Hebreus 6
Autaahaatɨhomɨ Pɨwɨha Gaaha Wanɨha (AGM) vs NAA
1 — ausente —
1 Por isso, deixando os princípios elementares da doutrina de Cristo, avancemos para o que é perfeito, não lançando de novo a base do arrependimento de obras mortas e da fé em Deus,
2 — ausente —
2 o ensino de batismos e da imposição de mãos, da ressurreição dos mortos e do juízo eterno.
3 Amɨ Autaahaatɨho nyangi gaasɨ kaiwɨse nyatonaahɨ amɨ nyahɨ saiwa siyaatɨ kaitɨhaawo.
3 Isso faremos, se Deus o permitir.
4 Isɨhiya usa aimɨ Autaahaatɨhomɨ nausainjɨtɨhandɨ nepɨhiyaare. Kiya aimɨ yamɨhapataatɨhapɨ (Autaahaatɨhomɨ) gaahaiwa otɨpɨpatɨ amɨ nawɨho owetatɨ nehɨhaiwa nepɨ mmonɨwawɨhiyaare. Kiya aimɨ Autaahaatɨhomɨ Itɨpɨho Gaaho nɨnawɨpɨhɨ nepawɨhiyaare.
4 É impossível, pois, que aqueles que uma vez foram iluminados, provaram o dom celestial, se tornaram participantes do Espírito Santo,
5 Kiya aimɨ Autaahaatɨhomɨ pɨwɨha jɨpaindɨhandɨ kiyaamɨhetɨ noaipasɨhɨ nepɨ mmonɨwawɨhiyaare. Aiwɨ kiya aimɨ Autaahaatɨhomɨ watɨpɨhaiwa ipotɨ wura gaahura auta ausaimanɨtandɨhaiwa noaipasɨhɨ mmonɨwɨ nepawɨhiyaare.
5 provaram a boa palavra de Deus e os poderes do mundo vindouro
6 Kiya jɨhɨ saiwawɨhiyandaahandɨ kandɨ amɨ kiya napepaapɨ tɨmahiyawɨ, Autaahaatɨhoai ahosumwawaawaahɨ amɨ kiya japɨhɨ Autaahaatɨhoenda napɨwɨ apɨpaahɨ wɨndɨ japɨhɨ namepemaitɨtaapo. Amɨ kiya Autaahaatɨhomɨ Mwaahoai jɨhaatɨ taawɨ tipɨ nerɨhɨra tipɨmandaawaayowo. Aiwɨ kiya isɨhiyaamɨ ndɨhetɨ kopɨ kiya sisɨpɨtɨwɨ koai mawɨhandɨ numwɨtaatɨwɨ taawɨ tipɨmandaapɨ tiwawaayowo. Isɨ kɨmɨ kandapɨ isɨhiya usa kiyai nuwɨ japɨhɨ numwaasi napisaihɨ kiya kiyaamɨ maipɨhaiwaatɨhapɨ japɨhɨ apɨpaahɨ wɨndɨ nga namepemaitɨtaapo. Owe. Apɨpaahɨ owetɨtaise.
6 e caíram, sim, é impossível outra vez renová-los para arrependimento, visto que, de novo, estão crucificando para si mesmos o Filho de Deus e expondo-o à zombaria.
7 Iyataatɨ amɨ wipatɨ wura wura taahɨwaiwaara yapɨpatetɨ wipɨwatɨ tɨmɨhaihɨ amɨ yapɨpatɨ wipati nesɨhɨ amɨ isɨhiya katɨ yapasawɨ nandapa yamawaayopo. Yamɨhauhɨ kapa nandapa satoya niyamahohiyɨhiyai nga iwɨtatamanataise. Yapɨpatɨ Siyahati Autaahaatɨho mmonatɨ gaahatɨ kawɨsatɨ itatamanɨhonɨhɨ nandapa gaahapa nimatatɨ amɨ akɨpɨpa gaahapa ahotɨtaise.
