Mateus 22
Autaahaatɨhomɨ Pɨwɨha Gaaha Wanɨha (AGM) vs ARC
1 Aihɨ Jisaasiho jahɨra pɨwɨha wa namɨhana kiya awaisawɨhiyai sata kaundataase.
1 Então, Jesus, tomando a palavra, tornou a falar-lhes em parábolas, dizendo:
2 “Autaahaatɨho isɨhiyai iwinjatihɨ wiwa taatɨ siyatɨ noaipapɨ notaise. Utaaho awaisɨho wo komɨ mwaaho apopaatɨ netɨ wɨraitandɨ nandapa awaimbɨpa netɨ tɨhatɨ tɨmanataise.
2 O Reino dos céus é semelhante a um certo rei que celebrou as bodas de seu filho.
3 Tɨhatɨ tɨmanataatɨ isɨhiya aimɨ jɨhɨ nandapaapɨ napɨtaatɨwɨ kaundatɨ nunjesawɨhiyai nuwɨ gaatɨwɨ numwaitaatɨwɨ komɨ otɨpɨpatɨhiyai netɨ natausaasataise. Natausaasihɨ nuwɨ kaundauhɨ kiya atisawaahandɨ kandɨ poundihɨ namaasopo.
3 E enviou os seus servos a chamar os convidados para as bodas; e estes não quiseram vir.
4 Namaasauhɨ namatɨ uta awaiso komɨ otɨpɨpatɨhiya usaisɨ saundataase. “Sahɨ nuwɨ isɨhiya nisɨ nandapaapɨ napɨwɨse undɨtɨ aimɨ gaatohiyɨhiyai saundɨwɨ awaisɨho gaatisɨho sandaase undɨwɨse. ‘Nisɨ nandapa awaimbɨpa aimɨ tɨhɨtɨ wanɨ tɨmendaise. Nandapa amɨ sɨpɨpɨhoho mwaaho napaisɨho titɨ tɨhɨtɨ nahataapa aimɨ tɨmendaise. Nisɨ maasɨhɨho apopaatɨ netɨ wɨrahonɨhɨ iwinjapɨ maaritɨwɨ nandapa tɨhɨtɨ tɨmanɨhohɨpɨpa nandaatɨwɨ napɨwɨse,’ undɨwɨ kaundɨwɨse,” undatɨ natausaasataise.
4 Depois, enviou outros servos, dizendo: Dizei aos convidados: Eis que tenho o meu jantar preparado, os meus bois e cevados
5 Saundatɨ natausaasihɨ nowaayopo. Nuwɨ awaisɨho kaundirɨhɨrɨ kɨretɨ komɨ otɨpɨpatɨhiya isɨhiya kiyaisɨ tɨtɨhɨ kaundawaatopo. Tɨtɨhɨ saiwɨ kaundauhɨhandɨ kandɨ awaisɨho gaatisawɨhiya atɨhomiwɨ pohipaiwɨ wɨndɨ namaasopo. Namaapɨwɨ kiyaamɨ otɨpɨpatɨ kaitaatɨwɨ kɨhɨra nandawaayopo. Kɨhɨra nandɨwɨ wo komɨ osaataatapɨ naihɨ amɨ wo asɨharisatɨ nandapa maahoaipatɨ kohasɨpɨho netɨ ahoya naasaimbɨpɨhemaitandɨ notaise.
5 Porém eles, não fazendo caso, foram, um para o seu campo, e outro para o seu negócio;
6 Amɨ usa otɨpɨpatɨhiyaisɨ isɨwatawa ambɨpatɨ tipɨ isuriwɨ tipɨ amɨ usa sɨyɨhiyai timawaayopo.
6 e, os outros, apoderando-se dos servos, os ultrajaram e mataram.
7 Komɨ otɨpɨpatɨhiyai sawiwɨ komɨ nandapaapɨ namaasauhɨ uta awaisɨho apɨpaahɨ apousataise. Apowihɨ komɨ isɨhiya tunnɨwɨyahwɨndaatɨwɨhiyai natausaasihɨ nuwɨ isɨhiya komɨ pɨwɨha gapɨpa atɨhomaawiwɨ maatɨmaatiwɨ komɨ otɨpɨpatɨhiyai tiwohiyɨhiyai tipɨ kiyaamɨ aunahɨpa niyapɨ tɨpowaayopo.
