Atos 10

Autaahaatɨhomɨ Pɨwɨha Gaaha Wanɨha (AGM) vs ARIB

Sair da comparação
ARIB Almeida Revisada Imprensa Bíblica
1 Aihɨ suraanɨhɨ utaaho wo komɨ ambɨpatɨ Koniriyaasiho aunahɨpatɨ Sisariyaahanda bindataise. Iyataatɨ so Koniriyaasiso isɨhiya Romɨhandaahiyaamɨ tunnɨwɨ yahwɨnohiyɨhiya taahiyɨhiya 600 kaiwɨhiyaasɨ tipɨtapaatɨ 100 kaiwɨhiyai ko iwinja bindataahore. Iyataatɨ tunnɨwɨ yahwɨnohiyɨhiya siya 600 kaiwɨhiyaamɨ ambɨpatɨ satɨwɨ ambɨhɨtawaatopo, “Itaarihandaahapɨhiya tunnɨwɨ yahwɨnohiyɨhiye,” tɨwɨ ambɨhɨtawaatopo.
1 Um homem em Cesaréia, por nome Cornélio, centurião da corte chamada italiana,
2 Iyatɨ so Koniriyaasiso Judaahiyaamatɨpɨmetahosɨ Judaahiyaamɨhɨretɨ japepihɨra Autaahaatɨhopɨ aunɨhɨhɨrɨ katatɨ gaapundahore. Iyataatɨ kounɨ komɨhiyaunɨ Autaahaatɨhopɨ yaiwɨ Autaahaatɨhomɨ pɨwɨha atɨwiwɨhiyaare. Iyatɨ Koniriyaasiho ko nawɨho Pɨhɨtɨhaiwa Judaahiyaamɨ usa kahapaamapɨpaapɨ nenoaahɨtisawɨhiyai nunyahore. Siyatɨ nunyatɨ Autaahaatɨhopɨ asisɨ nahatewetɨ gaapundahore.
2 piedoso e temente a Deus com toda a sua casa, e que fazia muitas esmolas ao povo e de contínuo orava a Deus,
3 Aihɨ asisɨha waaraahɨ ipɨho aimɨ mɨhepɨtihɨhura Koniriyaasiho sɨwipatɨ wɨtɨ auta noaipasɨhɨ siyahatɨ mmonataise. Autaahaatɨhomɨ enjerɨho otɨpɨpatɨho Yamɨhapataatɨhɨ bimisɨho nasatɨ aŋɨtɨtɨhɨ nandaasɨhɨ usonataise. Aihɨ ko Autaahaatɨhomɨ enjerɨho otɨpɨpatɨho yamɨhapataatɨhɨ bimisɨho nasatɨ, “Koniriyaasihoŋe,” undataase.
3 cerca da hora nona do dia, viu claramente em visão um anjo de Deus, que se dirigia para ele e lhe dizia: Cornélio!
4 Undihɨ Koniriyaasiho Autaahaatɨhomɨ enjerɨho otɨpɨpatɨhoai usonataatɨ ko apɨpaahɨ awaindɨhandɨ yayataise. Yayataatɨ Koniriyaasiho Autaahaatɨhomɨ enjerɨho otɨpɨpatɨhoai saundataase, “Awaisɨhoŋe napaape?” undataase. Undihɨ Autaahaatɨhomɨ Enjerɨho sata kaundataase, “Kɨnyɨ gaapundingɨtɨhandunɨ kɨnyɨ nawɨho taahɨpɨpa isɨhiya kahapaamapɨpaapɨ nenoaahɨtauhɨ iwɨtatamanɨpɨ andɨtɨwipɨ numwingɨtɨhandunɨ Autaahaatɨhomɨ ndɨhetɨ aimɨ noaipase. Noaipasɨhɨ kandapɨ Autaahaatɨho gaare tatɨ gwɨnyaatɨ bindataise.
