Romanos 9
Autaahaatɨhomɨ Pɨwɨha Gaaha Wanɨha (AGM) vs NVT
1 Nɨnɨ utaahonɨnɨ Kɨraisihomɨhonisɨ pɨwɨha kɨma katɨtandiyohɨma apɨpaahɨ akaahaare. Nɨnɨ wɨndɨ jaipɨndɨ kandaamaato. Autaahaatɨhomɨ Itɨpɨho nisɨ amɨtɨha maarɨho gwɨnyaahohɨtɨhandi netɨ nɨtatamanatɨ gwɨnyaasɨhɨ pɨwɨha akɨtɨha nɨnɨ kandaato. Nɨnɨ wɨndɨ jaipɨndaamaato. Itɨpɨhoaisangi kinyɨ pɨwɨha akɨtɨhaare tatɨ nisɨ amɨtɨha maarɨhoaatɨhɨ kandataase.
1 Digo-lhes a verdade, tendo Cristo como testemunha, e minha consciência e o Espírito Santo a confirmam.
2 Pɨwɨha nɨnɨ katɨtandiyohɨha kɨma siyatɨ nɨnɨ nisɨ maarɨho omaŋɨtɨtɨhɨ awaindɨ naaŋanisatɨ yaasataise, nɨwahonɨsɨ isɨhiya Isɨraherɨhiyaapo. Nɨnɨ kiyaamɨ ambɨpatɨ jɨtɨpatamɨhonɨnɨndaatɨ sandɨ kiyataayo.
2 Meu coração está cheio de amarga tristeza e angústia sem fim
3 Nɨwahonisɨ ambɨpatɨ jɨtɨpatamɨ isɨhiya Isɨraherɨhiyai Autaahaatɨho japɨhɨ apɨpaahɨ numwaitandɨ awaindɨ gwɨnyaataayo. Iyataatɨ nɨnɨ nɨwahonisɨ Jisaasihoaisatɨ tɨmaamaitohɨtɨhandaatapɨ Autaahaatɨho kiyai japɨhɨ numwaitandɨ nɨngisɨ namandipatɨ nehɨhaatenɨmaito ndɨ nisɨ omaŋɨtɨtɨhɨ kiyaapimainjɨhɨ nɨnɨ gwɨnyaataayo. Ko siyonaahɨ nɨnɨ maaritɨto.
3 por meu povo, meus irmãos judeus. Eu estaria disposto a ser amaldiçoado para sempre, separado de Cristo, se isso pudesse salvá-los.
4 Iyataatɨ nyahɨ Judaahiyaanangi Autaahaatɨho satatɨ sahɨ nisɨhiyaatimatɨtaatɨwɨ Isɨraherɨhiyaate, nyatatɨ ambɨpatɨ nanyoaasatɨ ahɨnyihɨhɨyaanɨne. Iyatɨ sahɨ nisɨ manyɨnyaate, nyatihɨ komɨ manyɨnyaanimataahiyaanɨne. Komɨ manyɨnyaanimatonɨhɨ Autaahaatɨho komɨ gaahaiwa watɨpɨhaiwa nanyisatɨ nanyamihɨhiyaanɨne. Iyatɨ satatɨ sahɨ kiyaatɨnɨhɨ nisɨhiyaatimatɨtaatɨwe tatɨ pɨwɨha watɨpɨha katanyasatɨ nanyinyatɨ amɨ komɨ wɨnɨhapɨpa nyangi nanyinyataise. Komɨ aŋɨ awaindɨhandaatɨhɨ aunɨhɨhɨrɨ kataatɨ gaapundɨtɨhaahaiwa nanyinyataise. Autaahaatɨho kahapaamapɨpa gaahaiwa nanyamɨtandɨ jɨhɨ tɨmanatɨ nyamɨ asoya asisai kaundiwaiwa nyahɨ nehaayo.
4 Eles são o povo de Israel, escolhidos para serem filhos adotivos de Deus. Ele lhes revelou sua glória, fez uma aliança com eles e lhes deu sua lei e o privilégio de adorá-lo e receber suas promessas.
5 Iyataatɨ nyamɨ asoya watɨpɨhiya awaisawɨhiya nyahɨ kiyaamɨhetapɨ noaipapɨ nasohiyɨhiya Autaahaatɨhomɨ isɨhiyaare. Aihɨ nyamɨ ambɨpatɨ jɨtɨpatetapɨ Kɨraisiho noaipatɨ nehɨ utaahoematataise. Iyatɨ ko kahapaamapɨpa nahatewaamɨ mɨtɨho awaisɨho napwise nyahɨ koaisɨ mepɨ autahewaumaitɨhaawo.