7 E o rei, tendo notícias e, enviando os seus exércitos, destruiu aqueles homicidas, e incendiou a sua cidade.
8 “Iyatɨ amɨ ko komɨ otɨpɨpatɨhiyai gaatatɨ numwaatɨ saundataase. ‘Nisɨ maasɨhɨho apopaatɨ netɨ wɨraitandɨ nandapa awaimbɨpa tɨhɨtɨ aimɨ tɨmetihɨhandɨ kandɨ isɨhiyai napɨwɨse undɨtɨ gaatohiyɨhiya nɨngi ahosɨnɨmawaawɨ wɨndɨ namaasowɨ kiyaahɨmaahe.
8 Então, disse aos servos: As bodas, na verdade, estão preparadas, mas os convidados não eram dignos.
9 Kiyaahɨmetisɨ namapɨ daihɨra awaiwaiwaatɨhɨ isɨhiya ahoyanɨwɨ dɨndaayohɨpɨpɨhɨ nuwɨ isɨhiya usaapɨ daapɨse. Daapɨ usonawaahiyai pɨhɨtɨwɨ taahiyɨhiyai nisɨ nandapaapɨ numwaasi napɨwɨse,’ undatɨ natausaasataise.
9 Ide, pois, às saídas dos caminhos e convidai para as bodas a todos os que encontrardes.
10 Saundihɨ komɨ otɨpɨpatɨhiya daihɨra awaiwaiwaamɨ ururaatɨhapɨhɨ nuwɨ daapɨ isɨhiya usonawaahiya kiyaisɨnɨhɨ gaatɨwɨ numwaapɨ nepɨ ahoaiwɨ numwaasi nandapa awaimbɨpaapɨ napɨwɨ katɨhɨ bindawaayopo. Bimauhɨ awaisɨho nandapa awaimbɨpa tɨhatɨ tɨmasɨhomɨ aŋaaŋɨ isɨhiyaapɨ tisaitamataise.
10 E os servos, saindo pelos caminhos, ajuntaram todos quantos encontraram, tanto maus como bons; e a festa nupcial ficou cheia de convidados.
11 “Tɨsaitamasɨhɨ utaaho awaisɨho isɨhiya komɨ mwaaho apopaatɨ netɨ wɨrahonɨhɨ iwinjapɨ maaritɨwɨ nandapa nandaatɨwɨ nasohiyɨhiyai usondandɨ nandaataise. Nandaatɨ usonataatɨ isɨhiya nahatiya apotɨhɨrɨ namatɨtaatɨwɨhuraapɨhɨrɨ awaisɨho sawahomɨhɨrɨ komɨ otɨpɨpatɨhiya maasomwaaŋɨ nepɨ nunyohɨrɨhɨrɨ niyowaayopo. Nahatiya siyauhɨhandɨ kandɨ utaaho wo naasohɨ nisɨ apotɨhɨrisangi awaisɨhomɨhɨramatiya gaahɨriso tatɨ niyotɨ nandaatɨ bimihɨ awaisɨho koai usonataise.
11 E o rei, entrando para ver os convidados, viu ali um homem
12 Usonatosatɨ awaisɨho koai saundataase. ‘Uto kɨnyɨ apotɨhɨrɨ kɨmura usɨpɨmbaapɨmuraapɨhɨrɨ namaayopɨhoŋisɨ napitaimbɨ nandaapɨhoŋe?’ undatɨ nunjenataise. Saundatɨ nunjesɨhɨ utaaso wihoaaŋɨha wɨndɨ awaisɨhoai kamunje.
12 E disse-lhe: Amigo, como entraste aqui, não tendo veste nupcial? E ele emudeceu.
13 Aihɨ utaaho awaisɨho komɨ otɨpɨpatɨhiyai saundataase. ‘Kɨmo utaamoai sahɨ nepɨ komɨ ikwauhɨrɨ wɨsasawɨ ipaahaapɨ apɨpaahɨ asɨhatindɨtɨhɨ yotɨwɨse. Nepɨ yotisaihɨ sapɨhɨ ko ngotɨ amɨ komɨ mangɨrɨ gitɨpaitando,’ undataase,” undatɨ Jisaasiho isɨhiyai kaundataase.
