Atos 27
Ang bitala tang Dios: ba-long inigoan; Ang bagong magandang balita: bagong tipan (AGN) vs NTLH
1 Asing nagdisision tanira ang tomay ami ni Pablo paning ong Italia, dayon ang inintriga nira si Pablo ig ang domang mga priso ong ni Julio, ang tatang kapitan ong mga sondalong taga Roma ang aggoyan ta Batalion tang Adi.
1 Ficou resolvido que devíamos embarcar para a Itália. Então entregaram Paulo e os outros presos a Júlio, um oficial romano que era do batalhão chamado “Batalhão do Imperador”.
2 May tarayan don ang nagalin ong Adramitio ang madali rang lomarga para ong mga porondoan ong baybay tang probinsia tang Asia. Don ami namansitay ig dayon ami rang namagalin. Aroman amen si Aristarco, ang taga Tesalonica ong probinsia tang Macedonia.
2 Nós embarcamos num navio da cidade de Adramítio, que estava pronto para navegar para os portos da província da Ásia. E assim começamos a viagem. Aristarco, um macedônio da cidade de Tessalônica, estava conosco.
3 Asing diminaton ang kaldaw, siminampet ami ong Sidon. Si Julio nagpaita ta mo-yang nem ong ni Pablo, ig pinagnan na ang mamisita ong mga tangay na para masikaso nira tanandia.
3 No dia seguinte chegamos ao porto de Sidom. Júlio tratava Paulo com bondade e lhe deu licença para ir ver os seus amigos e receber deles o que precisava.
4 Pagalin amen ong Sidon, simina-lib ami ong limbengan tang Cyprus tenged agtongtongon amen tang mageyep.
4 Depois de sairmos de Sidom, navegamos ao norte da ilha de Chipre a fim de evitar os ventos que estavam soprando contra nós.
5 Nagpadayon ami ong kawayang-wayangan ong dobali tang Cilicia may ang Pamfilia ig dayon aming kiminabot ong Mira, tatang banoa ong Licia.
5 Atravessamos o mar em frente ao litoral da região da Cilícia e província da Panfília e chegamos a Mirra, uma cidade da província da Lícia.
6 Tarin ong Mira ang kapitan ang si Julio naita ta tatang barko ang nagalin ong Alejandria paning ong Italia. Animan pinala-ted ami nandia ong tarayan ang asia.
6 Ali o oficial romano encontrou um navio da cidade de Alexandria, que ia para a Itália, e nos fez embarcar nele.
7 Malobay tang paglayag amen ig naboay ta pirapang kaldaw, animan liniwagan ami ta mo-ya ba-lo ami nakabot ong toga tang Nido. Tenged tongtongon pa ka enged tang mageyep, indi ami marombo ong paningan amen. Animan napalimbeng ami ra lamang ong tere-lan ang parti tang Creta, ong dobali tang Salmon.
7 Navegamos bem devagar vários dias e com grande dificuldade chegamos em frente da cidade de Cnido. Como o vento não nos deixava continuar naquela direção, passamos pelo cabo Salmona da ilha de Creta e seguimos pelo lado sul daquela ilha, o qual é protegido dos ventos.
8 Liniwagan aming nangobay ong Creta asta makabot ami ong logar ang aggoyan ta Masinlong Porondoan, alenget ong banoa tang Lasea.
8 Assim fomos navegando bem perto do litoral e, ainda com dificuldade, chegamos a um lugar chamado “Bons Portos”, perto da cidade de Laseia.
9 Maboat dang timpo tang nata-lib asta kinabot ami tang timpong dilikado rang magbiahi, tenged nata-lib da tang Kaldaw tang Pagpaletem. Animan ganing si Pablong nano-patan ong mga karomanan amen,
9 Ficamos ali muito tempo, e tornou-se perigoso continuar a viagem porque o inverno estava chegando . Então Paulo avisou:
10 “Mga tangay, aggitaeno ang liwagan ita ong pagbiriahien tang na. Belag lamang tang mga karga ig ang tarayan tang malipat, kondi asta ang kaboi ta.”
