Lucas 7
Autaahaatɨhomɨ Pɨwɨha Gaaha Wanɨha (AGM) vs ARIB
1 Jisaasiho pɨwɨha saiwa aimɨ kaundihɨ kiya aimɨ atiwɨ owetihɨ ko niyatɨ aunahɨpatɨ taunɨhandɨ Kaparɨniyaamɨhanda nandaataise.
1 Quando acabou de proferir todas estas palavras aos ouvidos do povo, entrou em Cafarnaum.
2 Satɨ aunahɨpitɨ taunɨhanda utaaho wo Romɨhiyaamɨho isɨhiya tunnɨwɨ yahwɨnohiyɨhiya 100 kaiwɨhiyai jɨhimatatɨ iwinjatisɨho bindataise. Iyataatɨ ko otɨpɨpatɨho woaisahore. Aihɨ so komɨ otɨpɨpatɨhoai uta awaisɨho maarɨho apɨpaahɨ aungwohandɨ nunyamahore. Nunyamahosɨ amɨ ko timbɨpa netɨ timbiyatɨ detɨ aimɨ napwɨtandɨhandɨ ketihɨ bindataise.
2 E um servo de certo centurião, de quem era muito estimado, estava doente, quase à morte.
3 Siyatɨ bimihɨ ko tunnɨwɨ yahwɨnohiyɨhiyaamɨ awaiso isɨhiya satɨwɨ Jisaasiho yamo Kapaniyaamɨhanda napise tauhɨ atisataise. Atisataatɨ namatɨ Judaahiyaamɨ gwɨnyaahiya mɨtɨhiyai ko netɨ natausaasataise kiya nuwɨ kaundisaihɨ Jisaasiho nasatɨ komɨ otɨpɨpatɨhomɨ timbɨpa nemwaitando.
3 O centurião, pois, ouvindo falar de Jesus, enviou-lhes uns anciãos dos judeus, a pedir-lhe que viesse curar o seu servo.
4 Aihɨ kiya nuwɨ Jisaasihoai pɨhɨtɨwɨ waatɨ satɨwɨ nunjenawaayopo. “Kɨmo utaaho gaahosɨ kɨnyɨ komɨ pɨwɨha atɨwimbɨ andɨtɨwipe. Iyatɨ ko nyahɨ Judaahiyaanangi maarɨho nanyɨnyahore.
4 E chegando eles junto de Jesus, rogavam-lhe com instância, dizendo: É digno de que lhe concedas isto;
5 Iyatɨ amɨ ko aŋɨ gwɨharaahonya Autaahaatɨhopɨ gwɨnyaawaatɨ gaapundɨtɨhaawɨ ahoyanohonya nyapɨ anɨnyamatahore,” undawaatopo.
5 porque ama à nossa nação, e ele mesmo nos edificou a sinagoga.
6 Saundɨwɨ kaundauhɨ Jisaasiho namatɨ kiyaisatɨ maasɨ notaise. Notɨ ko uta awaisomɨ aŋɨpɨpɨhɨ Jisaasiho noaipaitaahetihɨ ko tunnɨwɨ yahwɨnohiyɨhiyaamɨ awaisɨho mɨtɨho Jisaasihopɨ komɨ naisɨhiyai sata kaunda natausaasataise. “Awaisɨhoŋe, pohɨrimbɨ nisɨ aŋɨpɨpɨhɨ nambɨ namɨndaape. Nɨnɨ utaahonɨnɨ gaahonɨnɨmaahe amɨ kɨnyɨ nisɨ aŋɨtɨtɨhɨ nambɨ nandaitaapo.
6 Ia, pois, Jesus com eles; mas, quando já estava perto da casa, enviou o centurião uns amigos a dizer-lhe: Senhor, não te incomodes; porque não sou digno de que entres debaixo do meu telhado;
7 Iyataatɨ amɨ nɨnɨ gwɨnyaataatɨ nɨnɨ awaisɨhonɨnɨ gaahonɨnɨmaahe kɨnyɨ nɨngisaapɨhɨ detɨ napɨtaapo. Isɨ kɨnyɨ sapɨhapɨ nehɨ pɨwɨha katisamɨhɨ nisɨ otɨpɨpatɨhomɨ timbɨpa owetɨtando.