4 Este, fitando nele os olhos e atemorizado, perguntou: Que é, Senhor? O anjo respondeu-lhe: As tuas orações e as tuas esmolas têm subido para memória diante de Deus;
5 Aisɨ kɨnyɨ wanɨ isɨhiya usaisɨ aunahɨpatɨ Jopaahandaahapɨ natɨpusoaasisamɨhɨ nutaatɨwe. Nuwɨ kiya utaaho wo komɨ ambɨpatɨ Saimonɨhoai numwaasi japɨhɨ napɨtaatɨwe. Iyataatɨ komɨ ambɨpatɨ wɨtɨ Pitaahore.
5 agora, pois, envia homens a Jope e manda chamar a Simão, que tem por sobrenome Pedro;
6 Iyatɨ Saimonɨho wo maasapɨhomɨ atɨtata isɨhiya usa wapa kahaiwa kahaiwa kaitaatɨwɨhatɨ tɨtɨhemasɨhomɨ aŋaaŋɨ detɨ durɨhɨrainɨ ahetihɨ kapɨhɨ Pitaaho binye,” undataase.
6 este se acha hospedado com um certo Simão, curtidor, cuja casa fica à beira-mar. {Ele te dirá o que deves fazer.}
7 Undatɨ Autaahaatɨhomɨ enjerɨho otɨpɨpatɨho Koniriyaasihoai sata pɨwɨha kaundamapɨ naihɨhura Koniriyaasiho komɨ otɨpɨpatɨhiyaamɨ yahurisaahɨhɨ gaata numwaataise. Iyatɨ tunnatɨ yahwinjɨho wo komɨ otɨpɨpatɨhoematatɨ bimohosɨ koaisɨ ahoya gaata numwaataise. Aihɨ so tunnatɨ yahwinjɨho Judaahiyaamatɨpɨmetahosɨ Judaahiyaamɨhɨretɨ japepihɨratɨ Autaahaatɨhopɨ aunɨhɨhɨrɨ katatɨ gaapundahore.
7 Logo que se retirou o anjo que lhe falava, Cornélio chamou dois dos seus domésticos e um piedoso soldado dos que estavam a seu serviço;
8 Aihɨ Koniriyaasiho kingwaasi pɨwɨha Autaahaatɨhomɨ enjerɨho kaundisɨha ka biyatɨ kaundatɨ kingwaasi Jopaahandaahapɨ natausaasihɨ nowaayopo.
8 e, havendo contado tudo, os enviou a Jope.
9 Aihɨ kingwaasi Koniriyaasiho natausaasihɨ nuwɨ otɨhapɨhɨ nanopawɨ bowihɨ pɨhɨtɨwɨ numbɨwɨ aunahɨpa Jopaahandamɨ detɨ noaipawaayopo. Detɨ noaipapɨ kingwaasɨ taawɨ niyauhɨ Pitaaho ipɨho otɨhasɨnɨtihɨ aŋɨhandamɨ autaahɨ aŋɨtaupwataasɨnɨ yamwaataise. Iyataatɨ aŋaaŋɨ nimaayandahaaŋɨ aŋɨmatɨwɨhaaŋisɨ Pitaaho Autaahaatɨhopɨ gaapundɨtandɨ kasɨnɨ aŋɨtaupwataatɨhɨ yamwaataise.
9 No dia seguinte, indo eles seu caminho e estando já perto da cidade, subiu Pedro ao eirado para orar, cerca de hora sexta.
10 Yamwaatɨ Autaahaatɨhopɨ gaapundihɨ Pitaahoai nandapaapɨ jaumanataise. Iyataatɨ isɨhiya yatɨhɨ mɨhaapɨ bimohiyɨhiya nandapa taawɨ tɨmanɨhauhɨ Autaahaatɨho Pitaahoai sɨwipatɨ wɨtɨ siyahatɨ nunjataise.
10 E tendo fome, quis comer; mas enquanto lhe preparavam a comida, sobreveio-lhe um êxtase,
11 Yamɨhapatɨ tɨwatawamasɨhɨ Pitaaho jataise. Jasɨhɨ wɨndɨ apotɨhɨrɨ taapwɨnɨhɨramatiyahandɨ yamɨhapataatɨhɨraapɨ nasataise. Iyataatɨ apotɨhɨrɨ sɨrɨ otasaahaasɨnɨ wihɨwihoaaŋɨ isɨhiya isɨwatawa kɨhura kɨhura bɨpi ipɨhaahohɨpatamatiyatɨ nasatɨ yapɨpatetɨ tɨmaamahiyatɨ nasatɨ nehɨ otɨhamwaaŋɨ ahondaise.
