Lucas 14

Ndamu Ɣɛtɛ Siwu (AKP) vs ARIB

Sair da comparação
ARIB Almeida Revisada Imprensa Bíblica
1 Iwarãyi iwɛ̃ ne, Yesu ɔsɛ ma Farisise ɔkpakpa ɔwɛ̃ iyo gɔ makpere wũ sɔ ɔba ɔ̃aɖe ara. Mma lowe mmɔ ɔkarã anɔ i ɔ̃ iso totoroo.
1 Tendo Jesus entrado, num sábado, em casa de um dos chefes dos fariseus para comer pão, eles o estavam observando.
2 Ɔrɛrɛ̃ ɔwɛ̃ gɔ nrɔɔ̃ gu ngba loɣe ɔba ɔ̃ kɔrɛ.
2 Achava-se ali diante dele certo homem hidrópico.
3 Ne Yesu to ɔkarɛ mmara matedze gu ma Farisise mamɔ sɔ, “Bo mmara ne, mitã bo ɔri sɔ bosa ɔnyɛ ku Iwarãyi ɛɛbɛrɛ miitã bo ɔri?”
3 E Jesus, tomando a palavra, falou aos doutores da lei e aos fariseus, e perguntou: É lícito curar no sábado, ou não?
4 Ɣɛɛ maiwo kuira ɔɣɛ. Ne Yesu ɔmɔɛ̃ ɔrɛrɛ̃ gɔgbe kɔrɔ̃ ɔsa wũ fiɛ ɔɖi wũ ɔri ne.
4 Eles, porém, ficaram calados. E Jesus, pegando no homem, o curou, e o despediu.
5 Mmɔ ɔto ɔɣere ma sɔ, “Mi ndɛ̃ nna ɔbi ɣee nantsuĩ loakpase ɔbo i ibu ɣee iwo ame ku Iwarãyi fiɛ ɔ̃ibaɖi wũ i Iwarãyi nɛmɔ iso?”
5 Então lhes perguntou: Qual de vós, se lhe cair num poço um filho, ou um boi, não o tirará logo, mesmo em dia de sábado?
6 Ɣɛɛ maiwo wũ itɔ̃me mmuai ɔtã.
6 A isto nada puderam responder.
7 Gɔ Yesu ɔnya kumɛgɔ i mma makpere mabɔ aɖera kaɖekɔ̃ i mmɔ to makpɛ̃ mabie nsɛkɔ̃ kɔlɛa ne, ɔpɛ ma igbã nɛgbe sɔ,
7 Ao notar como os convidados escolhiam os primeiros lugares, propôs-lhes esta parábola:
8 “Si ɔturi ɔkpere-ɔ sɔ ba ɔ̃ ɔrɔ̃go kakɔkɔ̃ ne, daasɛ aasɛ i kasɛkɔ̃ kɔlɛa pelepele. Alasɔ iawo ɔba sɔ ɔkpere ɔmama gɔ lokɔlɛ ɔɖo-ɔ ana ɔbɔ i mmɔ.
8 Quando por alguém fores convidado às bodas, não te reclines no primeiro lugar; não aconteça que esteja convidado outro mais digno do que tu;
9 Daatã sɔ ngɔ lokpere mi inyɔ ɔɖuɖu aaba ɔ̃aɣere-ɔ sɔ, ‘Tã ngɔgbe si ɔba ɔ̃asɛ i mmɔ.’ Iyɔ ka aba aata aasɛ i katsɔrakɔ̃ gɔ kunuarɛ amɔɛ̃-ɔ.
9 e vindo o que te convidou a ti e a ele, te diga: Dá o lugar a este; e então, com vergonha, tenhas de tomar o último lugar.