13 Disse, então, o rei aos servos: Amarrai-o de pés e mãos, levai-o e lançai-
14 Satatɨ kaundataatɨ amɨ wa kɨma kiyai namɨhanatɨ kaundisɨmaapɨ nusesɨpatɨtandɨ kaundataase. Iyatɨ ka satatɨ kaundataase, “Autaahaatɨho siyatɨ isɨhiya taahiyɨhiyai iwinjatɨtotatɨ nunjenatɨ gaatihɨhandɨ kandɨ kiya wɨndɨ atiwɨ namaasopo. Namaasauhɨ nehɨ yahingwaasɨhɨhɨ numwaatɨ iwinjatataise,” undatɨ kaundatɨ owemataise.
14 Porque muitos são chamados, mas poucos, escolhidos.
15 Aihɨ Jisaasiho satatɨ kaundihɨ Parisihiya atiwɨmapɨ nuwɨ ko pɨwɨha kiyaamɨ nunjehohɨha tɨtɨhɨ kamundonaahɨ wipɨwitaatɨwɨ winjatawa nunjendaatɨwɨha kanɨwɨ wɨsasawaayopo.
15 Então, retirando-se os fariseus, consultaram entre si como o surpreenderiam em alguma palavra.
16 Kanɨwɨ wɨsasawesi Parisihiya sawana katɨwunjohiyɨhiyaunɨ amɨ awaisɨho Erotɨhomɨhiyaunɨ ahoyawɨ nehɨ waimwaayaisaahɨhɨ napɨpapɨ pɨwɨha Jisaasihoai nunjendaatɨwɨ apɨpaahɨ tɨmanɨwɨ kaundɨwɨ nusesɨpapɨ saundɨwɨ nunjepɨse undɨwɨ natɨwusaasawaayopo. Natɨwusaasauhɨ nuwɨ Jisaasihoai saundawaatopo. “Katɨpunjingɨhonye kinyɨ otɨpɨpatɨ kaingɨrɨhɨretɨ mmonaahiyaanɨne. Kɨnyɨ pɨwɨha tɨtɨhɨ akaahaahɨhɨ katɨpɨ katɨpunjapɨhoŋe. Aimbɨ kɨnyɨ isɨhiyai wɨndɨ usopɨ nepɨmusosapɨ osamapɨ nahatiyai naasaipitɨ kawimbɨ amɨ isɨhiya usa gwɨnyaahohɨwaiwaapɨ yaimbɨ waatɨ wɨndɨ gɨmunyaapɨhoŋe. Gɨmunyaapɨ nehɨ nanɨhaimbɨ pɨwɨha tɨtɨhɨ akaaha katɨpɨ amɨ Autaahaatɨhomɨhɨretapɨ pɨwɨha akaahaahɨhɨ katɨpɨ katɨpunjapɨhoŋe.
16 E enviaram-lhe os seus discípulos, com os herodianos, dizendo: Mestre, bem sabemos que és verdadeiro e ensinas o caminho de Deus, segundo a verdade, sem te importares com quem quer que seja, porque não olhas à aparência dos homens.
17 Saimbɨhoŋɨsɨ kɨmandɨ wɨndɨ nahɨsendɨhaawiyonɨ kɨnyɨ kandapɨ wipaimbɨ gwɨnyaapaapaahɨ kanyatɨtaape. Romɨhandaahapɨ awaisɨho Sisaaho nyangisɨ nyainjatisɨho nawɨho takisihandɨ naninyawɨse nyatataase. Ko sanyatihɨ amɨ wɨnɨhapɨpa Mosesiho Autaahaatɨhomɨ netɨ jɨhura Judaahiyaanangi nanyamimbɨpa satise. ‘Autaahaatɨho sangi jainja bindataisɨ komɨ otɨpɨpatapɨ nawɨho koai nunyawɨse,’ tise. Satisɨ nyahɨ Sisaahoai nawɨho takisihandɨ nunyahaawaahɨ nyamɨ wɨnɨhapɨpa newa nopɨsasɨhaayono e owetiso?” undɨwɨ napitɨnyatise tɨwɨ iwinjatawaawɨ Jisaasihoai nunjenawaayopo.