5 Do povo de Israel vêm os patriarcas, e o próprio Cristo, quanto à sua natureza humana, era israelita. E ele é Deus, aquele que governa sobre todas as coisas e é digno de louvor eterno! Amém.
6 Iyataatɨ nɨnɨ wɨndɨ sandaamaato, Autaahaatɨho Isɨraherɨhiyaanangi gaahaiwa nanyisatɨ kanyitandɨ pɨwɨha jɨhɨ tɨmanatɨ katiwaiwa tɨmahiyatɨ namandipatatɨ akɨpɨpa owe daamaato. Sandɨ Isɨraherɨhiya nahatiya nanɨhaiwɨ topɨtaata kiyaanɨhɨ nisɨ isɨhiyaatɨtaapo tatɨ Autaahaatɨho wɨndɨ kamaatise.
6 Acaso Deus deixou de cumprir sua promessa a Israel? Não, pois nem todos os descendentes de Israel pertencem, de fato, ao povo de Deus.
7 Abɨraahamɨhomɨ jɨtɨpatetapɨ namoyaatɨwɨ noaipahohiyɨhiya nahatiya Autaahaatɨhomɨ manyinya akɨtɨhiyaimatawaamaayopo. Owe. Sandapɨ jɨhura Autaahaatɨho Abɨraahamɨhoai Saundise, “Isaakɨhomɨ manyɨnyaahɨ kinyɨ manyɨnyaatɨtaapo,” undise.
7 Só porque são descendentes de Abraão não significa que são, verdadeiramente, filhos de Abraão. Pois as Escrituras dizem: “Isaque é o filho de quem depende a sua descendência”.
8 Iyataatɨ sandɨ siyate, manyinya nehɨ isɨhiyaamɨ ambɨpatɨ maarɨho gwɨnyaahohɨrɨhɨretapɨ namoyaatɨwɨ noaipapɨhiya Autaahaatɨhomɨ manyɨnyaimatawaamaayopo. Owetise. Manyɨnya Autaahaatɨho pɨwɨha tɨmanatɨ katirɨhɨretɨ namoyaatɨwɨ noaipahohiyɨhiyaahɨhɨ Autaahaatɨhomɨ naisoho Abɨraahamɨhomɨ manyɨnya akɨyɨhiyaimatawaayopo.
8 Isso significa que os descendentes físicos de Abraão não são, necessariamente, filhos de Deus. Apenas os filhos da promessa são considerados filhos de Abraão.
9 Iyataatɨ Autaahaatɨho Abɨraahamɨhoai pɨwɨha jɨhɨ tɨmanatɨ kaundisɨha saundataase, “Tɨtɨhɨ asisɨha nɨwahonɨnɨ ahiyohurura jahɨra napɨtɨ sasanyuraasangi jainjasanɨhɨ Saraahaatɨ metɨhonjɨ wohonjɨ namwɨtaise,” undatɨ kaundise.
9 Pois Deus havia prometido: “Voltarei por esta época, e Sara terá um filho”.
10 Iyataatɨ amɨ saiwaahɨmaahe, nyamɨ asɨho Isaakɨhoai aimɨ Saraahaatɨ namwihɨ noaipatɨ gwɨnyanatɨ awaisɨhotatɨ kɨnaungwɨha tɨtaahɨwaiwa sanaihɨhura apopaatɨ Repekaahaati netɨ wɨrataise. Aihɨ kaatɨ metɨhurɨ wohurɨ yaŋatɨpɨhurɨ Isaakɨhoai namounyataise.
10 Esse fato não é único. Também Rebeca ficou grávida de nosso antepassado Isaque e deu à luz gêmeos.
11 — ausente —
11 Antes de eles nascerem, porém, antes mesmo de terem feito qualquer coisa boa ou má, ela recebeu uma mensagem de Deus. (Essa mensagem mostra que Deus escolhe as pessoas conforme os propósitos dele
12 — ausente —
12 e as chama sem levar em conta as obras que praticam.) Foi dito a Rebeca: “Seu filho mais velho servirá a seu filho mais novo”.
13 Iyataatɨ sandapɨ Autaahaatɨho komɨ pɨwɨha jɨpatɨpindisɨhaatɨhapɨ satise. “Jekopɨhoai nɨnɨ maarɨho nunyataatɨ amɨ Isauhoai nɨnɨ maarɨho namunyo,” tatɨ katise.
