João 21
Yanesha' NT (AME_TBL) vs VC
1 Allempoña Jesúspaʼ orrterranerr pueyochreshaʼ eʼñe saʼpatop̃ño Tiberiaso. Allpaʼ atet̃ orrterranet:
1 Depois disso, tornou Jesus a manifestar-se aos seus discípulos junto ao lago de Tiberíades. Manifestou-se deste modo:
2 Ñehua, allempo shontenet allpaʼ alloʼtsen Simón Pedro ñam̃a Tomás ñeñt̃ otenet Epaneshaʼ ñam̃a Natanael ñeñt̃ canoʼmarneshaʼ eʼñe allara Galileo. Ñam̃a alloʼtsen Zebedeo puechemereshaʼ ñam̃a alloʼtsen poʼpoñ epsheña pueyochreshaʼ.
2 Estavam juntos Simão Pedro, Tomé {chamado Dídimo}, Natanael {que era de Caná da Galiléia}, os filhos de Zebedeu e outros dois dos seus discípulos.
3 Simónña Pedropaʼ atet̃ otanet: —Napaʼ oʼch neterrayenaʼ. Poʼpotantañec̈hnopaʼc̈hoʼña atet̃ ochet: —Yapaʼc̈hoʼña oʼch yoct̃ap̃. Allempoñapaʼ ahuanmuet aʼtac̈haʼtoset noñt̃o. T̃arraña amaʼt arepenetañ terrayatsetpaʼ amaña es rromueneto.
3 Disse-lhes Simão Pedro: Vou pescar. Responderam-lhe eles: Também nós vamos contigo. Partiram e entraram na barca. Naquela noite, porém, nada apanharam.
4 Allempoña oʼ puetarenmoch Jesúsñapaʼ t̃omhuen puemeʼtaro. T̃arraña pueyochreshac̈hnoñapaʼ ama eseshaʼ chemeʼtapaye.
4 Chegada a manhã, Jesus estava na praia. Todavia, os discípulos não o reconheceram.
5 Jesúsñapaʼ atet̃ otosanet: —Neyochreneshachaʼ ¿amaʼt eñalleña secacar ñeñt̃chaʼ serraʼmuen? —Ñetñapaʼ atet̃ ochet: —Amacaʼye eñalle.
5 Perguntou-lhes Jesus: Amigos, não tendes acaso alguma coisa para comer? Não, responderam-lhe.
6 Ñañapaʼ atet̃ oterraneterr: —Sehuaporeʼt seterraya noñt̃ poʼcohuenrot̃ allpaʼ serrmueʼchcaʼye. Atet̃ otanetpaʼ atet̃c̈hoʼ pet. Arepaʼtchaʼ eshcayeʼ cheterreto poʼterraya oʼ rromuet nanac aton cac — shonteʼ.
6 Disse-lhes ele: Lançai a rede ao lado direito da barca e achareis. Lançaram-na, e já não podiam arrastá-la por causa da grande quantidade de peixes.
7 Allempoña pueyochreshaʼ ñeñt̃ atarr morrentena Jesúspaʼ ñañapaʼ atet̃ otan Pedro: —¡Yepartsesharepaʼtcaʼye! Simónña Pedropaʼ allempo eñotan Partseshepaʼt huetsa ñañapaʼ puemaʼyoreñ chorrerrana paʼshtam t̃arroʼmar ñapaʼ muelleʼmcot̃a terrayen. Ñañapaʼ puemaʼyorñecma omacha oñopaʼ ahuoʼ Jesúsesho.
7 Então aquele discípulo, que Jesus amava, disse a Pedro: É o Senhor! Quando Simão Pedro ouviu dizer que era o Senhor, cingiu-se com a túnica {porque estava nu} e lançou-se às águas.
8 Poʼpotantañec̈hnoña pueyochreshaʼpaʼ chentaʼ onac̈herret noñt̃o. Ñatoʼ cien metrot̃eʼ alloʼtsen att̃och c̈herret top̃ñaʼso. Chetareʼtnerret poʼterraya eʼñe chorreʼ cac.
8 Os outros discípulos vieram na barca, arrastando a rede dos peixes {pois não estavam longe da terra, senão cerca de duzentos côvados}.
9 Allempo sohuaʼrretuerret patsopaʼ all entuerret quellmesh all huorten all achmaret̃tena cac; alloʼtsen ñam̃a pan.
9 Ao saltarem em terra, viram umas brasas preparadas e um peixe em cima delas, e pão.
10 Jesúsñapaʼ atet̃ oterraneterr: —Sacraʼ patantarr cac ñeñt̃ serrmuen eʼñe errteʼ.
10 Disse-lhes Jesus: Trazei aqui alguns dos peixes que agora apanhastes.
11 Allempoña Simón Pedropaʼ alla aʼterr noñt̃o, chetan terraya noñt̃ot̃ oʼ neʼ mast̃o, eʼñe chorreʼ ateshaʼ cacac̈hno — alloʼtsen ciento cincuenta tres ñeñt̃ allpon rromuet cac. T̃arraña amaʼt shonteʼ rromuet cacpaʼ ama rrarratano terraya.