7 por isso nem ainda me julguei digno de ir à tua presença; dize, porém, uma palavra, e seja o meu servo curado.
8 Iyataatɨ amɨ nɨngisangi isɨhiya usa nɨngi ninjatohiyɨhiya watɨpɨhandɨ naninyawɨ ahɨnisauhɨ amɨ nɨnɨ tunnɨwɨ yahwɨnohiyɨhiyai winjaatɨ bindataayo. Aindɨ amɨ utaaho woai ‘kɨnyɨ numwe undonaahɨ amɨ ko atɨnisatɨ notaise. Aindɨ amɨ utaaho woai kɨnyɨ namme undonaahɨ amɨ ko atɨnisatɨ nasataise. Aindɨ amɨ nisɨ otɨpɨpatɨhoai otɨpɨpatɨ satɨ kɨnyɨ kaime undonaahɨ amɨ ko nisɨha atɨnisatɨ kiyataise,’” undataase.
8 Pois também eu sou homem sujeito à autoridade, e tenho soldados às minhas ordens; e digo a este: Vai, e ele vai; e a outro: Vem, e ele vem; e ao meu servo: Faze isto, e ele o faz.
9 Sata Kaundihɨ Jisaasiho atisataatɨ koai ise ta usonataise. Ise ta usonatosatɨ nepemaitatɨ koai isɨhiya nuwipinjai wɨrisandiwɨ taahiyɨhiya niyohiyɨhiyai saundataase. “Utaaho wo siyatɨ awaindɨhandɨ gɨwunyaasɨtɨhandisaho Isɨraherɨhiyaamɨ woai mausoho ndɨ nɨnɨ sangi kasatataato,” undataase.
9 Jesus, ouvindo isso, admirou-se dele e, voltando-se para a multidão que o seguia, disse: Eu vos afirmo que nem mesmo em Israel encontrei tamanha fé.
10 Aihɨ isɨhiya ko natausaasisawɨhiya japɨhɨ nuwɨ aŋɨpɨpɨhɨ noaipapɨ mmonawa komɨ otɨpɨpatɨhomɨ timbɨpa aimɨ owetihɨ tɨtɨhɨ nepatɨ gaaho ainahɨho bimihɨ usonawaayopo.
10 E voltando para casa os que haviam sido enviados, encontraram o servo com saúde.
11 Sandɨ kiyatɨ owetihɨ amɨ wɨndɨ otɨhɨmetihɨ ketɨ aunahɨpatɨ wɨtɨ katamɨ ambɨpatɨ Nainɨhandaahapɨ Jisaasiho niyataise. Naihɨ amɨ komɨ otɨpɨpatɨhiyaunɨ amɨ isɨhiya usa wɨrisandɨhandɨ maasɨ koai nuwipinjai satɨ aunahɨpitaahapɨ niyawaayopo.
11 Pouco depois seguiu ele viagem para uma cidade chamada Naim; e iam com ele seus discípulos e uma grande multidão.
12 Jisaasiho niyatɨ aimɨ aunahɨpatamɨ matambɨpaamɨ onepataapɨhɨ noaipasɨhɨ utaaho waimwaaho wo napwihɨhoai aimɨ isɨsi yamwaitaatɨwɨ noaipawaayopo. So meto itapaatɨ osɨnɨhaatamɨ mwaaho nehɨ naasohisɨ amɨ kɨmɨko napohore. Aihɨ amɨ satɨ aunahɨpitaahapɨhiya isɨhiya taahɨtɨhandɨ kaatisawɨ maasɨ nasawaayopo.
12 Quando chegou perto da porta da cidade, eis que levavam para fora um defunto, filho único de sua mãe, que era viúva; e com ela ia uma grande multidão da cidade.
13 Aihɨ kaati Awaisɨho usonataatɨ kaatapɨ maarɨho tundihɨ namatɨ kaati Jisaasiho saundataase. “Kɨnyɨ wɨndɨ gomaatɨme,” undataase.
