Lucas 10
Autaahaatɨhomɨ Pɨwɨha Gaaha Wanɨha (AGM) vs VC
1 Saiwa siyatɨ aimɨ owetihɨ Awaisɨho isɨhiya usa taahiyɨhiya 72 kaiwɨhiyai aunahɨpa nahatewaara natiwɨ daimɨ nutaatɨwɨ namɨhanataise. Namɨhanatɨ komɨ jɨhɨ yahwɨ yahwɨ aunahɨpatɨ kahatɨ kahataahapɨ sawaho ipotɨ nutandɨ tɨmetiwaiwaaraahapɨ netɨ natausaasataise.
1 Depois disso, designou o Senhor ainda setenta e dois outros discípulos e mandou-os, dois a dois, adiante de si, por todas as cidades e lugares para onde ele tinha de ir.
2 Natausaasataatɨ Jisaasiho kiyai satatɨ kaundataase. “Osaataatɨ nandapa akuraayatɨ asakendaise. Siyatɨ nandapa asakendaahandɨ kandɨ nandapa kapa kupɨwɨ ahoaiwɨ naasaimbɨpɨmaitaatɨwɨhiya isɨhiya wɨndɨ taahiyɨyaamaahe, owe, nehɨ naasiyaahɨhe. Isɨ sahɨ osaataatamɨ satɨhopɨ gaapundɨwɨse ko osaataatamɨ satɨho isɨhiya taahiyɨhiya kapa nandapa kɨpɨwɨ nepɨ naasaimbɨpɨhɨmapɨ ahoaitaatɨwɨhiyai sawaho natausaasɨtando.
2 Disse-lhes: Grande é a messe, mas poucos são os operários. Rogai ao Senhor da messe que mande operários para a sua messe.
3 Sahɨ nuwɨse Sipɨsipɨhandɨ mwaahomataiwɨhiyaatangi suhɨrɨ ainjɨhɨrɨhɨramɨ otɨhapɨhɨ nɨnɨ nandɨsisoaasataayono.
3 Ide; eis que vos envio como cordeiros entre lobos.
4 Sahɨ nawɨhomɨ ikihɨ nawɨhoaisahɨhunɨ amɨ nandapaapɨ ikihunɨ amɨ asuipatunɨ wɨndɨ mipɨ nehɨ taanahiyaatɨ nuwɨse. Aiwɨ nowaawɨ isɨhiya daihɨra nutanawaahiyai ipɨhɨrete undɨwɨ pɨwaamundɨwɨse.
4 Não leveis bolsa nem mochila, nem calçado e a ninguém saudeis pelo caminho.
5 Aiwɨ sahɨ nuwɨ aŋɨhandɨ wɨndaatɨhɨ nandaawaawaahɨ sandɨ aŋɨndɨ nandaahotɨndaatɨhɨ isɨhiya bimohiyɨhiyai sangɨ pɨwaundɨwiwatawa jɨhɨ saundɨwɨse. ‘Sahɨ kɨmandɨ aŋɨmandaatɨhɨ bimohiyɨhiyaate, sangi Autaahaatɨho gaahandɨ kasisatɨ amɨ samɨ maarɨho ambɨpatɨ netɨ japatisa yatɨhɨsiwatɨ napaisaatisamane,’ undɨwɨse.
5 Em toda casa em que entrardes, dizei primeiro: Paz a esta casa!
6 Saundisaihɨ amɨ sandɨ aŋɨndaapɨhɨ utaaho wo komɨ maarɨho ambɨpatɨ biyatɨ yatɨhɨwitatɨ napaisaatɨtaho bindataataahɨ samɨ pɨwɨha kiyai kaundohɨha komɨhetɨ niyonɨhɨ komɨ maarɨho ambɨpatɨ biyatɨ yatɨhɨwitatɨ napaisaatumatɨtaise. O amɨ utaaho siyaho wo sapɨhɨ bɨmindataataahɨ amɨ samɨ pɨwɨha satɨwɨ samɨ maarɨho ambɨpatɨ biyatɨ yatɨhɨsitatɨ napaisaatɨtane undɨwɨ kaundohɨha nepemaitatɨ japɨhɨ nasatɨ sahɨ sawanaatamɨhetɨtɨtaise.