11 e via o céu aberto e um objeto descendo, como se fosse um grande lençol, sendo baixado pelas quatro pontas sobre a terra,
12 Aihɨ sandɨ yamɨhapataatɨhapɨ napindɨndaatɨhɨ kohasɨpɨho kahatamatɨpetahoaisa akwɨranɨho Judaahiya namaanɨhohɨpɨpa ahondaise.
12 no qual havia de todos os quadrúpedes e répteis da terra e aves do céu.
13 Ahotihɨ pɨwɨha wa Pitaahoai sataha kaundataase, “Pitaahoŋe, kɨnyɨ dopɨ kɨmba nandɨmba tipɨ nanɨme,” undataase.
13 E uma voz lhe disse: Levanta-te, Pedro, mata e come.
14 Undihɨ Pitaaho, “Awaisɨhoŋe, nɨnɨ wɨndɨ akɨtɨnɨhɨ saiwa titɨ namando. Nɨnɨ jɨhura wɨndɨ Judaahiyaanamɨ wɨnɨhapɨpetɨ tɨtɨhɨmetɨhapa namandɨhonɨne,” undataise.
14 Mas Pedro respondeu: De modo nenhum, Senhor, porque nunca comi coisa alguma comum e imunda.
15 Undihɨhura maahomwaaŋɨ jɨhaatɨ wamwaaŋɨ satatɨ Pitaahoai kaundataase, “Autaahaatɨho nandapaapɨ tɨtɨhɨ gaahape tatɨ katimbɨpa sapaapɨ kɨnyɨ tɨtɨhɨmetatɨ maipɨhape maatɨme,” undataase.
15 Pela segunda vez lhe falou a voz: Não chames tu comum ao que Deus purificou.
16 Aihɨ sandɨ mairɨ maara noaipatatɨ ketɨ kuraanɨhɨ yamɨhapataatɨhapɨ japɨhɨ niyataise.
16 Sucedeu isto por três vezes; e logo foi o objeto recolhido ao céu.
17 Aihɨ Pitaaho satɨ sɨwipitɨ mmosɨpitapɨ pɨhɨtatɨ gwɨnyapenataatɨ satatɨ kandaase, “Nɨnɨ satɨ sɨwipitɨ mmonɨhohɨmatamɨ tanyaaha napitiyate,” tatɨ gwɨnyaataise. Siyatɨ taatɨ gwɨnyaatɨ bimihɨ Koniriyaasiho isɨhiyai natausaasihɨ niyohiyɨhiyai Saimonɨhomɨ aŋɨpɨpɨhɨ kɨmbɨhe undiwɨ isɨhiya kaundauhɨ kiya kɨmbɨhiso tɨwɨ nuwɨ noaipapɨ Saimonɨhomɨ aŋaaŋamɨ maasomwaaŋɨ bitotawaayopo.
17 Enquanto Pedro refletia, perplexo, sobre o que seria a visão que tivera, eis que os homens enviados por Cornélio, tendo perguntado pela casa de Simão, pararam à porta.
18 Noaipapɨ kiya bitotawa satɨwɨ gaatawaatopo, “Utaaho wo Saimonɨho komɨ ambɨpatɨ wɨtɨ Pitaaho Saimonɨho kɨmbɨhapɨhoaisatɨ maasɨ bindataiso, e owetiso?” tɨwɨ gaatawaatopo.
18 E, chamando, indagavam se ali estava hospedado Simão, que tinha por sobrenome Pedro.
19 Aihɨ Pitaaho komɨ sɨwipatɨ mmosɨpatapɨ taatɨ gwɨnyaasɨhɨ kingwaasɨ Pitaahopɨ gaatawaatopo. Gaatauhɨ Autaahaatɨhomɨ Itɨpɨho satatɨ Pitaahoai kaundataase. “Atime, itingingwaase kɨmingwaasɨ napɨwɨ kinyapɨ taawɨ daawaayopo.