11 Subiu Simão Pedro e puxou a rede para a terra, cheia de cento e cinqüenta e três peixes grandes. Apesar de serem tantos, a rede não se rompeu.
12 Jesúsñapaʼ alla oterraneterr: —T̃eʼpaʼ sonac̈herr oʼch serraʼmuen. Puem̃chaʼnaʼteñot̃et amaʼt puesheñarrot̃eta ama eseshaʼ otenaye: ¿Eseshapeʼtña p̃a? t̃arroʼmar eñoteñet poʼñoc̈hpaʼ Partseshaʼcaʼye.
12 Disse-lhes Jesus: Vinde, comei. Nenhum dos discípulos ousou perguntar-lhe: Quem és tu?, pois bem sabiam que era o Senhor.
13 Allempoña huapanet Jesús allameʼtets, chetosan pan apaʼyesosanet. Apaʼyesosanet ñam̃a cac.
13 Jesus aproximou-se, tomou o pão e lhos deu, e do mesmo modo o peixe.
14 Ñeñt̃paʼ allempo pomaʼpocheñohua orrterrana pueyochreshaʼ allempo tanterra rromot̃.
14 Era esta já a terceira vez que Jesus se manifestava aos seus discípulos, depois de ter ressuscitado.
15 Allempoña rrohuaʼmuenet Jesúsñapaʼ atet̃ otan Simón Pedro: —Simón, Jonás puechemere, p̃apaʼ ¿atarrt̃eʼ pemorrentenna, ellot̃eʼ pem̃tanaʼtueñ añeneshaʼ? Ñañapaʼ atet̃ otan Jesús: —Poʼñoc̈hcaʼye Partseshachaʼ peñotenen napaʼ nemorrentenp̃a. Jesúsñapaʼ atet̃ otererr: —Ñeñt̃epñapaʼ eʼñech cohuen peserrpareʼtatyes allohuen ñeñt̃ nameʼñenaya; ñetpaʼ eʼñe atet̃ nentenanet ñerraʼmrrat̃eʼ necarrneroret̃olleshaʼ.
15 Tendo eles comido, Jesus perguntou a Simão Pedro: Simão, filho de João, amas-me mais do que estes? Respondeu ele: Sim, Senhor, tu sabes que te amo. Disse-lhe Jesus: Apascenta os meus cordeiros.
16 Puepocheñoñapaʼ alla otererr: —Simón, Jonás puechemere, ¿poʼñoc̈haʼt atarr pemorrentenna? Ñañapaʼ alla oterrerr: —Poʼñoc̈h Partseshachaʼ eʼñe peñotenen napaʼ nemorrentenp̃a. Ñañapaʼ alla otererr: —Ñeñt̃epñapaʼ eʼñech cohuen pecuam̃p̃son allohuen ñeñt̃ nameʼñenaya; ñet poʼñoc̈hpaʼ eʼñe atet̃ nentenanet ñerraʼmrrat̃eʼ necarrnerorec̈hno.
16 Perguntou-lhe outra vez: Simão, filho de João, amas-me? Respondeu-lhe: Sim, Senhor, tu sabes que te amo. Disse-lhe Jesus: Apascenta os meus cordeiros.
17 Pomaʼpocheñoñapaʼ alla otererr: —Simón, Jonás puechemere, ¿amaʼt eʼñe mamecpa pemorrentenno? Pedroñapaʼ llequënana att̃o alla pomaʼpocheño otererr eʼñe ñeñt̃ara, ¿pemorrentennaʼt?, ñeñt̃oʼmarña ñapaʼ otererr: —Partseshachaʼ allohuenpaʼ eʼñepaʼt peñotueñ. Eʼñe peñotenen napaʼ nemorrentenp̃a. Jesúsñapaʼ alla otererr: —Ñeñt̃epñapaʼ eʼñech cohuen pecuam̃p̃son necarrnerorec̈hno.
17 Perguntou-lhe pela terceira vez: Simão, filho de João, amas-me? Pedro entristeceu-se porque lhe perguntou pela terceira vez: Amas-me?, e respondeu-lhe: Senhor, sabes tudo, tu sabes que te amo. Disse-lhe Jesus: Apascenta as minhas ovelhas.
18 Poʼñoc̈hcaʼye t̃eʼpaʼ oʼch notap̃, p̃a allempo huepueshenp̃aʼ pechorreʼt̃ eʼñe p̃ot̃a, all pesecheʼt̃paʼ all pechopeñeʼchyeseʼt̃. T̃arraña esempoch pepoʼnmeʼtenpaʼ p̃añapaʼ oʼch att̃am̃a peyopen pequeʼ att̃ochña oʼch poʼpsheññam̃a pechorratenaya allempopaʼ anerrpetchaʼ all ama pesecheno.