17 Dize-nos, pois, que te parece: é lícito pagar o tributo a César ou não?
18 Saundɨwɨ nunjehauhɨ kiya koai maipɨhandɨ kawitaatɨwɨ gwɨnyaahohɨtɨhandɨ usonatosa Jisaasiho kiyai saundataase. “Sahɨ utaatɨmatɨmaatɨ pɨwɨha otaatapɨ jɨnjaipɨpaisahatɨmaate sahɨ nɨngi jaipɨndɨwɨ napindapɨ nanɨsehopo?
18 Jesus, porém, conhecendo a sua malícia, disse: Por que me experimentais, hipócritas?
19 Nawɨho taanauhɨho takisihandapɨ tɨmaitaatɨwo nɨngi nepɨ nanɨsawewɨse,” undataase. Undihɨ kiya nawɨho taanauhɨho koai nesi napɨwɨ nunjawaayopo.
19 Mostrai-me a moeda do tributo. E eles lhe apresentaram um dinheiro.
20 Nesipɨwunyauhɨ netɨ isɨwatata kiyai saundatɨ nunjenataise. “Dɨyaamɨ ndɨmaahomwaaŋɨ sɨwipatɨ amɨ ambɨpatɨ kɨmaiwa nawɨmoaatɨhɨ ahotise?” undatɨ kiyai nunjenataise.
20 E ele disse-lhes: De quem é esta efígie e
21 Saundatɨ nunjesɨhɨ kiyaamɨha Jisaasihoai nepɨ saundawaatopo. “Sisaaho awaisɨhomɨ ndɨmaahomwaaŋɨ sɨwipate,” undawaatopo. Saundauhɨ amɨ Jisaasiho kiyai saundataase, “Kiyonaahɨ Sisaahoai komɨhapa tɨtɨhɨ nunyawɨ amɨ Autaahaatɨhoai komɨhapa tɨtɨhɨ nunyawɨse,” undatɨ kiyaamɨ gwɨnyaahohɨtɨhandi ipatisamatɨ kiyaamɨ maahomwaaŋɨ netɨ nɨwisapuwatɨ kaundataase.
21 Disseram-lhe eles: De César. Então, ele lhes disse: Dai, pois, a César o que
22 Jisaasiho siyatɨ kiyaamɨ maahomwaaŋɨ nɨwisapuwatɨ satatɨ tɨtɨhɨ kaundihɨ amɨ kiya ese tɨwɨ yaiwɨ mɨtaahɨ awaindɨhandɨ gwɨnyaapɨ koai sapɨhɨ numwɨhaapɨ kiyaanɨhɨ nowaayopo.
22 E eles, ouvindo isso, maravilharam-se e, deixando-o, se retiraram.
23 Aihɨ ketɨ kura Satiyusihiya Jisaasihoenda nasawaayopo. Siya Satiyusimiya isɨhiya napohiyɨhiya wɨndɨ japɨhɨ namepaitaapo tɨwɨ gwɨnyaapɨhiyaare. Satɨwɨ isɨhiya napohiyɨhiya japɨhɨ wɨndɨ namepaitaapo tɨwɨhiyaasɨ kandapɨ Jisaasihoai nunjendaatɨwɨ nasawaayopo.
23 No mesmo dia, chegaram junto dele os saduceus, que dizem não haver ressurreição, e o interrogaram,
24 Napɨwɨ kiya Jisaasihoai saundɨwɨ nunjenawaayopo. “Katɨpunjingɨhonye, wɨnɨhapɨpa Mosesiho Autaahaatɨhomɨ netɨ jɨpatɨpaimbɨpa nyahɨ Judaahiyaanapɨ satise: ‘Utaaho wo apopaati netɨ wɨratɨ bimainjatɨ maaha oweho naponaahɨ komɨ saingɨho osɨnɨhaati netɨ wɨrane. Netɨ wɨratɨ saahopɨ nanɨpimapɨ ambɨpatɨ ahotɨmɨ nutandɨhiya metɨhonyai namoyane,’ tatɨ Mosesiho katise.