19 Estando Pedro ainda a meditar sobre a visão, o Espírito lhe disse: Eis que dois homens te procuram.
20 Isɨ kɨnyɨ dosisɨ noaatɨpapɨ numbwɨ kingwaasi usonɨme. Iyataatɨ isiya siya nɨnɨ nɨwahonɨnɨ nandusaasonɨhɨ kiya kinyapɨ nasawaayowɨ kɨnyɨ kiyaisapɨ maasɨ nutaape. Iyapaapɨ kɨnyɨ isɨhiya siyaapɨ Judaahiyaamatɨpɨmetahiyaasɨ kiyaisa maasɨ nutando e namutando tɨpɨ kinyɨ maarɨhoaatɨhapɨ pɨhɨtɨpɨ gɨmunyapenɨme,” undatɨ Autaahaatɨhomɨ Itɨpɨho kaundataase.
20 Levanta-te, pois, desce e vai com eles, nada duvidando; porque eu tos enviei.
21 Aihɨ Pitaaho dosi noaatɨpatɨ notɨ kiyai iwinjataise. Iwinjatosatɨ kiyai satatɨ kaundataase, “Sahɨ nisapɨ daahohɨhonɨnɨ kɨmonɨne. Kɨmonɨnisɨ sahɨ napaapɨ napɨwɨhiyaate?” undataase.
21 E descendo Pedro ao encontro desses homens, disse: Sou eu a quem procurais; qual é a causa por que viestes?
22 Undihɨ kingwaasɨ Pitaahoai satɨwɨ kaundawaatopo, “Koniriyaasiho tunnɨwɨ yahwɨnohiyɨhiya pɨhɨtɨwɨhiyaamɨ awaisɨho natanyoaasihɨ nasahaayo. Iyataatɨ so utaaso gaaho ainahɨho Autaahaatɨhopɨ gaapundahore. Aihɨ isɨhiya Judaahiya kopɨ utaaho gaahore tɨwɨhore. Aihɨ Autaahaatɨhomɨ enjerɨho otɨpɨpatɨho kinyapɨ kaundihɨsɨ kɨnyɨ komɨ aŋɨpɨpɨhɨ numbwɨ noaipasamɨhura ko kinyɨ pɨwɨha wa atitande. Atitandɨ kɨnyapɨ natanyoaasihɨ daapɨ nasahaayo,” undawaatopo.
22 Eles responderam: O centurião Cornélio, homem justo e temente a Deus e que tem bom testemunho de toda a nação judaica, foi avisado por um santo anjo para te chamar à sua casa e ouvir as tuas palavras.
23 Undauhɨ Pitaaho kingwaasi kaundihɨ nandaawaayopo. Aihɨ Pitaaho kingwaasi apatɨhɨ biyatɨ iwinjaatɨ bindataise. Aiwɨ nanopawɨ bowihɨ Pitaaho kingwaasisa maasɨ notaise. Naihɨ isɨhiya usa Jopaahandaahapɨhiya Jisaasihopɨ gɨwunyaapɨhiya maasɨ nowaayopo.
23 Pedro, pois, convidando-os a entrar, os hospedou. No dia seguinte levantou-se e partiu com eles, e alguns irmãos, dentre os de Jope, o acompanharam.
24 Nuwɨ asisɨha naasaahɨ otɨhapɨhɨ nanopawɨ nuwɨ aunahɨpa Sisariyaahanda noaipawaayopo. Aihɨ Koniriyaasiho tɨtɨhɨ komɨhiyaisunɨ usa komɨ naisɨhiyaisunɨ numwaatɨ napɨtaawo tɨwɨ jaawɨ ahoyanɨwɨ bindawaayopo.
24 No outro dia entrou em Cesaréia. E Cornélio os esperava, tendo reunido os seus parentes e amigos mais íntimos.
25 Bimauhɨ Pitaaho maasomwaaŋamɨ detɨ naihɨ Koniriyaasiho Pitaahopɨ awaisɨhoso tatɨ gwɨnyaataatɨ Pitaahomɨ utatototɨ nasatɨ atotɨpɨwesatɨ ikwɨrɨ mɨtɨho yapɨpatetɨmatɨ ahondaise.
