Lucas 7
Autaahaatɨhomɨ Pɨwɨha Gaaha Wanɨha (AGM) vs NVT
1 Jisaasiho pɨwɨha saiwa aimɨ kaundihɨ kiya aimɨ atiwɨ owetihɨ ko niyatɨ aunahɨpatɨ taunɨhandɨ Kaparɨniyaamɨhanda nandaataise.
1 Quando Jesus terminou de dizer tudo isso à multidão, entrou em Cafarnaum.
2 Satɨ aunahɨpitɨ taunɨhanda utaaho wo Romɨhiyaamɨho isɨhiya tunnɨwɨ yahwɨnohiyɨhiya 100 kaiwɨhiyai jɨhimatatɨ iwinjatisɨho bindataise. Iyataatɨ ko otɨpɨpatɨho woaisahore. Aihɨ so komɨ otɨpɨpatɨhoai uta awaisɨho maarɨho apɨpaahɨ aungwohandɨ nunyamahore. Nunyamahosɨ amɨ ko timbɨpa netɨ timbiyatɨ detɨ aimɨ napwɨtandɨhandɨ ketihɨ bindataise.
2 Naquela ocasião, um escravo muito estimado de um oficial romano estava enfermo, à beira da morte.
3 Siyatɨ bimihɨ ko tunnɨwɨ yahwɨnohiyɨhiyaamɨ awaiso isɨhiya satɨwɨ Jisaasiho yamo Kapaniyaamɨhanda napise tauhɨ atisataise. Atisataatɨ namatɨ Judaahiyaamɨ gwɨnyaahiya mɨtɨhiyai ko netɨ natausaasataise kiya nuwɨ kaundisaihɨ Jisaasiho nasatɨ komɨ otɨpɨpatɨhomɨ timbɨpa nemwaitando.
3 Quando o oficial ouviu falar de Jesus, mandou alguns líderes judeus lhe pedirem que fosse curar seu escravo.
4 Aihɨ kiya nuwɨ Jisaasihoai pɨhɨtɨwɨ waatɨ satɨwɨ nunjenawaayopo. “Kɨmo utaaho gaahosɨ kɨnyɨ komɨ pɨwɨha atɨwimbɨ andɨtɨwipe. Iyatɨ ko nyahɨ Judaahiyaanangi maarɨho nanyɨnyahore.
4 Os líderes suplicaram insistentemente que Jesus socorresse o homem, dizendo: “Ele merece sua ajuda,
5 Iyatɨ amɨ ko aŋɨ gwɨharaahonya Autaahaatɨhopɨ gwɨnyaawaatɨ gaapundɨtɨhaawɨ ahoyanohonya nyapɨ anɨnyamatahore,” undawaatopo.
5 pois ama o povo judeu e até nos construiu uma sinagoga”.
6 Saundɨwɨ kaundauhɨ Jisaasiho namatɨ kiyaisatɨ maasɨ notaise. Notɨ ko uta awaisomɨ aŋɨpɨpɨhɨ Jisaasiho noaipaitaahetihɨ ko tunnɨwɨ yahwɨnohiyɨhiyaamɨ awaisɨho mɨtɨho Jisaasihopɨ komɨ naisɨhiyai sata kaunda natausaasataise. “Awaisɨhoŋe, pohɨrimbɨ nisɨ aŋɨpɨpɨhɨ nambɨ namɨndaape. Nɨnɨ utaahonɨnɨ gaahonɨnɨmaahe amɨ kɨnyɨ nisɨ aŋɨtɨtɨhɨ nambɨ nandaitaapo.
6 Jesus foi com eles, mas, antes de chegarem à casa, o oficial mandou alguns amigos para dizer: “Senhor, não se incomode em vir à minha casa, pois não sou digno de tamanha honra.
7 Iyataatɨ amɨ nɨnɨ gwɨnyaataatɨ nɨnɨ awaisɨhonɨnɨ gaahonɨnɨmaahe kɨnyɨ nɨngisaapɨhɨ detɨ napɨtaapo. Isɨ kɨnyɨ sapɨhapɨ nehɨ pɨwɨha katisamɨhɨ nisɨ otɨpɨpatɨhomɨ timbɨpa owetɨtando.
