Atos 23
Yanesha' NT (AME_TBL) vs ARC
1 Pabloñapaʼ oʼ cohuaʼyesan allohuen ñeñt̃ c̈hocma aʼpoctatyeneʼ ñoñets. Allempoñapaʼ atet̃ otanet: —Masheñneshachaʼ, napaʼ c̈hocma nocrrena cohuen Yomporecop, amaʼt ahuat̃ot̃eñ amaʼt ñam̃a t̃emeʼttsen. Yomporpaʼ entennant̃eʼ eʼñe cohuen neyoc̈her.
1 E, pondo Paulo os olhos no conselho, disse: Varões irmãos, até ao dia de hoje tenho andado diante de Deus com toda a boa consciência.
2 Añña corneshaʼ Ananías ñeñt̃ara ñeñt̃ nanac am̃chaʼtaret̃paʼ atet̃ otan ñeñt̃ t̃ets eʼñe allameʼtets Pablesho, atet̃ otanet: —C̈hosañacaʼye asnamaʼteʼ.
2 Mas o sumo sacerdote, Ananias, mandou aos que estavam junto dele que o ferissem na boca.
3 Allempoña Pablopaʼ otan am̃chaʼtaret̃, atet̃ och: —Yomporpaʼ tsaʼtatuerrpepaʼch, t̃arroʼmar amaʼt p̃orrtenañ eʼñe cohuenpaʼ peyoc̈hropaʼ ama masosyape. Ñam̃a ñeñt̃oʼmarña anaret̃ep̃ p̃a arr att̃och p̃apaʼ peñotaten ñatoʼ c̈hat̃eʼ nepena ñeñt̃ ama pocteyaye ñeñt̃ atet̃ oteney ñoñets ñeñt̃ atet̃ anaret̃. T̃arraña p̃añapaʼ oʼ att̃a pasnamaʼtaten. T̃arraña ñeñt̃paʼ ama pocteyaye ñeñt̃ atet̃ oteney ñoñets ñeñt̃ atet̃ anaret̃.
3 Então, Paulo lhe disse: Deus te ferirá, parede branqueada! Tu estás aqui assentado para julgar-me conforme a lei e, contra a lei, me mandas ferir?
4 Añña ñeñt̃ t̃omc̈haʼtets allameʼtetspaʼ oʼ cheʼptareʼchet Pablopaʼ atet̃ ochet: —P̃apaʼ atarroʼt cohuen penteñña oʼch pesochatseʼch corneshaʼ ñeñt̃ nanac am̃chaʼtaret̃ ñeñt̃ nen Yompor.
4 E os que ali estavam disseram: Injurias o sumo sacerdote de Deus?
5 Pabloñapaʼ anapanetpaʼ atet̃ otanet: —Napaʼ ama masheñneshachaʼ neñoteñe añmapaʼ ñeñt̃t̃eʼ corneshaʼ ñeñt̃ nanac am̃chaʼtaret̃. Ñerraʼm neñoteñeñpaʼ amach nochñe atet̃, t̃arroʼmar anaret̃ Yompor poʼñoño atet̃: “Ama asochatseʼtpahuo acheñ ñeñt̃ am̃chaʼtaret̃tetsa socop.”
5 E Paulo disse: Não sabia, irmãos, que era o sumo sacerdote; porque está escrito: Não dirás mal do príncipe do teu povo.
6 Allempoñapaʼ oʼ cot̃apeʼch Pablo. Añña ñeñt̃ c̈hocma aʼpoctatyeneʼ ñoñets patantarrñapaʼ saduceoneshaʼ, poʼpotantaññapaʼ fariseoneshaʼ. Allempoña Pablopaʼ oʼ eñoch atet̃paʼ allempoñapaʼ oʼ eños huomencpaʼ, atet̃ otanet: —Masheñneshachaʼ, napaʼc̈hoʼña fariseoneshan. Natañneshañpaʼc̈hoʼña fariseoneshet. Ñeñt̃oʼmarña t̃eʼpaʼ otteñeʼchennet t̃arroʼmar napaʼ nameʼñena att̃o ñerraʼm yerroma, Yomporpaʼ tantaterreychaʼ esempohuañen.