7 Porque a terra que absorve a chuva que frequentemente cai sobre ela e produz plantas úteis para aqueles que a cultivam recebe bênção da parte de Deus;
8 O amɨ yapɨpatɨ kata nandapa biya namaawa nehɨ anɨpɨho ausɨtɨhɨrɨ akaasɨhaahɨ nawahonaahɨ Autaahaatɨho katɨ yapitisɨ saundɨtaise, “Kɨnyɨ yapɨpataŋɨ maipɨhataŋe,” undonɨhɨ netɨ nopɨsasɨnatɨ maipɨtatɨ ahotinjatɨ ipotɨhura sisɨhaara tɨhatɨ owemaitaise.
8 mas, se produz espinhos e ervas daninhas, é rejeitada e está perto da maldição; e o seu fim é ser queimada.
9 Isɨ nisɨ naisɨhiyaatɨ akɨyɨhiyaatɨ, nisɨ maarɨho nasanyohiyɨhiyaate, nyahɨ sangi pɨwɨha watɨpɨha kɨma kɨmɨretɨ kasatɨhaato. Iyahaahandɨ amɨ nyahɨ sapɨ siyaatɨ gwɨnyaahaayo: kiyaahɨ isɨhiya Autaahaatɨho taatɨ iwɨtatamanatɨ amɨ taatɨ japɨhɨ numwaasawɨhiya gaahaiwa kiyohɨwaiwa kaitaatɨwo taatɨ gwɨnyaaho.
9 Quanto a vocês, meus amados, ainda que falemos desta maneira, estamos certos de que coisas melhores os esperam, coisas relacionadas com a salvação.
10 Iyataatɨ amɨ Autaahaatɨhohɨ nasisoaarɨ tɨtɨhɨretɨ kiyahore. Sahɨ komɨ isɨhiyai jɨhɨ iwɨtatamanɨwɨ amɨ wanɨ kiyaatɨnɨhɨ kiyai taawɨ iwɨtatamanotɨhandapɨ gwɨnyaitaise. Sahɨ Autaahaatɨhomɨhiyaatisɨ amɨ sahɨ samɨ maarɨho komɨ isɨhiyai nunyawɨ nunjohɨhopɨ ko wɨndɨ nanɨpimaamatɨtaise.
10 Porque Deus não é injusto para se esquecer do trabalho que vocês fizeram e do amor que mostraram para com o seu nome, pois vocês serviram e ainda estão servindo aos santos.
11 Nyahɨ watɨpɨtaatɨ sangi sataatɨ kasatɨhaato. Sahɨ samɨ jatotɨhandɨ anɨtiwɨ isɨwatɨmɨ nuwɨ otasaahaapɨhɨtane. Aiwɨ sahɨ Jisaasihopɨ gɨwunyaahohɨtɨhandɨ watɨpɨtɨwɨ isɨwatɨwɨ amɨ sahɨ kiyaatɨnɨhɨ jatohɨpɨpa akɨpɨpa Autaahaatɨho sangi kasisonɨhapo.
11 Desejamos que cada um de vocês continue mostrando, até o fim, o mesmo empenho para a plena certeza da esperança,
12 Siyawaawɨ amɨ sahɨ wɨndɨ ahiyawɨ nepɨ pohipɨmaitaatɨwo. Aiwɨ sahɨ isɨhiya usa bɨpi natɨpɨsanɨwɨ Autaahaatɨhopɨ gɨwunyaapɨ akɨpɨpaapɨ jatɨmɨ nuwɨ amɨ ipotɨnɨhɨ kapa tɨtɨhɨ akɨpɨpa kawihɨ nehohiyɨhiyaamataiwɨ noaipaitaatɨwo.
12 para que não se tornem preguiçosos, mas imitadores daqueles que, pela fé e pela paciência, herdam as promessas.