7 Não sou digno sequer de ir ao seu encontro. Basta uma ordem sua, e meu servo será curado.
8 Iyataatɨ amɨ nɨngisangi isɨhiya usa nɨngi ninjatohiyɨhiya watɨpɨhandɨ naninyawɨ ahɨnisauhɨ amɨ nɨnɨ tunnɨwɨ yahwɨnohiyɨhiyai winjaatɨ bindataayo. Aindɨ amɨ utaaho woai ‘kɨnyɨ numwe undonaahɨ amɨ ko atɨnisatɨ notaise. Aindɨ amɨ utaaho woai kɨnyɨ namme undonaahɨ amɨ ko atɨnisatɨ nasataise. Aindɨ amɨ nisɨ otɨpɨpatɨhoai otɨpɨpatɨ satɨ kɨnyɨ kaime undonaahɨ amɨ ko nisɨha atɨnisatɨ kiyataise,’” undataase.
8 Sei disso porque estou sob a autoridade de meus superiores e tenho autoridade sobre meus soldados. Só preciso dizer ‘Vão’, e eles vão, ou ‘Venham’, e eles vêm. E, se digo a meus escravos: ‘Façam isto’, eles fazem”.
9 Sata Kaundihɨ Jisaasiho atisataatɨ koai ise ta usonataise. Ise ta usonatosatɨ nepemaitatɨ koai isɨhiya nuwipinjai wɨrisandiwɨ taahiyɨhiya niyohiyɨhiyai saundataase. “Utaaho wo siyatɨ awaindɨhandɨ gɨwunyaasɨtɨhandisaho Isɨraherɨhiyaamɨ woai mausoho ndɨ nɨnɨ sangi kasatataato,” undataase.
9 Quando Jesus ouviu isso, ficou admirado. Voltou-se para a multidão que o seguia e disse: “Eu lhes digo a verdade: jamais vi fé como esta em Israel!”.
10 Aihɨ isɨhiya ko natausaasisawɨhiya japɨhɨ nuwɨ aŋɨpɨpɨhɨ noaipapɨ mmonawa komɨ otɨpɨpatɨhomɨ timbɨpa aimɨ owetihɨ tɨtɨhɨ nepatɨ gaaho ainahɨho bimihɨ usonawaayopo.
10 E, quando os amigos do oficial voltaram para a casa dele, encontraram o escravo em perfeita saúde.
11 Sandɨ kiyatɨ owetihɨ amɨ wɨndɨ otɨhɨmetihɨ ketɨ aunahɨpatɨ wɨtɨ katamɨ ambɨpatɨ Nainɨhandaahapɨ Jisaasiho niyataise. Naihɨ amɨ komɨ otɨpɨpatɨhiyaunɨ amɨ isɨhiya usa wɨrisandɨhandɨ maasɨ koai nuwipinjai satɨ aunahɨpitaahapɨ niyawaayopo.
11 Logo depois, Jesus foi com seus discípulos à cidade de Naim, e uma grande multidão o seguiu.
12 Jisaasiho niyatɨ aimɨ aunahɨpatamɨ matambɨpaamɨ onepataapɨhɨ noaipasɨhɨ utaaho waimwaaho wo napwihɨhoai aimɨ isɨsi yamwaitaatɨwɨ noaipawaayopo. So meto itapaatɨ osɨnɨhaatamɨ mwaaho nehɨ naasohisɨ amɨ kɨmɨko napohore. Aihɨ amɨ satɨ aunahɨpitaahapɨhiya isɨhiya taahɨtɨhandɨ kaatisawɨ maasɨ nasawaayopo.
12 Quando ele se aproximou da porta da cidade, estava saindo o enterro do único filho de uma viúva, e uma grande multidão da cidade a acompanhava.
13 Aihɨ kaati Awaisɨho usonataatɨ kaatapɨ maarɨho tundihɨ namatɨ kaati Jisaasiho saundataase. “Kɨnyɨ wɨndɨ gomaatɨme,” undataase.