25 Quando Pedro ia entrar, veio-lhe Cornélio ao encontro e, prostrando-se a seus pés, o adorou.
26 Aihɨ Pitaaho Koniriyaasihoai sata kaundataase, “Nɨnɨ nehɨ utaahonɨnisɨ dope,” undatɨ tɨtɨhɨwiwataise.
26 Mas Pedro o ergueu, dizendo: Levanta-te, que eu também sou homem.
27 Kaundɨmɨhetapɨ Pitaaho aŋaaŋɨ nandaatɨ mmonata isɨhiya taahiyɨhiya ahoyanɨwɨ bimauhɨ usonataise.
27 E conversando com ele, entrou e achou muitos reunidos,
28 Usonataatɨ kiyai Pitaaho satatɨ kaundataase, “Sahɨ aimɨ mmowɨhiyaate, nyahɨ Judaahiyaanamɨ wɨnɨhapɨpetɨ isɨhiya Judaahiyaamatɨpɨmetahiyaisaatɨ bimitɨhaawɨ apɨpaahɨ itɨhɨtaahiyaanɨne. Iyahaawɨ amɨ Judaahiyaamatɨpɨmetahiyaamɨhinɨ detɨ nutɨhaawɨhandapɨ apɨpaahɨ itɨhɨtaahiyaanɨne. Aihɨhandɨ kandɨ nɨnɨ isɨhiya Judaahiyaamatɨpɨmetahiyaapɨ tɨtɨhɨmetahiye maatɨtandɨ Autaahaatɨho nanisataise.
28 e disse-lhes: Vós bem sabeis que não é lícito a um judeu ajuntar-se ou chegar-se a estrangeiros; mas Deus mostrou-me que a nenhum homem devo chamar comum ou imundo;
29 Iyataatɨ sahɨ nisapɨ gaatauhɨ samɨ pɨwɨha wɨndɨ namematɨ atindɨ bɨpi nasataayo. Aisɨ sahɨ nɨngi napaapɨ gaatɨwɨ nanɨmahopo? Satɨtɨ nasɨsenataayo,” undataase.
29 pelo que, sendo chamado, vim sem objeção. Pergunto pois: Por que razão mandastes chamar-me?
30 Undihɨ Koniriyaasihomɨha sata kaundataase, “Wɨndɨ nisaapɨhɨ noaipataise. Iyatɨ asisɨha mairɨ ma aimɨ sanaise. Iyataatɨ kandɨ siyatɨ noaipataise. Nɨnɨ nisɨ aŋɨpɨpɨhɨ bindataatɨ taatɨ Autaahaatɨhopɨ gaapundonɨhɨ wanɨ ipɨmo mɨhepɨtisurɨmuraamatiyahura utaaho wo nisɨ ndɨhetɨ nasatɨ bitondaise. Iyataatɨ komɨ apotɨhɨrɨ niyosɨpɨpa apɨpaahɨ nausaatahoe.
30 Então disse Cornélio: Faz agora quatro dias que eu estava orando em minha casa à hora nona, e eis que diante de mim se apresentou um homem com vestiduras resplandecentes,
31 Aihɨ ko nasatɨ bitonda nɨngi sandataase, “Koniriyaasihoŋe, Autaahaatɨho kinyɨ gaapundingɨtɨhandɨ atɨngisatunɨ kinyɨ nawɨho nahataapa isɨhiya kahapaamapɨpaapɨ nenoaahɨtauhɨhiyai iwɨtatamanɨpɨ andɨtɨwipɨ numwingɨtɨhandapunɨ gwɨnyaatɨ bindataise.
31 e disse: Cornélio, a tua oração foi ouvida, e as tuas esmolas estão em memória diante de Deus.
32 Aisɨ kɨnyɨ wanɨ isɨhiya usai Jopaahandaahapɨ natɨpusoaasisamɨhɨ kiya nuwɨ Saimonɨhoai numwaitaatɨwe. Iyataatɨ komɨ ambɨpatɨ wɨtɨ Pitaahoe. Pitaaho so utaaho wo Saimonɨhomɨ aŋɨpɨpɨhɨ binye. Iyataatɨ Saimonɨhomɨ aŋaaŋɨ detɨ durɨhɨrainɨ ahetihɨ kapɨhɨ binye. Iyataatɨ Saimonɨho so maasapɨhomɨ atɨtata yamepatɨ kaiwa kaiwa isɨhiya usa kaitaatɨwɨhatɨ tɨtɨhemasɨhore,’ ndataase.