13 Aihɨ sura Autaahaatɨho Abɨraahamɨhoai ipotɨ wapa kawitandɨ jɨhɨ tɨmanatɨ pɨwɨha watɨpɨha nɨnɨ gi saindɨhapa kahindɨ amɨ nahɨmɨto undatɨ kaundataase. Siyatɨ kaundataatɨ utaaho Autaahaatɨhoai nusatipɨhaatɨ awaisɨho owetihɨ namatɨ komɨ pɨwɨha netɨ andɨtiwatɨ watɨpɨmatɨ akɨte tɨtandɨ amɨ Autaahaatɨho sawahopɨ ambɨhɨtatɨ Abɨraahamɨhoai saundataase: “Kɨnyɨ nisapɨ amɨ nisɨhɨretapɨ aimɨ mmonɨpɨhoŋe, nɨnɨ akɨtɨhapaahɨhɨ akɨtɨ kaindɨhonisɨ pɨwɨha kɨma watɨpɨndɨ nɨnɨ gi kapa kahitandɨ kahɨtataato,” undatɨ saundataase.
13 Pois, quando Deus fez a promessa a Abraão, visto que não tinha ninguém superior por quem jurar, jurou por si mesmo,
14 “Nɨnɨ gi apɨpaahɨ akɨtɨnɨhɨ gaahandɨ kahitandɨ kahɨtotɨmandɨ kahindɨ amɨ nahɨmɨto. Saindɨ gaahandɨ nɨnɨ gi kahisanɨhɨ kɨretɨ ipotɨ ipotɨhura kinyɨ kimwaaya kimaasiya amɨ gaasoya gaasisa pɨhɨtɨwɨ apɨpaahɨ taahiyɨhiya namwɨyaatɨtaapo,” Wuwanɨhapɨhɨ 22:16-17
14 dizendo: “Certamente eu o abençoarei e multiplicarei os seus descendentes.”
15 Aihɨ amɨ Abɨraahamɨho koai Autaahaatɨho kawitandɨ kaundimbɨpaapɨ satatɨ Autaahaatɨho kandimbɨpa nga kanisatɨ nanɨmɨtaiso tatɨ wɨndɨ pohipɨmaayatɨ natɨpɨsanatɨ konɨhɨ jatɨmɨ notɨ tɨtɨhɨ kɨretɨ kapa koai kawɨsatɨ numwihɨ netaise.
15 E assim, depois de esperar com paciência, Abraão obteve a promessa.
16 Isɨhiya pɨwɨha wa watɨpɨha isɨhiya usa nepɨ namaasɨpaitaatɨwɨha katawaahura utaaho kiyai nusatipɨhaatɨ watɨpɨhandɨ wandɨhaisahomɨ ambɨpata satɨwɨ, “Nɨnɨ apɨpaahɨ akɨtɨ kandaato,” tawaatopo. Iyauhɨ pɨwɨha wɨndɨ tɨmunatɨ owendaise.
16 Porque as pessoas juram pelo que lhes é superior, e o juramento, servindo de garantia, põe fim a toda discussão.
17 Amɨ kɨmɨ kɨretɨ isɨhiya ko jɨhɨ tɨmanatɨ kaundimbɨpa naitaatɨwɨhiyai nɨnɨ kapa kasatopɨpa tɨtɨhɨ kɨretɨ kasindɨ nasamɨto undatɨ nunjɨtandɨ Autaahaatɨho watɨpɨtatɨ pɨwɨha wa watɨpɨha katatɨ kiya isɨhiyaisatɨ ko sawahomɨ ambɨpata wɨsasataise.
17 Por isso, Deus, quando quis mostrar com mais clareza aos herdeiros da promessa que o seu propósito era imutável, confirmou-o com um juramento.