10 — Homens, estou vendo que daqui para diante a nossa viagem será perigosa. Haverá grandes prejuízos não somente com o navio e com a sua carga, mas também haverá perda de vidas.
11 Piro ang kapitan tang mga sondalo, mas pinama-yan na tang inaning tang kapitan tang barko, asta tang inaning tang may nandia tang barko, belag lamang tang paman ni Pablo.
11 Mas o oficial romano tinha mais confiança no capitão e no dono do navio do que em Paulo.
12 Ig tenged ang porondoan ang asi belag ta masinlong palalimbengan mga timpong mapalet, ang kayadian ong nira napaoyon ang mamagdayon tanira agod balampa maski monopa makabot tanira ong Fenice, tatang porondoan ong islang Creta ang tatalonga ong pontanen may daplak.
12 O porto não era bom para passar o inverno. Por isso a maioria achava que devíamos sair dali e tentar chegar a Fênix. Essa cidade é um porto de Creta que tem um lado para o sudoeste e o outro para o noroeste. E eles achavam que poderíamos passar o inverno ali.
13 Pageyep ta maloay tang abagat ang kalaom tang mga karomanan amen poidi ra ka kaman magbiahi. Dayon ang binatak nira tang pondo tang barko ig nangobay ami ang alenget ong baybay tang Creta.
13 Começou a soprar do sul um vento fraco, e por isso eles pensaram que podiam fazer o que tinham planejado. Levantamos âncora e fomos navegando o mais perto possível do litoral de Creta.
14 Indi naboay nagpalet ta dorog kapoirsa ang pagalin ong isla, ang yay ang mageyep ang “kambian.”
14 Mas, de repente, um vento muito forte, chamado “Nordeste”, veio da ilha
15 Sinakep tang mageyep ang narin tang barko ig indi ami ra matongtong. Animan nagpabaya ami ra lamang ang napanonot ong mageyep.
15 e arrastou o navio de tal maneira, que não pudemos fazer com que ele seguisse na direção certa. Por isso desistimos e deixamos que o vento nos levasse.
16 Simina-lib ami ong tatang porong aggoyan ta Cauda ig tarin belag ta masiadong mapoirsa tang mageyep, piro liniwagan aming pigaran tang boti.
16 Para escaparmos do vento, passamos ao sul de uma pequena ilha chamada Cauda. Ali, com muita dificuldade, conseguimos recolher o bote do navio.
17 Pagabatak tang boti dayon ang sina-ketan nira tang barko ta mga mababael ang tali para indi magbelak tang sinangoni na. Ong karaelden nira ang itaben matanglad tanira ong tatang bagonbon ang aggoyan ta Sirtis, inaria nira tang layag ig napabaya ami ra lamang ang napadagta-dagta.
17 Os marinheiros levantaram o bote para dentro do navio e amarraram o casco do navio com cordas grossas. Estavam com medo de que o navio fosse arrastado para os bancos de areia que ficam perto do litoral da Líbia. Então desceram as velas e deixaram que o navio fosse levado pelo vento.
18 Liniwagan ta mo-ya tang barko tenged dorog ka poirsa tang bagio. Animan asing diminaton ang kaldaw pinamo-log nira tang mga karga.
18 E a terrível tempestade continuou. No dia seguinte começaram a jogar a carga no mar.
19 Ang diminaton pa enged ang kaldaw ang mga gromiti ra mismo tang namagbo-log tang mga kagamitan tang barko.
19 E, no outro dia, os marinheiros, com as próprias mãos, jogaram no mar uma parte do equipamento do navio.
20 Doro rang kaldaw ang indi inita amen tang kaldaw ig mga bitokon, ig doro pa kapoirsa tang bagio. Animan anda ray kalaom amen ang malibri ami pa.
20 Durante muitos dias não pudemos ver o sol nem as estrelas, e o vento continuava soprando forte. Finalmente perdemos toda a esperança de nos salvarmos.