13 Nas palavras das Escrituras: “Amei Jacó, mas rejeitei Esaú”.
14 Isɨ amɨ sandɨ Autaahaatɨho nehɨ ko sawahounyoaasɨrɨhɨretapɨ Jekopɨho komɨ ambɨpatɨ wɨtɨ Isɨraherɨhoai maarɨho nunyatɨ koetapɨ kahapaamapɨpa kiyataatɨ amɨ Isauhoai namasɨtɨmandapɨ nyahɨ sataatɨ Autaahaatɨho sandɨ apɨpaahɨ wɨndɨ nga tɨtɨhɨmetɨhandɨ kiyataise tɨtɨhaawo? Apɨpaahɨ owetise. Nyahɨ wɨndɨ samaatɨtɨhaawo.
14 Estamos dizendo, então, que Deus foi injusto? Claro que não!
15 Amɨ Autaahaatɨho Mosesihoai saundise, “woai waati nɨnɨ maarɨho wɨwiwɨtandaahɨ wɨwiwɨto. Aindɨ amɨ woai waati maarɨho asɨpɨwitandaahɨ asɨpɨwito,” undise.
15 Pois Deus disse a Moisés: “Terei misericórdia de quem eu quiser, e mostrarei compaixão a quem eu quiser”.
16 Isɨ amɨ Autaahaatɨho satatɨ isɨhiya siya siyai nɨnɨ maarɨho nunyatɨ gaahaiwa kawitaano tatɨ kawiwiwa isɨhiya wapa Kaitaatɨwɨ gwɨnyaapɨ amɨ wapa kiyohɨtɨhandaahɨmaahe. Owetise. Nehɨ Autaahaatɨho sawahometirɨhɨretapɨ isɨhiyai maarɨho nunyatɨ gaahaiwa kawɨsataise.
16 Portanto, a misericórdia depende apenas de Deus, e não de nosso desejo nem de nossos esforços.
17 Amɨ Autaahaatɨho komɨ pɨwɨha jɨpatɨpindisɨhaatɨhapɨ utaaho wo yapɨpatɨ Isipɨhandaahapɨ maipɨho awaisɨhoai saundise.
17 Pois as Escrituras afirmam que Deus disse ao faraó: “Eu o coloquei em posição de autoridade com o propósito de mostrar em você meu poder e propagar meu nome por toda a terra”.
18 Isɨ amɨ nyahɨ sandɨ mmonɨhaayo, Autaahaatɨho nehɨ sawahometirɨhɨretapɨ isɨhiya usaisɨ maarɨho nunyatɨ asɨpɨwitandɨhiyai nunyatɨ asɨpɨwɨsatɨ amɨ usai netɨ kiyaamɨ maarɨho omaŋɨtɨtɨhɨ daahɨ nawɨhematɨ nisapuwɨtandɨhiyai nawɨhematɨ nisapuwataise.
18 Como podem ver, ele escolhe ter misericórdia de alguns e endurecer o coração de outros.
19 Sandapɨ samɨ usaatɨ satɨwɨ nɨngi nanɨsendaapo, o amɨ Autaahaatɨho isɨhiyaanangi kahapaamapɨpa kanyirɨhɨretɨ sɨretɨtanaahɨ nyahɨ maipɨhandɨ kiyohɨtɨmandɨ komɨ ahairɨhɨretɨ kiyahaayo. Isɨ amɨ ko nyangi napaapɨ sanyatise? “Sahɨ maipɨhandisawɨhiyaatisɨ pɨwɨha naitaatɨwo nyatise?” Nyahɨ usaanɨnɨ Autaahaatɨho aimɨ tɨmanatɨ kiyatɨ satatɨ kiya saito saito tatɨ ahaiwaiwa newaatɨ wɨndɨ tiwandawaamaamaito ndɨwɨ nɨngi sahɨ nanɨsendaapo.
19 Mas algum de vocês dirá: “Então por que Deus os culpa? Não estão apenas cumprindo a vontade dele?”.
20 Wiwa satɨwɨ nanɨsendaawɨ kɨma wɨhoaaŋɨ kasatɨtaanɨ atiwɨse. Sahɨ nehɨ isɨhiyaatɨ Autaahaatɨhomɨ ikwɨra kiyatɨ ahɨsihɨhiyaate. Isɨ sahɨ isiyaatɨ akɨyɨhiyaatɨ maahusaatɨtawaawɨ Autaahaatɨhoai pɨwɨha tiwandɨwɨ nepɨ wihoaaŋɨ jahɨra kaundawaatopo? Onɨha yapɨpatɨ kwaatɨhaihaatɨ notɨ namasatɨ kaisɨhoai wɨndɨ satatɨ namunjese, “Kɨnyɨ nɨngi kɨmɨretɨ saimbɨ napindapɨ nanɨmasapɨ kanise?” undatɨ wɨndɨ namunjese.