6 Se ali houver algum homem pacífico, repousará sobre ele a vossa paz; mas, se não houver, ela tornará para vós.
7 Saundɨwɨmapɨ nandaapɨ sahɨ aŋɨhandɨ bimotɨhandɨ kandɨ naasaindaapɨhɨ bimaawɨse. Bindawaawɨ nandapa waapoho kapɨhɨ aŋɨndaatɨhɨ sahɨ bimohɨpɨpɨhɨ bimohiyɨhiya nasamisaihɨ nanɨwɨse. Amɨ sapa nandapa samɨ otɨpɨpatɨ kaiwɨ daayotɨhandapɨ nasanyawaayowo. Amɨ utaaho otɨpɨpatɨ wɨtɨ kaisɨho nawɨho nesɨtɨhandiso. Aiwɨ aŋɨhandɨ kɨhandɨ kɨhandaapɨhɨmapɨ namuwɨse.
7 Permanecei na mesma casa, comei e bebei do que eles tiverem, pois o operário é digno do seu salário. Não andeis de casa em casa.
8 “Amɨ sahɨ nuwɨ aunahɨpatɨ taunɨhandɨ wɨnda noaipasaihɨ isɨhiya sandɨ taunɨndaahapɨhiya sapɨ maaritɨwɨ nasamaapɨ nasamaasi kiyaamɨ aŋɨpɨpɨhɨ nuwɨ nandapa nasanyohɨpɨpa nepɨ nanɨwɨse.
8 Em qualquer cidade em que entrardes e vos receberem, comei o que se vos servir.
9 Aiwɨ amɨ sahɨ satɨ aunahɨpatɨ taunɨndaahapɨhiya isɨhiya timbɨpaisahiyai kiyaamɨ timbɨpa nepumapɨ tɨtɨhɨwipɨse. Aiwɨ kiyai saundɨwɨse. Autaahaatɨho isɨhiyai iwinjaatɨ bimaamɨ naindɨhandɨ wanɨ aimɨ detɨ samɨhinɨ nasatɨ ahondaise undɨwɨse.
9 Curai os enfermos que nela houver e dizei-lhes: O Reino de Deus está próximo.
10 O amɨ sahɨ aunahɨpatɨ taunɨhandɨ wɨnda nuwɨ noaipasaihɨ isɨhiya sandɨ taunɨndaahapɨhiya sapɨ wɨndɨ maarɨmitɨwɨ nasamaasi kiyaamɨ aŋɨpɨpɨhapɨ namaisaihaahɨ sahɨ nuwɨ sandɨ taunɨndamɨ daihɨra bitotawa satɨwɨ katɨwɨse. Kɨmandɨ taunɨmandaahapɨ yapɨpatɨ ikwaatɨpɨho nyamɨ auhɨramɨ atasɨhaatɨhɨ nanyamɨhatisɨho nyahɨ namawa ko ikwaatɨpɨho tɨwɨhaawa japɨhɨ sawanaatamɨhetɨmahaayo.
10 Mas se entrardes nalguma cidade e não vos receberem, saindo pelas suas praças, dizei:
11 Iyahaahandɨ kandɨ sahɨ baiwɨ atiwɨse. Autaahaatɨho isɨhiyai winjaatɨ bimaamɨ naindɨhandɨ aimɨ nasatɨ detɨ ahondaise undɨwɨse.