13 Logo que o Senhor a viu, encheu-se de compaixão por ela, e disse-lhe: Não chores.
14 Saundatosatɨ Jisaasiho niyatɨ gwɨtɨho waimwaaho soho ahotisɨho isɨwatɨ numwɨhatihɨ isɨhiya sohoai isɨsi niyohiyɨhiya namuwɨ kapɨhɨ namapɨ bitotawaayopo. Bitohauhɨ Jisaasiho koai saundataase. “Uta waimwaamoŋe, nɨnɨ gi japɨhɨ nepape hɨtataatonɨ kɨnyɨ nepape,” undataase.
14 Então, chegando-se, tocou no esquife e, quando pararam os que o levavam, disse: Moço, a ti te digo: Levanta-te.
15 Saundihɨ utaaho aimɨ napomasɨho japɨhɨ nepatɨ tɨtɨhɨ bindata pɨwandaase. Aihɨ Jisaasiho koai numwaatɨ sanaati nusoaasataise.
15 O que estivera morto sentou-se e começou a falar. Então Jesus o entregou à sua mãe.
16 Aihɨ isɨhiya nahandɨ sandɨ mmonawaawɨ apɨpaahɨ awaindɨhandɨ yaiwɨ ese tɨwɨ gwɨnyaapɨ Autaahaatɨhoai mepɨ autaahepumawaayopo. Aiwɨ amɨ kiya satawaatopo. “Autaahaatɨhomɨ pɨwɨha atisatɨ netɨ ausaatɨ kanyatɨtandɨho awaisɨho kɨmo nyamɨ otɨhapɨhɨ noaipataise,” tawaatopo. Aiwɨ amɨ kiya satawaatopo. “Autaahaatɨho komɨ isɨhiyai andɨtɨwiwɨtandɨ aimɨ nasataise,” tawaatopo.
16 O medo se apoderou de todos, e glorificavam a Deus, dizendo: Um grande profeta se levantou entre nós; e: Deus visitou o seu povo.
17 Sandɨ siyatɨ Jisaasiho kaindɨmandapɨ isɨhiya pɨwɨha nesi yapɨpatɨ Judiyaahanda nahataapɨpɨhunɨ amɨ wapɨhunɨ nesi kanɨwɨ gaamawaayopo. Aiwɨ amɨ yapɨpatɨ kapɨhɨ detɨ ahetiwaiwaaraahimaawɨ kanɨwɨ gaamawaayopo.
17 E correu a notícia disto por toda a Judéia e por toda a região circunvizinha.
18 Jonɨhomɨ otɨpɨpatɨhiya Jisaasiho isɨhiyaamɨ timbɨpa nemwatɨ amɨ napwauhɨhiyai ahowimasɨwɨmaiwaapɨ atiwɨmapɨ nuwɨ kaiwaapɨ Jonɨhoai kaundauhɨ ko atisataise. Atisatosatɨ komɨ otɨpɨpatɨhurɨ yahuri gaatatɨ numwaataise.
18 Ora, os discípulos de João anunciaram-lhe todas estas coisas.
19 Gaata Numwaatɨ Awaisɨhoai pɨwɨha satɨmɨha nunjenɨmɨ kaundɨtaatɨmɨ kuri sata kaundatɨ natausaasataise. “Utaaho wo napɨtaise tɨwɨ katohɨhoŋo e nyahɨ wopɨ jatɨtɨhaawo?” undɨmɨ nunjenɨmɨse undataase.
19 E João, chamando a dois deles, enviou-os ao Senhor para perguntar-lhe: És tu aquele que havia de vir, ou havemos de esperar outro?
20 Satatɨ kuri natausaasihɨ kurɨ numwɨ Jisaasihoaapɨhɨ noaipamaise. Noaipapɨ Jisaasihoai kurɨ saundamaase. “Jonɨho isɨhiyai baawusisɨho yahuraanyangi natanyoaasihɨ gisenda nasahaayo pɨwɨha Jonɨho satatɨ nanyamisɨha gi nangɨsendɨhaawo. Utaaho wo napɨtaise tohɨhoŋɨ nambɨhoŋo e utaaho wopɨ nyahɨ jatɨtɨhaawo? Hɨtɨha gi nangɨsendɨhaawɨ natanyoaasataise,” undamaase. Saundɨmɨ Jonɨho kuri kaundatɨ Jisaasihopɨ nusoaasisɨha ka kurɨ Jisaasihoai kaundamaase.