18 Em verdade, em verdade te digo: quando eras mais moço, cingias-te e andavas aonde querias. Mas, quando fores velho, estenderás as tuas mãos, e outro te cingirá e te levará para onde não queres.
19 Ñeñt̃paʼ t̃arrecop atet̃ eñoranaʼtenanet allochñapaʼ att̃och eñochet errot̃enot̃chaʼ rromuerr Pedro att̃ot̃chaʼ cohuentaterran Yompor. Ñeñt̃a otuepaʼ alla oterran Pedro: —P̃apaʼ c̈hocmuepaʼch eʼñe p̃oct̃enen.
19 Por estas palavras, ele indicava o gênero de morte com que havia de glorificar a Deus. E depois de assim ter falado, acrescentou: Segue-me!
20 Pedroñapaʼ puetallerrtsa entapan oʼ cot̃aʼnem̃ poʼpsheñeñ pueyochreshaʼ ñeñt̃ atarr morrentena Jesús, ñeñt̃ eʼñe anorrtseʼt̃ epuet ahuañmoʼcha allempo rrallmeʼcheteʼt̃ ñeñt̃ara pueyochreshaʼ ñeñt̃ otayeʼt̃ ahuaña: “Partseshachaʼ ¿erraʼtsenacpaʼtña peʼñorena ñeñt̃chaʼ pepomuerreʼ?”
20 Voltando-se Pedro, viu que o seguia aquele discípulo que Jesus amava {aquele que estivera reclinado sobre o seu peito, durante a ceia, e lhe perguntara: Senhor, quem é que te há de trair?}.
21 Allempoña entap̃ Pedro, ñañapaʼ allent̃a otan Jesús: —Partseshachaʼ ñocoppaʼ ¿amaʼt eñalleña ñeñt̃chaʼ huapoya ña?
21 Vendo-o, Pedro perguntou a Jesus: Senhor, e este? Que será dele?
22 Jesúsñapaʼ atet̃ otererr: —Ñerraʼm na muenateʼ ñapaʼ allach aʼpa esempohuañenña nohuerrapaʼ ñeñt̃paʼ eʼñe pocteʼ ñocop, ñeñt̃paʼ ama p̃ocpayaye. P̃ocoppaʼ añ poctetsa c̈hocmuepaʼch p̃oct̃enen.
22 Respondeu-lhe Jesus: Que te importa se eu quero que ele fique até que eu venha? Segue-me tu.
23 Ñeñt̃oʼmarña epaʼhua añ ñoñets errap̃aren alloʼtsaʼyen masheñneshaʼ, ñeñt̃oʼmarña ñetpaʼ atet̃ otannaʼtyenet, ñeñt̃ pueyochreshaʼpaʼ añoʼch rromuerro amaʼt errponaña. T̃arraña Jesúspaʼ ama att̃eyeʼ oteno amach rromuerro. Ñapaʼ aña oteñ: “Ñerraʼm na muenateʼ ñapaʼ allach aʼpa esempohuañenña nohuerrapaʼ ñeñt̃paʼ eʼñe pocteʼ ñocop, amaña poʼpsheññecpayaye.”
23 Correu por isso o boato entre os irmãos de que aquele discípulo não morreria. Mas Jesus não lhe disse: Não morrerá, mas: Que te importa se quero que ele fique assim até que eu venha?
24 Napaʼ ñeñt̃en pueyochreshan ñeñt̃en atet̃ eñotatets atet̃ ñeñt̃arana quellquëʼ añ. T̃eʼña ya allohueney yeñoteñ ñeñt̃ atet̃ naʼpot̃apaʼ ñeñt̃paʼ eʼñe poʼñoc̈h atet̃.
24 Este é o discípulo que dá testemunho de todas essas coisas, e as escreveu. E sabemos que é digno de fé o seu testemunho.
25 Shonteñ poʼñoñec̈hno ñeñt̃ atet̃ p̃aʼyesa Jesús. Ñerraʼm eʼñech yequellcaʼhueñ ora allohuen ñeñt̃ atet̃ p̃aʼyeseʼt̃ Jesús eñalleñt̃eʼ shonteʼ nanac libros. Napaʼ noten shonteñt̃eʼ nanac librospaʼ eʼñech epaʼhuañ ora errap̃aren añe patsro ñerraʼm allponchaʼ yequellcañ libros. Ñeñt̃paʼ att̃etepaʼch Nompore. Allohua.
25 Jesus fez ainda muitas outras coisas. Se fossem escritas uma por uma, penso que nem o mundo inteiro poderia conter os livros que se deveriam escrever.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 21, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.