13 Quando o Senhor a viu, sentiu profunda compaixão por ela. “Não chore!”, disse ele.
14 Saundatosatɨ Jisaasiho niyatɨ gwɨtɨho waimwaaho soho ahotisɨho isɨwatɨ numwɨhatihɨ isɨhiya sohoai isɨsi niyohiyɨhiya namuwɨ kapɨhɨ namapɨ bitotawaayopo. Bitohauhɨ Jisaasiho koai saundataase. “Uta waimwaamoŋe, nɨnɨ gi japɨhɨ nepape hɨtataatonɨ kɨnyɨ nepape,” undataase.
14 Então foi até o caixão, tocou nele e os carregadores pararam. E disse: “Jovem, eu lhe digo: levante-se!”.
15 Saundihɨ utaaho aimɨ napomasɨho japɨhɨ nepatɨ tɨtɨhɨ bindata pɨwandaase. Aihɨ Jisaasiho koai numwaatɨ sanaati nusoaasataise.
15 O jovem que estava morto se levantou e começou a conversar, e Jesus o devolveu à sua mãe.
16 Aihɨ isɨhiya nahandɨ sandɨ mmonawaawɨ apɨpaahɨ awaindɨhandɨ yaiwɨ ese tɨwɨ gwɨnyaapɨ Autaahaatɨhoai mepɨ autaahepumawaayopo. Aiwɨ amɨ kiya satawaatopo. “Autaahaatɨhomɨ pɨwɨha atisatɨ netɨ ausaatɨ kanyatɨtandɨho awaisɨho kɨmo nyamɨ otɨhapɨhɨ noaipataise,” tawaatopo. Aiwɨ amɨ kiya satawaatopo. “Autaahaatɨho komɨ isɨhiyai andɨtɨwiwɨtandɨ aimɨ nasataise,” tawaatopo.
16 Grande temor tomou conta da multidão, que louvava a Deus, dizendo: “Um profeta poderoso se levantou entre nós!” e “Hoje Deus visitou seu povo!”.
17 Sandɨ siyatɨ Jisaasiho kaindɨmandapɨ isɨhiya pɨwɨha nesi yapɨpatɨ Judiyaahanda nahataapɨpɨhunɨ amɨ wapɨhunɨ nesi kanɨwɨ gaamawaayopo. Aiwɨ amɨ yapɨpatɨ kapɨhɨ detɨ ahetiwaiwaaraahimaawɨ kanɨwɨ gaamawaayopo.
17 Essa notícia sobre Jesus se espalhou por toda a Judeia e seus arredores.
18 Jonɨhomɨ otɨpɨpatɨhiya Jisaasiho isɨhiyaamɨ timbɨpa nemwatɨ amɨ napwauhɨhiyai ahowimasɨwɨmaiwaapɨ atiwɨmapɨ nuwɨ kaiwaapɨ Jonɨhoai kaundauhɨ ko atisataise. Atisatosatɨ komɨ otɨpɨpatɨhurɨ yahuri gaatatɨ numwaataise.
18 Os discípulos de João Batista lhe contaram tudo que Jesus estava fazendo. Então João chamou dois de seus discípulos
19 Gaata Numwaatɨ Awaisɨhoai pɨwɨha satɨmɨha nunjenɨmɨ kaundɨtaatɨmɨ kuri sata kaundatɨ natausaasataise. “Utaaho wo napɨtaise tɨwɨ katohɨhoŋo e nyahɨ wopɨ jatɨtɨhaawo?” undɨmɨ nunjenɨmɨse undataase.
19 e os enviou ao Senhor, para lhe perguntar: “O senhor é aquele que haveria de vir, ou devemos esperar algum outro?”.
20 Satatɨ kuri natausaasihɨ kurɨ numwɨ Jisaasihoaapɨhɨ noaipamaise. Noaipapɨ Jisaasihoai kurɨ saundamaase. “Jonɨho isɨhiyai baawusisɨho yahuraanyangi natanyoaasihɨ gisenda nasahaayo pɨwɨha Jonɨho satatɨ nanyamisɨha gi nangɨsendɨhaawo. Utaaho wo napɨtaise tohɨhoŋɨ nambɨhoŋo e utaaho wopɨ nyahɨ jatɨtɨhaawo? Hɨtɨha gi nangɨsendɨhaawɨ natanyoaasataise,” undamaase. Saundɨmɨ Jonɨho kuri kaundatɨ Jisaasihopɨ nusoaasisɨha ka kurɨ Jisaasihoai kaundamaase.