24 dizendo: Mestre, Moisés disse: Se morrer alguém, não tendo filhos, casará o seu irmão com a mulher dele e suscitará descendência a seu irmão.
25 Aihɨ kɨmbɨhɨ nyangisawɨ isɨhiya usa saahosaingoya 7 kaiwɨ ikwɨrɨ wihɨtɨrɨtihɨ wihɨnɨramɨ yahurɨtahiya bimambɨwɨ nahatiya owetise. Kiyaamɨ saaho jɨho apopaati netɨ wɨratɨ bimainjatɨ maaha oweho napotaise. Napwihɨ saingɨho ipotɨho netɨ saaho jɨhomɨ osɨnɨhaati netɨ wɨrataise.
25 Ora, houve entre nós sete irmãos; o primeiro, tendo casado, morreu e, não tendo descendência, deixou sua mulher a seu irmão.
26 Netɨ wɨratɨ bimainjatɨ amɨ saingo ipotɨhoaisangi maaha oweho apopaati ahɨwisamɨ napotaise. Saiwɨ naasaipitɨ kaiwɨ saingoya nahatiya apopaati nepɨ wɨrapɨ maaha owehiya napopɨ nuwɨ owetamataise.
26 Da mesma sorte, o segundo, e o terceiro, até ao sétimo;
27 Saiwɨ usɨhiya napopɨ owetihɨ ipotaataatɨnɨhɨ apopaatɨ napotaise.
27 por fim, depois de todos, morreu também a mulher.
28 Saiwɨ kaati nahatiya nepɨ wɨrapɨhaatisɨ isɨhiya napohiyɨhiya japɨhɨ nepawaahura apopaatɨ saatɨ dɨyaamɨ apwaataatɨtɨtaise?” undɨwɨ Jisaasihoai Satiyusihiya nunjenawaayopo.
28 Portanto, na ressurreição, de qual dos sete será a mulher, visto que todos a possuíram?
29 Nunjenɨhauhɨ Jisaasiho komɨha kiyai saundataase. “Autaahaatɨhomɨ pɨwɨha jɨpatɨpindisɨhaamɨ tanyaaha sahɨ wɨndɨ mopɨ amɨ Autaahaatɨho isɨhiya napohiyɨhiyai jahɨra ahowimatɨ numwaitandɨhandɨ watɨpɨhandɨ wɨndɨ mowɨhiyaate. Saiwɨ wɨndɨ mowɨhiyaatisɨ sahɨ asɨretɨ naharɨtɨwɨ nɨngi nanɨsenawaayopo.
29 Jesus, porém, respondendo, disse-lhes: Errais, não conhecendo as Escrituras, nem o poder de Deus.
30 Iyataatɨ isɨhiya jahɨra nepawaahura Autaahaatɨhomɨ yamɨhapataatɨhapɨ enjerɨhiya otɨpɨpatɨhiya namaamaatohɨpatamataiwɨ usɨhiya asɨhiya nepɨ wɨndɨ namaamaatɨndaapo. Owetɨtaise.
30 Porque, na ressurreição, nem casam, nem são dados em casamento; mas serão como os anjos no céu.
31 Amɨ isɨhiya napohiyɨhiya jahɨra nepaitaatɨwɨhandapɨ Autaahaatɨho komɨ pɨwɨha jɨpatɨpindisɨhaatɨhapɨ sangi kasatihɨ awɨtohɨhaamɨ tanyaaha sahɨ wɨndɨ monɨhowo?
31 E, acerca da ressurreição dos mortos, não tendes lido o que Deus vos declarou, dizendo:
32 Autaahaatɨho satisɨhaapɨto, ‘Nɨnɨ Abɨraahamɨho Aisaakɨho Jekopɨhoai ahoya iwinjatataayo,’ tatɨ katisɨhaapɨto. Iyataatɨ singwaasɨ napomahohingingwaasamɨ maarɨho ambɨpatisatɨ ahiyatɨ bindataatɨse. Isɨ isɨhiya kopɨ baiwɨ andɨtitɨwɨ gɨwunyaahohiyɨhiyai ambɨpatɨ asɨpatɨ neunyonɨhɨ jinjapɨhɨ asɨyɨhiyaimatisaihɨ kiyaamɨ Autaahaatɨhoematatɨ ahiya bimɨtaise,” undatɨ Jisaasiho Satiyusihiyai kaundataase.
