor: Erraʼtsenchaʼ neñoterreʼ ñerraʼm ameʼñerrnetchaʼ na ñeñt̃en Yompor Puechemeren, ñetñapaʼ corretsetach pocsheñeshocmañen t̃ayot̃eñ amaʼt errponañohuen. Ñetñapaʼ c̈hocmach netantaterranet esempohuañen.
40 De fato, a vontade de meu Pai é que todo aquele que vir o Filho e nele crer tenha a vida eterna; e eu o ressuscitarei no último dia.
41 Att̃o Jesúspaʼ otenanet, “Napaʼ na corram̃tsotets ñeñt̃en huapatsa entot̃”, judioneshaʼñapaʼ pocuanaʼteñot̃et otatseʼtyeñet.
41 Então os judeus começaram a murmurar contra ele, porque tinha dito: “Eu sou o pão que desceu do céu.”
42 Ñeñt̃paʼ atet̃ otyeset: —Añmapaʼ añacaʼye Jesús, José puechemer, ñeñt̃ pompor ñam̃a pachor eʼñecaʼye yechmeʼteñ. T̃eʼñapaʼ esoʼmareʼtña oten ñapaʼ entot̃oʼ huapa.
42 E diziam: — Este não é Jesus, o filho de José? Por acaso não conhecemos o pai e a mãe dele? Como é que ele agora diz: “Desci do céu”?
43 Jesúsñapaʼ atet̃ otanet: —Sapaʼ amach att̃a sotatseʼtannaʼtyesatsto.
43 Jesus respondeu:
44 Amaʼt eseshapaʼ amach errot̃enot̃ ameʼñerrneto ñerraʼm Nompor ñeñt̃ nellsenseneʼ ñerraʼm ña ama cot̃apeʼchaterrahueto cohuen. Ñetñapaʼ netantaterranetchaʼ esempohuañen.
44 Ninguém pode vir a mim se o Pai, que me enviou, não o trouxer; e eu o ressuscitarei no último dia.
45 Atet̃ quellquëʼt̃ ñeñt̃ aʼm̃tayeʼt̃ Yompor poʼñoñ ahuat̃, poʼquellcopaʼ atet̃ anuaret̃: “Allohuenetpaʼ Yomporchaʼña eñotaterrahuet.” Allohuen ñeñt̃chaʼ eʼm̃ñoterreʼ Nompor att̃och cohuen cot̃apeʼchaterranet, ñetñapaʼ nachña ameʼñerret.
45 Está escrito nos Profetas: “E todos serão ensinados por Deus.” Portanto, todo aquele que ouviu e aprendeu do Pai, esse vem a mim.
46 ’Amaʼt eseshapaʼ ama puentareto Apa. Napt̃aña na ñeñt̃en huapatsa Yomporeshot̃ nentarcaʼyeña Apa.
46 Não que alguém tenha visto o Pai, a não ser aquele que vem de Deus; este já viu o Pai.
47 Eʼñe poʼñoc̈h notenes: Eseshaʼch nameʼñerraya ñetñapaʼ corretsetach pocsheñeshocmañen t̃ayot̃eñ eʼñe errponañohuen.
47 — Em verdade, em verdade lhes digo: quem crê em mim tem a vida eterna.
48 Napaʼ na corram̃tsotets alloch eʼñe socrra.
48 Eu sou o pão da vida.
49 Satañneshañpaʼ amaʼt rraʼyeseteʼt̃ ñeñt̃ maná all amayo, ñetñapaʼ oʼ collaʼhuenet.
49 Os pais de vocês comeram o maná no deserto e morreram.
50 T̃arraña ñeñt̃en soteneʼ t̃eʼ ñeñt̃ña eʼñe poʼñoc̈h socrram̃ ñeñt̃en huapatsa entot̃ allochñapaʼ eseshaʼch rreʼpaʼ ñetñapaʼ corretsetach t̃ayot̃eñ eʼñe errponañohuen.