21 Naboay dang indi gapamangan tang mga tawan tang barko. Animan dayon tanirang linengetan ni Pablo ig ganing tanandia ong nira, “Mga tangay, mga namamasi amo rin lamang ong yen ig indi ita namagalin ong Creta, indi ita kinabotan ta kaliwagan ang maning ta na. Piro mandian pagpakiloyo ong nindio ang
21 Fazia muito tempo que eles não comiam nada. Então Paulo ficou de pé no meio deles e disse: — Homens, vocês deviam ter dado atenção ao que eu disse e ter ficado em Creta; e assim não teríamos tido toda esta perda e este prejuízo.
22 paitegen mi tang nem mi. Anday maski sinopa ong nindio ang mapatay. Ang tarayan lamang tang malangga.
22 Mas agora peço que tenham coragem. Ninguém vai morrer; vamos perder somente o navio.
23 Tenged napaita ong yen talabi tang tatang anghil tang Dios, ang Dios ang paggaem ong kaboio ig agsirbiano,
23 Digo isso porque, na noite passada, um anjo do Deus a quem pertenço e sirvo apareceu a mim
24 ig ganing ong yen, ‘India meled, Pablo. Matalongā enged ong Adi tang Roma. Ig natetenged ong nio, mangasalbar ka tang tanan ang mga karomanan mo ong biahi.’
24 e disse: “Paulo, não tenha medo! Você precisa ir até a presença do Imperador. E Deus, na sua bondade, já lhe deu a vida de todos os que estão viajando com você.”
25 Animan,” ganing si Pablo ong mga karomanan na, “paitegen mi lamang tang nem mi. Tenged pagtaligo ong Dios mga onopa tang inaning na ong yen yay ang mainabo.
25 Por isso, homens, tenham coragem! Eu confio em Deus e estou certo de que ele vai fazer o que me disse.
26 Piro idagta ita enged ong tatang poro.”
26 Porém vamos ser arrastados para alguma ilha.
27 Yatampolok may epat dang labi ig dinagta ami pa ong talsi ang aggoyan ta Adriatico. Asing mga tenganan da, napanaidan tang mga gromiti ang alenget ami ra ong tatang enasan.
27 Duas semanas depois, à noite, continuávamos sendo levados pela tempestade no mar Mediterrâneo. Mais ou menos à meia-noite, os marinheiros começaram a sentir que estávamos chegando perto de terra.
28 Dayon ang sinonda nira ig inita nirang doroang polok ang depa tang kadalem tang talsi. Ong tokaw-tokawan ta ge-ley namagsonda si tanira ig don tampolok may lima ra lamang depa tang kadalem na.
28 Então jogaram no mar uma corda com um peso na ponta e viram que a água ali tinha trinta e seis metros de fundura. Mais adiante tornaram a medir, e deu vinte e sete metros.
29 Pinangeldan tanira ang itaben matanglad ami ong kabatoan, animan bino-log nira tang epat ang nga pondoan ong boli tang barko, ig namagampong balampa maramal da.
29 Eles ficaram com muito medo de que o navio fosse bater contra as rochas. Por isso jogaram quatro âncoras da parte de trás do navio e oraram para que amanhecesse logo.
30 Sinobokan din tang mga gromiti ang mamagalin ong barko, animan sinonton nira ong talsi tang boti ang midio pamagbo-log ta pondo ong tokawan tang barko.
30 Aí os marinheiros tentaram escapar do navio. Baixaram o bote no mar, fingindo que iam jogar âncoras da parte da frente do navio.
31 Ganing si Pablo ong kapitan ig ong mga sondalo, “Mga ang mga taw ang asia indi magtinir tarin ong barko, indi amo mangasalbar.”
31 Então Paulo disse ao oficial romano e aos soldados: — Se os marinheiros não ficarem no navio, vocês não poderão se salvar.