32 Envia, pois, a Jope e manda chamar a Simão, que tem por sobrenome Pedro; ele está hospedado em casa de Simão, curtidor, à beira-mar.
33 Aihɨ nɨnɨ ketɨ isɨhiya kinyapɨ nandusoaasataayo. Nandusaasonɨhɨ kɨnyɨ gaahatɨ kaimbɨ ketɨ nasapaise. Aihɨ nyahɨ nahatiyaanɨnɨ Autaahaatɨhomɨ ndɨhetɨ nasawaatɨ bindahaayo Awaisɨhomɨ pɨwɨha kɨnyɨ nyangi kanyatisamɨhɨ atitɨhaawo,” undatɨ Koniriyaasiho Pitaahoai kaundataase
33 Portanto mandei logo chamar-te, e bem fizeste em vir. Agora pois estamos todos aqui presentes diante de Deus, para ouvir tudo quanto te foi ordenado pelo Senhor.
34 Sata Koniriyaasiho kaundihɨhura Pitaaho komɨha namasatɨ satatɨ kaundataase. “Akɨtɨnɨhɨ wanɨ nɨnɨ gwɨnyaataayo. Autaahaatɨho wɨndɨ isɨhiya usaaso tatɨ waatɨ gɨmunyapenahoe. Owetise.
34 Então Pedro, tomando a palavra, disse: Na verdade reconheço que Deus não faz acepção de pessoas;
35 Iyataatɨ isɨhiya kahatamatɨpetahiya komɨ pɨwɨha atɨwiwɨ gaahandɨ kiyohiyɨhiyaapɨ maaritahore.
35 mas que lhe é aceitável aquele que, em qualquer nação, o teme e pratica o que é justo.
36 Aihɨ sahɨ aimɨ mmonawaayopo, Autaahaatɨho komɨ pɨwɨha Judaahandaahiyaanangi nanyinyataise. Pɨwɨha saamɨ tanyaaha siyate. Jisasɨ Kɨraisiho nahatiyaanamɨ Awaisɨhosɨ nanyamaatɨ Autaahaatɨhoaisaatɨ maarɨho naasohɨtihɨ netɨ napaindɨhandaatɨhɨ ahɨnyisataise.
36 A palavra que ele enviou aos filhos de Israel, anunciando a paz por Jesus Cristo {este é o Senhor de todos}.
37 — ausente —
37 esta palavra, vós bem sabeis, foi proclamada por toda a Judéia, começando pela Galiléia, depois do batismo que João pregou,
38 — ausente —
38 concernente a Jesus de Nazaré, como Deus o ungiu com o Espírito Santo e com poder; o qual andou por toda parte, fazendo o bem e curando a todos os oprimidos do Diabo, porque Deus era com ele.
39 Aihɨ nyahɨ aposerɨhiyaanɨnɨ Jisaasiho nyamɨ yapɨpatɨ Judiyaahandaahunɨ aunahɨpatɨ Jerusaremɨhandɨ Judiyaahanda ahetipata kaiwaiwa mmonahaawɨ ausaahohiyɨhiyaanɨne. Aihɨ so utaasoai ipɨ tɨtɨhɨ atawɨhatetɨ tipɨmandaawaayopo. Tipɨmandaahauhɨ ko napotaise.
39 Nós somos testemunhas de tudo quanto fez, tanto na terra dos judeus como em Jerusalém; ao qual mataram, pendurando-o num madeiro.
40 Napwihɨ Autaahaatɨho asisɨha mairɨ ma sanaihɨhura ahowimasɨhɨ japɨhɨ jomaahɨpataatɨhapɨ ausaimanatɨ noaatihɨ usonawaayopo.