11 Até o pó que se nos pegou da vossa cidade, sacudimos contra vós; sabei, contudo, que o Reino de Deus está próximo.
12 Amɨ nɨnɨ sangi akɨtɨnɨhɨ sandɨ kasatataato. Isɨhiyai Autaahaatɨho netɨ tipɨtapaatɨ usondandɨ ko asisɨha namɨhainjɨhetɨ sandɨ taunɨndaahapɨhiyai yaawɨhandɨ apɨpaahɨ awaindɨhandɨ numwɨtaise jɨhura isɨhiya Sotomɨhandaahiyai numwindɨhandɨ nusatipɨhaatɨ apɨpaahɨ awaindɨhandɨ nunyonɨhɨ kiya naitaapo,” undataase.
12 Digo-vos: naqueles dias haverá um tratamento menos rigoroso para Sodoma.
13 Iyatɨ Jisaasiho sandaase. “Ese apɨpaahɨ sahɨ isɨhiyaatɨ Korasinɨhandaahunɨ Betɨsaitaahandaahunɨ bimohiyɨhiyaate, nɨnɨ kɨmbɨhɨ samɨ aunahɨpɨmatɨ taunɨmanda watɨpɨhaiwa kiyohɨwɨmaiwaamatiyatɨ utaaho wo Taiyaahandaahunɨ Saitonɨhandaahunɨ watɨpɨhaiwa kiyonaahɨ isɨhiya saurɨ taunauraahaapɨhiya ketɨ kuraanɨhɨ apotɨhɨrɨ maarɨho asɨpaiwɨ gwɨtaatɨwɨhɨrɨ niyopɨ detɨ sisɨhainɨ bindawa waatɨpatɨ nopiyanɨwɨ gwɨwɨ nepemaitɨtauhe.
13 Ai de ti, Corozaim! Ai de ti, Betsaida! Porque, se em Tiro e Sidônia tivessem sido feitos os prodígios que foram realizados em vosso meio, há muito tempo teriam feito penitência, cobrindo-se de saco e cinza.
14 Autaahaatɨho isɨhiyai netɨ tipɨtapaataahura isɨhiya Taiyaahandaahiyaunɨ Saitonɨhandaahiyaunɨ yaawɨhandɨ gotɨ nesaihɨ amɨ sahɨhɨ kiyai nusatipɨhaapɨ apɨpaahɨ waatɨ awaindɨhandɨ naitaapo.
14 Por isso haverá no dia do juízo menos rigor para Tiro e Sidônia do que para vós.
15 Iyataatɨ amɨ sahɨ Kapaniyaamɨhandaahiyaate, sangisaahɨ isɨhiya nepɨ taunɨhandɨ apɨpaahɨ kandi awaindɨhande tɨwɨ autaahɨ yamɨhapataatɨhepɨsamaamaitaapo. Owetɨtaise. Sangi Autaahaatɨho netɨ daahɨ mɨmaipɨsisatɨ nasopɨsasamaitaise,” ndaase.
15 E tu, Cafarnaum, que te elevas até o céu, serás precipitada até aos infernos.
16 Satatosatɨ Jisaasiho komɨ otɨpɨpatɨhiya natausaasɨtandɨhiyai saundataase. “Utaaho wo samɨ pɨwɨha atɨsisɨho so nisɨ pɨwɨhaisangi atɨnisataise. O amɨ utaaho wo samɨ pɨwɨha wɨndɨ atɨhomaasisatɨ sapɨ ponje tatɨ ahosɨsamasɨho so mɨkandɨ amɨ nisapimaawɨ poundihɨ ahosɨnɨmaitaise. Utaaho nisapɨ poundihɨ ahosɨnɨmaso so amɨ mɨkandɨ nɨngi natanoaasihɨ nasohɨhopɨ poundihɨ koai ahosumwataise,” undatɨ kiyai natausaasataise.