20 Os dois discípulos de João encontraram Jesus e lhe disseram: “João Batista nos enviou para lhe perguntar: ‘O senhor é aquele que haveria de vir, ou devemos esperar algum outro?’”.
21 Kurɨ numwɨ Jisaasihoapɨhɨ noaipasura kura amɨ Jisaasiho taatɨ isɨhiya timbɨpa kahatamatɨpetahapaisahiyai tɨtɨhɨwiwataise. Iyatɨ isɨhiya kiyaamɨhetɨ itɨpɨho maipɨhapa bimimbɨpai nemwatɨ amɨ isɨhiya ndɨha niyotahiyai netɨ japɨhɨ ndɨha nusorɨhaasɨhɨ kiya jawaayopo.
21 Naquela mesma hora, Jesus curou muitas pessoas de suas doenças, enfermidades e espíritos impuros, e restaurou a visão a muitos cegos.
22 Iyauhɨ kurɨ Jonɨhomɨ pɨwɨha nesi naisururi Jisaasiho wihoaaŋɨha kuri sata kaunda natausaasataise. “Sahuraahɨ japɨhɨ Jonɨhoenda numwɨ sahuraahɨ sahuraasamɨ ndɨhaara mmonɨmɨ atimɨ nesɨpɨpaapɨ Jonɨhoai satɨmɨ kaundɨmɨse. Ndɨha niyotahiya japɨhɨ nga jawaayopo. Auhɨrɨ bɨwatetɨ namɨhatahiya nga itɨpapɨ daayawaayopo. Isɨhiya kiyaamɨ asaaha pisapɨpa owetihɨ ambɨpatɨ gaahatɨ nusoaipataise. Isɨhiya kiyaamɨ atihɨrɨ nɨwisaputihɨ pɨwɨha atɨhomisohiyɨhiya pɨwɨha baiwɨ atisawaayopo. Aihɨ amɨ isɨhiya napohiyɨhiya japɨhɨ nepawaayopo. Isɨhiya nopɨsasɨnɨwɨ mɨmaipetahatɨma bimohɨtɨmatɨma Autaahaatɨhomɨ pɨwɨha wanɨha gaaha atisawaayopo.
22 Em seguida, disse aos discípulos de João: “Voltem a João e contem a ele o que vocês viram e ouviram: os cegos veem, os aleijados andam, os leprosos são purificados, os surdos ouvem, os mortos são ressuscitados e as boas-novas são anunciadas aos pobres”.
23 Iyataatɨ isɨhiya nisapɨ ko Kɨraisihotindɨho tɨwɨ namitanɨwɨ amɨ kiya nisapɨ gɨnunyaahohɨtɨhandɨ wɨndɨ namosasɨnɨhonɨhɨ andɨtitɨwɨ gɨnunyaahohiyɨhiya maaritɨtaapo nyatataase,” undɨmɨ kaundɨmɨse undatɨ kuri kaunda natausaasataise.
23 E disse ainda: “Felizes são aqueles que não se sentem ofendidos por minha causa”.
24 Jonɨhomɨ pɨwɨha isɨsi naisururɨ aimɨ japɨhɨ naihɨ Jisaasiho Jonɨhopɨ pɨwɨha isɨhiya taahiyɨhiyai sata kaundataase. “Jɨhura isɨhiya owehapɨhɨ sahɨ niyohɨtɨndɨ napindɨ mmondaatɨwɨ niyopo. Mbɨpaara awaatɨpatɨ nesi kihɨkihoaaŋemasɨhɨ mmonta niyowo? Owetise.
24 Depois que os discípulos de João saíram, Jesus começou a falar a respeito dele para as multidões: “Que tipo de homem vocês foram ver no deserto? Um caniço que qualquer brisa agita?
25 Owetise amɨ sahɨ akɨtɨndɨ napindɨ mmonta niyopo? Utaaho wo utɨ apotɨhɨrɨ gaahapa niyotɨ yundanyainatɨ bitosɨhɨ koai usonda niyowo? Owetise. Isɨhiya saiwɨ gaahapa niyopɨ yundanyainɨwɨhiya siyaahɨ isɨhiya awaisawɨhiyaimatɨwɨ yapɨpati amɨ isɨhiyai osamapɨ jatohiyɨhiyaamɨ aŋɨpɨpɨhɨ bindawaayopo.