50 Este é o pão que desce do céu, para que todo o que dele comer não pereça.
51 Eʼñe poʼñoc̈h napaʼ na ñeñt̃en corram̃tsotets alloch eʼñe socrra ñeñt̃en huapatsa entot̃. Ñerraʼm eseshaʼ rreʼ añ corrametspaʼ ñetñapaʼ corretsetach t̃ayot̃eñ eʼñe errponañohuen. Añ corramets ñeñt̃chaʼ nepomuerr na acheñeneshacop arr patsro alloch eʼñe correnet, ñeñt̃paʼ añcaʼye nechets.
51 Eu sou o pão vivo que desceu do céu; se alguém comer deste pão, viverá eternamente. E o pão que eu darei pela vida do mundo é a minha carne.
52 Judioneshaʼñapaʼ ñeñt̃oʼmarac̈hoʼ es otannaʼtyeset. Ñetñapaʼ atet̃ otyeset: —Errot̃enot̃uachñacaʼ apueyña eʼñe ña poʼchets ñeñt̃chaʼ yerraʼ.
52 Então os judeus começaram a discutir entre si, dizendo: — Como é que este pode nos dar a sua própria carne para comer?
53 Jesúsñapaʼ alla oterraneterr: —Poʼñoc̈h oʼch notas, ñerraʼm ama serrerrnano nechets Ñeñt̃en Acheñetosets, ñerraʼm ama sorrerrnano ñam̃a nerras, sapaʼ amat̃eʼ errot̃enot̃ socrroña sa.
53 Jesus respondeu:
54 Ñerraʼm eseshaʼ rreneʼ nechets ñam̃a ñerraʼm orrennanet nerras, ñetñapaʼ corretsetach t̃ayot̃en eʼñe errponañohuen, t̃arroʼmar nañapaʼ netantaterranetchaʼ esempohuañen.
54 Quem come a minha carne e bebe o meu sangue tem a vida eterna, e eu o ressuscitarei no último dia.
55 T̃arroʼmar nechets ñeñt̃ eʼñe poʼñoc̈h corram̃tsotets; ñerraspaʼc̈hoʼña ñeñt̃ eʼñe poʼñoc̈h orrpapoʼ.
55 Pois a minha carne é verdadeira comida, e o meu sangue é verdadeira bebida.
56 Ñeñt̃chaʼ rreneʼ nechets ñam̃a ñerraʼm orrennanet nerras ñetñapaʼ eʼñech parrocmatennet na, napaʼc̈hoʼña eʼñech neparrocmatenanet ñet.
56 Quem come a minha carne e bebe o meu sangue permanece em mim, e eu permaneço nele.
57 Apa ñeñt̃ nellsenseneʼ ñapaʼ ama arromñat̃eshayaye, ñacaʼyeña napueneʼña att̃o napaʼc̈hoʼña corretsanach. Atet̃ nepena nam̃a, allohuen ñeñt̃ pocrram̃ nepeneʼ napaʼc̈hoʼña añ napuenanet att̃och ñetpaʼc̈hoʼña corretsetach ñamet.
57 Assim como o Pai, que vive, me enviou, e igualmente eu vivo por causa do Pai, também quem de mim se alimenta viverá por mim.
58 Na ñeñt̃en socrram̃ sepen ñeñt̃en huapatsa entot̃. Ama att̃eyayno ñerraʼmrrat̃eʼ pan ñeñt̃ rreʼt̃ satañneshañ ahuat̃. Ñetpaʼ oʼ collaʼhuenet. Eseshaʼch eʼñe pocrram̃ nepeneʼ ñetñapaʼ corretsetach t̃ayot̃eñ eʼñe errponañohuen.
58 Este é o pão que desceu do céu, em nada semelhante àquele que os pais de vocês comeram e, mesmo assim, morreram; quem comer este pão viverá eternamente.
59 Arrpaʼ allohua ñeñt̃ atet̃ yec̈hatenan acheñeneshaʼ judioneshaʼ poʼprahuo all Capernaumo.
59 Jesus disse essas coisas quando ensinava na sinagoga de Cafarnaum.
60 Allempoña atet̃ eʼmueñet atet̃ oten, shonteʼ pueyochreshac̈hnopaʼ atet̃ otyeset: —Añ ñoñetspaʼ amacaʼye eʼñeyeʼ pocteyaye, amat̃eʼ eseshaʼ ameʼñayo.
