Marcos 5
Autaahaatɨhomɨ Pɨwɨha Gaaha Wanɨha (AGM) vs NVT
1 Aihɨ kiya Jisaasihotihɨ komɨ otɨpɨpatɨhiyaatihɨ saiwɨ durɨhɨrɨ Garirihandɨ nahaitɨwɨ mɨhihɨnɨ nuwɨ yapɨpatɨ amɨ aunahɨpatɨ taunɨhandɨ Geraasahiyaamɨhata noaipawaayopo.
1 Assim, chegaram ao outro lado do mar, à região dos gerasenos.
2 Notɨwɨ Jisaasiho kopuho aimɨ namasi taatɨ naihɨ ketɨ utaaho wo itɨpɨho maipɨhapa bimoho Jisaasihoai iwinjatosatɨ napihɨ nutanamaise. So utaaso itapɨpa ahiyohɨpɨpɨhɨ jomaahɨpatɨ nawɨhaatɨhɨ nanotɨ bimainjaho katɨhɨ nasisoaarɨ bisotimbɨpɨhɨ jomaahɨpataatɨhapɨ noaipasi nasataise.
2 Quando Jesus desembarcou, imediatamente um homem possuído por um espírito impuro saiu do cemitério e veio ao seu encontro.
3 So utaaso itɨpɨho maipɨhapaisaho nahatewetɨ itapɨpa ahiyohɨpɨpɨhɨ jomaahɨpataatɨhɨ nanotɨ bisondaahore. Iyataatɨ isɨhiyaisangi ipipatɨ gwɨhɨrɨ watɨpɨhapaaraahisangi wɨndɨ andɨtitɨwɨ wɨmisasawɨhore.
3 Esse homem morava entre as cavernas usadas como túmulos e ninguém conseguia detê-lo, nem mesmo com correntes.
4 Isɨhiya ipipatɨ gwɨhɨra anɨtiwɨ wɨsasawɨ ahiyauhisangi nehɨ bɨpi nainjaatɨ ahiyamɨ nahatewetɨ konɨhɨ notoaatihɨ isɨhiya andɨtitɨtaatɨwɨhandɨ owetihɨ kaimbɨwɨ namɨhaahauhɨhore.
4 Sempre que era acorrentado e algemado, quebrava as algemas dos pulsos e despedaçava as correntes dos pés. Ninguém era forte o suficiente para dominá-lo.
5 Iyataatɨ apatɨhɨ otapɨhaatɨ jomaahɨpatɨ itapɨpa ahiyohɨwaiwaatɨhɨ nanda noaipa sisɨho sɨhoaarɨhɨrɨ gaamatɨ konyahata nawɨhaara sawaho tunna namautahore.
5 Dia e noite, vagava entre os túmulos e pelos montes, gritando e cortando-se com pedras.
6 Isɨ ko jata Jisaasiho kaanɨhɨ wonjɨ taatɨ napihɨ ketɨ ŋuhɨti niyatɨ Jisaasihomɨ utatototɨ tɨmahiyatɨ komɨ atotɨpatɨ Jisaasihomɨ auhɨraapɨhɨ detɨ atotɨpɨwesatɨ bindataise.
6 Quando o homem viu Jesus, ainda a certa distância, correu ao seu encontro e se curvou diante dele.
7 Atotɨpɨwesatɨ bindataatɨ Jisaasihoai waatɨ kaahaata saundataase. “Jisaasihoŋe, Autaahaatɨho nahatewai ipatisamatɨ autaahɨ yamɨhapataatɨhɨ bimisɨhomɨ Mwaahoŋe, kɨnyɨ nɨngi napitɨnitaape? Nɨnɨ Autaahaatɨhomɨ ambɨpataahɨ watɨpɨndɨ waatɨ kahɨtataatonɨ kɨnyɨ nɨngisɨ yaasɨhandɨ wɨndɨ namaaninye,” undataase.
7 Então soltou um forte grito: “Por que vem me importunar, Jesus, Filho do Deus Altíssimo? Em nome de Deus, suplico que não me torture!”.
8 Itɨpɨho maipɨho sata kaundindɨmandɨ Jisaasiho amɨ aimɨ saundatɨ, “Kɨnyɨ itɨpɨhoŋɨ maipɨhoŋe, utaamo kɨmoai namasi noaipasi numwe,” undatɨ kaundihɨ kandapɨse.