20 Ora, quem é você, mero ser humano, para discutir com Deus? Acaso o objeto criado pode dizer àquele que o criou: “Por que você me fez assim?”
21 Utaaho satɨho yapɨpatɨ kwaatɨhaihaatɨ onɨha kaitandɨ notɨ ahoaisɨho kwaatɨhaihaatɨ naasaipitɨ katamɨ netɨ onɨha yatɨwɨ komɨ watɨpɨhandɨ ahusotirɨhɨretɨ kaitaise. Iyatɨ wa sanahɨwiyatɨ nga nehɨ usɨpɨpaapɨhuraapɨ kiyatɨ amɨ wa asisɨha nahatewetɨ nandapa tɨhatɨ waapoho niwatɨ nanatɨ kaitandɨha kaitaise.
21 O oleiro não tem o direito de usar o mesmo barro para fazer um vaso para uso especial e outro para uso comum?
22 Autaahaatɨhoaisangi isɨhiyaanangi amɨ kahapaamapɨpai sɨrɨ kɨretɨ kanyisataise. Komɨ watɨpɨhandɨ isɨhiyaanɨnɨ nahatiyaanɨ mmondɨhaawɨ koaisɨ maipɨhandapɨ apɨpaahɨ apowindɨhandɨ netɨ ausaimanɨtandɨ gwɨnyaataise. Siyatɨ gwɨnyaataahandɨ kandɨ isɨhiya kiyaamɨ maipɨhaiwaapɨ koai apowindɨhandɨ naitaatɨwɨhiya aimɨ tɨmetauhɨhandɨ Autaahaatɨho nehɨ nanɨhiyatɨ iwinjapɨ notaise.
22 Da mesma forma, Deus tem o direito de mostrar sua ira e seu poder, suportando com muita paciência aqueles que são objeto de sua ira, preparados para a destruição.
23 Amɨ siyatɨ komɨ apowindɨhandɨ naitaatɨwɨhiyai nehɨ iwinjapɨ naindɨndɨ nyahɨ ko maarɨho asɨpɨnyisawɨhiyaanangi Autaahaatɨho sawahometirɨhɨretapɨ gaahapa saasanotɨhapa nyahɨ newaatɨ yundanyaitɨhaawɨ aimɨ jɨhɨ netɨ tɨmanatɨ ahɨnyiwaiwa netɨ ausaatɨ nyangi nanyisatɨ yundanyaanyitandɨ sandɨ ko kiyataise.
23 Ele age desse modo para que as riquezas de sua glória brilhem com esplendor ainda maior sobre aqueles dos quais ele tem misericórdia, aqueles que ele preparou previamente para a glória.
24 Amɨ siyatɨ Autaahaatɨho maarɨho asɨpɨnyɨsatɨ gaahapa sawahometirɨhɨretapɨ netɨ yundanyaanyitandɨ gaatatɨ nanyamaatɨ ahɨnyisawɨhiyaanɨnɨ usaanɨnɨ Judaahiyaamɨhatɨhapunɨ usaatɨ Judaahiyaanamɨ dawaatapɨhiyaatɨ nyahɨ kɨmɨ kiyaane.
24 E nós estamos entre os que ele chamou, tanto dentre os judeus como dentre os gentios.
25 Iyataatɨ utaaho wo Autaahaatɨhomɨ pɨwɨha atisatɨ netɨ ausaasɨho pɨwɨha jɨpatɨpaisɨhaatɨhapɨ Autaahaatɨho sandaase.
25 A esse respeito, Deus diz na profecia de Oseias: “Chamarei ‘meu povo’ aqueles que não eram meu povo, e amarei aqueles que antes eu não amava”.