16 Quem vos ouve, a mim ouve; e quem vos rejeita, a mim rejeita; e quem me rejeita, rejeita aquele que me enviou.
17 Isɨhiya usa taahiyɨhiya 72 kaiwɨhiyai Jisaasiho otɨpɨpatɨ nunyatɨ natausaasihɨ niyohiyɨhiya apɨpaahɨ awaindɨhandɨ maaritɨmɨ japɨhɨ nasawaayopo. Kiya napɨwɨ satawaatopo. “Awaisɨhonye, nyahɨ kinyɨ ambɨpatɨ ambɨhɨtonɨhɨ itɨpɨho maipɨhapaisangi nyamɨ pɨwɨha bɨpi atɨnyisataise,” undawaatopo.
17 Voltaram alegres os setenta e dois, dizendo: Senhor, até os demônios se nos submetem em teu nome!
18 Saundauhɨ Jisaasiho kiyai wihoaaŋɨha sata kaundataase. “Nɨnɨ Bwaasɨrɨhɨrisɨ iwinjahonɨhɨ amɨ kɨrɨ yamɨhapataatɨhapɨ kɨnapɨpaamatiyatɨ kɨnapaahinɨmɨ tɨmɨhaise.
18 Jesus disse-lhes: Vi Satanás cair do céu como um raio.
19 Sahɨ atiwɨse. Nɨnɨ sangi aimɨ apɨpaahɨ watɨpɨhandɨ nasanyataayo akwɨranɨho amɨ akosɨho sapai itɨpapɨ kapaamɨ autaahɨ daisaihɨ kapa sangi wɨndɨ ikomaasawɨtando. Aiwɨ amɨ sahɨ samɨ tiworɨho yapɨpatambɨhomɨ watɨpɨhaiwa nahatewai ipɨhatiwɨmaitaatɨwɨ watɨpɨhandɨ aimɨ nasanyataayo. Sahɨ saisaihɨ sangi wapa netɨ ipɨhatisamaamaitaise.
19 Eis que vos dei poder para pisar serpentes, escorpiões e todo o poder do inimigo.
20 Amɨ sandɨ itɨpɨho maipɨhapa samɨ pɨwɨha atɨsindɨndapɨ itɨpɨho maipɨhapa nyamɨ pɨwɨha atɨnyisataiso tɨwɨ sahɨ maarɨmitɨwɨse. Nehɨ sahɨ satɨwɨ nyamɨ ambɨpatɨ yamɨhapataatɨhɨ Autaahaatɨho aimɨ jɨpatɨpinyisatɨ ahɨnyihɨhiyaaniso tɨwɨ maaritɨwɨse,” undataase.
20 Contudo, não vos alegreis porque os espíritos vos estão sujeitos, mas alegrai-vos de que os vossos nomes estejam escritos nos céus.
21 Aihɨ ketɨ suraanɨhɨ Autaahaatɨhomɨ Itɨpɨho Gaaho Jisaasihoai maaritɨtandɨhandɨ numwihɨ ko Jisaasiho sata kandaase. “Apore, yapɨpatamunɨ yamɨhapatamunɨ Awaisɨhoŋe. Gi nɨnɨ kɨnyɨ gaahoŋe gaare hɨtɨtɨ mepɨ autaahehɨmataayo. Amɨ kɨnyɨ isɨhiya amɨtɨha awaindɨhandisawɨhiyaapunɨ amɨ isɨhiya isɨhiya usai katɨwunjauhɨ mmonɨwɨ nehohiyɨhiyaapunɨ anɨtimbɨ nepɨ saiwa noaasapaapɨ amɨ kaiwa wanɨ Kɨnyɨ isɨhiya kiyaamɨ amɨtɨha maarɨho manyinyaamataiwɨhiya masɨhonya gwɨnyaahohiyɨhiyai nepɨ nunjinɨho. Ye akɨte Apore. Kɨnyɨ gwɨnyaapɨ maaritingɨrɨhɨretɨ sɨkɨrete. Isɨ kɨnyɨ kɨretɨ kiyapaise,” ndaase.