8 Pois Jesus já havia falado ao espírito: “Saia deste homem, espírito impuro!”.
9 Aihɨ Jisaasiho koai saundatɨ, “Kinyɨ ambɨpatɨ napimahoŋe?” undatɨ nunjenataise. Nunjesɨhɨ ko saundataase. “Nisɨ ambɨpatɨ Taahɨhonɨne. Sandɨ Taahɨhonɨne hɨtohɨtɨmandɨ amɨ itɨpɨ maipɨhiyaanɨ taahiyɨhiyaanɨnɨ bindɨhaawɨhɨto,” undataase.
9 Jesus lhe perguntou: “Qual é o seu nome?”. Ele respondeu: “Meu nome é Legião, porque há muitos de nós dentro deste homem”.
10 Iyatɨ itɨpɨho maipɨhapa Jisaasihoai saundɨwɨ, “Nyahɨ kɨmbɨhɨ bimɨtɨhaawiyonɨ nepɨ natɨpɨnyoaasɨtainɨ, owe,” undɨwɨ kaundawaatopo.
10 E os espíritos impuros suplicaram repetidamente que ele não os enviasse a algum lugar distante.
11 Aihɨ kapɨhɨ maasapɨho taahɨho sisɨhonjamɨhinɨ detɨ bitotawaayopo.
11 Havia uma grande manada de porcos pastando num monte ali perto.
12 Aihɨ itɨpɨho maipɨhapa Jisaasihoai waatɨ kaahaatɨwɨ saundawaatopo. “Jisaasihoŋe, nyahɨ nowa kɨmaiwa maasapɨmaiwaamɨhetɨ nandaitaanɨ nepɨ natɨpɨnyoaase,” undawaatopo.
12 “Mande-nos para aqueles porcos”, imploraram os espíritos. “Deixe que entremos neles.”
13 Satɨwɨ itɨpɨ maipɨhatɨma kaundauhɨ amɨ Jisaasiho, “gaasɨ nuwɨ maasapɨho soetɨ nandaapɨse,” undataase. Satatɨ kaundihɨ itɨpɨ maipɨhatɨma utaahomɨhetapɨ noaipasi nuwɨ maasapɨhoetɨ nandaawaayopo. Nandaahauhɨ maasapɨho so taahɨho ambɨpatɨ owehandisɨ 2,000 kiyaho nahato mɨhetapɨ ŋuhɨti notɨ mɨhopɨ durɨhɨraatɨhɨ nahandɨ witamataise. Siyatɨ nahato 2,000 kiyaho durɨhɨraatɨhɨ witatɨ waapoho nanatɨ nahato konɨhɨ napomataise.
13 Jesus lhes deu permissão. Os espíritos impuros saíram do homem e entraram nos porcos, e toda a manada, cerca de dois mil porcos, se atirou pela encosta íngreme do monte para dentro do mar e se afogou.
14 Aihɨ isɨhiya maasapɨho yamanɨwɨ jaawɨ bitohohiyɨhiya sandɨ mmonɨwɨmapɨ ŋuhɨti nuwɨ isɨhiya osaataatɨ bitohohiyɨhiyaisunɨ amɨ aunahɨpata bimohiyɨhiyaisunɨ kaundɨwɨ gaamawaayopo. Aihɨ isɨhiya kiyaamɨ pɨwɨha atiwɨmapɨ mmondaatɨwɨ ŋuhɨti nasawaayopo.
14 Os que cuidavam dos porcos fugiram para uma cidade próxima e para seus arredores, espalhando a notícia. O povo correu para ver o que havia ocorrido.
15 Kiya ŋuhɨti napɨwɨ mmonawa utaaho itɨpɨho maipɨhapa komɨhetɨ bimihɨ konyahɨta naharisa daayatoaatisɨho naharindɨhandɨ owetatɨ komɨ amɨtɨha biyatɨ iwinjapwaatihɨ nanɨhiyatɨ utɨ apotina nanɨhiya bimihɨ napɨwɨ usonawaayopo. Kiya koai saiwɨ usonawaawɨ aungwohandɨ waatɨ yayawaayopo.