32 Eu sou o Deus de Abraão, o Deus de Isaque e o Deus de Jacó? Ora, Deus não é Deus dos mortos, mas dos vivos.
33 Jisaasiho satatɨ kaundindɨndapɨ isɨhiya wɨrɨsandɨhandɨ atisawaawɨ apɨpaahɨ awaindɨhandɨ yaiwɨmapɨ ko isɨhiyai kataunjiwaiwaapɨ gwɨnyapenawaayopo.
33 E, as turbas, ouvindo isso, ficaram maravilhadas da sua doutrina.
34 Aihɨ Parisihiya Jisaasiho Satiyusihiyaamɨ maahomwaaŋɨ netɨ nɨwisapuse tauhɨ atisawaayopo. Atisawaawɨ ahoyanɨwɨ pɨwɨha iwinjatawa nunjendaatɨwɨha kanɨwɨ wɨsasawesi Jisaasihoenda nowaayopo.
34 E os fariseus, ouvindo que ele fizera emudecer os saduceus, reuniram-se no mesmo lugar.
35 Nuwɨ kiyaamɨ wo wɨnɨhapɨpa kataunjisɨho pɨwɨha wɨsasawesi nasohɨha Jisaasihoai saundatɨ nunjenataise.
35 E um deles, doutor da lei, interrogou-o para o experimentar, dizendo:
36 “Katɨpunjingɨhonye wɨnɨhapɨpa jɨhura Mosesiho Autaahaatɨhomɨ nyapɨ netɨ jɨpatɨpiyatɨ ahaimbɨpaamɨ maahɨwapaanɨhɨ wiwa nahatewai daahemwa jɨhɨ noaipatɨ awaimbɨpandaise?’ undatɨ nunjenataise.
36 Mestre, qual é o grande mandamento da lei?
37 Saunda nunjesɨhɨ Jisaasihomɨha koaisɨ saunda kaundataase. “Wɨnɨhapɨpa jɨhɨ awaimbɨpa kɨmbaasɨ kahɨtɨtaanɨ atime. ‘Kɨnyɨ apɨpaahɨ akɨtɨnɨhɨ Awaisɨho kinyɨ Autaahaatɨhoai kinyɨ maarɨho omaŋɨtɨtɨhɨ dotɨ nangɨtɨmasɨtɨhandɨ nahandɨ kinyɨ ambɨpatɨ amɨ kinyɨ amɨtɨha gwɨnyapehingɨtɨhandɨ nahandɨ nunyapɨ maarɨwitɨme,’ tatɨ jɨpatɨpindise.
37 E Jesus disse-lhe: Amarás o Senhor, teu Deus, de todo o teu coração, e de toda a tua alma, e de todo o teu pensamento.
38 Wɨnɨhapɨpa sapa kahɨtohɨpɨmba wɨnɨhapɨpa wiwai nusatipɨhaatɨ jɨhɨ awaimbɨpaare.
38 Este é o primeiro e grande mandamento.
39 Iyataatɨ kasɨnɨhapa awaimbɨpa jɨhɨ kahɨtohɨpɨmbaamatiyahapaare. Iyatɨ kapa sandaase, ‘Kɨnyɨ kɨwahoŋɨ maarɨho namɨnɨpɨ kɨwahonyapɨ maaritingɨpatamataimbɨ isɨhiya usaisɨ maarɨho nunyapɨ kiyaapɨ kɨnyɨ maarɨwitɨme,’ tatɨ jɨpatɨpindise. Iyataatɨ pɨwɨha wɨnɨhapɨmaurɨ kɨmaurɨ pɨwɨha wɨnɨhapɨpa Mosesiho nyapɨ Autaahaatɨhomɨ netɨ kata jɨpatɨpaimbɨpa nahataapaamunɨ amɨ Autaahaatɨhomɨ pɨwɨha atiwɨ nepɨ ausaahohiyɨhiyaamunɨ pɨwɨhaamɨ tanyaahaure.