21 Naquele mesma hora, Jesus exultou de alegria no Espírito Santo e disse: Pai, Senhor do céu e da terra, eu te dou graças porque escondeste estas coisas aos sábios e inteligentes e as revelaste aos pequeninos. Sim, Pai, bendigo-te porque assim foi do teu agrado.
22 Satatosatɨ amɨ sandaase. “Kahapaamapɨpa nahataapa Apɨho nɨngi naninyataise. Iyataatɨ nɨnɨ komɨ mwaahonisapɨ utaaho wo mmonatɨ netɨ gɨmaawunyainje. Amɨ nehɨ nisɨ Apɨhohɨhɨ nɨnɨ komɨ mwaahonisapɨ mmonatɨ gɨwunyaatahore. Iyataatɨ amɨ nisɨ Apɨhopɨ isɨhiya wɨndɨ mmonɨwɨ gɨmaawunyainje. Nehɨ nɨnɨ komɨ mwaahonɨnɨhɨ Apɨhopɨ mmonɨtɨ gɨnunyaatahonɨne. Isɨ amɨ isɨhiya usai nɨnɨ komɨ mwaahonɨnɨ nisɨ gwɨnyaatɨ maaritotɨhandaahɨ nisɨ Apɨho siyatɨ setahore undɨtɨ kometirɨhɨretapɨ netɨ kiyai nunjisanɨhiyaisaahɨhɨ nisɨ Apɨhopɨ kiyai gɨwunyaatatɨ nusesɨpatonɨhɨ mmondaapo,” ndaase.
22 Todas as coisas me foram entregues por meu Pai. Ninguém conhece quem é o Filho senão o Pai, nem quem é o Pai senão o Filho, e aquele a quem o Filho o quiser revelar.
23 Sandɨ satatosatɨ amɨ sapɨhɨ komɨ otɨpɨpatɨhiyaimaawɨ bimauhisɨ kiya nehɨ sawanaahɨ yatɨhɨ bindawa Jisaasiho nepemaitatɨ kiyai saundataase. “Sahɨ kɨmaiwa mmonɨhohɨwɨmaiwaapɨ amɨ nyahɨ gaanɨhɨ kɨmaiwa mmonɨhaayo tɨwɨ maaritɨwɨse.
23 E voltou-se para os seus discípulos, e disse: Ditosos os olhos que vêem o que vós vedes,
24 Amɨ nɨnɨ sangi sandɨ kasatataato. Sahɨ wanɨ kɨmaiwa noaipasɨhɨ taawɨ mmonɨhohɨwɨmaiwa mmondotɨwɨ awaisawɨhiya yapɨpatɨ isɨhiyai winjaawɨ bimohiyɨhiyaunɨ amɨ isɨhiya Autaahaatɨhomɨ pɨwɨha atiwɨ nepɨ ausaahohiyɨhiyaunɨ jɨhura maaritawaahandɨ kandɨ kiya wɨndɨ mohopo. Aiwɨ amɨ kiya pɨwɨha kɨma sahɨ wanɨ taawɨ atisohɨma kiya atitaatɨwɨ maaritawaahandɨ kandɨ kiya wɨndɨ atɨhomisopo,” undataase.
24 pois vos digo que muitos profetas e reis desejaram ver o que vós vedes, e não o viram; e ouvir o que vós ouvis, e não o ouviram.
25 Wura utaaho wo Judaahiyaamɨ wɨnɨhapɨpa kataunjisɨho Jisaasihoenda ko pɨwɨha napitiyaha kandise tatɨ jaiwiya pɨwɨha wa nunjendandɨ nasataise. Ko nasatɨ Jisaasihoai sata nunjenataise. “Katɨpɨnyasingɨhonye, nɨnɨ nɨnapitiyataatɨnɨhɨ asohonimatɨtandɨhandɨ netɨ nasisoaarɨ bimɨtande?” undatɨ nunjenataise.