60 Muitos dos seus discípulos, tendo ouvido tais palavras, disseram: — Duro é este discurso; quem pode suportá-lo?
61 Jesúspaʼ eʼñe pueyoc̈hro eñotanet c̈ha otatseʼtyen pueyochreshac̈hno, ñeñt̃oʼmarña atet̃ oterraneterr: —Ñeñt̃ atet̃ notenespaʼ areʼt pocteyeʼ senteñe.
61 Mas Jesus, sabendo por si mesmo que os seus discípulos murmuravam a respeito do que ele havia falado, disse-lhes:
62 Taʼm, ¿errot̃enaʼtchaʼ sotña ñerraʼm poʼñoc̈h sentennoñ na Ñeñt̃en Acheñetsosets oʼch alla naʼterreñ ento allot̃ nohuapa ahuat̃?
62 Que acontecerá, então, se virem o Filho do Homem subir para o lugar onde primeiro estava?
63 Yecamquëñ alloña eʼñe poʼñoc̈h yocrrena. Yechetspaʼ amaʼt coñeʼt̃apaʼ ama sherbeno. Neñoñ ñeñt̃ neserrpareʼtatenespaʼ eʼñe poʼñoc̈h secamquëñecop ñeñt̃ña poʼñoc̈h alloch eʼñe socrra.
63 O Espírito é o que vivifica; a carne para nada aproveita. As palavras que eu lhes tenho falado são espírito e são vida.
64 T̃arraña pantantaʼttsospaʼ amaña sameʼñenno. Ñehua, Jesúspaʼ eʼñe allempot̃eñ eñotenan ñeñt̃chaʼ ama ameʼñerrtso. Eʼñe eñotenan ñam̃a ñeñt̃chaʼ pomuerreʼ.
64 Mas há descrentes entre vocês. Ora, Jesus sabia, desde o princípio, quais eram os que não criam e quem iria traí-lo.
65 Jesúspaʼ alla oterraneterr: —Ñeñt̃oʼmarña napaʼ notaseʼt̃, amach eseshaʼ nameʼñerrayo ñerraʼm ama Apa cot̃apeʼchaterrahueto att̃och cot̃errnet.
65 E prosseguiu:
66 Allempot̃eñña shonteʼ Jesús pueyochreshac̈hno puerrac̈herret ñeshot̃paʼ oʼhuañ chopeñeʼchenet parro.
66 Diante disso, muitos dos seus discípulos o abandonaram e já não andavam com ele.
67 Allempoña Jesúspaʼ atet̃ otan pueyochreshaʼ ñeñt̃ c̈harrasheña puechena epa: —Sapaʼc̈hoʼ ¿semneñeʼt oʼch sepuerrerra sam̃a?
67 Então Jesus perguntou aos doze:
68 Simón Pedroñapaʼ atet̃ och: —Partseshachaʼ, eseshaʼhuat̃eʼñacaʼye yoct̃aʼ. P̃apt̃acaʼye pechenña ñoñets att̃ochña yapaʼ corretsayach t̃ayot̃eñ errponañohuen.
68 Simão Pedro respondeu: — Senhor, para quem iremos? O senhor tem as palavras da vida eterna,
69 Yapaʼ oʼcaʼye yameʼñap̃a. Yapaʼ yeñotenep̃ p̃apaʼ pepaʼtcaʼye Cristotets, ñeñt̃ep̃ Yompor Puechemerep̃.
69 e nós temos crido e conhecido que o senhor é o Santo de Deus.
70 Jesúsña atet̃ otanet: —Napaʼ nacaʼyeña saʼcrerreʼña sa, c̈harrasheñas sepchena epa. Ñeñt̃ña puesheñarrpaʼ ñeñt̃paʼ oneñet̃enaʼtar.
70 Então Jesus lhes disse:
71 Ñehua, Judasocop atet̃ eñora. Ñeñt̃ Judaspaʼ ñeñt̃ Simón Iscariote puechemer. Amaʼt ñeñt̃ aʼpchenahuetañ epa pueyochreshaʼ, puesheñarrpaʼ ñeñt̃chaʼ pomuerreʼ.
71 Ele se referia a Judas, filho de Simão Iscariotes, porque este, sendo um dos doze, era quem o haveria de trair.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 6, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.