15 Chegaram até onde Jesus estava e viram o homem que tinha sido possuído pela legião de demônios. Estava sentado ali, vestido e em perfeito juízo, e todos tiveram medo.
16 Aihɨ kiya utaaho itɨpɨho maipɨhapaisaho Jisaasiho tɨtɨhemwasɨhoaisunɨ amɨ maasapɨho nahato durɨhɨraatɨhɨ witatɨ waapoho nanatɨ napwindɨhandunɨ mmonɨwɨ pɨwɨha nesi nuwɨ isɨhiya nahatiyai kaundɨwɨ gaamawaayopo.
16 Então os que presenciaram os acontecimentos contaram aos outros o que havia ocorrido com o homem possuído por demônios e com os porcos.
17 Aihɨ kiya saiwa atiwɨ mmonawaawɨ Jisaasihoai kiya namasawɨ saundawaatopo. “Kɨnyɨ nyamɨ yapɨpatɨ kɨmatɨ namasi wapɨhapɨ ketɨ kɨmɨkuraanɨhɨ dosisɨ numwe,” undawaatopo.
17 A multidão começou a suplicar que Jesus fosse embora da região.
18 Jisaasiho aimɨ japɨhɨ nutandɨ kopuhotɨ nasaamasɨhɨ amɨ utaaho itɨpɨho maipɨhaiwa komɨhetɨ bimihɨ tɨtɨhemwasɨho Jisaasihoai nunjenatɨ saundataase. “Nɨnɨ gisatɨ maasɨ nutaanɨ kɨnyɨ gaare nde?” undatɨ nunjenataise.
18 Quando Jesus entrava no barco, o homem que tinha sido possuído por demônios implorou para ir com ele.
19 Sata ko nunjesɨhɨ Jisaasihomɨha wihoaaŋɨha sata kaundataase. “Kɨnyɨ nɨngisapɨ wɨndɨ namutaise. Owe. Isɨ nehɨ kinyɨ aŋɨpɨpɨhapɨ numwe. Numbwɨ amɨ kɨnyɨ kɨwahonyɨhiya nahatiyai Awaisɨho gisɨ gɨtatamanɨtandɨ maarɨho wɨhiwatɨ amɨ gaahatɨ kahisatɨ amɨ itɨpɨho maipɨhapa kinyɨhetapɨ nemasɨtɨhandapɨ pɨwɨha ausaapɨ kaunde,” undataase.
19 Jesus, porém, não permitiu e disse: “Volte para sua casa e para sua família e conte-lhes tudo que o Senhor fez por você e como ele foi misericordioso”.
20 Sata Jisaasiho kaundihɨ ko ketɨ kuraanɨhɨ kapɨhɨ namasi notɨ aunahɨpa wɨtɨ katamɨ ambɨpatɨ aunahɨpa awaipatɨ taunɨhandɨ Dekaporisihandɨ Ikwɨmaitɨmohata noaipataise. Sapɨhɨ noaipatɨ ko satatɨ, “Jisaasiho itɨpɨho maipɨhapa nisɨhetɨ bimimbɨpa nenɨmasɨhɨ nɨnɨ noaipatɨ wanɨ gaahonɨne,” undatɨ komɨhiyai pɨwɨha ausaatɨ kaundataase. Kaundihɨ isɨhiya komɨ pɨwɨha atisawaawɨ ese tɨwɨ maarɨho owetihɨ yaiwɨmapɨ aatɨmawaayopo.
20 Então o homem partiu e começou a anunciar pela região das Dez Cidades quanto Jesus havia feito por ele, e todos se admiravam do que ele dizia.
21 Aihɨ Jisaasiho japɨhɨ kopuho nesi Garirihɨrɨ durɨhɨraatɨhɨ nahaita mɨhihɨnɨ notataise. Notatɨ durɨhɨrainɨ aripataatɨhɨ bitosɨhɨ isɨhiya koai iwinjaposawɨ taahiyɨhiya koaapɨhɨ napɨwɨ koai otaatemapɨ ahoyanawaayopo.
21 Jesus entrou novamente no barco e voltou para o outro lado do mar, onde uma grande multidão se juntou ao seu redor na praia.