25 Afinal, o que esperavam ver? Um homem vestido com roupas caras? Não, quem veste roupas caras e vive no luxo mora em palácios.
26 Isɨ amɨ sahɨ napindɨ mmonta niyopo? Autaahaatɨhomɨ pɨwɨha atisatɨ netɨ ausaasɨhoai usonda niyowo? Ye akɨte. Autaahaatɨhomɨ pɨwɨha atisatɨ netɨ ausaasɨhoai usonda niyopo. So Jonɨho isɨhiya Autaahaatɨhomɨ pɨwɨha atiwɨ nepɨ ausaahohiyɨhiyai nusatipɨhaaho awaisɨhore.
26 Acaso procuravam um profeta? Sim, ele é mais que profeta.
27 So utaamopɨ Autaahaatɨhomɨ pɨwɨhaatɨhɨ satatɨ ahotisɨhore. ‘Utaaho woaisɨ nisɨ pɨwɨha nunyatɨ nandusaasɨto. Nandusoaasisanɨhɨ ko kinyɨ jɨhɨ notɨ daihɨra kinyapɨ netɨ tɨtɨhehɨmaitaise,’ tatɨ kopɨ ahotisɨhore.
27 João é o homem ao qual as Escrituras se referem quando dizem: ‘Envio meu mensageiro adiante de ti, e ele preparará teu caminho à tua frente’.
28 Maapɨ yapɨpataapɨhɨ isɨhiya namɨwiyaahohɨhiyaamɨ namoyaatohiyɨhiyaamɨ wo Jonɨhoai nusatipɨhaaho awaisɨho wo namoaipase. Owetise. Sandɨ Sendaahandɨ kandɨ amɨ utaaho Autaahaatɨho isɨhiyai iwinjatindɨhandaatɨhɨ nehɨ yatɨhɨ ambɨpatɨ oweho usaisɨ wɨndɨ namusatipɨhaatɨ amɨ apɨpaahɨ wɨndɨ awaisɨhometisɨho Jonɨhoai awaindɨhandɨ nusatipɨhaatɨ awaisɨhore,” undataase.
28 Eu lhes digo: de todos que nasceram de mulher, nenhum é maior que João Batista. E, no entanto, até o menor no reino de Deus é maior que ele”.
29 Isɨhiya nahatiya nehɨhiya amɨ isɨhiya gamanɨhomɨ otɨpɨpatɨ kaitaatɨwo nawɨho taakisihandɨ nehohiyɨhiyai maawɨ Jisaasihomɨ sa pɨwɨha atisawaawɨ kiya satawaatopo. “Autaahaatɨhomɨ kaindɨhandɨ apɨpaahɨ akɨtɨ tɨtɨhe,” tawaatopo kiyai Jonɨho waapohora baawusahiyaaso.
29 Todos que ouviram as palavras de Jesus, até mesmo os cobradores de impostos, concordaram que o caminho de Deus era justo, pois tinham sido batizados por João.
30 Iyataahandɨ kandɨ isɨhiya Parisihiyaunɨ amɨ isɨhiya usa Judaahiyaamɨ wɨnɨhapɨpa katɨwunjohiyɨhiyaunɨ siya Jonɨho waapohora wɨndɨ bahomaawusahiyaasɨ kiya Autaahaatɨhomɨ daihɨra gaahɨra nunjirɨhɨra nepɨ dawaatemapɨ ahosumwawaayopo.
30 Os fariseus e mestres da lei, no entanto, rejeitaram o propósito de Deus para eles, pois recusaram o batismo de João.
31 Aihɨ Jisaasiho sata kandaase. “Isɨhiya wanɨ kɨmura bimohiyɨmiyaapɨ napindapɨ sɨwipatɨ namɨhandɨ katɨtande? Kiya napitetahiyaatindɨho?
31 “Assim, a que posso comparar o povo desta geração?”, perguntou Jesus.