10 Ɣɛɛ si makpere-ɔ makɛlɛgu kakɔi ne, sɛ aasɛ i iyara kosoi iso. Si ngɔ lokpere-ɔ ɔbɔ ɔba ɔ̃anya-ɔ ne, ɔ̃aɣere-ɔ sɔ, ‘Wũ ɔlaa, ta ba sɛ i iyara siare nɛgbe iso.’ Nnɛgbe to iakɔlɛ-ɔ kato i maturi mama ma makpere mabɔ ɔɖuɖu anɔ.
10 Mas, quando fores convidado, vai e reclina-te no último lugar, para que, quando vier o que te convidou, te diga: Amigo, sobe mais para cima. Então terás honra diante de todos os que estiverem contigo à mesa.
11 Alasɔ ɔbiara gɔ nsɛ ɔkɔlɛ so kato ne, Ɣaa to ɔ̃abɔ wũ karɔ̃ fiɛ ɔturi biara gɔ lobɔ so karɔ̃ ne, Ɣaa to ɔ̃akɔlɛ wũ kato.”
11 Porque todo o que a si mesmo se exaltar será humilhado, e aquele que a si mesmo se humilhar será exaltado.
12 Ne Yesu to ɔfiniki ɔɣere ngɔ lokpere wũ ɔbɔ araɖea kaɖekɔ̃ sɔ, “Si ato akpere maturi sɔ maba maaɖe aɖera i fɔ iyo ne, daakpere fɔ malaa ɣee fɔ manyiibi ɣee fɔ malɛdze ma mba karana. Alasɔ ma wũ mato maakpere-ɔ lɛ kumɛgɔ akpere ma sɔ maba maaɖe ara. Si iba ngbɔ ne, tsue sɔ maɔbara mati-ɔ kuso.
12 Disse também ao que o havia convidado: Quando deres um jantar, ou uma ceia, não convides teus amigos, nem teus irmãos, nem teus parentes, nem os vizinhos ricos, para que não suceda que também eles te tornem a convidar, e te seja isso retribuído.
13 Ɣɛɛ si ato ana isoɣɔ nɛgbe igbã ne, kpere mawɛrɛba gu mma lofɛfɛ̃ mafu maisɛ mawo ɔsɛ, mma lokpi kasɛkasɛ gu manɔbiɛdze.
13 Mas quando deres um banquete, convida os pobres, os aleijados, os mancos e os cegos;
14 Nnɛgbe loatã Ɣaa ɔfere-ɔ kusɛkusɛ ne. Alasɔ mmamɔ iibawo-ɔ kuso kukuwɛ̃ ɔtã. Ɣaa to ɔ̃atã-ɔ kuso ku iyi nɛ i maturi sekelea aata mabɔrɛ i makpise ame.”
14 e serás bem-aventurado; porque eles não têm com que te retribuir; pois retribuído te será na ressurreição dos justos.
15 Gɔ mma nsi mato maɖe ara ɔwɛ̃ ɔnɔ itɔ̃me nɛgbe ne, ɔɣere Yesu sɔ, “So to siaɣɔ mma loaɖe ara i Ɣaa sigarakaɖekɔ̃ gbaã!”
15 Ao ouvir isso um dos que estavam com ele à mesa, disse-lhe: Bem-aventurado aquele que comer pão no reino de Deus.
16 Ne Yesu to ɔɣere wũ sɔ, “Ɔwi ɔwɛ̃ ame ne, ɔrɛrɛ̃ ɔwɛ̃ ɔkpere maturi gbodzoo sɔ maba ɔ̃ ɔpɔrɔ̃ katukɔ̃ maba maaɖe ara.
16 Jesus, porém, lhe disse: Certo homem dava uma grande ceia, e convidou a muitos.
17 Ɔwi gɔ maɔwa aɖera maro fiɛ ira biara ɔɔkote ne, ɔpia ɔ̃ maɖabo sɔ masɛ maaɣere mma ɔɖuɖu ɔkpere sɔ ka maba alasɔ ira biara ɔɔkote!