20 Quando aqueles homens chegaram junto dele, disseram: João, o Batista, enviou-nos a perguntar-te: És tu aquele que havia de vir, ou havemos de esperar outro?
21 Kurɨ numwɨ Jisaasihoapɨhɨ noaipasura kura amɨ Jisaasiho taatɨ isɨhiya timbɨpa kahatamatɨpetahapaisahiyai tɨtɨhɨwiwataise. Iyatɨ isɨhiya kiyaamɨhetɨ itɨpɨho maipɨhapa bimimbɨpai nemwatɨ amɨ isɨhiya ndɨha niyotahiyai netɨ japɨhɨ ndɨha nusorɨhaasɨhɨ kiya jawaayopo.
21 Naquela mesma hora, curou a muitos de doenças, de moléstias e de espíritos malignos; e deu vista a muitos cegos.
22 Iyauhɨ kurɨ Jonɨhomɨ pɨwɨha nesi naisururi Jisaasiho wihoaaŋɨha kuri sata kaunda natausaasataise. “Sahuraahɨ japɨhɨ Jonɨhoenda numwɨ sahuraahɨ sahuraasamɨ ndɨhaara mmonɨmɨ atimɨ nesɨpɨpaapɨ Jonɨhoai satɨmɨ kaundɨmɨse. Ndɨha niyotahiya japɨhɨ nga jawaayopo. Auhɨrɨ bɨwatetɨ namɨhatahiya nga itɨpapɨ daayawaayopo. Isɨhiya kiyaamɨ asaaha pisapɨpa owetihɨ ambɨpatɨ gaahatɨ nusoaipataise. Isɨhiya kiyaamɨ atihɨrɨ nɨwisaputihɨ pɨwɨha atɨhomisohiyɨhiya pɨwɨha baiwɨ atisawaayopo. Aihɨ amɨ isɨhiya napohiyɨhiya japɨhɨ nepawaayopo. Isɨhiya nopɨsasɨnɨwɨ mɨmaipetahatɨma bimohɨtɨmatɨma Autaahaatɨhomɨ pɨwɨha wanɨha gaaha atisawaayopo.
22 Então lhes respondeu: Ide, e contai a João o que tens visto e ouvido: os cegos vêem, os coxos andam, os leprosos são purificados, e os surdos ouvem; os mortos são ressuscitados, e aos pobres é anunciado o evangelho.
23 Iyataatɨ isɨhiya nisapɨ ko Kɨraisihotindɨho tɨwɨ namitanɨwɨ amɨ kiya nisapɨ gɨnunyaahohɨtɨhandɨ wɨndɨ namosasɨnɨhonɨhɨ andɨtitɨwɨ gɨnunyaahohiyɨhiya maaritɨtaapo nyatataase,” undɨmɨ kaundɨmɨse undatɨ kuri kaunda natausaasataise.
23 E bem-aventurado aquele que não se escandalizar de mim.
24 Jonɨhomɨ pɨwɨha isɨsi naisururɨ aimɨ japɨhɨ naihɨ Jisaasiho Jonɨhopɨ pɨwɨha isɨhiya taahiyɨhiyai sata kaundataase. “Jɨhura isɨhiya owehapɨhɨ sahɨ niyohɨtɨndɨ napindɨ mmondaatɨwɨ niyopo. Mbɨpaara awaatɨpatɨ nesi kihɨkihoaaŋemasɨhɨ mmonta niyowo? Owetise.
24 E, tendo-se retirado os mensageiros de João, Jesus começou a dizer às multidões a respeito de João: Que saístes a ver no deserto? um caniço agitado pelo vento?
25 Owetise amɨ sahɨ akɨtɨndɨ napindɨ mmonta niyopo? Utaaho wo utɨ apotɨhɨrɨ gaahapa niyotɨ yundanyainatɨ bitosɨhɨ koai usonda niyowo? Owetise. Isɨhiya saiwɨ gaahapa niyopɨ yundanyainɨwɨhiya siyaahɨ isɨhiya awaisawɨhiyaimatɨwɨ yapɨpati amɨ isɨhiyai osamapɨ jatohiyɨhiyaamɨ aŋɨpɨpɨhɨ bindawaayopo.