26 “Aindɨ sapɨhɨ aunahɨpatɨ yapɨpata isɨhiyai nɨnɨ saundɨtɨ sahɨ nisɨ isɨhiyaatɨmaahe undohiyɨhiyai sapɨhɨ kapɨhɨ nɨnɨ kiyai saundɨto nɨnɨ Autaahaatɨhonɨnɨ asohonɨnɨ bimohɨhonisɨ manyɨnyaate undɨto,” Oseyaaho 1:10
26 E também: “No lugar onde lhes foi dito: ‘Vocês não são meu povo’, eles serão chamados ‘filhos do Deus vivo’”.
27 Autaahaatɨhomɨ pɨwɨha atisatɨ netɨ ausaasɨho Aisaiyaaho Isɨraherɨhiyaapɨ satise
27 E, a respeito de Israel, o profeta Isaías clamou: “Embora o povo de Israel seja numeroso como a areia do mar, apenas um remanescente será salvo.
28 Iyatɨ amɨ nehɨ apɨpaahɨ kiyaisɨnɨhɨ isɨhiya yapɨhɨ nahandaahiyai Awaisɨho ketɨ netɨ tipɨtapaatɨ usonatɨ nemaitaise,” Aisaiyaaho 10:22, 23
28 Pois o Senhor executará sua sentença sobre a terra de modo rápido e decisivo”.
29 Siyatɨ Aisaiyaaho Autaahaatɨho Isɨraherɨhiyaanangi tipɨtapaatɨ nyasonatɨ usaanangi nenyamaitandɨhandapɨ jɨhɨ tɨmanatɨ katindɨhande satatɨ,
29 E, como Isaías tinha dito em outra passagem: “Se o Senhor dos Exércitos não houvesse poupado alguns de nossos filhos, teríamos sido exterminados como Sodoma e destruídos como Gomorra”.
30 Saiwa nɨnɨ kandɨ kasatohɨwɨmaiwaapɨ ko apɨhɨndaase tɨwaitaawɨ nɨnɨ sandɨ kɨma kandaato. Isɨhiya nyahɨ Isɨraherɨhiyaanamɨ dawaataatɨhiya wɨndɨ satɨwɨ nyangi Autaahaatɨhomɨ ndɨhetɨ sahɨ tɨtɨhɨ saasanotahiyaate nyatɨto tɨwɨ wɨndɨ mɨndaahohiyɨhiyai kiya Kɨraisihopɨ gɨwunyaahohɨtɨhanda Autaahaatɨho saundatɨ, “Sahɨ nisɨ ndɨhetɨ tɨtɨhɨ saasanotahiyaate,” undise ndaato.
30 Que significa tudo isso? Embora os gentios não buscassem seguir as normas de Deus, foram declarados justos, e isso aconteceu pela fé.
31 Aindɨ amɨ sandaato, nyahɨ Isɨraherɨhiyaanɨnɨ Autaahaatɨho sanyatatɨ, “Sahɨ nahatiyaatɨ nisɨhiyaate,” nyatatɨ ahɨnyisawɨhiyaanɨnɨ wɨnɨhapɨpaatɨhɨ Autaahaatɨho nyangi satatɨ sahɨ tɨtɨhɨ saasanotahiyaate nyatɨtandɨhandɨ ahotanɨhɨ naitɨhaawo taatɨ nyamɨ andɨtatɨ napawaamahohɨtɨhandɨ nyahɨ taahiyɨhiyaanɨnɨ wɨndɨ apɨpaahɨ mohondaato.
31 Já o povo de Israel, que se esforçou tanto para cumprir a lei a fim de se tornar justo, nunca teve sucesso.
32 Sandɨ kiya napaapɨ wɨndɨ mohopo? Sandɨ apaapɨmaahe. Amɨ kiya kiyohɨwaiwa Kɨraisihopɨ gɨwunyaahohɨtɨhanda kamaiwɨ nehɨ sawana satɨwɨ otɨpɨpa gaahapa kaisaihɨ kapetapɨ Autaahaatɨho satatɨ sahɨ tɨtɨhɨ saasanotahiyaate nyatɨto tɨwunyaapɨ andɨtatɨ napamɨhauhe. Aihɨ kiya nawɨha isiya napepaapɨ asundusaitaatɨwɨhetɨ napepaapɨ asundusaapɨ tɨmahiyawaayopo.
32 Por que não? Porque tentaram se tornar justos por meio de suas obras, e não pela fé. Tropeçaram na grande pedra em seu caminho,
33 Sandapɨ komɨ pɨwɨha jɨhɨ jɨpatɨpindisɨhaatɨhapɨ Autaahaatɨho komɨ Mwaaho Kɨraisihopɨ nawɨhaapɨ nepemaahɨwatɨ satise
33 e a esse respeito as Escrituras afirmam: “Ponho em Sião uma pedra que os faz tropeçar, uma rocha que os faz cair. Mas quem confiar nele jamais será envergonhado”.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 9, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.