22 Aihɨ sura utaaho wo Judaahiyaamɨ aŋaaŋɨ pɨwɨhaapɨ ahoyanohaaŋaaŋɨ jatisɨho komɨ ambɨpatɨ Jairaasiho Jisaasihoai usonatosatɨ notɨ komɨ utatototɨ tɨmahiya ahondaise. Tɨmahiyatɨ Jisaasihomɨ auhɨraapɨhɨ ko atotɨpɨwesataise.
22 Então chegou um dos líderes da sinagoga local, chamado Jairo. Quando viu Jesus, prostrou-se a seus pés e
23 Tɨmahiya atotɨpɨwesatɨ ahondaatɨ Jisaasihoai gousetɨ saundatɨ nunjenataise. “Nisɨ maasɨhaama metɨhaatɨ aimɨ napwɨtandɨ detɨsɨ amɨ kɨnyɨ kinyɨ ikwɨrɨ kaati ahɨwitaapɨ namme. Ahɨwisamɨhɨ kaatɨ japɨhɨ nepatɨ nga bimɨtando,” undataase.
23 suplicou repetidas vezes: “Minha filhinha está morrendo. Por favor, venha e ponha as mãos sobre ela; cure-a para que ela viva!”.
24 Sata Jairaasiho kaundatɨ nunjesɨhɨ amɨ Jisaasiho komɨ nunjesɨha atɨwisatɨ koaisatɨ maasɨ komɨ aŋɨpɨpɨhapɨ notaise. Siyatɨ koaisatɨ maasɨ naihɨ isɨhiya taahiyɨhiya wɨrɨsandiwɨ komɨhinɨ numwɨhatɨwɨ nowaayopo.
24 Jesus foi com ele, e todo o povo o seguiu, apertando-se ao seu redor.
25 Aihɨ kiyaamɨ otɨhatɨhapɨ apopaatɨ waatɨ kɨnaungwɨha pɨhɨtatɨ 12 kiyahaiwetɨ jɨtɨmainjɨhaatɨ kiyaisatɨ maasɨ notaise.
25 No meio da multidão estava uma mulher que havia doze anos sofria de hemorragia.
26 Saatɨ apopaatɨ dokɨtaahiya taahiyɨhiyai iwinjasɨhɨ kiya kaati yaawɨhandɨ pɨhɨtɨwɨ nunyauhɨ nenjɨhaate. Iyatɨ kaatamɨ nawɨho aungwohandɨ kiyai nunyainjɨhaate. Iyataahandɨ kandɨ wɨndɨ gaamausetatɨ daahɨ maipɨtatɨ jɨtɨmainjɨhaate.
26 Tinha passado por muitas dificuldades nas mãos de vários médicos e, ao longo dos anos, gastou tudo que possuía, sem melhorar. Na verdade, havia piorado.
27 Siyatɨ jɨtɨmatɨ ketinjɨhaatisɨ Jisaasiho kaiwaiwaapɨ atisataatɨ koenda nasataise. Nasatɨ Jisaasihomɨ ipotɨ dawaataatɨ notaatɨ Jisaasiho apotɨhɨrɨ nipata niyosɨrɨhɨrɨ isɨwataise.
27 Tendo ouvido falar de Jesus, aproximou-se por trás dele no meio da multidão e tocou em seu manto,
28 Kaatɨ Jisaasihomɨ apotɨhɨrɨ isɨwatɨ numwɨhatindɨmandɨ kaatɨ siyatɨ gwɨnyaataate. “Nɨnɨ Jisaasiho apotɨhɨrɨ niyotɨ nipaatirɨhɨrɨ numwɨhatɨtɨ amɨ iwisanɨhisangi nisɨ timbɨpa jɨtɨmatoaasohɨtɨhandɨ nga owetɨtaise,” tatɨ andɨtitatɨ gɨwunyaasɨtɨhandaahe.
28 pois pensava: “Se eu apenas tocar em seu manto, serei curada”.
29 Siyatɨ kaatɨ Jisaasihoai numwɨhatihɨ kaatamɨ jɨtɨmatoaatindɨhandɨ ketɨ kuraanɨhɨ owetatɨ jɨtɨpa dɨhɨwatɨ niyaipasɨhɨ mmotɨnataatɨ aimɨ noaipatɨ gaahaanɨne tatɨ gwɨnyapenataise.