25 Mas que saístes a ver? um homem trajado de vestes luxuosas? Eis que aqueles que trajam roupas preciosas, e vivem em delícias, estão nos paços reais.
26 Isɨ amɨ sahɨ napindɨ mmonta niyopo? Autaahaatɨhomɨ pɨwɨha atisatɨ netɨ ausaasɨhoai usonda niyowo? Ye akɨte. Autaahaatɨhomɨ pɨwɨha atisatɨ netɨ ausaasɨhoai usonda niyopo. So Jonɨho isɨhiya Autaahaatɨhomɨ pɨwɨha atiwɨ nepɨ ausaahohiyɨhiyai nusatipɨhaaho awaisɨhore.
26 Mas que saístes a ver? um profeta? Sim, vos digo, e muito mais do que profeta.
27 So utaamopɨ Autaahaatɨhomɨ pɨwɨhaatɨhɨ satatɨ ahotisɨhore. ‘Utaaho woaisɨ nisɨ pɨwɨha nunyatɨ nandusaasɨto. Nandusoaasisanɨhɨ ko kinyɨ jɨhɨ notɨ daihɨra kinyapɨ netɨ tɨtɨhehɨmaitaise,’ tatɨ kopɨ ahotisɨhore.
27 Este é aquele de quem está escrito: Eis aí envio ante a tua face o meu mensageiro, que há de preparar adiante de ti o teu caminho.
28 Maapɨ yapɨpataapɨhɨ isɨhiya namɨwiyaahohɨhiyaamɨ namoyaatohiyɨhiyaamɨ wo Jonɨhoai nusatipɨhaaho awaisɨho wo namoaipase. Owetise. Sandɨ Sendaahandɨ kandɨ amɨ utaaho Autaahaatɨho isɨhiyai iwinjatindɨhandaatɨhɨ nehɨ yatɨhɨ ambɨpatɨ oweho usaisɨ wɨndɨ namusatipɨhaatɨ amɨ apɨpaahɨ wɨndɨ awaisɨhometisɨho Jonɨhoai awaindɨhandɨ nusatipɨhaatɨ awaisɨhore,” undataase.
28 Pois eu vos digo que, entre os nascidos de mulher, não há nenhum maior do que João; mas aquele que é o menor no reino de Deus é maior do que ele.
29 Isɨhiya nahatiya nehɨhiya amɨ isɨhiya gamanɨhomɨ otɨpɨpatɨ kaitaatɨwo nawɨho taakisihandɨ nehohiyɨhiyai maawɨ Jisaasihomɨ sa pɨwɨha atisawaawɨ kiya satawaatopo. “Autaahaatɨhomɨ kaindɨhandɨ apɨpaahɨ akɨtɨ tɨtɨhe,” tawaatopo kiyai Jonɨho waapohora baawusahiyaaso.
29 E todo o povo que o ouviu, e até os publicanos, reconheceram a justiça de Deus, recebendo o batismo de João.
30 Iyataahandɨ kandɨ isɨhiya Parisihiyaunɨ amɨ isɨhiya usa Judaahiyaamɨ wɨnɨhapɨpa katɨwunjohiyɨhiyaunɨ siya Jonɨho waapohora wɨndɨ bahomaawusahiyaasɨ kiya Autaahaatɨhomɨ daihɨra gaahɨra nunjirɨhɨra nepɨ dawaatemapɨ ahosumwawaayopo.
30 Mas os fariseus e os doutores da lei rejeitaram o conselho de Deus quando a si mesmos, não sendo batizados por ele.
31 Aihɨ Jisaasiho sata kandaase. “Isɨhiya wanɨ kɨmura bimohiyɨmiyaapɨ napindapɨ sɨwipatɨ namɨhandɨ katɨtande? Kiya napitetahiyaatindɨho?