6 E Paulo, sabendo que uma parte era de saduceus, e outra, de fariseus, clamou no conselho: Varões irmãos, eu sou fariseu, filho de fariseu! No tocante à esperança e ressurreição dos mortos sou julgado!
7 Ñeñt̃a otua Pablopaʼ allempoñapaʼ ama pat̃rrayeʼ cot̃apeʼcheto ñeñt̃ act̃apeʼchatañneshaʼ. Añña ñeñt̃ fariseoneshaʼ ñetpaʼc̈hoʼña cot̃apeʼchet pat̃err, poʼpotantañña ñeñt̃ saduceoneshaʼpaʼ, ñetpaʼc̈hoʼña oʼ cot̃apeʼchet poʼpoñ. Amaña pat̃rrayeʼ cot̃apeʼcheto.
7 E, havendo dito isto, houve dissensão entre os fariseus e saduceus; e a multidão se dividiu.
8 Ama pat̃rrayeʼ cot̃apeʼcheto t̃arroʼmar saduceoneshaʼ ñetpaʼ cot̃apeʼchenet ñerraʼm yerromapaʼ amach yetanterro. Ñam̃a ñetpaʼ otenet ama eñalle Yompor poʼm̃llañot̃eñer ñeñt̃ huetsa entot̃, ñam̃a ñetpaʼ otenet ama eñalle yecamquëñ. T̃arraña fariseoneshaʼ ñetpaʼ cot̃apeʼcheñet poʼñoc̈h ñerraʼm yerromapaʼ yetanterrach. Ñam̃a ñetpaʼ otenet poʼñoc̈h eñall Yompor poʼm̃llañot̃eñer ñeñt̃ huetsa entot̃, ñam̃a poʼñoc̈h eñall yecamquëñ.
8 Porque os saduceus dizem que não há ressurreição, nem anjo, nem espírito; mas os fariseus reconhecem uma e outra coisa.
9 Allempoñapaʼ ñetañeñoʼ nanac amaʼtoc̈htet. Att̃eñapaʼ puesheñaʼtets fariseoneshaʼ ñeñt̃ nanac etsoteneʼ ñoñets ñeñt̃ atet̃ anaret̃ oʼ t̃omosetpaʼ eñososet Pablocop, atet̃ otet: —Añ acheñer yapaʼ ama yenteññañe erraʼtsent̃eʼña poʼchñar. Poʼñoc̈hpaʼ ñatoʼ orrtoña Yompor poʼm̃llañot̃eñer ñeñt̃ huetsa entot̃ amapaʼ ñatoʼ es ñeñt̃ camquëñets ñatoʼ ñeñt̃ orrtenoya. Ñeñt̃oʼmarña yapaʼ amachña c̈ha yepatareʼtatsche Yompor ñerraʼm ñat̃eʼ atet̃ muenateneʼ.
9 E originou-se um grande clamor; e, levantando-se os escribas da parte dos fariseus, contendiam, dizendo: Nenhum mal achamos neste homem, e se algum espírito ou anjo lhe falou, não resistamos a Deus.
10 Allempo nanac amaʼtoc̈htenetpaʼ añña solltarneshaʼ paʼm̃chaʼtaret̃erpaʼ oʼ cot̃apeʼch, atet̃ ot: —Ñatoʼ oʼch rraquët Pablo. Ñeñt̃oʼmar oʼ c̈horeʼtan poʼpoñ solltarneshaʼ oʼch huapuet oʼch cheteretaʼ Pablo allot̃paʼ oʼch aneret pocollo all shontena solltarneshaʼ.
10 E, havendo grande dissensão, o tribuno, temendo que Paulo fosse despedaçado por eles, mandou descer a soldadesca, para que o tirassem do meio deles e o levassem para a fortaleza.
11 Tsapat̃ña tsapopaʼ oʼ alla orrteññañerr Pablo Yepartseshar, atet̃ otos: —Amach pellcatsto, t̃arroʼmar Romopaʼc̈hoʼña all palltena oʼch p̃aʼpot̃on neñoñ atet̃ oʼ p̃aʼpot̃uon arr Jerusaléño.
11 E, na noite seguinte, apresentando-se-lhe o Senhor, disse: Paulo, tem ânimo! Porque, como de mim testificaste em Jerusalém, assim importa que testifiques também em Roma.