17 E à hora da ceia mandou o seu servo dizer aos convidados: vinde, porque tudo já está preparado.
18 “Ɣɛɛ ma ɔɖuɖu ɔtsɛ kafara itu. Ɔɖeakatɔ̃ ɔɣere ɔɖabo sɔ, ‘Loɣa karɔ̃ kawɛ̃, ne ɔso losɛ loanyɔ kã gɔ itã sɔ loibawo ɔba.’ ”
18 Mas todos à uma começaram a escusar-se. Disse-lhe o primeiro: Comprei um campo, e preciso ir vê-lo; rogo-te que me dês por escusado.
19 “Ɔmama ana sɔ, ‘Loɣa manantsuĩ iweo ma loakpɛ̃ matã me i wũ kakpɛkɔ̃ ame. Ɔri ka nto loɣo sɔ loanyɔ kumɛgɔ maawo karabara ɔbara ne ɔso loibawo ɔba.’ ”
19 Outro disse: Comprei cinco juntas de bois, e vou experimentá-los; rogo-te que me dês por escusado.
20 “Ɔmama ana sɔ, ‘Kiniɔ ame loyiri ɔrɔ̃go ne, ne ɔso loibawo ɔba.’
20 Ainda outro disse: Casei-me e portanto não posso ir.
21 “Ɔɖabo ɔkpese ɔsɛ ɔ̃aɣere ɔ̃ ɔkɔse ara wagbe ɔɖuɖu. Sikpã ɔmɔɛ̃ ɔkɔse gbaã ne ɔɣere ɔɖabo sɔ, ‘Pɛ siwa kɛlɛ siri iso gu amamai ɔɖuɖu ame i simagɛ̃ ame si akpere mawɛrɛba gu maturi ma lofɛfɛ̃ mafu gu manɔbiɛdze gu mma lokpi kasɛkasɛ ɔɖuɖu abɔ.’
21 Voltou o servo e contou tudo isto a seu senhor: Então o dono da casa, indignado, disse a seu servo: Sai depressa para as ruas e becos da cidade e traze aqui os pobres, os aleijados, os cegos e os coxos.
22 “Ɔɖabo ɔsɛ ɔ̃abara ngbɔ, ne ɔkpese ɔba ɔ̃aɣere ɔ̃ ɔkɔse sɔ ɔɔkpere ma ɔbɔ ɣɛɛ ne, kasɛkɔ̃ ɔkuti kase gbodzoo ana.
22 Depois disse o servo: Senhor, feito está como o ordenaste, e ainda há lugar.
23 Mmɔ i ɔ̃ ɔkɔse to ɔledza wũ iɣere sɔ, ‘Kɛlɛ aaki i sivurã iso gu nsɛkɔ̃ si akpere maturi abɔ sɔ wũ iyo ɔɖuɖu ayi ku maturi.
23 Respondeu o senhor ao servo: Sai pelos caminhos e valados, e obriga-os a entrar, para que a minha casa se encha.
24 Nto loɣere-ɔ sɔ mma ɔɖuɖu lokpere sɔ tee maba wũ ɔpɔrɔ̃ katukɔ̃ ne, ma kuwɛ̃ iibati wũ aɖera ɔnyɔ!’ ”
24 Pois eu vos digo que nenhum daqueles homens que foram convidados provará a minha ceia.
25 Ɔwi ɔwɛ̃ ame gɔ maturi gbodzoo siai Yesu ne, ɔfiniki ɔɣere ma sɔ,
25 Ora, iam com ele grandes multidões; e, voltando-se, disse-lhes:
26 “Ɔbiara gɔ loasiai me ne, ɔ̃ibawo wũ siaidze ɔɖe si ɔ̃iɖɔɛ me ɔɖo ta ɔ̃ ɔse gu ɔ̃ ɔnyi gu ɔ̃ ɔre gu mabi gu ɔ̃ manyiibi gu ɔ̃ mɔmɔ.