29 No mesmo instante, a hemorragia parou, e ela sentiu em seu corpo que tinha sido curada da enfermidade.
30 Siyatɨ apopaatɨ Jisaasihomɨ apotɨhɨrɨ isɨwihɨ komɨ watɨpɨhandɨ wɨndɨ aimɨ apopaatamɨhetɨ naihɨ mmotɨnata ketɨ kuraanɨhɨ nepemaitatɨ kapɨhɨ isɨ wɨrɨsandɨhiyai saundataase. “Utaatɨndɨ ndɨ nisɨ apotɨhɨrɨ nise,” tatɨ nasenataise.
30 Jesus imediatamente percebeu que dele havia saído poder; por isso, virou-se para a multidão e perguntou: “Quem tocou em meu manto?”.
31 Aihɨ komɨ otɨpɨpatɨhiya Jisaasihoai saundawaatopo. “Isɨmiya metatɨ kinyɨhinɨ napɨwɨ nangɨmatɨwɨ mɨpanɨndisaatɨmaatɨ nasenɨpɨ ndɨ nanɨmɨhatatɨ nise tɨpɨ namaasenɨme,” undawaatopo.
31 Seus discípulos disseram: “Veja a multidão que o aperta de todos os lados. Como o senhor ainda pergunta: ‘Quem tocou em mim?’”.
32 Satɨwɨ komɨ otɨpɨpatɨhiya kaundauhɨhandɨ kandɨ wiwatɨ numwɨhatindɨhandɨ nde tatɨ usondandɨ nepemainana mɨhinɨ mɨhinɨ jataise.
32 Jesus, porém, continuou a olhar ao redor para ver quem havia feito aquilo.
33 Aihɨ kaatɨ apopaatɨ kaatamɨ jɨtɨmasɨtɨhandɨ owetihɨ mmotɨnata aungwohandɨ yayatɨ itipɨ nasatɨ Jisaasihomɨ utatototɨ tɨmahiyataise. Siyatɨ kaatɨ komɨ auhɨraapɨhɨ atotɨpɨwesatɨ bindata kaatamɨ timbɨpa jɨtɨmatoaatindɨhandɨ Jisaasihomɨ apotɨhɨrɨ iwisura dɨhɨwatɨ nipiyaipasɨtɨhandapɨ tɨtɨhɨ ausaatɨ koai kaundataase.
33 Então a mulher, assustada e tremendo pelo que lhe tinha acontecido, veio e, ajoelhando-se diante dele, contou o que havia feito.
34 Aihɨ Jisaasihomɨha kaati saundataase. “Maasɨhaamo nisapɨ kɨnyɨ satɨpɨ, ‘Koai nɨnɨ numwɨhatɨtɨ wisanaahɨ nisɨ jɨtɨmahohɨtɨhandɨ nga owenetɨtaise,’ tɨpɨ kɨnyɨ gɨnunyaahingɨtɨhanda kɨnyɨ jɨtɨmapoaatingɨtɨhandɨ owesendaise. Isɨ kɨnyɨ jɨtɨmahingɨtɨhandɨ owendaisɨ kinyɨ maarɨho wɨhita napaisatɨtonɨhɨ numwe,” undataase.
34 Jesus lhe disse: “Filha, sua fé a curou. Vá em paz. Seu sofrimento acabou”.
35 Siyatɨ Jisaasiho kaati taatɨ kaundihɨ Jairaasihomɨ aŋɨpɨpɨhapɨhiya pɨwɨha isɨsi noaipapɨ Jairaasihoai saundawaatopo. “Kinyɨ kimaamaatɨ aimɨ napwisɨ napaapɨ nehɨhandɨ kataunjisɨhoai pohɨrundɨpɨ kaundise?” undawaatopo.
35 Enquanto Jesus ainda falava com a mulher, chegaram mensageiros da casa de Jairo, o líder da sinagoga, e lhe disseram: “Sua filha morreu. Para que continuar incomodando o mestre?”.
36 Amɨ Jisaasihohɨ kiya Jairaasihoai kaundohɨha wɨndɨ atɨhomaawise. Nehɨ metɨhaatamɨ sapɨhoai saundataase. “Kɨnyɨ wɨndɨ yamaime. Owe. Nisapɨ ko nga nisɨ metɨhaati tɨtɨhɨwiwɨtaise tɨpɨ nehɨ gɨnunyaape,” undataase.