32 Manyinya aunahɨpata masapɨpɨhɨ bindawa metɨhonya sasaahohonyai gaatɨwɨ satɨwɨ kaundohɨpatamataiwɨhiye. ‘Sahɨ waipoaapɨ nawesɨndaatɨwɨ nyahɨ apwɨtɨhɨrɨ ipohonɨhɨ sahɨ wɨndɨ waipoaapɨ namaawesɨnɨhopo. Sahɨ gwɨtaatɨwɨ nyahɨ awirɨtonɨhandɨ sahɨ wɨndɨ gomaatopo,’ undohɨpatamataiwɨhiye.
32 “Como posso descrevê-los? São como crianças que brincam na praça. Queixam-se a seus amigos: ‘Tocamos flauta, e vocês não dançaram, entoamos lamentos, e vocês não choraram’.
33 Jonɨho isɨhiyai baawusisɨho nasatɨ nandapa bɨretɨhandɨ amɨ waapoho wainɨhandunɨ wɨndɨ namainjɨhɨ sahɨ kopɨ satawaatopo. ‘Itɨpɨho maipɨho komɨhetɨ bimihe,’ tɨwɨhiyaate.
33 Quando João Batista apareceu, não costumava comer e beber em público, e vocês disseram: ‘Está possuído por demônio’.
34 Aihɨ amɨ wanɨ Isɨhiyaamɨ Awaisɨhonɨnɨ Saahonɨnɨ Jɨhonɨnɨ napɨtɨ waapoho nandapa nanɨhonɨhɨ amɨ sahɨ nisapɨ satawaatopo. ‘Kɨmoai iwinjasawɨse kɨmo nandapa pɨhɨtatɨ nanataise. Iyatɨ amɨ waapoho wainɨhandɨ pɨhɨtatɨ nanataise. Ko gwɨsɨ tauhoe. Iyatɨ ko isɨhiya nawɨho taakisihandɨ gamanɨhomɨ otɨpɨpatɨ kaitandɨho nehohiyɨhiyaamunɨ amɨ isɨhiya maipɨhaiwaisahiyaamunɨ naisohoe,” tɨwɨhiyaate.
34 O Filho do Homem, por sua vez, come e bebe, e vocês dizem: ‘É comilão e beberrão, amigo de cobradores de impostos e pecadores’.
35 Iyataatɨ amɨ isɨhiya Autaahaatɨhomɨ gwɨnyaasɨtɨhandɨ mmonɨwɨ nehohiyɨhiya Autaahaatɨhomɨ gwɨnyaasɨtɨhandapɨ akɨte tɨwɨ nanyisawaayopo,” undatɨ Jisaasiho kiyai kaundataase.
35 Mas a sabedoria é comprovada pela vida daqueles que a seguem.”
36 Utaaho wo isɨhiya Parisihiyaamɨho Parisiho Jisaasihoai nandapa nisɨ aŋɨpɨpɨhɨ maasɨ nandahaawɨ namme unda gaatihɨ Jisaasiho niyatɨ Parisihomɨ aŋaaŋɨ nandaatɨ nandapa nandandɨ nausanatɨ ganɨhomɨhinɨ bindataise.
36 Um dos fariseus convidou Jesus para jantar. Jesus foi à casa dele e tomou lugar à mesa.
37 Satɨ aunahɨpita itapaatɨ waatɨ maipɨhaiwa nasisoaarɨ kiyahaatɨ bindataise. Isɨ kaatɨ Jisaasihopɨ atisataatɨ Jisaasiho Parisihomɨ aŋɨpɨpɨhɨ nandapa koaisa taatɨ nanataise tauhɨ atisataise. Atisataatɨ kaatɨ atɨpatɨ wipatɨ wɨtɨ apɨpaahɨ gaahatɨ waamainjotahatɨ netɨ isɨsi niyataise.
37 Quando uma mulher daquela cidade, uma pecadora, soube que ele estava jantando ali, trouxe um frasco de alabastro contendo um perfume caro.
38 Niyatɨ Jisaasihomɨ dawaapɨpɨhɨ detɨ komɨ auhɨrainɨ bitonda gotaise. Gwihɨ kaatamɨ kwɨtipatɨ nandɨndɨwatɨ Jisaasihomɨ auhɨretɨ atasɨhaatɨhɨ nurɨhatataise. Nurɨhatihɨ kaatamɨ misisɨhaara kwɨtipatɨ auhɨrepɨ nurɨhatipatɨ nurɨhisatɨ nuwipiyaipataise. Iyatɨ komɨ auhɨrisɨ gerundataise. Gerundatɨ atɨpatɨ wipatɨ isɨsi naipatɨ nuhaatɨ auhɨretɨ iwinjaataise.