26 Se alguém vier a mim, e não aborrecer a pai e mãe, a mulher e filhos, a irmãos e irmãs, e ainda também à própria vida, não pode ser meu discípulo.
27 Ngɔ loisore inyɛwe ɔnyigbã ɔsiai wũ nsɛgbai ne, ɔ̃ibawo wũ rasuãdze ɔɖe.
27 Quem não leva a sua cruz e não me segue, não pode ser meu discípulo.
28 “Si ɔrere to ɔbie sɔ ɔ̃atsue iyo siare ne, ɔ̃aɖe katɔ̃ ɔsɛ i karɔ̃ ɔbu ara wa ɔɖuɖu lonya gu wã kuɣa ɔnyɔ si ɔba sikã ɔ̃awo ɔtsue ɔro tɔtɔ fiɛ ɔ̃asɛ karɔ̃.
28 Pois qual de vós, querendo edificar uma torre, não se senta primeiro a calcular as despesas, para ver se tem com que a acabar?
29 Si ɔ̃ibara ngbɔ ne, si ɔ̃ɔpia ne i karɔ̃ ame ɔro ne, ɔ̃anyua iyoku ɔɣedza. Mma ɔɖuɖu lonya iyoku nɛgbe to maatsɛ wũ ima iɣɛ sɔ,
29 Para não acontecer que, depois de haver posto os alicerces, e não a podendo acabar, todos os que a virem comecem a zombar dele,
30 ‘Ngɔgbe ɔtsɛ iyo itsue ɣɛɛ ɔ̃iwiri.’
30 dizendo: Este homem começou a edificar e não pode acabar.
31 “Si igara ɔrere to ɔkɛlɛ ɔ̃akpɛ̃ kakpã ku makpakpɛ̃dze kukpi kuweo fiɛ ma gu igara gɔ loakpɛ̃ ba makpakpɛ̃dze kukpi sinyɔ ne, ikote sɔ ɔ̃abu iti ame ɔnyɔ tɔtɔ si sɔ ɔ̃ ɔle gɔ ɔba aawo ɔ̃ tsirise gɔmɔ ɔkpɛ̃gu.
31 Ou qual é o rei que, indo entrar em guerra contra outro rei, não se senta primeiro a consultar se com dez mil pode sair ao encontro do que vem contra ele com vinte mil?
32 Si ɔnya sɔ ɔna ɔle ngbɔ ne, ɔ̃apia ɔ̃ maturi masɛ maasarɛgu igara nyɔare gɔmɔ matã wũ iti sɔ ɔ̃ibawo wũ ɔkpɛ̃gu ne ɔtã mafere kanya ndu tɔtɔ kɔra fiɛ igara gɔmɔ aaba kakpãtɔ̃.”
32 No caso contrário, enquanto o outro ainda está longe, manda embaixadores, e pede condições de paz.
33 Kawirikɔ̃ ne, Yesu ɔɣere ma sɔ, “Ngbɔ ame i mi ndɛ̃ kuwɛ̃ iibawo wũ rasuãdze ɔɖe si ɔ̃isɛ̃ so pelepele ne.
33 Assim, pois, todo aquele dentre vós que não renuncia a tudo quanto possui, não pode ser meu discípulo.
34 “Mma ba ɔmɛrɛ̃. Ɣɛɛ si me ɔmɛrɛ̃ ɔɔro ne, aisibawo ɔri kuwɛ iso ɔki ɔpia me ɔmɛrɛ̃.
34 Bom é o sal; mas se o sal se tornar insípido, com que se há de restaurar-lhe o sabor?
35 Miiɖe ira nɛ maasu mapia karɔ̃ iɖa ɣee mafere me i aku kawirikɔ̃. Maasu me masa mawiri.
35 Não presta nem para terra, nem para adubo; lançam-no fora. Quem tem ouvidos para ouvir, ouça.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.