25 Levantou-se um doutor da lei e, para pô-lo à prova, perguntou: Mestre, que devo fazer para possuir a vida eterna?
26 Nunjesɨhɨ Jisaasiho koai saundataase. “Pɨwɨha wɨnɨhapɨpaatɨhɨ napitɨtaha jɨpatɨpindihɨ kɨnyɨ awɨtɨpɨ mmonapaise? Aimbɨ amɨ ka pɨwɨha napitɨtaha ahotihɨ awɨtɨpɨ mmonapaise?” undataase.
26 Disse-lhe Jesus: Que está escrito na lei? Como é que lês?
27 Saundihɨ ko wɨnɨhapɨpa kataunjisɨho wihoaaŋɨha sata kaundataase. “Kɨnyɨ Autaahaatɨhoai kinyɨ omaŋɨtɨtɨhɨ kandɨnɨhɨ amɨ kinyɨ maarɨho nahato konɨhɨ amɨ kinyɨ andɨtatɨ andɨtitingɨtɨhandɨ watɨpɨhandɨ kandɨhɨ amɨ kinyɨ gwɨnyaahingɨtɨhandɨ kandɨnɨhɨ saiwa nahatewa komɨhetɨ niyonɨhɨ kinyɨ Awaisɨho Autaahaatɨhoai maarɨho nunye. Aimbɨ amɨ kɨnyɨ isɨhiya kinyɨhiya aunahɨpatɨ yapɨpatɨ naasaipitɨ kataahapɨhiyai maarɨho nunye amɨ kɨnyɨ kɨwahoŋɨ kinyɨ maarɨho kinyɨ ambɨpati nunyapɨ itatamanɨhingɨpatamataimbo tatɨ jɨpatɨpindise,” undataase.
27 Respondeu ele: Amarás o Senhor teu Deus de todo o teu coração, de toda a tua alma, de todas as tuas forças e de todo o teu pensamento {Dt 6,5}; e a teu próximo como a ti mesmo {Lv 19,18}.
28 Saundihɨ Jisaasiho koai saundataase. “Kɨnyɨ tɨtɨhɨ akaaha nga katapaase. Isɨ kɨnyɨ wanɨ katingɨpatamataimbɨ tɨtɨhɨ kiyapaapaahɨ asohoŋimatɨpɨ nasisoaarɨ bimɨtaise,” undataase.
28 Falou-lhe Jesus: Respondeste bem; faze isto e viverás.
29 Sata kaundihɨhandɨ kandɨ ko wɨnɨhapɨpa kataunjisɨho sawaho Jisaasihoai nunjesɨtɨhandapɨ siyatɨ gwɨnyaataise. Wiwa nisapɨ Jisaasiho satatɨ ko nɨngi nanisesɨtɨhandamɨ wihoaaŋɨhandɨ gwɨnyaahondaahandɨ kandɨ amɨ ko nɨngi napindapɨ nanisese tɨtaiso taunyaatɨ Jisaasihoai saundatɨ nunjenataise. “Amɨ kɨnyɨ sandɨpɨ kɨnyɨ kɨwahonyɨ isɨhiya naisɨhiyai maarɨho nunye dingɨyɨhiya diyaapise?” undatɨ nunjenataise.
29 Mas ele, querendo justificar-se, perguntou a Jesus: E quem é o meu próximo?
30 Saundatɨ nunjesɨhɨ Jisaasiho komɨha wihoaaŋɨha koai sata kaundataase. “Utaaho wo Jerusaremɨhanda namasi Jerikohandaahapɨ daihɨra taatɨ notaise. Naihɨ isɨhiya maatɨmaatiwɨ ikohiya nutanɨwɨ koai isɨpɨ komɨ utɨ apotɨhɨrɨ nausohaapɨ nusepɨ somaahomwapɨ koai pɨhɨtɨwɨ tipɨ daihɨra ahiyamapɨ niyauhɨ ko asisɨwiratihɨ kwaapanɨmaasatɨ ahondaise.