12 Tsapat̃ña puetarenpaʼ añña judioneshaʼpaʼ atarr oʼpachet Pablo ahuoʼch muetset. Ñetpaʼ oʼ aʼpoctachet, atet̃ otet: —Yapaʼ amach yerrerroñaʼ ñerraʼm amach oʼ yemtso Pablo ñam̃a amach es yorrerro. Att̃eña ñerraʼm amach att̃etopaʼ amaʼtpaʼ esepaʼ yetantoya.
12 Quando já era dia, alguns dos judeus fizeram uma conspiração e juraram dizendo que não comeriam nem beberiam enquanto não matassem a Paulo.
13 Ñeñt̃ña oʼpatenayapaʼ ñatoʼ metent̃eʼ paʼtatsot̃ c̈harrasheña.
13 E eram mais de quarenta os que fizeram esta conjuração.
14 Allempoña oʼ aʼpoctatuetpaʼ ahuanmuet ñam̃a alloʼtsaʼyen cornaneshaʼ ñeñt̃ paʼm̃chaʼtaret̃erneshaʼ pen allohuen judioneshaʼ poʼcornaneshar ñam̃a alloʼtsaʼyen ñeñt̃ pomporneshaʼ penet. Oʼ c̈hapuet allpaʼ atet̃ otoset: —Yapaʼ oʼ yaʼpoctatue atet̃: Yapaʼ yoten ñerraʼm amach oʼ yemtso Pablopaʼ amach yerrerro. Oʼ yaʼpoctat ñam̃a atet̃: Att̃eña ñerraʼm amach att̃etopaʼ amaʼtpaʼ esepaʼ yetantoya.
14 Estes foram ter com os principais dos sacerdotes e anciãos e disseram: Conjuramo-nos, sob pena de maldição, a nada provarmos até que matemos a Paulo.
15 Alla oterreterr: —Ñehua, t̃eʼpaʼ oʼch yotas ñeñt̃chaʼ atet̃ sep̃a. Oʼch soteñaʼ ñam̃a ñeñt̃ c̈hocma aʼpoctatyeneʼ ñoñets allot̃paʼ eʼñe parrocmapaʼ oʼch semña ñoñets alloʼtsen solltarneshaʼ paʼm̃chaʼtaret̃er, oʼch soch huapachetepaʼ Pablo sesho att̃och oʼch señotoñ est̃eʼ oʼ p̃ohua. T̃arraña amaʼtchaʼ atet̃ seshcanetpaʼ yañapaʼ alloʼtsaʼyeneychaʼ t̃oño att̃och yapaʼ oʼch yerrmap̃.
15 Agora, pois, vós, com o conselho, rogai ao tribuno que vo-lo traga amanhã, como querendo saber mais alguma coisa de seus negócios, e, antes que chegue, estaremos prontos para o matar.
16 Añña Pablo paʼñachorpaʼ oʼ eʼmareʼch c̈ha oʼpateññañet paʼgoʼpaʼ oʼ ahuoʼ solltarneshaʼ paʼpacllopaʼ oʼ otenanaʼ paʼgoʼ Pablo.
16 E o filho da irmã de Paulo, tendo ouvido acerca desta cilada, foi, e entrou na fortaleza, e o anunciou a Paulo.
17 Allot̃ña Pablopaʼ oʼ c̈horeʼtan puesheñarr capitán, atet̃ och: —Añ huepueshaʼpaʼ oʼch p̃anem̃ alloʼtsen p̃aʼm̃chaʼtaret̃er t̃arroʼmar ñapaʼ atarr mueneñ oʼch es aʼmet̃enaʼ.
17 E Paulo, chamando a si um dos centuriões, disse: Leva este jovem ao tribuno, porque tem alguma coisa que lhe comunicar.
18 Capitánñapaʼ oʼc̈hoʼña anman huepueshaʼ alloʼtsen paʼm̃chaʼtaret̃er. Allempoña c̈happaʼ atet̃ otosan paʼm̃chaʼtaret̃er: —Añ Pablo ñeñt̃ ehuancaret̃paʼ ahuoʼt c̈horeʼten allot̃paʼ oten ahuoʼch nanem̃ añ huepueshaʼ pesho t̃arroʼmar ñapaʼ nanac mueneñ oʼch es aʼmet̃enaʼ pesho.