38 Em seguida, ajoelhou-se aos pés de Jesus, chorando. As lágrimas caíram sobre os pés dele, e ela os secou com seu cabelo; e continuou a beijá-los e a derramar perfume sobre eles.
39 Kaatɨ siyatɨ kaihɨ utaaho Parisiho Jisaasihoai nandapaapɨ gaata numwaasɨho sandɨ mmonataatɨ ko siyatɨ gwɨnyaataise. Kɨmo Autaahaatɨhomɨ pɨwɨha atisatɨ netɨ ausaasɨhondaataahɨ itapɨmaatɨ kɨmaatɨ koai iwiwatɨ numwɨhatisaamɨmaatamɨ maipɨhaiwa kaiwaiwa usonatɨ itapa kɨmaatɨ maipɨhaiwaisahaatɨ setahaate tatɨ usonatɨ gɨmunyaase tatɨ ko komɨ maarɨhoaatɨhɨ gwɨnyaataise.
39 Quando o fariseu que havia convidado Jesus viu isso, disse consigo: “Se este homem fosse profeta, saberia que tipo de mulher está tocando nele. Ela é uma pecadora!”.
40 Aihɨ ko siyatɨ gwɨnyaasɨtɨhandapɨ Jisaasiho wihoaaŋɨha saundataase. “Saimonɨhoŋe, nɨnɨ nɨngi pɨwɨha wa kɨma kahɨtɨtandiyonɨ atime,” undataase. Saundatɨ nunjesɨhɨ amɨ Saimonɨho Jisaasihoai komɨha saundataase. “Ye Katɨpunjingɨhoŋe, nɨnɨ atitaanɨ gaasɨ katɨme,” undataase.
40 Jesus disse ao fariseu: “Simão, tenho algo a lhe dizer”. “Diga, mestre”, respondeu Simão.
41 Aihɨ amɨ Jisaasiho koai saundataase. “Utaahurɨ wurɨ utaaho womɨ nawɨho nehɨ (dinauhandɨ kaimɨ) nemaise ipotɨ japɨhɨ nahɨmɨtaano undɨmo. Aimɨ wo 500 kina kiyatɨ nesɨhɨ amɨ wo yatɨhɨ 50 kina kiyatɨ netaise.
41 Então Jesus lhe contou a seguinte história: “Um homem emprestou dinheiro a duas pessoas: quinhentas moedas de prata a uma delas e cinquenta à outra.
42 Saimɨ kurɨ nawɨho komɨ nusesɨho japɨhɨ ketɨ wɨndɨ namumwɨtaihɨ ko namatɨ nawɨhomɨ satɨho kandɨ (dinauhandɨ) nawɨho nesɨtɨhandɨ nemwatɨ nanɨpimatataise. Isɨ suramɨ maahɨwo koai maarɨho nunyamataise?” undatɨ nunjenataise.
42 Como nenhum dos devedores conseguiu lhe pagar, ele generosamente perdoou ambos e cancelou suas dívidas. Qual deles o amou mais depois disso?”.
43 Saundatɨ nunjesɨhɨ amɨ Saimonɨho komɨha wihoaaŋɨha Jisaasihoai sata kaundataase. “Nawɨho (dinauhandɨ) aungwohandɨ nesɨtɨhandɨ nawɨhomɨ satɨho nemwatɨ nanɨpimatonɨhɨ nawɨho nesɨho nawɨhomɨ satɨhoai maarɨho waatɨ numwɨtaise ndɨ gwɨnyaataayo,” undataase. Saundihɨ Jisaasiho koai saundataase. “Kɨnyɨ tɨtɨhɨ gwɨnyapenɨpɨ katapaase,” undataase.