18 Aihɨ amɨ pɨwɨmaurɨ kɨmaurɨ yatɨmwɨ usa kaurɨ nemapɨ wa ahɨmaitaatɨwɨhaurɨ ahondaise. Iyataatɨ saurɨ pɨwa yatɨwaurɨ kɨmaure: Autaahaatɨho nyahɨ komɨ isɨhiyaanangi wapa kanyisatɨ nanyamɨtandɨ katimbɨpa amɨ ko sawahomɨ ambɨpata watɨpɨtatɨ satatɨ, “Nɨnɨ akɨtɨnɨhɨ jɨhɨ tɨmanɨtɨ katopɨpa kapa kaito,” tatɨ katahore. Iyatɨ amɨ saurɨ pɨwaamaurɨ wandɨpɨmauraahunɨ amɨ kɨmɨ kaurɨ ahonda siyatɨ netɨ nanyisataise. Autaahaatɨho nehɨ akɨtɨhapaahɨhɨ katahore. Amɨ ko akɨtɨmetɨhapa wɨndɨ kamaatahore. Apɨpaahɨ owetise. Isɨ nyahɨ komɨhatɨhɨ noaatɨtɨhaawɨ koaapɨhɨ nihɨti niyohiyɨhiyaanɨ saurɨ pɨwaurɨ Autaahaatɨho nyangi wapa kanyisatɨ nanyamɨtandɨ katiwɨmaurɨ gwɨnyaawa amɨ nyamɨ maarɨho newa andɨtitɨtɨhaawo. Iyaatɨ andɨtitaatɨ isɨwataatɨ kiyaanɨnɨhɨ jatɨtɨhaawo amɨ ko katimbɨpa kanyisatɨ amɨ nanyamɨtando.
18 Ele fez isso para que, mediante duas coisas imutáveis, nas quais é impossível que Deus minta, nós, que já corremos para o refúgio, tenhamos forte alento, para tomar posse da esperança que nos foi proposta.
19 Iyataatɨ amɨ Autaahaatɨho nyangi wapa gaahapa kanyitandɨ jɨhɨ tɨmanatɨ kanyatimbɨpaapɨ kanyitandɨhuraapɨ nyahɨ jatohɨtɨhandɨ nyamɨ maarɨhomɨ angɨhandimatatɨ watɨpɨtatɨ anɨtisatɨ tɨtɨhɨnyiwatɨ nyaiwatataise. Iyatɨ nyamɨ jatotɨmandɨ angɨhandamatiyahandɨ kɨmandɨ kandɨ apotɨhɨrɨ awairɨhɨrɨ aŋɨhandɨ netɨ yatɨmwatɨ yatɨpɨyasɨrɨhɨrɨ mwipɨhɨramɨ dawaapɨpɨhɨ niyatɨ noaipatɨ amɨ mɨhaatɨ yamɨhapataatɨhɨ Autaahaatɨhomɨ aŋɨ awaindɨhandaatɨhɨ mɨhatɨhɨ Autaahaatɨho komɨ ndɨmaahomwaaŋɨ ahiyatɨ bimimbɨpɨhɨ nandaataise.
19 Temos esta esperança por âncora da alma, segura e firme e que entra no santuário que fica atrás do véu,
20 Amɨ sapɨhɨ kapɨhɨ Autaahaatɨho sawaho bimimbɨpɨhɨ yamɨhapataatɨhɨ nyapɨ Jisaasiho nyamɨ jɨhɨ aimɨ niyatɨ Autaahaatɨhomɨ aŋɨhandɨ awaindɨhandaatɨhɨ nandaataise. Ko nyangi nyatatamanɨtandɨ nandaataise. Iyatɨ ko sapɨhɨ Merɨkisetekɨhomatiyatɨ amɨ Merɨkisetekɨhomɨhɨretɨ kiyatɨ konɨhɨ jinjapɨhɨ jinjapɨhɨ pɨrisihoematataise.
20 onde Jesus, como precursor, entrou por nós, tendo-se tornado sumo sacerdote para sempre, segundo a ordem de Melquisedeque.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Hebreus 6, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.