31 A que, pois, compararei os homens desta geração, e a que são semelhantes?
32 Manyinya aunahɨpata masapɨpɨhɨ bindawa metɨhonya sasaahohonyai gaatɨwɨ satɨwɨ kaundohɨpatamataiwɨhiye. ‘Sahɨ waipoaapɨ nawesɨndaatɨwɨ nyahɨ apwɨtɨhɨrɨ ipohonɨhɨ sahɨ wɨndɨ waipoaapɨ namaawesɨnɨhopo. Sahɨ gwɨtaatɨwɨ nyahɨ awirɨtonɨhandɨ sahɨ wɨndɨ gomaatopo,’ undohɨpatamataiwɨhiye.
32 São semelhantes aos meninos que, sentados nas praças, gritam uns para os outros: Tocamo-vos flauta, e não dançastes; cantamos lamentações, e não chorastes.
33 Jonɨho isɨhiyai baawusisɨho nasatɨ nandapa bɨretɨhandɨ amɨ waapoho wainɨhandunɨ wɨndɨ namainjɨhɨ sahɨ kopɨ satawaatopo. ‘Itɨpɨho maipɨho komɨhetɨ bimihe,’ tɨwɨhiyaate.
33 Porquanto veio João, o Batista, não comendo pão nem bebendo vinho, e dizeis: Tem demônio;
34 Aihɨ amɨ wanɨ Isɨhiyaamɨ Awaisɨhonɨnɨ Saahonɨnɨ Jɨhonɨnɨ napɨtɨ waapoho nandapa nanɨhonɨhɨ amɨ sahɨ nisapɨ satawaatopo. ‘Kɨmoai iwinjasawɨse kɨmo nandapa pɨhɨtatɨ nanataise. Iyatɨ amɨ waapoho wainɨhandɨ pɨhɨtatɨ nanataise. Ko gwɨsɨ tauhoe. Iyatɨ ko isɨhiya nawɨho taakisihandɨ gamanɨhomɨ otɨpɨpatɨ kaitandɨho nehohiyɨhiyaamunɨ amɨ isɨhiya maipɨhaiwaisahiyaamunɨ naisohoe,” tɨwɨhiyaate.
34 veio o Filho do homem, comendo e bebendo, e dizeis: Eis aí um comilão e bebedor de vinho, amigo de publicanos e pecadores.
35 Iyataatɨ amɨ isɨhiya Autaahaatɨhomɨ gwɨnyaasɨtɨhandɨ mmonɨwɨ nehohiyɨhiya Autaahaatɨhomɨ gwɨnyaasɨtɨhandapɨ akɨte tɨwɨ nanyisawaayopo,” undatɨ Jisaasiho kiyai kaundataase.
35 Mas a sabedoria é justificada por todos os seus filhos.
36 Utaaho wo isɨhiya Parisihiyaamɨho Parisiho Jisaasihoai nandapa nisɨ aŋɨpɨpɨhɨ maasɨ nandahaawɨ namme unda gaatihɨ Jisaasiho niyatɨ Parisihomɨ aŋaaŋɨ nandaatɨ nandapa nandandɨ nausanatɨ ganɨhomɨhinɨ bindataise.
36 Um dos fariseus convidou-o para comer com ele; e entrando em casa do fariseu, reclinou-se à mesa.
37 Satɨ aunahɨpita itapaatɨ waatɨ maipɨhaiwa nasisoaarɨ kiyahaatɨ bindataise. Isɨ kaatɨ Jisaasihopɨ atisataatɨ Jisaasiho Parisihomɨ aŋɨpɨpɨhɨ nandapa koaisa taatɨ nanataise tauhɨ atisataise. Atisataatɨ kaatɨ atɨpatɨ wipatɨ wɨtɨ apɨpaahɨ gaahatɨ waamainjotahatɨ netɨ isɨsi niyataise.
37 E eis que uma mulher pecadora que havia na cidade, quando soube que ele estava à mesa em casa do fariseu, trouxe um vaso de alabastro com bálsamo;
38 Niyatɨ Jisaasihomɨ dawaapɨpɨhɨ detɨ komɨ auhɨrainɨ bitonda gotaise. Gwihɨ kaatamɨ kwɨtipatɨ nandɨndɨwatɨ Jisaasihomɨ auhɨretɨ atasɨhaatɨhɨ nurɨhatataise. Nurɨhatihɨ kaatamɨ misisɨhaara kwɨtipatɨ auhɨrepɨ nurɨhatipatɨ nurɨhisatɨ nuwipiyaipataise. Iyatɨ komɨ auhɨrisɨ gerundataise. Gerundatɨ atɨpatɨ wipatɨ isɨsi naipatɨ nuhaatɨ auhɨretɨ iwinjaataise.