30 Jesus então contou: Um homem descia de Jerusalém a Jericó, e caiu nas mãos de ladrões, que o despojaram; e depois de o terem maltratado com muitos ferimentos, retiraram-se, deixando-o meio morto.
31 Aihɨ amɨ utaaho wo pɨrisiho Autaahaatɨhoai nandapa tɨhatɨ dɨpumasɨho daihɨra kɨra notaise. Notɨ mmonata utaaho daihɨra ahotihɨ usonamapɨ wɨndɨ koai namumatɨtandɨ kɨsetɨ daihɨramɨ wihɨnɨhɨraapɨ nusatipatɨ notaise.
31 Por acaso desceu pelo mesmo caminho um sacerdote, viu-o e passou adiante.
32 Aihɨ amɨ utaaho wo isɨhiya Autaahaatɨhomɨ Aŋɨ Awaindɨhandamɨ otɨpɨpatɨ ipaahambɨhapa kiyohiyɨhiya Ripaihiyaamɨho daihɨra kɨra nasaho mmonata utaaho daihɨra ahotihɨ mmonamapɨ naasɨkatɨ kiyatɨ kisetɨ daihɨraamɨ wihɨnɨhɨraapɨ nusatipatɨ notaise.
32 Igualmente um levita, chegando àquele lugar, viu-o e passou também adiante.
33 “Saimɨ utaahurɨ surɨ usonamaahandɨ kandɨ nehɨ iwinjapɨ mmonɨmapɨ naihɨ amɨ utaaho nehɨ koai wo isɨhiya Samariyaahiyaamɨho daihɨra kɨra nasataaho nasatɨ ko ahotimbɨpɨhɨ noaipataise. Nasatɨ noaipatɨ mmonata utaaho mɨmaipiyatɨ ahotihɨ kopɨ maarɨho waatɨ asɨpɨwisataise.
33 Mas um samaritano que viajava, chegando àquele lugar, viu-o e moveu-se de compaixão.
34 Asɨpɨwisatɨ komɨhinɨ detɨ notɨ komɨ asaahaatɨhɨ atɨpatɨ werɨhandɨ amɨ wainɨhandɨ nuhaatɨ iwinjaatɨ nurɨmaasatɨ asaaha urɨmataise. Iyatɨ ko koai naimaatɨ komɨ dongihoaasɨnɨ ahiyatɨ isɨsi notɨ aŋɨhandɨ wɨndɨ nawɨho nunyawɨ nanohotɨhandaapɨhɨ ahɨwisatosatɨ winjaatɨ bindataise.
34 Aproximando-se, atou-lhe as feridas, deitando nelas azeite e vinho; colocou-o sobre a sua própria montaria e levou-o a uma hospedaria e tratou dele.
35 Aihɨ asisɨha kasɨnɨhetɨ nawɨho taanauhɨho siriwaahonyurɨ nawɨhomɨ ikihombɨ niyaatɨ aŋɨhandɨ sandɨ jaatɨ bimisɨhoai nunyatɨ saundataase. ‘Kɨmo utaamopɨ nawɨho wapa kinyɨhapa owemapɨ tɨmapaapaahɨ nɨnɨ kɨmihoaaŋɨ japɨhɨ napɨtɨhura nawɨho kopɨ owemapɨ tɨmahingɨhopɨ wihoaaŋɨ nahɨmɨtaanɨ kɨmoai kɨnyɨ iwinjaapɨ bime,’ undataase.
35 No dia seguinte, tirou dois denários e deu-os ao hospedeiro, dizendo-lhe: Trata dele e, quanto gastares a mais, na volta to pagarei.
36 Isɨ amɨ isɨmiya kɨmingwaasamɨ maahɨwo utaaho maatɨmaatiwɨ ikohiya tipɨ nusopɨsasohɨhopɨ awaindɨhandɨ maarɨho nunyatɨ asɨpiyatɨ iwɨtatamanataise?” undatɨ nunjenataise.