40 A este ressuscitou Deus ao terceiro dia e lhe concedeu que se manifestasse,
41 Sandɨ Jisaasiho ausaimanɨnatɨ noaatindɨndɨ isɨhiya nahatiyaamɨ ndɨhetɨ noaipataamaise. Owetise. Jɨhura Autaahaatɨho komɨ pɨwɨha ausaitɨhaawɨ ahinyisawɨhiyaanamɨ ndɨhetɨ siyatɨ noaipataise. Aihɨ Jisaasiho jomaahɨpataatɨhapɨ japɨhɨ nepatɨ maasɨ bindɨha nandapa waapoho maasɨ nanahaayo. Maasɨ nanɨhaawɨ mandɨhɨ akɨtɨnɨhɨ Jisaasiho japɨhɨ nepataise taatɨ gwɨnyaawaatɨ usonahaayo.
41 não a todo povo, mas às testemunhas que Deus antes ordenara; a nós, que comemos e bebemos juntamente com ele depois que ressurgiu dentre os mortos.
42 Aihɨ ko Jisaasiho aposerɨhiyaanangi pɨwɨha satatɨ kanyatataase. “Sahɨ nɨnɨ kiyohɨwaiwaapɨ Pɨwɨha Gaaha Wanɨha ausaapɨ isɨhiyai kanundɨwɨse. Kanundawaawɨ satɨwɨ kaundɨwɨse, ‘Jisaasihoai Autaahaatɨho aimɨ namɨhana ahɨwisataise. Ahɨwihɨ ko noaipatɨ isɨhiya asɨyɨhiyaisunɨ isɨhiya napohiyɨhiyaisunɨ tipɨtapaitandɨhoe,’ undɨwɨ kaundɨwɨse nyatatɨ kanyatataase.
42 Este nos mandou pregar ao povo, e testificar que ele é o que por Deus foi constituído juiz dos vivos e dos mortos.
43 Iyataatɨ Autaahaatɨhomɨ pɨwɨha ausaahohiyɨhiya pɨwɨha Jisaasihopɨ jɨhɨ satɨwɨ katawaatopo, ‘tipɨtapaitandɨhomɨ ambɨpataahɨ isɨhiya nahatiya baiwɨ kopɨ gɨwunyaahohiyɨhiyaamɨ maipɨhaiwa Autaahaatɨho nemwaitaise,’ tɨwɨ katawaatopo,” tatɨ Pitaaho kaundataase.
43 A ele todos os profetas dão testemunho de que todo o que nele crê receberá a remissão dos pecados pelo seu nome.
44 Aihɨ Pitaaho taatɨ pɨwɨha sa kaundihɨ Autaahaatɨhomɨ Itɨpɨho yamɨhapataatɨhapɨ nasatɨ isɨhiya Pitaahomɨ pɨwɨha atɨwisohiyɨhiyaamɨhetɨmataise.
44 Enquanto Pedro ainda dizia estas coisas, desceu o Espírito Santo sobre todos os que ouviam a palavra.
45 — ausente —
45 Os crentes que eram de circuncisão, todos quantos tinham vindo com Pedro, maravilharam-se de que também sobre os gentios se derramasse o dom do Espírito Santo;
46 — ausente —
46 porque os ouviam falar línguas e magnificar a Deus.
47 “Isɨhiya kɨmiya Autaahaatɨhomɨ Itɨpɨho nyamataiwɨ newaayowɨ waapoho naitaatɨwɨhandapɨ ndɨnɨhɨ itɨhɨtɨtaise?” undataase.
47 Respondeu então Pedro: Pode alguém porventura recusar a água para que não sejam batizados estes que também, como nós, receberam o Espírito Santo?
48 Undatosatɨ Koniriyaasihoaisawɨhiyai saundataase, “Nɨnɨ sangi Jisasɨ Kɨraisihomɨ ambɨpataahɨ baasusataayo,” tatɨ baawusataise. Aihɨ Koniriyaasihoaisawɨhiya Pitaahoai saundawaatopo, “Kɨnyɨ nyangisapɨ maasɨ asisɨha wanyaara bimɨtɨhaawo,” undauhɨ ko kiyaisatɨ wonjɨ bindataise.
48 Mandou, pois, que fossem batizados em nome de Jesus Cristo. Então lhe rogaram que ficasse com eles por alguns dias.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 10, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.