38 e estando por detrás, aos seus pés, chorando, começou a regar-lhe os pés com lágrimas e os enxugava com os cabelos da sua cabeça; e beijava-lhe os pés e ungia-os com o bálsamo.
39 Kaatɨ siyatɨ kaihɨ utaaho Parisiho Jisaasihoai nandapaapɨ gaata numwaasɨho sandɨ mmonataatɨ ko siyatɨ gwɨnyaataise. Kɨmo Autaahaatɨhomɨ pɨwɨha atisatɨ netɨ ausaasɨhondaataahɨ itapɨmaatɨ kɨmaatɨ koai iwiwatɨ numwɨhatisaamɨmaatamɨ maipɨhaiwa kaiwaiwa usonatɨ itapa kɨmaatɨ maipɨhaiwaisahaatɨ setahaate tatɨ usonatɨ gɨmunyaase tatɨ ko komɨ maarɨhoaatɨhɨ gwɨnyaataise.
39 Mas, ao ver isso, o fariseu que o convidara falava consigo, dizendo: Se este homem fosse profeta, saberia quem e de que qualidade é essa mulher que o toca, pois é uma pecadora.
40 Aihɨ ko siyatɨ gwɨnyaasɨtɨhandapɨ Jisaasiho wihoaaŋɨha saundataase. “Saimonɨhoŋe, nɨnɨ nɨngi pɨwɨha wa kɨma kahɨtɨtandiyonɨ atime,” undataase. Saundatɨ nunjesɨhɨ amɨ Saimonɨho Jisaasihoai komɨha saundataase. “Ye Katɨpunjingɨhoŋe, nɨnɨ atitaanɨ gaasɨ katɨme,” undataase.
40 E respondendo Jesus, disse-lhe: Simão, tenho uma coisa a dizer-te. Respondeu ele: Dize-a, Mestre.
41 Aihɨ amɨ Jisaasiho koai saundataase. “Utaahurɨ wurɨ utaaho womɨ nawɨho nehɨ (dinauhandɨ kaimɨ) nemaise ipotɨ japɨhɨ nahɨmɨtaano undɨmo. Aimɨ wo 500 kina kiyatɨ nesɨhɨ amɨ wo yatɨhɨ 50 kina kiyatɨ netaise.
41 Certo credor tinha dois devedores; um lhe devia quinhentos denários, e outro cinqüenta.
42 Saimɨ kurɨ nawɨho komɨ nusesɨho japɨhɨ ketɨ wɨndɨ namumwɨtaihɨ ko namatɨ nawɨhomɨ satɨho kandɨ (dinauhandɨ) nawɨho nesɨtɨhandɨ nemwatɨ nanɨpimatataise. Isɨ suramɨ maahɨwo koai maarɨho nunyamataise?” undatɨ nunjenataise.
42 Não tendo eles com que pagar, perdoou a ambos. Qual deles, pois, o amará mais?
43 Saundatɨ nunjesɨhɨ amɨ Saimonɨho komɨha wihoaaŋɨha Jisaasihoai sata kaundataase. “Nawɨho (dinauhandɨ) aungwohandɨ nesɨtɨhandɨ nawɨhomɨ satɨho nemwatɨ nanɨpimatonɨhɨ nawɨho nesɨho nawɨhomɨ satɨhoai maarɨho waatɨ numwɨtaise ndɨ gwɨnyaataayo,” undataase. Saundihɨ Jisaasiho koai saundataase. “Kɨnyɨ tɨtɨhɨ gwɨnyapenɨpɨ katapaase,” undataase.