36 Qual destes três parece ter sido o próximo daquele que caiu nas mãos dos ladrões?
37 Saundatɨ nunjesɨhɨ ko Judaahiyaamɨ wɨnɨhapɨpa kataunjisɨho wihoaaŋɨha sata kaundataase. “Utaaho kopɨ maarɨho asɨpɨwisatɨ iwɨtatamasɨhore,” undataase. Saundihɨ Jisaasiho koai saundataase. “O amɨ kɨnyɨ numbwɨ sɨkatɨ kaimbɨ isɨhiya usaisɨ iwɨtatamanɨpɨ bime,” undataase.
37 Respondeu o doutor: Aquele que usou de misericórdia para com ele. Então Jesus lhe disse: Vai, e faze tu o mesmo.
38 Saimɨ Jisaasiho komɨ otɨpɨpatɨhiyaimaawɨ daimɨ Jerusaremɨhandaahapɨ taawɨ nowaayopo. Taawɨ nowaawɨ Jisaasiho aunahɨpatɨ wɨta notɨ nandaatɨ noaipataise. Noaipasɨhɨ satɨ aunahɨpita apopaatɨ waatɨ kaatamɨ ambɨpatɨ Mataahaatɨ bindataise. Bindataatɨ kaatɨ Jisaasihoai kaatamɨ aŋɨpɨpɨhɨ numwaasi notɨ aŋaaŋɨ nunyatɨ nandapa tɨhatɨ yainjaraawisataise.
38 Estando Jesus em viagem, entrou numa aldeia, onde uma mulher, chamada Marta, o recebeu em sua casa.
39 Mataahaatɨ saatɨ kaatamɨ sanaapwɨhaatisahaate. Kaatamɨ ambɨpatɨ Mariyaahaate. Aihɨ kaatɨ Mariyaahaatɨ Jisaasihomɨhinɨ detɨ nasatɨ bindataatɨ Jisaasihomɨ pɨwɨha atɨwisataise.
39 Tinha ela uma irmã por nome Maria, que se assentou aos pés do Senhor para ouvi-lo falar.
40 Saihɨ amɨ Mataahaatɨhɨ nandapaapaahɨ nonasaya nandapa tɨhatɨ tɨmanataise. Siyatɨ kainjatɨ notɨ Jisaasihoai saundataase. “Awaisɨhoŋe, nɨnɨ nɨwɨhaanɨnɨ nundɨ napɨtaindɨ nandapa tɨhɨtɨ tɨmanataayo. Isɨ kɨnyɨ nɨngi nisonapaino? Naapwɨraati natɨpusoaase kaatɨ andɨtɨnihonɨhɨ maimburaaŋɨ nandapa maasɨ tɨhaha tɨmanɨtaano,” undataase.
40 Marta, toda preocupada na lida da casa, veio a Jesus e disse: Senhor, não te importas que minha irmã me deixe só a servir? Dize-lhe que me ajude.
41 Saundihɨ amɨ Awaisɨho komɨha wihoaaŋɨha kaati sata kaundataase. “Mataahaaŋe, kɨnyɨ wapa pɨhɨtatɨ taahɨpɨpaapɨ gwɨnyapenapaise.
41 Respondeu-lhe o Senhor: Marta, Marta, andas muito inquieta e te preocupas com muitas coisas;
42 Siyapaahandɨ kandɨ kɨnyɨ nehɨ wɨndɨ naasaindapaahɨ nenoaahɨtapaise. Iyataatɨ sandɨ kɨnyɨ nenoaahɨtingɨtɨndɨ Mariyaahaatɨ kandɨ gaahandɨ naitandaise. Sandɨ kaatɨ nesɨtɨndɨ isɨhiya usa kaatamɨhetapɨ wɨndɨ nemaamaitaapo. Owetɨtaise,” undatɨ Mataahaati Jisaasiho kaundataase.
42 no entanto, uma só coisa é necessária; Maria escolheu a boa parte, que lhe não será tirada.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 10, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.