18 Tomando-o ele, pois, o levou ao tribuno e disse: O preso Paulo, chamando-me a si, me rogou que te trouxesse este jovem, que tem alguma coisa que dizer-te.
19 Añña am̃chaʼtaret̃paʼ oʼ echaʼnman huepueshaʼ potot̃paʼ oʼ anem̃ aʼyenet̃paʼ atet̃ otos: —Ñehua, oʼch p̃oten est̃eʼ pemnen oʼch p̃oten.
19 E o tribuno, tomando- o pela mão e pondo-se à parte, perguntou-lhe em particular: Que tens que me contar?
20 Huepueshaʼñapaʼ atet̃ och: —Añña judioneshaʼpaʼ oʼ aʼpoctachet att̃och oʼch enamapet oʼch pemñe Pablo tsapat̃ alloʼtsaʼyen ñeñt̃ c̈hocma aʼpoctatyeneʼ ñoñets. Ñam̃a oʼch otapet añecpoʼch pemñe att̃oʼch eñochet eʼñe poʼñoc̈h est̃eʼ oʼ p̃ohua.
20 E disse ele: Os judeus se concertaram rogar-te que amanhã leves Paulo ao conselho como tendo de inquirir dele mais alguma coisa ao certo.
21 T̃arraña amach p̃ameʼñatstaneto errot̃enchaʼ otospet t̃arroʼmar metent̃eʼ paʼtatsot̃ c̈harrasheña judioneshaʼ ñeñt̃chaʼ camroya t̃oño ñeñt̃chaʼ rromapueʼ goʼ. Ñetpaʼ oʼ aʼpoctachet amach rrerreto ñam̃a amach es orreto ñerraʼm amoʼch muetseto goʼ. Ñam̃a oʼ aʼpoctachet ñerraʼm amoʼch att̃etopaʼ amaʼtpaʼ esepaʼtoʼ tantahuet. T̃eʼpaʼ aña palltetsa ñeñt̃chaʼ atet̃ p̃otanet.
21 Mas tu não os creias, porque mais de quarenta homens dentre eles lhe andam armando ciladas, os quais se obrigaram, sob pena de maldição, a não comerem nem beberem até que o tenham morto; e já estão apercebidos, esperando de ti promessa.
22 Am̃chaʼtaret̃ñapaʼ atet̃ otan huepueshaʼ: —T̃arraña amach eseshaʼ p̃otatsto p̃apaʼ oʼ p̃otuennaʼ. Ñeñt̃a otuepaʼ allempoñapaʼ oʼ mueñer.
22 Então, o tribuno despediu o jovem, mandando-lhe que a ninguém dissesse que lhe havia contado aquilo.
23 Allempoña am̃chaʼtaret̃paʼ agotatan epsheña poʼcap̃táner. Allempoña oʼ c̈hapuetpaʼ atet̃ otapanet: —Cherraʼch a las nueve tsappaʼ oʼch secamrat doscientos solltarneshaʼ ñam̃a setenta ñeñt̃ montenaya cahuall, allot̃paʼ ñam̃a doscientos ñeñt̃ orreneʼ muetsamets alloch quellaret. Allot̃paʼ oʼch sanem pat̃err cahuall amapaʼ epa alloch montaʼnma Pablo. Allot̃ñapaʼ oʼch sahuanma Cesareo att̃och sec̈hapach cohuen Pablo alloʼtsen gobernador Félix.
23 E, chamando dois centuriões, lhes disse: Aprontai para as três horas da noite duzentos soldados, e setenta de cavalo, e duzentos lanceiros para irem até Cesareia;
24 — ausente —
24 e aparelhai cavalgaduras, para que, pondo nelas a Paulo, o levem salvo ao governador Félix.
25 Allot̃paʼ quellcan ñam̃a carta ñeñt̃paʼ atet̃ ot:
25 E escreveu uma carta que continha isto:
26 “Gobernador Félix ñeñt̃ep̃ nanac cohuenep̃ am̃chaʼtaret̃, na Claudio Lisiaspaʼ oʼch nehuom̃chaʼtap̃ añ necartot̃.