43 Respondeu Simão: Suponho que é aquele a quem mais perdoou. Replicou-lhe Jesus: Julgaste bem.
44 Saundatosatɨ Jisaasiho kaatɨ apopaatamɨhihoaaŋɨ nepemaitatɨ mandosatɨ bindataatɨ Saimonɨhoai saundataase. “Kɨnyɨ kɨmaatɨ apomaatamɨ kaindɨmandɨ mmonapaino? Nɨnɨ kinyɨ aŋɨtɨmatɨhɨ napɨtɨ nandaahonɨhɨ kɨnyɨ waapoho wo namaanɨmise nisɨ auhɨrɨ atasɨha bausamaitando. Kɨnyɨ saimbɨ kamaaninɨhandɨ kandɨ kɨmaatɨ apomaatɨ kaatamɨ kwɨtipataahɨ nisɨ auhɨrɨ atasɨha bausanɨmatɨ amɨ kaatamɨ misisɨhaaraahɨ auhɨrɨ nanipiyaipataise.
44 E, voltando-se para a mulher, disse a Simão: Vês tu esta mulher? Entrei em tua casa, e não me deste água para os pés; mas esta com suas lágrimas os regou e com seus cabelos os enxugou.
45 Amɨ kɨnyɨhɨ nɨngi wɨndɨ gerɨmandise. O amɨ kɨmaatɨ apomaatɨhɨ wuwanɨ napɨtɨ kɨnyɨ aŋɨmaaŋɨ nandaahohuraapɨ namasatɨ nisɨ auhɨrɨ wɨndɨ namaamɨhaatɨ kaatɨnɨhɨ gerɨndɨmɨ notaise.
45 Não me deste ósculo; ela, porém, desde que entrei, não tem cessado de beijar-me os pés.
46 Kɨnyɨ nɨngi wɨndɨ atɨpatɨ oripɨhatɨ noaapɨ nisɨ mɨtɨhoaatɨhɨ maaninjaahise. O amɨ kɨmaatɨhɨ atɨpatɨ gaahatɨ apɨpaahɨ awaindɨhandɨ waamainjotahatɨ noaatɨ nisɨ auhɨrepɨ ninjaataise.
46 Não me ungiste a cabeça com óleo; mas esta com bálsamo ungiu-me os pés.
47 Isɨ nɨnɨ sandɨ gi kahɨtataato. Kɨmaatɨ apomaatɨ nɨngi maarɨho apɨpaahɨ awaindɨhandɨ aungwohandɨ nanɨmindɨmandɨ amɨ kaatɨ maipɨhaiwa taahɨwaiwa kaiwaiwa nahatewa Autaahaatɨho aimɨ nemwasɨhe. Isɨhiya usa maipɨhaiwa nehɨ yahonyaahɨhɨ kiyauhɨ konya Autaahaatɨho nemwasawɨhiya siya amɨ nehɨ apɨpaahɨ maipehonjɨ gotɨ nɨngi kiyaamɨ maarɨho naninyawaayopo,” undataase.
47 Por isso te digo: Perdoados lhe são os pecados, que são muitos; porque ela muito amou; mas aquele a quem pouco se perdoa, pouco ama.
48 Jisaasiho koai sata kaundatosatɨ amɨ apopaati saundataase. “Kinyɨ maipɨhaiwa nahatewa aimɨ nɨnɨ nehɨmataayo,” undataase.
48 E disse a ela: Perdoados são os teus pecados.
49 Sata Jisaasiho kaati kaundihɨ kapɨhɨ isɨhiya nandapa taawɨ ganɨhoaasɨnɨ nanɨhohiyɨhiya sawana sanawaatopo. “Utaamo kɨmo napitetahondaatɨ maipɨhaiwa nemwataatise?” tɨwɨ kanawaatopo.
49 Mas os que estavam com ele à mesa começaram a dizer entre si: Quem é este que até perdoa pecados?
50 Aihɨ Jisaasiho kaatɨ apopaati saundataase. “Kɨnyɨ nisapɨ gɨnunyaahingɨtɨhandaahɨ Autaahaatɨho gi kinyɨ maipɨhaiwaatɨhapɨ aimɨ japɨhɨ nangɨmaataise. Isɨ kinyɨ maarɨho yatɨhɨngitatɨ napaisaatɨtatɨ wɨngitonɨhɨ numwe,” undataase.
50 Jesus, porém, disse à mulher: A tua fé te salvou; vai-te em paz.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.