32 Animan dayon ang sina-tab tang mga sondalo tang mga taling agtata-ket ong boti ig pinabayan da lamang nirang idagta.
32 Aí os soldados cortaram as cordas que prendiam o bote e o largaram no mar.
33 Asing madali rang maramal, rineges ni Pablo tang tanan ang mga taw ang mamamangan. Ganing tanandia, “Tampolok may epat dang kaldaw tang elat-elat ming magpoas tang bagio, ig indi amo enged gapamangan ta maski onopa.
33 De madrugada Paulo pediu a todos que comessem alguma coisa e disse: — Já faz catorze dias que vocês estão esperando e durante este tempo não comeram nada.
34 Mamangan amo kang lagi agod mamoirsa tang mga sinangoni mi. Demdemen ming indi maonopa tang maski sinopa ong nindio.”
34 Agora comam alguma coisa, por favor. Vocês precisam se alimentar para poder continuar vivendo. Pois ninguém vai perder nem mesmo um fio de cabelo.
35 Pagabitala ni Pablo ta si, dayon tanandiang nangomit ta tinapay ig ong talongan tang tanan ang mga taw nagpasalamat tanandia ong Dios. Oman pinisi-pisi na tang tinapay ig dayon tanandiang namangan.
35 Em seguida Paulo pegou pão e deu graças a Deus diante de todos. Depois partiu o pão e começou a comer.
36 Naolikan da ka tang nem tang mga taw ig dayon da tanirang tanan ang namamangan.
36 Então eles ficaram com mais coragem e também comeram.
37 Doroang gatos may pitong polok may enem aming tanan don ong barko.
37 No navio éramos ao todo duzentas e setenta e seis pessoas.
38 Asing nangapamangan da tanirang tanan ig nangaelen da, pinamo-log nira tang mga sako tang trigo ong talsi agod lontaw tang barko.
38 Depois que todos comeram, jogaram o trigo no mar para que o navio ficasse mais leve.
39 Asing mayag da, may natorongan nirang banoa piro indi mailala nira mga onopang islay si. Inita nirang may tatang lek don ang kenay tang baybay na, ig naisipan nirang don ipasagasa tang barko.
39 Quando amanheceu, os marinheiros não reconheceram a terra, mas viram uma baía onde havia uma praia. Então resolveram fazer o possível para encalhar o navio lá.
40 Animan pinana-tab nira tang kabli tang mga pondo agod mabo-wan da lamang ong talsi, ig pinangobad nira tang mga taling tata-ket ong simon para gamiten. Pagatapos, pagabo-kad nira tang pok, naparombo ra tanira ong baybay.
40 Eles cortaram as cordas das âncoras, e as largaram no mar, e desamarraram os lemes. Em seguida suspenderam a vela do lado dianteiro, para que pudessem seguir na direção da praia.
41 Dayon ang natanglad tang barko ong tatang bagombon ig don nabara ig indi ra mapagalin. Linaba-laba tang langeb asta nagbelak-belak tang boli na.
41 Mas o navio bateu num banco de areia e ficou encalhado. A parte da frente ficou presa, e a de trás começou a ser arrebentada pela força das ondas.
42 Ang kaliliagan tang mga sondalo pamatayen nira tang mga priso agod anday magkapay ig mapalpat.
42 Os soldados combinaram matar todos os prisioneiros, para que nenhum pudesse chegar até a praia e fugir.
43 Piro sinagang tanira tang kapitan tenged galiliag ang ilibri na si Pablo. Animan, nagordin tanandia ong tanan ang gangatakong mamagkapay, mamansi-kaw dang mamansilo-bo ong talsi ig mamagkapay paning ong takat.
43 Mas o oficial romano queria salvar Paulo e não deixou que fizessem isso. Pelo contrário, mandou que todos os que soubessem nadar fossem os primeiros a se jogar na água e a nadar até a praia.
44 Ig ang doma sinobol nang mamangomit ta tabla obin pidasong mga ayo ang poiding gabayanen. Ong maning ta si, yaming tanan nangakabot ong takat ang poros libri.
44 E mandou também que os outros se salvassem, segurando-se em tábuas ou em pedaços do navio. E foi assim que todos nós chegamos a terra sãos e salvos.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.