39 E o segundo, semelhante a este, Amarás o teu próximo como a ti mesmo.
40 Iyatɨ wɨnɨhapɨmaurɨ kɨmaurɨ kaurɨ Autaahaatɨhomɨ pɨwɨhaisɨ andɨtɨwiwatɨ anɨtisatɨ isɨwatataise,” undatɨ Jisaasiho Parisihiyaamɨ wo nunjesɨhoai kaundataase.
40 Desses dois mandamentos dependem toda a lei e os profetas.
41 Aihɨ Parisihiya sangɨ nuwɨ ahoyanohiyɨhiya kiyaanɨhɨ sapɨhɨ bitohauhɨ Jisaasiho kiyai saundatɨ nunjenataise.
41 E, estando reunidos os fariseus, interrogou-os Jesus,
42 “Autaahaatɨho Isɨhiyai Japɨhɨ Numwaitandɨ Ahɨwisɨhopɨ sahɨ napitaiwɨ gwɨnyaawaayopo? Isɨhiyai Japɨhɨ Numwaitandɨ Ahɨwisɨho Kɨraisiho dɨyaamɨ mwaahore?” undatɨ Parisihiyai Jisaasiho nunjenataise. Saundatɨ nunjesɨhɨ kiyaamɨha koai saundawaatopo, “Daawitɨhomɨ mwaahore,” undawaatopo.
42 dizendo: Que pensais vós do Cristo? De quem é filho? Eles disseram-lhe: De Davi.
43 Saundauhɨ Jisaasiho kiyai saundatɨ nunjenataise. “O kiyonaahɨ Itɨpɨho netɨ gwɨnyausosihɨ jɨhura samɨ jaasoya jaasisai iwinjatisɨho awaisɨho Daawitɨho napaapɨ Kɨraisiho, ‘Nisɨ Awaisɨhoe,’ tise? Daawitɨho Kɨraisihopɨ satatɨ katisɨhaapɨto,
43 Disse-lhes ele: Como é, então, que Davi, em espírito, lhe chama Senhor, dizendo:
44 ‘Awaisɨho Autaahaatɨho nisɨ Awaisɨho Ninjatisɨhoai saundataase. “Kɨnyɨ nɨngisapɨ maawɨ isɨhiyai iwinjaapɨ bimaamɨ numwe. Iwinjaapɨ bimaamɨ naisamɨhɨ nɨnɨ kinyɨ tiworisai sɨhɨ netɨ kinyɨ ikwɨraatɨhɨmasanɨhɨ kɨnyɨ nepɨ kiyai kinyɨ asɨmwaatɨtɨhemapɨ itɨpapɨ ipatisapɨ tipɨ nemaitaapo,’ Aunɨhɨhɨrɨ 110:1
44 Disse o Senhor ao meu Senhor: Assenta-te à minha direita, até que eu ponha os teus inimigos por escabelo de teus pés.
45 Amɨ siyatɨ Daawitɨho Kɨraisihopɨ, ‘Nisɨ Awaisɨhoe,’ tonaahɨ Kɨraisiho nɨnapitiyatɨ Daawitɨhomɨ mwaahotɨtaise? Amɨ Kɨraisihoaisangi Daawitɨhomɨ Awaisɨho koai Iwinjaatɨ Bimisɨhometiso?” undatɨ Jisaasiho Parisihiyai nunjenataise.
45 Se Davi, pois, lhe chama Senhor, como é seu filho?
46 Saunda nunjesɨhɨ kiyaamɨha apɨpaahɨ masɨhonjisangi wɨndɨ koai kamundopo. Aiwɨ asisɨha suraapɨ Judaahiyaanamɨ awaisawɨhiya yaiwɨ Jisaasihoai wapaapɨ apɨpaahɨ wɨndɨ namunjenɨwɨmawaayopo.
46 E ninguém podia responder-lhe uma palavra, nem, desde aquele dia, ousou mais alguém interrogá-lo.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Mateus 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.