26 Cláudio Lísias a Félix, potentíssimo governador, saúde.
27 Añ yacmapaʼ ahuoʼt rromueʼ judioneshaʼ oʼch muetsetañpaʼ nañapaʼ oʼ neñoch ñapaʼ romanonaʼtar. Nañapaʼ nehuapa epan nesolltarnesharpaʼ oʼ naʼrroyatatos.
27 Este homem foi preso pelos judeus; e, estando já a ponto de ser morto por eles, sobrevim eu com a soldadesca e o livrei, informado de que era romano.
28 Napaʼ nemneñ oʼch neñoch esocopt̃eʼ nanac otteñeʼcheñet, ñeñt̃oʼmarña napaʼ oʼ nanem̃ alloʼtsaʼyen ñeñt̃ c̈hocma aʼpoctatyeneʼ ñoñets ñeñt̃ atet̃ yec̈henet ñet.
28 Querendo saber a causa por que o acusavam, o levei ao seu conselho.
29 T̃arraña napaʼ neñotoñ ñeñt̃ecop otteñeʼcheñet, t̃arroʼmar ñetpaʼ otenet ama att̃eyeʼ peno atet̃ anaret̃et ñocpuet. Ñeñt̃ecpaña otteñeʼcheñet t̃arraña ama añecpayaye att̃och oʼch yemtsach amapaʼ oʼch yeyottam̃p̃sach.
29 E achei que o acusavam de algumas questões da sua lei, mas que nenhum crime havia nele digno de morte ou de prisão.
30 Allempoña napaʼ oʼ neʼmareʼch judioneshaʼpaʼ c̈ha oʼpateña oʼch muetset. Ñeñt̃oʼmar t̃eʼpaʼ oʼch nemñe pesho t̃ayecma. Ñam̃a oʼ notueña ñeñt̃ otteñeʼcheneʼ arrpaʼ, t̃eʼpaʼ aʼmet̃eñetepaʼ pesho esocopt̃eʼ otteñeʼcheñet. T̃eʼpaʼ ñeñt̃ach notap̃.” Allohua huañ poʼcarta.
30 E, sendo-me notificado que os judeus haviam de armar ciladas a esse homem, logo to enviei, mandando também aos acusadores que perante ti digam o que tiverem contra ele. Passa bem.
31 Allempo atet̃ otanet paʼm̃chaʼtaret̃erpaʼ añña solltarneshaʼpaʼ eʼñe aʼnahua anmet Pablo tsapocma. Allot̃ñapaʼ oʼ c̈hapuet all anetso paʼsoʼcheñ Antípatris.
31 Tomando, pois, os soldados a Paulo, como lhes fora mandado, o trouxeram de noite a Antipátride.
32 Tsapat̃ña añña solltarneshaʼ ñeñt̃ chopeʼchets paʼtcopaʼ allot̃a puerrac̈herret Antípatrisot̃. Allot̃paʼ aña anmueʼña Pablo Cesareohua ñeñt̃ montetsa cahuallo.
32 No dia seguinte, deixando aos de cavalo irem com ele, tornaram à fortaleza;
33 Allempoña c̈hapuet Cesareopaʼ oʼ aposet gobernador carta. Ñam̃a oʼ c̈hapachet Pablo eʼñe ñesho.
33 os quais, logo que chegaram a Cesareia e entregaram a carta ao governador, lhe apresentaram Paulo.
34 Allempoña gobernadorpaʼ oʼ lleyaʼhuan cartapaʼ aʼp̃t̃oʼtan Pablo: —¿Erraʼtsenaʼtña anetsrot̃ pehuapa? Ñañapaʼ atet̃ och: —Arrot̃ nehuapa Ciliciot̃. Allempoña gobernadorpaʼ oʼ eñoch allot̃ huapa
34 E o governador, lida a carta, perguntou de que província era; e, sabendo que era da Cilícia,
35 allempoñapaʼ otan Pablo: —T̃eʼpaʼ allach yaʼpoctachñaʼ atoʼt huac̈haʼtaʼ ñeñt̃ p̃otteñeʼcheneʼ. Allempoñapaʼ oʼ mueñan poʼsolltarneshar cohuam̃p̃setepaʼ Pablo allara am̃chaʼtaret̃ Herodes poʼpalaciopahuo.
35 disse: Ouvir-te-ei quando também aqui vierem os teus acusadores. E mandou que o guardassem no pretório de Herodes.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 23, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.