36 Jesus, porém, ouviu essas palavras e disse a Jairo: “Não tenha medo. Apenas creia”.
37 Aihɨ taahiyɨhiya nɨwipinjai niyohiyɨhiyai saundataase. “Sahɨ nahatiyaatɨ nanipinjai namaapɨwɨse,” undataase. Saundatosatɨ nehɨ Pitaahoaisunɨ Jemɨsihoaisunɨ amɨ Jemɨsihomɨ saingɨho Jonɨhoaisunɨ numwaasi nehɨ kingwaasisataahɨhɨ Jairaasihomɨ aŋɨpɨpɨhɨ notaise.
37 Então Jesus deteve a multidão e não deixou que ninguém o acompanhasse, exceto Pedro, Tiago e João, irmão de Tiago.
38 Jisaasihotihɨ kiyaatihɨ nuwɨ Jairaasihomɨ aŋɨpɨpɨhɨ noaipawaayopo. Noaipapɨ Jisaasiho mmonata isɨhiya pɨhɨtɨwɨ ŋuŋa tɨwɨ gwɨwɨ nehotauhɨ usonataise.
38 Quando chegaram à casa do líder da sinagoga, Jesus viu um grande tumulto, com muito choro e lamentação.
39 Aihɨ Jisaasiho nandaatɨ kaaŋɨ taawɨ gwɨwɨ nehotohiyɨhiyai saundataase. “Kɨmaatɨ metɨmaatɨ napotaamaise. Owe. Nehɨ nanotondaise. Isɨ sahɨ napaapɨ taawɨ gwopo?” undataase.
39 Então entrou e perguntou: “Por que todo esse tumulto e choro? A criança não morreu; está apenas dormindo”.
40 Sata Jisaasiho kaundihɨ kiya ko kaundisɨhaapɨ etɨtaatɨndaase tɨwɨ sisawaayopo. Aihɨ kiya nahatiyai netɨ ipaahaapɨ natausaasatosatɨ metɨhaatɨ kaatamɨ saniyɨ sapiyaisunɨ komɨ otɨpɨpatɨhingwaasisunɨ numwaasi maasɨ metɨhaatɨ napotɨ ahotimbɨpɨhɨ nandaataise.
40 A multidão riu de Jesus. Ele, porém, fez todos saírem e levou o pai e a mãe da menina e os três discípulos para o quarto onde ela estava deitada.
41 Nandaapɨ bitotawa Jisaasiho metɨhaatɨ napomasaamaatamɨ ikwɨrɨ netɨ iwiwatata pɨwɨha sawanaamɨhaara saundataase, ‘Tarita Kumwɨ,’ undataase. Sandɨ Tarita Kumwɨ, undindɨmandɨ saundataase. “Metɨhaaŋe, Nɨnɨ gi kahɨtataatonɨ kɨnyɨ nepapɨ dopɨ bitose,” undataase.
41 Segurando-a pela mão, disse-lhe: “ Talita cumi! ”, que quer dizer “Menina, levante-se!”.
42 Sata Jisaasiho kaundihɨ kaatɨ ketɨ kuraanɨhɨ Komɨ pɨwɨhetɨ nepasi daayataise. Saatɨ metaatamɨ kɨnaungwɨha 12 kiyahaate. Aihɨ isɨhiya aŋaaŋɨ Jisaasihoaisawɨ nandaahohiyɨhiya sandɨ mmonawaawɨ apɨpaahɨ aungwohandɨ waatɨ yaiwɨmawaayopo.
42 A menina, que tinha doze anos, levantou-se de imediato e começou a andar. Todos ficaram muito admirados.
43 Yaiwɨmɨhauhɨ Jisaasiho kiyai saundataase. “Kɨmaatɨ metɨmaati tɨtɨhɨwihonɨhɨ nepasɨtɨmandapɨ isɨhiyai ausaapɨ apɨpaahɨ wɨndɨ kamundɨmapɨse,” undatɨ watɨpɨtatɨ kaundataase. Iyatosatɨ amɨ saundataase, “Metɨhaati nandapa wapa nanda nunyawɨse,” undataase.
43 Jesus deu ordens claras para que não contassem a ninguém o que havia acontecido e depois mandou que dessem alguma coisa para a menina comer.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 5, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.