43 Simão respondeu: “Suponho que aquele de quem ele perdoou a dívida maior”. “Você está certo”, disse Jesus.
44 Saundatosatɨ Jisaasiho kaatɨ apopaatamɨhihoaaŋɨ nepemaitatɨ mandosatɨ bindataatɨ Saimonɨhoai saundataase. “Kɨnyɨ kɨmaatɨ apomaatamɨ kaindɨmandɨ mmonapaino? Nɨnɨ kinyɨ aŋɨtɨmatɨhɨ napɨtɨ nandaahonɨhɨ kɨnyɨ waapoho wo namaanɨmise nisɨ auhɨrɨ atasɨha bausamaitando. Kɨnyɨ saimbɨ kamaaninɨhandɨ kandɨ kɨmaatɨ apomaatɨ kaatamɨ kwɨtipataahɨ nisɨ auhɨrɨ atasɨha bausanɨmatɨ amɨ kaatamɨ misisɨhaaraahɨ auhɨrɨ nanipiyaipataise.
44 Então voltou-se para a mulher e disse a Simão: “Veja esta mulher ajoelhada aqui. Quando entrei em sua casa, você não ofereceu água para eu lavar os pés, mas ela os lavou com suas lágrimas e os secou com seus cabelos.
45 Amɨ kɨnyɨhɨ nɨngi wɨndɨ gerɨmandise. O amɨ kɨmaatɨ apomaatɨhɨ wuwanɨ napɨtɨ kɨnyɨ aŋɨmaaŋɨ nandaahohuraapɨ namasatɨ nisɨ auhɨrɨ wɨndɨ namaamɨhaatɨ kaatɨnɨhɨ gerɨndɨmɨ notaise.
45 Você não me cumprimentou com um beijo, mas, desde a hora em que entrei, ela não parou de beijar meus pés.
46 Kɨnyɨ nɨngi wɨndɨ atɨpatɨ oripɨhatɨ noaapɨ nisɨ mɨtɨhoaatɨhɨ maaninjaahise. O amɨ kɨmaatɨhɨ atɨpatɨ gaahatɨ apɨpaahɨ awaindɨhandɨ waamainjotahatɨ noaatɨ nisɨ auhɨrepɨ ninjaataise.
46 Você não me ofereceu óleo para ungir minha cabeça, mas ela ungiu meus pés com um perfume raro.
47 Isɨ nɨnɨ sandɨ gi kahɨtataato. Kɨmaatɨ apomaatɨ nɨngi maarɨho apɨpaahɨ awaindɨhandɨ aungwohandɨ nanɨmindɨmandɨ amɨ kaatɨ maipɨhaiwa taahɨwaiwa kaiwaiwa nahatewa Autaahaatɨho aimɨ nemwasɨhe. Isɨhiya usa maipɨhaiwa nehɨ yahonyaahɨhɨ kiyauhɨ konya Autaahaatɨho nemwasawɨhiya siya amɨ nehɨ apɨpaahɨ maipehonjɨ gotɨ nɨngi kiyaamɨ maarɨho naninyawaayopo,” undataase.
47 “Eu lhe digo: os pecados dela, que são muitos, foram perdoados e, por isso, ela demonstrou muito amor por mim. Mas a pessoa a quem pouco foi perdoado demonstra pouco amor”.
48 Jisaasiho koai sata kaundatosatɨ amɨ apopaati saundataase. “Kinyɨ maipɨhaiwa nahatewa aimɨ nɨnɨ nehɨmataayo,” undataase.
48 Então Jesus disse à mulher: “Seus pecados estão perdoados”.
49 Sata Jisaasiho kaati kaundihɨ kapɨhɨ isɨhiya nandapa taawɨ ganɨhoaasɨnɨ nanɨhohiyɨhiya sawana sanawaatopo. “Utaamo kɨmo napitetahondaatɨ maipɨhaiwa nemwataatise?” tɨwɨ kanawaatopo.
49 Os homens que estavam à mesa diziam entre si: “Quem é esse que anda por aí perdoando pecados?”.
50 Aihɨ Jisaasiho kaatɨ apopaati saundataase. “Kɨnyɨ nisapɨ gɨnunyaahingɨtɨhandaahɨ Autaahaatɨho gi kinyɨ maipɨhaiwaatɨhapɨ aimɨ japɨhɨ nangɨmaataise. Isɨ kinyɨ maarɨho yatɨhɨngitatɨ napaisaatɨtatɨ wɨngitonɨhɨ numwe,” undataase.
50 E Jesus disse à mulher: “Sua fé a salvou. Vá em paz”.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.